Prywatne życie Napoleona

Ciekawa książka napisana na podstawie prac hisotryków rzymskich, świetna krytyka źródła podająca w wątpliwość wiele tez wysuniętych wobec tytułowego bohatera. Autor opisał historie nie tylko samego Nerona, ale całego klimatu politycznego panującego w ówczesnym Rzymie. Świeta pozycja podająca w przyjemny sposób dla czytelnika, mnóstwo wiedzy historycznej o szerokim zakresie...dzieje cesarzy, polityków rzymskich, tradycji, napięć religijnych, etnicznych. Zachęca do zagłębiania wiedzy.

Biografia, która zawiera ogrom informacji na temat życia cesarza Francuzów. Świetnie się czyta, pomijając wszystkie wstawki marksistowsko-leninowskie. Dlaczego Manfred gloryfikował Moskwę i dowódcę Michaił Kutuzowa? Wystarczy popatrzeć na rok wydania. Władze komunistyczne nie pozwoliłyby na to, żeby książki bez wstawki ''nasi przyjaciele sowieci'' były wydane. Nie mniej polecam, wystarczy pominąć złote przemyślenia Engelsa i Marksa, a dowiemy się wiele o ostatnim wielkim dowódcy Europy.

Podczas odwiedzin mojego ojca moją uwagę przyciągnęła ta książka z jego domowej biblioteczki. Wydawało mi się, że to była powieść o Barbarze Radziwiłłównej (która żyła zaledwie trzydzieści jeden lat). Jednak ta biografia okazała się nie być ujęciem beletrystycznym, lecz książką popularno-naukową z dziedziny historycznej. Urzekła mnie ta monografia ze względu na szeroki zasięg powiązań z Barbarą Radziwiłłówną. Zobaczyłem tło epoki. Dwa pierwsze rozdziały stanowiły rozbudowaną genezę. Ostatnie rozdziały pokazały późniejsze zainteresowanie postacią tytułowej królowej – aż do filmowych produkcji przemysłu kinematograficznego XX wieku. Ksiażkę napisał profesor historii z Uniwersytetu Łódzkiego (i pewnie dlatego wydrukowało ją Wydawnictwo Łódzkie – wpływ regionalizmu). Ta publikacja na tyle spodobała się mi, że postanowiłem kiedyś powrócić do jej treści.

Książkę czyta się dobrze, mimo wprowadzenia rzucającego trochę cień na całą opowieść. Ciekawa jest nie tylko ta część poświęcona Piłsudskiemu, który niewątpliwie do ostatnich dni trzymał rękę na pulsie i miał wpływ na politykę ale także historia Pana Lepeckiego, który z pewnością był niespokojnym duchem.

Bardzo barwna postać, która z historii przeszła do mitologii. Książeczka tyleż ciekawa co pouczająca (o wieku człowieka i przemijających latach świetności),wprowadza nas w warunki panujące w wieku XXVIII, cóż pewne blagi nigdy się nie zmienią, mimo, że czasy się zmieniają. Przyjemna w każdym zdaniu. Gervaso potrafi pięknie spinać sprawozdania i fakty. Fajnie rozumie swój obiekt zainteresowań. Dobra praca.

Książka przedstawia obraz szesnastowiecznej historii kraju z całym jej barwnym korowodem. Autor weryfikuje i reinterpretuje legendę jaka otaczała Barbarę i Zygmunta Augusta. Wnikliwie i obiektywnie rozprawia się z demonami przeszłości. Dzięki temu mamy niepowtarzalną okazję poznać wielkiego władcę jako człowieka z krwi i kości. Zrozumieć motywy postępowania, decyzje, emocje i pragnienia. Dostrzec Barbarę jako piękną i szczerą oblubienicę, której zależało jedynie na uczuciu jakim darzył ją August. Ta romantyczna historia nie kończy się szczęśliwie, udowadniając tym samym, że życie to nie bajka. "Król walkę o żonę i prawo do szczęścia wygrał, płacąc jednakowoż wysoką cenę: ukochana królowa umarła, a król popadł w wieloletnią depresję". http://magdallenamagazine.blogspot.com/2014/01/miosc-jak-z-bajki-o-powiesci-jerzego.html

Co za paradoks , cóż za ironia losu - człowiek , który uchodzi za najwybitniejszego kompozytora , za geniusza muzyki w dniu 6 grudnia 1791 r.pochowany został jako nędzarz , w zbiorowym , bezimniennym grobie dla biedaków.Jakże życie czasami bywa okrutne. Autorka biografii Mozarta- Annette Kolb ciekawie przedstawiła w swej książce obraz tego niezwykłego człowieka. Początkowo śledzimy jego wyprawy z ojcem Leopoldem i siostrą na dwory władców i arystokratów , którzy są pełni podziwu dla tego cudownego dziecka , którego gra wzbudza zachwyt.Po pewnym czasie Mozart "powszednieje".Choć jego kompozycje są doskonałe , nie znajdują jednak zrozumienia u wielu osób.Zaś talent Mozarta jest powodem zazdrości tych , którzy poznali się na jego talencie.Dlatego też Mozart odsuwany jest od posad , dzięki którym mógłby wystawiać swoje sztuki i pędzić godne życie.Niestety , aby zdobyć pieniądze musi się zapożyczać u innych i udzielać lekcji gry uczniom , czego ogromnie nie znosił. Dopiero w Pradze zachwycono się jego utworami.Ale lata łaskawe dla jego twórczości przeplatają się z okresami gdy brak mu pieniędzy na utrzymanie.Do tego dochodzi nieszczęsny ślub z Konstancją Weber. Kobieta ta podobnie jak Mozart nie przywiązywała wagi do gospodarności.Gdy miała pieniądze , szastała nimi na prawo i lewo , nie martwiąc się wcale skąd je znowu zdobędzie. Mozart chcąc zapewnić swej żonie luksusy , zapożyczał się u innych , pracował ponad własne siły , do tego chorował , nie wypoczywał , prowadził bardzo niehigieniczny tryb życia.Był człowiekiem schorowanym , wrażliwym .Wszelkie porażki głęboko przeżywał , co niewątpliwie miało wpływ na jego przedwczesną śmierć ,w wieku zaledwie 35 lat. Autorka w swej książce posłużyła się listami Mozarta , kierowanymi do jego ojca , żony ,a także znajomych i osób , które błagał o pożyczkę pieniędzy.Przez to biografia jest bardziej wiarygodna i bardziej przybliża postać tego niezwykłego człowieka.

Wielce żywa i wciągająca relacja adiutanta Napoleona z katastrofalnej wyprawy do Rosji. Pierwsza relacja z epoki napoleońskiej, jaką przeczytałem jeszcze jako nastolatek. Podziałało piorunująco. W książce nie brak ciekawych, pełnych dramaturgii opisów ale i... fantazji autora, który niektóre fakty lekko podrasował. Taki obraz zostanie z każdym czytelnikiem na długo, a książka w swojej formie jest łatwa w przyswojeniu i mógłbym ją polecić każdemu homo legens - nie tylko miłośnikowi epoki.

Nawet baczny obserwator nie zdaje sobie sprawy jak mocno Dan Brown nasycił swoje książki antyklerykalnymi i antykatolickimi bzdurami. Niby widoczne, a jednak w natłoku nadużyć przeoczone, np. Kościół miał od zarania dziejów kraść symbole szlachetnym, pogańskim ludom, np. Aztekom. Dopiero Amy Welborn podnosi kurtynę oczywistości - z Aztekami Kościół zetknął się dopiero w XVI w., więc nie mógł im skraść znaczenia symboli 1 000 lat wcześniej. Takich akcji demaskatorskich jest sporo, książka warta przytoczenia w debatach z czytelnikami Browna, którzy traktują go jak źródło... wiedzy (śmiech z sitcomu).

Książka opowiada o życiu Paderewskiego wyłącznie pod kątem jego kariery muzycznej. Inne kwestie jak polityka, kobiety, życie prywatne, choroba syna zostają ledwo poruszone albo wręcz wcale. Jednak o dziwo nie jest to wadą lecz zaletą książki. Bardzo ciekawie i przyjemnie było mi towarzyszyc Paderewskiemu po stopniowym acz konsekwentnym wspinaniu się po szczeblach kariery. Swoją drogą zadziwiające jak wiele ludzi, w tym szanowanym nauczycieli, powtarzało mu, że nie ma talentu i żadnego pianisty albo wręcz muzyka z niego nie będzie. Na nasze szczęście ludzie tacy jak Paderewski dążący do spełniania marzeń nie słuchają takich przepowiedni :) Książka pozostawia spory niedosyt. Chciałoby się usłyszeć te wszystkie historie pozostawione na 'inną okazję'.

To już dość stara pozycja jednak z całą pewnością warta uwagi. Wątki "małżeńskie" - poza oczywiście politycznie ważącym rozwodem z Katarzyną Aragońską - na szczęście nie dominują. Poznajemy obraz ewolucji monarchy - od cokolwiek beztroskiego "dworskiego lwa" ( muzyka, turnieje, polowania , maskarady itp) do szczwanego lisa lawirującego między Franciszkiem I a Henrykiem V. Do uzupełnienia przez wysłuchanie "Pastime with Good Company" :)

Jedna z najprzyjemniejszych biografii, język tak dobry, że aż chce się czytać. Richelieugo przeczytałem jakoś 4-5 razy w życiu i niewątpliwie wielokrotnie jeszcze przeczytam. Doskonale wyważona, refleksje historyczne obecne, jednak (tak jak powinno być w biografii) dzieło pozostaje centralnie skupione na opisywanej postaci. Obowiązkowe dla nowożytników. Jedyny wielki minus to całkiem spore błędy, uproszczenia i przestarzałe opinie w tematyce wojny trzydziestoletniej.

Życie Sienkiewicza uporządkowane według dat dziennych – pozornie najnudniejszy, najmniej przystępny sposób pisania biografii, w praktyce sprawdził się zaskakująco dobrze. Nie jest to ściśle rzecz biorąc biografia, ale uporządkowany chronologicznie zbiór anegdot – wyłowionych z bogatego życia smaczków, skandali i zaskoczeń. Moim zdaniem nie najlepszy wybór dla czytelnika, który o życiu Sienkiewicza nie ma pojęcia, a o jego twórczości niewielkie – wymagana jest pewna wstępna wiedza. Ogromnym plusem są cytaty z recenzji i artykułów krytycznych, dzięki czemu możemy zobaczyć Sienkiewicza oczami jego współczesnych, bez konieczności czytania obszerniejszych i trudniejszych do przyswojenia opracowań krytycznych (Szczublewski zazwyczaj wybiera z tych recenzji najbardziej soczyste obelgi). Są fragmenty, które prawdopodobnie wielu czytelników po prostu ominie – jak wyliczenia języków, na które tłumaczone były dane książki, czy gaży, ale moim zdaniem istotne dla pełnego obrazu, nawet jeśli przeskakujemy je oczami. Wiele fragmentów ma potencjał zapaść w pamięć na długie lata – moim ulubionym pozostaje historia o spotkaniu Sienkiewicza z tłumaczem jego powieści na angielski, Jeremiahem Curtinem i groźby, że zepchnie go ze skały, bo Curtin był tak przeraźliwie irytujący, „on myśli, że są na świecie tylko dwie ważne rzeczy – moje książki i jego tłumaczenia”.

Niedokończony esej biograficzny o Mozarcie, który jest jednocześnie opowieścią o próbie zmiany sposobu myślenia o muzyce. Nie tyle w warstwie praktycznej, ale właśnie jej społecznego odbioru i tworzenia jej jako czegoś społecznego. U Eliasa Mozart jest prekursorem muzyki popularnej, ludowej w tym sensie, że to już nie mecenas (król, a częściej kościół),a właśnie ludzie mieli być arbitrami smaku i powodem do tworzenia muzyki. Mieli być też jej głównymi odbiorcami i Mozart wiele robił żeby jego muzyka wychodziła z nadętych salonów i katedr, a trafia pod strzechy. Niestety nie przełożyło się to na jego dostatnie życie, a sam projekt uwolnienia muzyki z okowów świętojebliwców królujących wszystkiemu nie spełnił się, podobnie zresztą jak książka Eliasa.

Caryca Katarzyna II była wielką postacią, bez względu na Polaków stosunek do niej (romans? z Poniatowskim, udział w rozbiorach). Pan Władysław Andrzej Serczyk jest mi dobrze znany, gdyż podczas studiów na wydziale historii, często zdarzało mi się sięgać po pozycje przez niego napisane. Książka, którą dostajemy do rąk wydaje się być dziełem kompletnym, choć może nie do końca. Pokazuje nam losy władczyni, która nie będąc Rosjanką, musiała, w całkiem dla niej obcym środowisku i językowo i kulturowo, odnaleźć się w miarę szybko, żeby nie zostać pożartą przez czyhające na nią zewsząd harpie. Udało się to jej pod każdym względem, więc jej siła charakteru, bezkompromisowość w działaniu jest niezaprzeczalna. To, że dla nas jej działania nie były korzystne, to już inna historia... Autor bazuje na źródłach historycznych mniej lub bardziej dla współczesnych odbiorców przystępnych, pisząc dzieło ponadczasowe, które czyta się z ogromną przyjemnością, momentami niczym powieść sensacyjną. Forma, treść i język w moim odczuciu są jak najbardziej poprawne, a informacje, z którymi zostajemy zapoznani, chwilami szokują. Autor stara się być obiektywny w swojej ocenie i neutralny, pomimo ciążących na nim faktów z panowaniem carycy związanych. Myślę, że jest to dobra lektura zarówno dla zainteresowanych tematem, jak i dla zupełnych laików. Dowiadujemy się z niej kim była i z czym musiała się zmagać Zofia Fryderyka Augusta. Jak wiele dobrego i złego w swoim 30-letnim władaniu Rosją zrobiła. Polecam

Właściwie nie chcę pisać o tej książce, tylko o całej serii "Biografii Sławnych Ludzi " ( 10 gwiazdek dla serii ) wydawanych już od 1976 r. przez PIW, co czyni ją najstarszą serią biograficzną w Polsce. Ze względu na różnorodny wybór znanych postaci, czyni ją interesującą dla każdego czytelnika. Każdy może sobie wybrać historyczną osobę, która go interesuje. Nie muszę dodawać, że niektóre życiorysy powinno się znać. Najczęściej napisane bardzo ciekawie, przez kompetentnych autorów i przystępne w czytaniu. Dlaczego wybrałem akurat tę biografię? Bez powodu. Na półce stoi cały ich rząd. Więcej napisałem przy ocenie książki " Mahomet " z tej serii. Serię POLECAM !!!

Lubię czytać tego radzieckiego historyka, bo ma talent do pisania biografii tak, by czytały się jak powieści polityczne. W książce pełno jest złośliwych półuśmieszków, ironicznych komentarzy i ostro formułowanych wniosków. Nie jest to współczesna historiografia — raczej barwna opowieść o człowieku, który przeszedł przez rewolucję, imperium i restaurację, za każdym razem trafiając na swoje miejsce przy stole. To prawda, chwilami przynudza i przedstawia fakty po radziecku, ale można mu wybaczyć. Ot, taki smaczek, w którym autor znakomicie definiuje swego bohatera: „Książę Talleyrand, który kolejno zdradzał i sprzedawał — za pieniądze lub inne korzyści — ludzi korzystających z jego usług; który potrafił zmieniać się jak kameleon; który przez całe życie nie sprzedał jedynie własnej matki (i to, jak zauważył pewien nieprzychylny mu dziennikarz, wyłącznie z braku nabywców)”.

Namiary na tę pozycję otrzymałem od mojego wykładowcy na liście zalecanych lektur do przeczytania na zaliczenie semestru. Na tej podstawie podszedłem do niej z pewnymi oczekiwaniami, których niestety nie potrafiła ona zaspokoić. Oczekiwałem solidnego opracowania historycznego, do którego będę mógł się odwoływać przy zaliczaniu egzaminu i niestety w tej materii było średnio. "Napoleon" V. Cronina nie jest opracowaniem historycznym, do jakiego przywykłem i, co więcej, nawet do bycia nim nie aspiruje. Książka ta jest biografią, której autor postawił sobie za cel raczej przedstawienie Pierwszego Konsula, a potem Cesarza Francuzów, jako człowieka z krwi i kości. Stąd raczy nas ogromną ilością szczegółów z życia codziennego, najpierw rodziców Napoleona, a potem jego samego. Kampanie i kariera polityczna pozostają gdzieś na uboczu, a w centralnym punkcie stawiane są takie zagadnienia jak relacje Bonapartego z najbliższymi, jego romanse, zwyczaje, ulubione lektury, sposób spędzania dnia, osobiste poglądy i reakcje na historyczne wydarzenia. Z tego postawionego sobie celu Cronin wywiązuje się wcale dobrze. Każdy z nas ma gdzieś w głębi siebie zacięcie do "podglądactwa" i ta książka pozwala się w tej materii spełnić. Takie podejście do spisania dziejów Napoleona sprawia, że książkę czyta się lekko i z przyjemnością.

Cierpi na natłok informacji w działach poświęconych innemu tematowi. Ciężko jest przypisywać Ludwikowi XVI pozytywne cechy, lecz Baszkiewicz - na szczęście - nie popada w skrajną antypatię i stara się nie demonizować sylwetki Burbona w sposób tendencyjny.

"Ocena jego osiągnięć i talentu politycznego jest podobnie trudna, jak w wypadku mistrza, który umarł w połowie wykonywanego dzieła". Ze względu na ustawiczny brak czasu, przymierzanie się do biografii ostatniego Jagiellona zajęło mi ponad rok. Pomimo niezawsze ciekawego ciągnięcia akcji przez autora, jest to jedna z lepszych książek historycznych jakie przyszło mi czytać. Wszystkie aspekty życia i panowania Zygmunta Augusta są jasno podzielone i omówione. Stanisław Cynarski podjął się bardzo trudnego zadania oceny ostatniego króla "co nosił kołpak jagiełłowy" - postaci tragicznej nie tylko jako władca ale również jako mężczyzna. Autor książki ocenia go zdecydowanie pozytywnie, nie omieszkając w wytykaniu mu pewnych błędów. Jeżeli chodzi o mnie to uwielbiam Zygmunta II Augusta ze względu na cechę monarszą, którą bardzo cenię - dalekowzroczność. Dążył do uporządkowania państwa w sojuszu ze średnią szlachtą ale tylko do czasu, kiedy dawało mu to widoki na zwiększenie władzy królewskiej (poważnym błędem króla było późne przystąpienie do ruchu egzekucyjnego). Dostrzegał tendencje absolutystyczne w krajch ościennych i rozumiał ich wyższość nad polskim systemem ustrojowym. Zręczny polityk (patrz: Inflanty, unia z Litwą),sumienny i pracowity władca, dziś pewnie nazwalibyśmy go mężem stanu. Choć w sumie nie jestem tego taki pewien: większość Polaków lubi przecież ludzi uległych, pozbawionych ambicji i wielkich celów. To samo było u schyłku życia króla Augusta i tuż po nim. Jednak "następne pokolenia przyznały mu to, czego odmawiali mu współcześni", a z jego śmiercią zakończył się złoty wiek Rzeczypospolitej.