Hollywood: Romanse i skandale

Recenzja pt. „ADWOKAT”, z pisma „Tylko Rock” nr 11 / 1992 r.: W roku 1977 kiedy to Linda i Paul McCartney przebywali na, pracowicie zresztą spędzonych, wakacjach w Nigerii przeżyli niebezpieczną przygodę. Wracali właśnie do wynajętego domu obładowani sprzętem muzycznym i filmowym, gdy zaatakowało ich sześciu opryszków. Linda krzyknęła: Nie zabijajcie go - on jest muzykiem. To zdanie, wielokrotnie cytowane później w pra­sie, jak słusznie zauważył Piotr Chrościel - mo­głoby stać się symbolicznym mottem jego bio­grafii. Prawda jest niestety taka, że po rozwiąza­niu zespołu The Beatles, non stop niemal kryty­kowany za swoją samodzielną twórczość McCartney, długo jeszcze musiał żyć w cieniu do­konań swojego wielkiego byłego partnera. Prawdą jest również to, że bardziej charyzma­tycznemu Lennonowi okoliczności stworzyły na pewno lepsze warunki, aby zabłysnąć poza firmą - Lennon-McCartney. Ten dowód młodzieńczej przyjaźni sporo później kosztował Paula. Wiele doskonałych piosenek skomponowanych wy­łącznie przez niego, przypisywanych było Len­nonowi dlatego tylko, że po prostu... były dobre. Lennon, szczególnie po swojej śmierci (o ironio losu) okrzyczany został „wodzem hippisów”, „największym rockowym bojownikiem o pokój”, wreszcie - idolem kilku przecież pokoleń. McCartney’owi pozostała etykietka groszoroba o spojrzeniu skrzywdzonego spaniela. Biografia Paula McCartneya autorstwa Piotra Chrościela udowadnia jak bardzo krzywdzący to pogląd. Trudno się zatem dziwić, że Paul przy­pomina bardziej spisaną mowę obrończą adwo­kata, niż obiektywną biografię eks-Beatlesa. Od­wrotnie jak Dariusz Michalski w Lennonie, Chrościel pominął niemal całkowicie czasy beatlesowskie skupiając się na solowej działalności Paula, udowadniając bezzasadność narosłych wokół jego osoby „legend”. Wszelkie ataki prasy oraz tkwiące w umysłach ludzi schematy na te­mat McCartneya wynikają - zdaniem autora ze spraw czysto poza muzycznych: "...wszystko dlatego, że Paul jest nieprzyzwoicie wiemy swo­jej żonie, nie dmucha chłopczyków, nie obraża uczuć religijnych innych osób, nie robi burd w knajpach od pewnego czasu nie ćpa" - twier­dzi Chrościel zadając pod koniec książki ironiczne pytanie: "Czy tak powinien wyglądać weteran lat sześćdziesiątych?" "Paul" to książka przekonywająca i ciekawa, ale moim zdaniem napisana chyba zbyt późno. Podczas gdy Lennonowcy zapełniali przez lata półki księgarni i kolumny czasopism nowymi pra­cami, McCartneyowcy milczeli... Szkoda. [KRZYSZTOF KOTOWSKI] zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Ciekawa biografia jednego z najbardziej bezczelnych, ale charakterystycznych aktorów. Autor próbuje rozwikłać co kryje się za uśmiechem kota z Cheshire. Od pierwszych stron śledzimy historię romansów i związków aktora, jego role są gdzieśtam na drugim planie. Niemniej jednak książka doradza, które filmy stworzyły z niego gwiazdę i dał popis swoich umiejętności. Dla mnie jednak za dużo było plotek i chyba nie do końca wiarygodnych informacji oraz skupianie się na nieistotnych romansach.

W komentarzu do książki na początku czytamy "Brenda Maddox nie żywi dla Elizabeth Taylor ani zbytniego szacunku, ani nadmiernej sympatii i potrafi to okazać". Od pierwszych stron to widać i czuć, jest to nawet nieco drażniące i nachalne, jednak po pewnym czasie książka przemienia się w skrupulatny opis występów Taylor, za którymi kryją się zawierane w danym czasie małżeństwa, choroby, przyjaźnie i inne wydarzenia. Nie są to suche fakty, ale napisana (widać, że przez dziennikarkę, a nie speca od biografii) wręcz opowieść. To tekst inteligentny, niepozbawiony humoru, który świetnie się czyta. Zabrakło mi jeszcze trochę smaczków z życia Taylor i mimo, że autorka mnie drażniła to jestem zadowolona, szczególnie, że książkę dosłownie połknęłam ;) Będę ją pozytywnie wspominać również ze względu na to, że poznałam zasady funkcjonowania wytwórni filmowych w tamtych czasach (duży plus). Inna niż reszta biografii, ale dla fanów Taylor to pozycja warta poświęcenia kilku wieczorów. http://czasnafilm.blogspot.com/2015/01/kto-sie-boi-elizabeth-taylor.html

W końcu bliżej poznałam sylwetkę Grace, a ta biografia w tym pomogła – chronologicznie, bez zbytniego chaosu, co zawsze jest na plus. Czuję jednak, że wciąż pozostaje nieco odległą postacią. Brakowało mi więcej słów od samej Grace, jak i głębszego przybliżenia czasów jako księżna Monako. Z jednej strony doceniam autorskie analizy, łączenia wpływów rodziny na Grace, a z drugiej mam wrażenie że momentami autor zbytnio wybiegał ze swoimi opiniami. Mimo to, jest to całkiem dobra biografia.

Jedna z najciekawszych autobiografii artystów. Jedna z tych, w których autor nie tyle przedstawia koleje losu, co raczej filozofię życia i wartości, którymi się kieruje. Rzadki przykład celebryty, który ma szeroką wiedzę i coś ciekawego do powiedzenia. Dobrego wrażenia nie psują nawet opisy podłego traktowania kobiet, a raczej budzi szacunek, że potrafi przyznać się do takiej ułomności. Przy okazji należy zaznaczyć, że wbrew temu, co podają różne źródła (jak choćby Wikipedia),Brando wcale nie przyznaje się tu do biseksualizmu; podobne deklaracje (dotyczące rzekomo intymnych relacji z Jamesem Deanem czy Wallym Coxem) wcale nie padają, jest za to wiele (często bardzo zabawnych) opisów mniej lub bardziej udanych romansów z reprezentantkami płci pięknej.

Kolejna książka z tej serii, która nie rozczarowuje. Autorka rysuje portret Bette Davis, oddając głos wielkiej aktorce, aby ta własnymi słowami mogła opowiedzieć o swoim życiu i twórczości. Biografię czyta się bardzo dobrze, ponieważ nie nuży wywodami i nie przytłacza ilością encyklopedycznych informacji.

Należę do grona osób, które z różnych przyczyn nie wierzą w samobójstwo MM. Książka w pewnym sensie potwierdza moje przypuszczenia, ale dla mnie jest tylko uzupełnieniem innych, bardziej racjonalnych pracy. Autor starał się być rzeczowy i wg mnie wykonał kawał dobrej roboty, ale mimo wszytko nie uwzględnił kilku rzeczowych faktów związanych z sekcją MM. Być może w chwili, gdy on kończył swoją pracę, nie były one jeszcze znane. M.in. wykluczenie zastrzku, ale stwierdzenie uszkodzeń ścianek jelita grubego, np. poprzez wylewkę z... No właśnie. To tylko przykład, który tutaj nie jest opisany, podważony, lub potwierdzony, Mimo wszystko warto poczytać. Książka stara się być w miarę możliwości oparta na dowodach, a nie na taniej sensacji.

„Elżbieta II. Portret monarchini” to już moja druga biografia zmarłej w 2022 królowej Wielkiej Brytanii. Zarówno ona, jak i sama brytyjska rodzina królewska, interesują mnie już od kilku dobrych lat, natomiast dotychczas bazowałam głównie na informacjach z internetu i dopiero jakiś czas temu postanowiłam sięgnąć po typową biografię. Poprzednia, którą czytałam, o bardzo zbliżonym tytule, czyli „Elżbieta II. Portret królowej” była jednak bardzo szczątkowa i nie powalała merytoryką. Z książką Sally Bedell Smith jest natomiast inaczej. Ta konkretna biografia, o ile się orientuję bo przyznam szczerze że świat tego typu książek jest jeszcze dla mnie całkiem nowy, jest bardzo klasyczna. Autorka kreśli nam życie Elżbiety poczynając od początku jej edukacji, a skończywszy na ślubie księcia Williama i Kate Middleton w roku 2011, na rok przed diamentowym jubileuszem, czyli obchodami 60-lecia panowania królowej. Nie pomija też dosyć istotnych kwestii, takich jak chociażby to, dlaczego to właśnie Elżbieta wstąpiła na tron (co nie od zawsze było takie oczywiste),nie ignoruje też innych postaci, które dla królowej były ważne przez całe jej życie, lub tylko w konkretnym jego okresie, jak książę Filip i ich dzieci, albo chociażby poszczególni premierzy Wielkiej Brytanii. Książka ukazała się pierwszy raz w roku 2012, który, jak wspomniałam wyżej, był rokiem diamentowego jubileuszu Elżbiety II i choć sama ta nazwa nie pada często w tekście, to dało się odczuć, że biografia była pisana właśnie jako podsumowanie sześćdziesięciu lat panowania władczyni. Można nawet powiedzieć, że główną osią całej opowieści o królowej są jej osiągnięcia, nie tylko jako głowy królestwa, ale również jako głowy Wspólnoty Narodów, czyli pamiątce po niegdyś wielkim imperium brytyjskim. Autorka bardzo dużo czasu poświęca podróżom Elżbiety do krajów Commonwealthu, spotkaniom z tamtejszą ludnością i władzami. Oprócz tego ważne są też inne podróże, zwłaszcza te do USA, które było wyjątkowo częstym celem zarówno wizyt politycznych, jak i rekreacyjnych. Ponadto sporo miejsca jest poświęcone premierom, którzy obejmowali urząd przez te sześć dekad. Dla mnie wszystkie te aspekty polityczne były bardzo ciekawe, ponieważ wiele faktów i ciekawostek z życia Elżbiety II znałam już wcześniej, a zagadnienia polityczne kojarzyłam szczątkowo i tylko niektóre. Może to jednak znużyć innych, których interesuje sama postać Elżbiety, a niekoniecznie jej funkcja, ja jednak uważam, że nie da się poznać Elżbiety nie znając jej zakresu obowiązków i polityki, więc ja uważam to za plus. O Elżbiecie jako osobie też jest sporo, głównie w kontekście jej ulubionej pasji, czyli koni. Ten temat ma chyba najwięcej miejsca spośród wszystkich, które nie traktują o polityce i Wspólnocie Narodów, ponadto mam wrażenie, że Smith wyczerpuje go całkowicie. Muszę też zaznaczyć, że biografia wydaje się być bardzo stronnicza. Autorka co prawda próbuje czasem ukryć swoje uwielbienie względem królowej, ale nie zawsze jej to wychodzi (zwłaszcza rozdziały i fragmenty, w których napomina o Dianie, pokazują że Smith bardzo ceni królową, a za księżną wyraźnie nie przepada). Przyznam szczerze, że to akurat nie bardzo mi się podobało. Jasne jest, że autorka interesowała się postacią Elżbiety II, inaczej nie napisałaby jej biografii, ja jednak sądzę, ze powinna być bardziej neutralna w okazywaniu tego, z którym bohaterem dramatu sympatyzuje. Poza tym jednym mankamentem uważam tę biografię za całkiem udaną. Nie jestem w stanie powiedzieć, czy jest najlepsza na polskim rynku, ale zdecydowanie jest najlepszą biografią królowej Elżbiety II jaką miałam okazję czytać. Kiedyś jeszcze na pewno przeczytam jakąś inną i wtedy z chęcią ją porównam właśnie z tą.

Obowiązkowa pozycja dla wszystkich fanów Louisa de Funesa. Synowie Patrick i Olivier podchodzą do tematu widać bardzo szczerze, piękne jest to że potrafią przedstawić swojego ojca jaki zwykłego człowieka a nie wyłącznie gwiazdę. Książka zawiera zbiór ciekawych historii i anegdot ale nie tylko z życia samego Louisa ale wiążącym się z nim również życiem jego synów. Myślę że w miarę rzetelnie postawiona jest historia porzucenia (?) Pierwszego syna Daniela z pierwszego małżeństwa L. De Funesa. Kiedyś widziałam na YouTube odcinek w którym mówiono że się wyrzekł i nie był dla niego dobrym ojcem. A jak jest w książce? To był warunek żony aktora która w tym samym czasie już też miała innego partnera na boku i na prośbę Louisa o rozwód zastrzegła że owszem, ale ich wspólnego syna będzie wychowywała od tej pory już ze swoim partnerem. Książce daję 9/10, a to dlatego że chętnie bym poczytała jeszcze o innych zabawnych zakulisowych anegdotach przed powstaniem innych filmow, nie tylko o Fantomasie.

Po moim ostatnim koncercie zespołu złapałam nieco bakcyla Depeche Mode. Powyższa biografia grupy jest dość szczegółowa do wydania albumu Exciter. Książka godna polecenia głównie dla fanów zespołu i lubiących grę na syntezatorach:) Dodam, że sama czcionka w tym wydaniu mogłaby być nieco większa, wpłynęłoby to na lepszy komfort czytania. Z czasem wzrok się przyzwyczaił, ale mimo to gdyby powstało nowe wydanie warto ją nieco zmienić

Ta książka to podróż w rejony mojego dzieciństwa i lat nastoletnich, za sprawą piosenek, które w tym okresie były na liście. Przeboje, które królowały w tych latach na liście sama chętnie słuchałam, mało tego słucham nadal większości utworów. Każde trzy notowania okraszone są komentarzem pana Marka, ale nie tylko związane są z muzyką. Dużo tutaj wspomnień z kolejnych podróż zagranicznych jak chociażby Australia, Chicago i Polskich najczęściej do Szklarskiej Poręby, ale i Sopot, Kraków czy nasz mały Szadek 🙂 Dużo w tym czasie działo się u pana Marka i fajnie się czyta takie wspomnienia. Czytając odkrywałam wiele cech wspólnych z autorem, może to dlatego,że pochodzimy z tej samej miejscowości. Jedyne czego żałuję, to że tak późno sięgnęłam po tą książkę i szkoda, że nie mam jej na swojej półce, po pewnie nieraz bym do niej wracała.

Ojojoj, co tu się wyprawia... Gdybym czytał tę pozycję w oryginale, dałbym jej 8 gwiazdek. Owszem, cenię ogrom pracy, jaką Georg Purvis w nią włożył, tworząc dzieło encyklopedyczne, pełne informacji, które wiele razy mnie zaskoczyły, a jestem fanem od momentu ukazania się singla "Innuendo". :) Problem w tym, że autor nie ustrzegł się przed pewnymi przeinaczeniami i błędami, powtarza mity, które były już dawno obalone w 2007 (wtedy wyszedł oryginał). Co więcej, w opisach płyt i utworów umieszcza czasami sporo nazbyt subiektywnych, stronniczych opinii. Właśnie dlatego nie zasługuje na komplet. Problem w tym, że polskie wydanie zostało koszmarnie przetłumaczone. Pani Mejs i pan Lubański stosują angielską składnię, dosłownie tłumaczą idiomy, przyporządkowują nieprawidłową płeć do wymienianych nazwisk (heloł, w 2008-2009 już istniał Google, sprawdzenie osoby zajęłoby zaledwie moment),popełniają błędy językowe na naprawdę podstawowym poziomie, no i prezentują fatalny styl. Jako tłumacz spaliłbym się ze wstydu, gdybym miał oddać taki twór wydawnictwu. Rozumiem krótkie terminy, ale to jest zejście do naprawdę niedopuszczalnego poziomu. Jako wydawca też spaliłbym się ze wstydu, bo publikowanie czegoś takiego to po prostu afront dla czytelnika. Redakcji i korekty chyba ten tekst nie widział. Szkoda, że tak wartościowa, encyklopedyczna pozycja została w tak koncertowy sposób spaprana. Kagra, wyrazy podziwu... Tłumaczenie dostałoby 1 gwiazdkę, więc ocena ogólna to 6. Niżej nie zejdę, bo jednak najważniejsza jest praca autora.

Bardzo podoba mi się forma książki . Zwierzenia ludzi, którzy znali Freddiego . Ale wyłącznie dla fanów znających już biografie zespołu tudzież jakaś sztandarowa biografie samego Freddiego . Brakuje mi jednak... Opinii ludzi naprawdę go znających. Jakiś kolega ze szkoły , współpracownik, dziennikarka.... Cenne jest dla mnie każde słowo i anegdota o zespole, który uważam za najlepszy istniejący . Ale wolałabym prawdziwe opisy członków zespołu , Mary, rodziny.

To nie jest idealna biografia Monroe (żadna nie jest) ale niewiele jej brakuje. Spoto jako nieliczny (a może jedyny) najbardziej zbliżył się do osoby Marilyn i szczegółowo opisał jej życie i karierę. Co ważne jest to biografia w miarę obiektywna nie pomijająca ciemnych stron charakteru aktorki. Bardzo polecam.

Czyta się lekko, szybko i przyjemnie, jednakże brak tutaj chociażby dokladniejszego przedstawienia mlodości bohatera, analizy tworczości i procesu powstawania utworów. Książka to raczej historia zespołu, tras i kronika towarzyska wokalisty i jego partnerów. Odniosłem wrażenie, że najważniejsze jedyne pytanie zadawane znajomym i przyjaciołom, to było te o seksulaność Mercurego.

Lektura niewątpliwie monotonna, przez co czasem trudna do przebrnięcia, zresztą tak naprawdę jest to bardziej dziennik niż pamiętnik. Może zaskakiwać brak politycznych rozważań i myśli ze strony autora, lecz zdecydowanie nie jest to źródło historycznie bezwartościowe - ostatecznie mówi czytelnikowi całkiem sporo na temat samego Mikołaja, jak również realiach carskiego dworu.

„Wszystkie jego dowcipy i żartobliwe uwagi […] wywoływały śmiech w reżyserce, ale po jakimś czasie zdałem sobie sprawę, że śmiano się o wiele głośniej, niż wskazywałaby na to jakość żartów. […] Zupełnie jakby te wszystkie obecne tam osoby zmuszały się do śmiechu. Dziwne jednak było to, że oddzielało ich od niego podwójne okno, więc nie mógł ich słyszeć i w żaden sposób nie mógł wiedzieć, kto śmiał się z jego żartów najgłośniej, a mimo to i tak w ten sposób reagowali”*. Muszę przyznać, że kiedy natrafiłam na przytoczony fragment w książce „Sinatra. Miłość, muzyka mafia”, doznałam pewnego rodzaju konsternacji. Pojawiło się, bowiem we mnie pytanie czy opisany śmiech był wyrazem bezbrzeżnego podziwu czy raczej oznaką strachu. W trakcie lektury biografii słynnego artysty to uczucie niepewności towarzyszyło mi wiele razy. Wszystko za sprawą faktu, iż słynny „Głos”, jak nazywano Sinatrę za czasów jego pierwszych, wielkich przebojów, uosabiał w sobie światło i ciemność, które istniały jakby obok siebie przez lata wykuwając jego legendę. Podróż zaczynamy jednak w Hoboken w stanie New Jersey w Stanach Zjednoczonych, gdzie osiedlił się dziadek jednej z najjaśniejszych gwiazd amerykańskiej muzyki popularnej. Rodzina Sinatrów miała swoje korzenie prawdopodobnie w Agrigento we Włoszech, czyli w regionie, gdzie narodziła się sycylijska mafia. Jest to o tyle istotne, iż istnieje wiele dowodów, że gdyby nie ta słynna organizacja przestępcza - w tym jej szef Lucky Luciano - talent wokalny chuderlawego chłopaka nigdy nie zostałby zauważony. Jednak zanim Frankie wylądował na ulicy, by początkowo śpiewać w nocnych klubach o wątpliwej renomie, jego dzieciństwo nie przypominało sielanki. Życiem przyszłego wokalisty i aktora zawiadywała apodyktyczna matka, która na skutek komplikacji porodowych, doczekała się tylko jednego dziecka. To wydarzenie sprawiło, że kobieta przelała na jedynaka wszystkie swoje zawyżone oczekiwania i frustracje. Frank już wkrótce uciekł w świat młodzieńczego buntu, przez który ostatecznie nie skończył szkoły średniej i został wyrzucony z domu. Ta sytuacja zaowocowała zerwaniem więzi rodzinnych na ok. dwa lata. Można przypuszczać, że to właśnie wówczas narodziła się fascynacja nastolatka jazzem i twórczością Binga Crosby’ego. Buńczuczny chłopak już wówczas mówił, że marzy by być największym wokalistą świata, lecz minęło kilka dobrych lat, zanim to pragnienie zaczęło się spełniać. Według relacji pierwszych współpracowników Sinatry, nie grzeszył on wówczas talentem, ale niewątpliwie zwracał uwagę kobiet. Może właśnie ten fakt sprawił, że zainteresował się nim uznany trębacz Henry James, a następnie Tommy Dorsey, któremu Frank zawdzięczał pierwszy szczyt swojej kilkudziesięcioletniej kariery, obfitującej w cudowne wzloty i niedające się z niczym porównać upadki. Sinatra postawił wszystko na jedną kartę. Zaczął brać lekcje emisji głosu, by po kilku latach opuścić swojego mentora i zacząć karierę solową. Właśnie wówczas stało się coś niezwykłego. 30 grudnia 1942r. Sinatra na zaproszenie Boba Weitmana zaśpiewał w Paramount Theatre w Nowym Jorku. Tego wieczoru zaczęła się pierwsza w dziejach muzyki zbiorowa histeria. Artysta występował przez dziewięć dni z rzędu przez kilka godzin dziennie przed grupą kilku tysięcy rozwrzeszczanych nastolatek, które mdlały na jego widok. Relacje niektórych świadków tych wydarzeń mówią nawet o tym, że nieletnie „podkolanówki”, okupowały salę koncertową, tylko po to, aby jeszcze raz usłyszeć Frankie’go. Jaki był powód tego zbiorowego szaleństwa? Czy można je wytłumaczyć tym, że Sinatra po latach będzie uznawany za jednego z mistrzów frazowania? A może prawda tkwi gdzie indziej? ` Część znawców uważa, że tamtego wieczoru nie wygrał talent, lecz wyrachowane oszustwo. Z dzisiejszej perspektywy już wiemy, że Frank Sinatra był wspierany przez mafię, choć on sam przez całe życie konsekwentnie temu zaprzeczał. Przebieg jego kariery zdaje się jednak dowodzić, iż celowo mijał się z prawdą. Świadczy o tym chociażby zatrudnienie wątłego chłopaka w klubie Rustic Cabin, gdzie stołowali się szefowie gangsterskiego półświatka. To właśnie oni sporo zainwestowali w talent młodego wokalisty w nadziei, że ta inwestycja kiedyś się zwróci. Sam zainteresowany zdawał się nie przykładać dużej wagi do podejmowanego ryzyka. Uwielbiał życie na wysokim poziomie i póki mógł zapewniać swoim mocodawcom usługi pań lekkich obyczajów, czuł się bezpiecznie. Oczywiście, wiązało się to ze strachem, ale Sinatra w jakimś sensie podziwiał bandytów, od których był finansowo uzależniony. Dostrzegł to m.in. Francis Ford Coppola, który chciał na kanwie życiorysu piosenkarza stworzyć jedną z postaci w filmie „Ojciec Chrzestny”, jednak groźba pozwu ze strony artysty sprawiła, że ograniczono się tylko do jednej nic nieznaczącej sceny, w której jakiś muzyk przychodzi do don Corleone, by prosić go o pieniądze. Warto przy tej okazji nadmienić, że w książce Anthony’ego Summersa i Robbyna Swana znajdziemy kilka rozdziałów o związkach Sinatry, a także amerykańskiej mafii z kampanią wyborczą Johna F. Kennedy’ego, które rzucają ciekawe światło na jedną z potencjalnych przyczyn tragicznej śmierci 35. prezydenta Stanów Zjednoczonych. Obok mrocznej strony życia Sinatry, o której niektórzy nie mieli pojęcia, istniał też bard, którego głos był nagrywany na winylach, by wspierać morale amerykańskich żołnierzy na frontach II wojny światowej. Mężczyzna był wykonawcą blisko tysiąca utworów (zarówno coverów, jak również kompozycji tworzonych specjalnie dla niego). Frank był uzależniony od sceny, pomimo że miewał momenty, w których się z nią żegnał. Lata jego najmniej znanych płyt przypadły na czas ogromnej rewolucji w muzyce rozrywkowej. Gdy swoje triumfy święcił najpierw Elvis Presley, a później The Rolling Stones, Sinatra twierdził, że jest obrońcą tego, co jest prawdziwą muzyką. Artysta mógł sobie pozwolić na komfort bycia sobą również z racji ogromnego majątku, który nie pochodził tylko z legalnych źródeł. Można powiedzieć, że w właśnie dzięki tej nieustępliwości, wokalista u kresu swojego życia doświadczył drugiego szczytu kariery, który przypieczętował jego legendę. Frank, będąc wnukiem włoskiego imigranta, celowo nie chodził do restauracji, w których nie obsługiwano jego czarnoskórych muzyków. Równocześnie w swojej imprezowo-artystycznej grupie Szczurze Stado sypał jak z rękawa pijacko-rasistowskimi żartami. Mogłoby się wydawać, iż na takiej skali sprzeczności nie da się być autentycznym, ale amerykański wokalista niczego w tej kwestii nie udawał Pomimo że uwielbiał splendor i otaczanie się drogimi przedmiotami, to pomagał obcym sobie ludziom podczas gdy rodzina nie mogła doprosić się o jego uwagę. Frank Sinatra był czterokrotnie żonaty, ale niemal wszystkie jego związki kończyły się fiaskiem. Pomimo że przy boku Barbary Marx mężczyzna odnalazł spokój w ostatnich dekadach życia, to wydaje się, że prawdziwą miłość spotkał wiele lat wcześniej w osobie swojej drugiej żony. Mężczyzna poznał Avę Gardner na okrągłym jubileuszu studia filmowego, dla którego wspólnie pracowali. On był już wówczas uznanym aktorem i piosenkarzem, a ona jaśniała blaskiem wschodzącej wielkiej gwiazdy Hollywood. Niemal od razu parę połączyło gorące i wyniszczające uczucie. Na pozór stworzeni dla siebie, nie mogli i nie umieli ze sobą być. To co łączyło ich najbardziej to ogromne ego, które nie pomaga w budowaniu trwałych relacji. Frank był zafascynowany pięknem kobiet. Jedne z nich traktował jak księżniczki, a inne zmuszał do aktów seksualnych wbrew ich woli. Ava natomiast nie pozostawała mu dłużna mając słabość do mężczyzn o latynoskiej urodzie. Kobieta kilkukrotnie dokonała aborcji wbrew woli Franka, bo bała się utraty idealnej sylwetki. Największym problemem pary było jednak ich wspólne uzależnienie od alkoholu. Ava po upiciu się padała nieprzytomna lub podejmowała spektakularne próby samobójcze. Z kolei jej mąż - wysokofunkcjonujący alkoholik – po opróżnieniu kolejnego kieliszka miał tendencję do bicia i grożenia śmiercią tym, którzy go nie doceniali Choć wybuchowość mężczyzny poniekąd doprowadziła do szybkiego rozwodu, piękna brunetka już na zawsze została dla niego punktem odniesienia i to jej cech szukał w późniejszych małżeństwach. Niewątpliwie Summersowi i Swanowi udało się dość skrupulatnie przedstawić dwie twarze wielkiego artysty, co można uznać za spory sukces z racji tego, iż nie wszyscy członkowie rodziny Sinatry zgodzili się na udzielenie wywiadów, będących kanwą do snucia rozważań o życiu niezwykle skomplikowanego człowieka. Mnóstwo materiałów prasowych oraz dotarcie do kilkuset osób, które miały bezpośredni lub pośredni kontakt z gwiazdorem, pozwoliło niemal całkowicie wypełnić tę lukę, dzięki czemu czytelnik podczas lektury, skutecznie lawiruje pomiędzy bezgranicznym podziwem dla talentu wokalnego bohatera i obrzydzeniem, gdy poznaje jego niezwykle niebezpieczny i wybuchowy charakter. Drobiazgowy opis bogactw zdobytych przez Sinatrę imponuje, choć nie wiem, co kierowało autorami, że musieli podawać cenę każdego posiadanego przez niego przedmiotu i to przed i po denominacji dolara. Niewątpliwie jednak udało im się doskonale opisać całą dyskografię Amerykanina. Generalnie „Miłość, muzykę i mafię” powinien przeczytać każdy fan Franka Sinatry, by przekonać się, że nie ma na świecie ludzi nieskazitelnych, a za największą sławę, często płaci się niezbyt udanym życiem osobistym. --- * A. Summers, R. Swan, Sinatra. Miłość, muzyka, mafia, Nowy Styl Wydawnictwo Książkowe, Warszawa 2007, s. 447 (wg. zdygitalizowanej wersji, dokonanej przez Krajowy Depozyt Biblioteczny)

Pierwsza przeczytana przeze mnie biografia Elvisa, z tego powodu nie mam porównania do innych książek opisujących życie Królem Rock'n'rolla. Do plusów na pewno należy zaliczyć ogrom informacji z życia prywatnego: od samych narodzin i okresu przed rozpoczęciem kariery muzycznej, poprzez najlepsze lata muzyka i aktora aż do jego śmierci. Momentami odczuwalny jest natłok informacji, często związany z ogromem wydawanych piosenek i albumów artysty, a także filmów kręconych z jego udziałem. Ciekawy zabieg stanowi poświęcenie osobnych rozdziałów muzykom towarzyszącym Presleyowi, a nawet jego przodkom. Do tego szczegółowo rozpisana niesamowicie obszerna dyskografia (z uwzględnieniem wydawnictw nieoficjalnych!) i filmografia, informacje o występach radiowych i telewizyjnych, ponad dwieście zdjęć, a także zbiór ciekawostek z życia Elvisa oraz plotek, których mnóstwo pojawiło się po jego śmierci. Lekkim minusem może być chwilami toporny język, ale należy wziąć pod uwagę okres w którym powstała książka, z uwzględnieniem dużo większej skali trudności z dotarciem do informacji, niż obecnie. Reasumując, jest to niezwykle interesująca lektura. Nie tylko dla największych fanów człowieka, którego zna cały świat.