Zaginiony świat

Kontynuacja na takim samym poziomie jak pierwsza część. Tym razem sceny akcji były zdecydowanie ciekawsze niż w 1 części. Podobał mi się również fakt przytoczenia większej ilości ciekawostek o dinozaurach niz w 1 tomie. Niestety postacie w tej części sa mdłe.

Kontynuacja na takim samym poziomie jak pierwsza część. Tym razem sceny akcji były zdecydowanie ciekawsze niż w 1 części. Podobał mi się również fakt przytoczenia większej ilości ciekawostek o dinozaurach niz w 1 tomie. Niestety postacie w tej części sa mdłe.

Bardzo dobra. Zupełnie inna niż film. Jest napięcie i przygoda. Super. Polecam!

Bardzo dobra. Zupełnie inna niż film. Jest napięcie i przygoda. Super. Polecam!

Niestety, ale jest zdecydowanie gorsza niż poprzednia część. Bohaterowie (w szczególności Levine) są niesamowicie irytujący i często podejmują niezrozumiałe dla mnie działania. Najinteligentniejsze są w tej książce postaci dzieci, tj. Kelly i Arby. Momentami też mocno mi się ta książka dłużyła, kiedy nie było żadnej akcji, tylko dużo wywodów bohaterów. Ogólnie "Zaginiony Świat" nie jest najgorszy, da się go przeczytać, ale mam wrażenie, że troszkę autorowi brakło na niego pomysłu.

Niestety, ale jest zdecydowanie gorsza niż poprzednia część. Bohaterowie (w szczególności Levine) są niesamowicie irytujący i często podejmują niezrozumiałe dla mnie działania. Najinteligentniejsze są w tej książce postaci dzieci, tj. Kelly i Arby. Momentami też mocno mi się ta książka dłużyła, kiedy nie było żadnej akcji, tylko dużo wywodów bohaterów. Ogólnie...

Trochę lepsza niż poprzednia część ale bardzo słaba.

Trochę lepsza niż poprzednia część ale bardzo słaba.

Nie mam czasu, więc napiszę krótko. Książka fajna.
Ma więcej akcji niż pierwsza część. Jeśli chodzi o film,
to poza tytułem i Sorną nie mają nic wspólnego (ewentualnie można też do kategorii podobieństw film-książka zaliczyć Juniora i atak na kamper.)
Co do dino:
Velociraptory: Cricthon chyba zrozumiał że przesadził "trochę" z ilością iq raptorów, więc tutaj są dosłownie uosobnieniem zła. Nie współpracują, walczą między sobą nawzajem i nie pilnują jaj. Cricthon uzasadnia to tym, że "nie miały wzoru do naśladowania" co jest fajnym wątkiem, ale czemu raptory z pierwszego parku są mądrzejsze od tych z TLW? Przecież też nie miały wzorca (wyjaśnienie out universe jest takie, że początkowo Cricthon nie planował Zaginionego Świata i nie chciał dać tego samego czytelnikom.)
T-rexy: cóż, one były lekko za duże. W sumie lekko to mało powiedziane. 8 metrów wysokości!? Oprócz całego JP interesuję się po prostu dinozaurami, i wiem, że T-rexy miały 4 do 5 metrów wysokości, a to 2 razy mniej!
Karnotary: One mnie mocno zaskoczyły! W filmie nie było ani wzmianki i Karnosy zostały zastąpione raptorami. A w upadłym królestwie nie kamuflowały się! Wiem też, żeby nie za bardzo wierzyć filmom, więc sprawdziłem w encyklopedii, no i tam też nie było.
No więc Cricthon ewidentnie próbował z dino zrobić potwory. ( Ale po co z nich robić potwory? Wystarczy, hmm, dodać jakąś hybrydę, Indominusa Rexa dajmy na to i przepis na film gotowy!-Colin Trevorow)
Nie żebym narzekał. Lubię i Zaginiony Świat i Jurassic World też. O rany. Miała być krótka, była długa.

Nie mam czasu, więc napiszę krótko. Książka fajna.
Ma więcej akcji niż pierwsza część. Jeśli chodzi o film,
to poza tytułem i Sorną nie mają nic wspólnego (ewentualnie można też do kategorii podobieństw film-książka zaliczyć Juniora i atak na kamper.)
Co do dino:
Velociraptory: Cricthon chyba zrozumiał że przesadził "trochę" z ilością iq raptorów, więc tutaj są dosłownie...

Jedna z moich ulubionych książek. Wciąga, dorównuje pierwszej części

Jedna z moich ulubionych książek. Wciąga, dorównuje pierwszej części

Przyznaję że tę książkę czytało mi się dziwne. Zaczęłam ją czytać jakiś czas temu i wtedy niezmiernie mi się dłużyła i ciągnęła, jakoś po prostu nie chciało mi się jej czytać. Została na pewną chwilę porzucona po czym ostatnio do niej wróciłam i ją dokończyłam. Porównując moje odczucia między tą częścią a pierwszą uważam że "Zaginiony świat" jest trochę powtórką z rozrywki ale nieco gorszą. Fabuła nie jest tak wciągająca i zaskakująca jak w poprzedniczce. Mamy powtarzające się schematy, również nie ma tylu naukowych treści które wciągnęły mnie w Parku Jurajskim. Akcja rozwija się tak naprawdę w drugiej połowie książki, przez co pierwsza połowa dla wielu może sprawić że odłożą tę książkę tak jak ja to zrobiłam. Najbardziej podobało mi się podsumowanie całej powieści na końcu, emocjonalnie trafiło to do mnie. Nie jest to zła książka, mimo wszystko mogło być lepiej.

Przyznaję że tę książkę czytało mi się dziwne. Zaczęłam ją czytać jakiś czas temu i wtedy niezmiernie mi się dłużyła i ciągnęła, jakoś po prostu nie chciało mi się jej czytać. Została na pewną chwilę porzucona po czym ostatnio do niej wróciłam i ją dokończyłam. Porównując moje odczucia między tą częścią a pierwszą uważam że "Zaginiony świat" jest trochę powtórką z...

Sporo słabsza od świetnego Parku Jurajskiego. Motyw już znany i nie robi takiego wrażenia, trochę za dużo teoretyzowania, a za mało akcji; dopiero po połowie książki coś się zaczyna dziać. Było parę intensywnych momentów, ale to tylko echo pierwowzoru. Można raz przeczytać, ale szału ni ma.

Sporo słabsza od świetnego Parku Jurajskiego. Motyw już znany i nie robi takiego wrażenia, trochę za dużo teoretyzowania, a za mało akcji; dopiero po połowie książki coś się zaczyna dziać. Było parę intensywnych momentów, ale to tylko echo pierwowzoru. Można raz przeczytać, ale szału ni ma.

Dość długi wstęp zanim zaczęło dziać się coś ciekawego. Wymieniono tylko kilka gatunków dinozaurów. Przyjemnie się czytało ale liczyłem na coś więcej.

Dość długi wstęp zanim zaczęło dziać się coś ciekawego. Wymieniono tylko kilka gatunków dinozaurów. Przyjemnie się czytało ale liczyłem na coś więcej.

Przykład tego, że czasem druga część potrafi być solidna, ale już nie ma w sobie tej iskry, co oryginał.

Na początku trochę mnie ta książka wymęczyła. Wstęp ciągnął się jak guma do żucia, co mnie dość zaskoczyło, zwłaszcza że to przecież kontynuacja. Człowiek spodziewa się, że zaraz coś się wydarzy, a tu przez pierwsze rozdziały niewiele się dzieje. Kiedy jednak akcja w końcu rusza, tempo rośnie i zaczyna się to, co u Crichtona lubię najbardziej: nauka mieszająca się z adrenaliną i przygodą.

Podoba mi się za to, że Crichton stara się pogłębić temat, dorzuca moralne pytania, trochę filozofii o granicach ludzkiej pychy. "Zaginiony Świat" to wciąż dobra powieść, tyle że ta część już mnie nie wciągnęła tak, jak pierwsza. Nie czułem tej samej magii, bardziej obserwowałem niż przeżywałem. Dobra kontynuacja, ale bez efektu wow.

Przykład tego, że czasem druga część potrafi być solidna, ale już nie ma w sobie tej iskry, co oryginał.

Na początku trochę mnie ta książka wymęczyła. Wstęp ciągnął się jak guma do żucia, co mnie dość zaskoczyło, zwłaszcza że to przecież kontynuacja. Człowiek spodziewa się, że zaraz coś się wydarzy, a tu przez pierwsze rozdziały niewiele się dzieje. Kiedy jednak akcja w...