Satanizm jako ucieczka w absurd

Tematyka książki dla mnie była ciekawa. Można się paru rzeczy dowiedzieć nawet. Jednak jak dla mnie minusem książki jest to, że była zbyt naukowym, teologicznym językiem napisana. Chyba (a raczej na pewno) ostatnimi czasy czytałam głównie książki przystępnym językiem a nie wyszukanym.

Książka porusza ważny temat: ZŁA. Mówi o niebezpieczeństwie obcowania z Szatanem, klątwach nadal rozsyłanych przez ludzi, egzorcyzmach, modlitwie, spychaniu Boga daleko na bocznicę własnej egzystencji (a w to miejsce wprowadzanie wygody, dążeń do zrobienia kariery, uzyskania sławy i pomnażania pieniędzy). Są przykłady egzorcyzmów, realnej walki z demonami. Przy końcu książki znajdują się rozdziały traktujące o wielkim znaczeniu Maryi, której Szatan nigdy nie jest w stanie zwyciężyć. Z niektórymi poglądami księdza Gabriele Amotha nie zgadzam się – tak jak przy lekturze "Będziemy sądzeni z miłości", link do mojej opinii: https://lubimyczytac.pl/ksiazka/bedziemy-sadzeni-z-milosci-zly-duch-jest-niczym-wobec-milosierdzia-bozego/opinia/67089006 W ogóle to dziwny kapłan; według mnie nietypowy egzorcysta, "zgrywus". Nie przyciąga mnie tym co wygłasza. Niestety, ale Roberto Italo Zanini, który przygotowuje tę książkę, ma słaby styl dziennikarski (chociaż widać, że bardzo się stara).

Po lekturze zdałem sobie sprawę, że krótka nie znaczy wcale szybka. Są bowiem książki do czytania i są takie do myślenia, albo bardziej do przemyślenia. Ta jest tą ostatnią. Dotyka rzeczywistości, która jednocześnie chcę aby została ze mną na dłużej. Choć autor podobnie jak Lewis posłużył się tym samym zabiegiem literackim wykreował coś bardzo namacalnego co dotyka mnie jako jednostki, ale również nas jako społeczeństwa. Opisywane w książce sytuacje można różnie interpretować, w zależności od wyznawanego przez siebie światopoglądu. Niemniej nie można przejść obojętnie wobec tego co one ze sobą niosą i jak destrukcyjny wpływ na nas mają. Książka dla umysłu i dla serca.

" Egzorcyści i psychiatrzy" to pozycja polecona przez mojego wykładowcę na kierunku psychologia. Książka bardzo mi się podobała, ponieważ poszerzyła moją perspektywę na obraz psychiki człowieka, a szczególnie na jego duchowość. Autor posługuje się wieloma przykładami, nawiązuje do opinii wielu specjalistów w dziedzinie medycyny/ psychiatrii jak i innych egzorcystów. Moim zdaniem wyczerpująco opisuje również zagrożenia duchowe. Spodziewałam się jedynie więcej perspektywy psychiatry na opętanie- natomiast przewaga jest opisu zjawiska ze strony egzorcystów. Uważam jednak, że dla osób nie znających wcześniej zjawiska opętania/ nie zagłębiających się nigdy w ten temat- może być momentami przerażająca oraz trudna w odbiorze.

Bardzo dobra książka opisująca całościowo zjawisko satanizmu - jego historię i różne aspekty. Plusem jest brak sensacyjności, minusem rok wydania - trochę się zmieniło. Nie mogę też zignorować opinii o tej książce autorstwa pani Reminescencji. Pisze ona m.in. takie słowa: "rozdział o muzyce - standard w tego typu książkach, tutaj poszerzony o fantazje pt. "skoro komuś udało się sprzedać tyle płyt, to z pewnością jest satanistą"." - ponieważ przeczytałam tą opinię przed lekturą książki czujnie czekałam na fragment, w którym pojawiają się te "fantazje". Jedyną wzmianką jako tako dającą się dopasować do tych słów jest wypowiedź Alice'a Coopera, który mówi m. in. "W zamian za oddanie mego ciała [szatanowi] stałem się sławny na całym świecie". Nie wiem jak z tego pani Reminescencja zrobiła fantazję o satanizmie osób sprzedających płyty i to w dodatku fantazję autora (swoją drogą książka zawiera bardzo dużo cytatów osób znanych, które chwalą się swoim satanizmem i są bardzo ciekawe). Właściwie cała opinia nie ma nic wspólnego z książką, ale skomentuję jeszcze słowa o feminizmie - nigdzie autor nie utożsamia go z satanizmem czy pogaństwem czy czarną magią. Pisze po prostu o manipulacjach satanistów, żeby podpiąć się pod feminizm lub znaleźć w jego ramach swoją niszę. Może pani Reminescenja nie zrozumiała, że książka nie ma na celu opisywać całościowo feminizmu, ale satanizm i z tego powodu o feminizmie pisze tylko w tym kontekście. Nieuprzedzony czytelnik dobrze to rozumie. Cała opinia to fantazja jej autorki na temat tej książki, która na pewno nie spełniła jej oczekiwań - może opisy makabrycznych zbrodni popełnianych w imię satanizmu, który dla jego zwolenników ma być atrakcyjną kontestacją rzeczywistości, buntem przeciw Bogu i super zabawą bez zbędnej pruderii jest jej nie w smak? Trudno po tej lekturze lekceważyć i przymykać oko na satanistyczne "wybryki".

Egzorcyzmy są popularnym tematem w kinematografii, a sprowadzone do roli kinowej rozrywki, są przez zlaicyzowane społeczeństwo wkładane między bajki. O. Benignus w swojej książce uświadamia czytelnikowi na czym zwycięstwo Szatana polega - na tym, że niedostrzegalnego zła(tu: Zła) nie można pokonać. Trzeba zdać sobie sprawę z zagrożenia i skutków ignorowania wpływu Złego na nasze życie. Książka jest raczej przeznaczona dla osób zapoznanych z wiarą katolicką, świadomych jej podstaw. Poszukujący wrażeń i rozrywki z horrorów zupełnie się rozczarują. Szatan jest przedstawiony jasno jako król zła powszedniego, który wykorzystując nasze słabości zrobi wszystko by zniszczyć to, co człowiekowi drogie. Nie jest natomiast całkowicie bezkarny, ale to od nas i naszej wiary zależy, czy jest dla nas możliwy ratunek. Na podstawie przedstawionych historii cierpiących osób sami możemy wyciągnąć wnioski względem własnego postępowania. Przekaz książki oceniam bardzo wysoko, obniżam zaś ocenę za zaadresowanie jej nieprecyzyjnie - laików raczej nie przekona, szczególnie biorąc pod uwagę silnie biblijny język, który może odstręczać osoby niewierzące/niereligijne/nieobyte z biblijnym przekazem.

Wierzę Bogu.Książkę polecam a za jej pomocą pragnę złożyć w Wielkim Tygodniu życzenia na zbliżające się Święta Wielkiej Nocy. Wszystkim Bywalcom LC życzę błogosławionego czasu wśród najbliższych. "...Niech Wiara zagości,Nadzieja zagości.Niech Miłość zagości w nas..."

Ciekawa książka, ale mam jakiś niedosyt. Wydała mi się za krótka. Po prostu ze zdziwieniem stwierdziłem, że dotarłem do rozdziału "Od autora" i podziękowań. To dobra rekomendacja dla książki? Może być dobra. Jestem ostrożny, delikatnie mówiąc, co do świadectw o manifestacjach złego, jak i objawieniach świętych (Medjugorie okazało się jednym wielkim wałkiem i biznesem). Wcielenie Chrystusa Jezusa było ostatnim objawieniem, jakie powinien uznawać człowiek wierzący. Świadectwa ówczesnych ludzi są zapisane w Nowym Testamencie. Wszystkie inne, tzw. prywatne objawienia, choć Kościół ich nie wyklucza to również nie nakazuje ich uznawać. Toteż i moje podejście do tego, co uznaje się za manifestację demonów podczas egzorcyzmów jest, jak wspomniałem, ostrożne. I ta książka tego nie zmieniła. Ale z niejakim zdziwieniem przeczytałem, że sam Kościół (zwłaszcza ten postępowy, modernistyczny, współczesny) jak i duchowni w egzorcyzmy nie wierzą (no, może nie dowierzają i traktują jak coś niewygodnego) i patrzą na to z politowaniem. Nieodłączną dozą wyższości. A to już jest co najmniej głupie, zwłaszcza z ich punktu widzenia. Szatan nie chce, by w niego wierzyć; tym lepiej dla niego. Coś się z ludźmi Kościoła bardzo niedobrego zrobiło na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Jak chcą walczyć z szatanem, gdy uznają go za przenośnię? Zło nie jest osobowe, tylko po prostu jest brakiem dobra :). Dobra, uspokajająca bajka na dobranoc. Nic wam spod łóżka nie wyjdzie, drogie dzieci. Jednocześnie sami wykoślawiają nauki Chrystusa, słowa Pisma Świętego (oswajanie homoseksualizmu, pomysły na wyświęcanie kobiet, zrównywanie związków homo z sakramentem małżeństwa). Nie wolno straszyć wiecznym potępieniem, piekłem. "Jezus jak mówił to co innego miał na myśli". A przecież: Mt 5,37: "Niech wasza mowa będzie: tak – tak, nie – nie, a wszystko ponad to – pochodzi od Złego. " [Biblia Paulistów] To już niestety nie stoi skale. Na skale opiera się znacznie mniejszy fragment tego kościelnego gmachu. Reszta, przybudówki, runie do morza, razem z pogubionymi kapłanami i tymi owcami, którym w głowach pomieszano. Jest w tej książce ukazana strona wierząca jak i świecka, podejście z punktu widzenia wiary, jak i czysto rozumowe. Ciekawe spostrzeżenie uczyniła jedna z naukowców, psycholog G. A. L. Mazzoni, profesor na uniwersytecie Hull w Wielkiej Brytanii, że wiele chorób psychicznych można porównać objawami do opętania. Ale jak interpretować wydarzenia typu poltergeist czy sytuację, gdy w czasie modlitwy ktoś zaczyna unosić się metr nad ziemią lub wymienia rzeczy, które są w zamkniętej torbie i nie powinien nic wiedzieć na temat jej zawartości? Niezłe jaja, co? Ano takie jaja. Jak się tego nie zobaczy na własne oczy, to się nie uwierzy. Ja to rozumiem, też miałbym problem. Tyle już żyję na TYM świecie... Uczniowie Chrystusa widzieli wiele cudów na własne oczy, a też mieli problem z wiarą. Tacy już jesteśmy, ludzie. I pani Mazzoni mówi tak, że może za 50 lat będziemy w stanie coś powiedzieć o takich wydarzeniach, jakie mają miejsce w czasie niektórych egzorcyzmów. Osobiście myślę, że człowiek tego świata, materialnego, nic nie będzie mógł o nich powiedzieć nigdy. J 18,36: "Jezus odpowiedział: "Moje królestwo nie jest z tego świata. Gdyby moje królestwo było z tego świata, moi podwładni walczyliby, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś moje królestwo nie jest stąd". " [Biblia Paulistów] Tak więc albo się wierzy w to, co powiedział Chrystus, albo się nie wierzy w ogóle ani w Niego, ani w Boga, ani w ogóle nic, czego nie widać. W powietrze też nie (niby oddychamy, ale... w sumie bezobjawowo, może poza życiem jako pewnym objawem) . Ani w światło (jak jest poza zakresem widzialnym to... go nie widać). Ani w temperaturę (jak jest odpowiednia to... nic nie czujemy). W pierwszym przypadku, wiary, trzeba się za siebie wziąć, bo inaczej to, o czym mówi książka "Obrzęd" jest przedsmakiem tego, co będzie zamiast życia w Bogu i z Bogiem. Jeśli kogoś dotyczy drugi przypadek to opcja jest w taka sama, bo brak wiary niczego nie zmienia, tyle że nie widać sensu brania się za siebie, a więc radośnie i beztrosko ku końcowi. Ciekawa książka, ale można ją traktować wyłącznie jako wstęp do tematu. I podobno lepiej za wiele o tej złej części "innego świata" nie rozmyślać. 1P 5,8: "Bądźcie trzeźwi i czuwajcie, bo przeciwnik wasz, diabeł, krąży niby lew ryczący wokół was, wypatrując, kogo by pożreć. " [Biblia Warszawsko-Praska] Po co głupio się wystawiać?

Ilekroć miewam gorszy nastrój, wracam do tej książki. Jest niezwykła, wyjątkowa i pełna ciepła. To doskonały materiał na odbudowanie nagle upadającej nadziei. Treść zawarta w tej pozycji wprost emanuje niewyczerpalnymi pokładami niesamowicie pozytywnej energii. Nie trzeba czytać jej od deski do deski, by przekonać się jak wiele ma nam do zaoferowania. Wystarczy otworzyć ją w przypadkowym miejscu i przeczytać choćby jedną stronę, by po zamknięciu książki inaczej spojrzeć na życie. To nieoceniony skarb w mojej biblioteczce. Bez względu na wszystko warto po nią sięgnąć. Polecam:)

Ciekawa propozycja. Bardziej jest to literacka rekonstrukcja spoleczno-kulturowa niż biografia. Lekki język, poetyckie i malownicze opisy rzeczywistości sprzed 2 tys. lat… wszystko to pobudza wyobraźnie. Drażniące dla mnie były dygresje i momentami zbyt głębokie zanurzanie się w wątki poboczne (np. Jana chrzciciela) co niewiele wnosiło do rekonstrukcji głównej postaci - Marii Magdaleny.

Bardzo przydatna przy przygotowaniu się do spowiedzi, pomaga zrozumieć przyczyny niektórych naszych grzechów, napisana lekkim językiem takim można powiedzieć gawędziarskim stylem. Lektura obowiązkowa przed rachunkiem sumienia. Książka ta pokazała mi też, że spowiedź to nie musi być klepanie regułek, tylko całkiem fajna rozmowa o tym co mnie męczy, dręczy, gdzie popełniłam błąd, gdzie upadłam. Dużo mi dała, otworzyła mi oczy na ten tak trudny sakrament.

Książka zaskoczyła mnie różnorodnością opisywanych przypadków. Przeczytawszy tytuł, przekonany byłem, że raz za razem przedstawiane mi będą do bólu podobne sceny: z egzorcystą oraz leżącym na łóżku opętanym. Bałem się monotonii przy czytaniu, tymczasem zbiór wcale nie traktuje wyłącznie o demonicznych nękaniach, a jeśli już – trudno znaleźć dwie podobne historie. Obok diabłów są tutaj duchy, inkuby, tabliczki ouija, tajemnice domostw, wiarygodnie opisane podróże astralne, okultyzm, a nawet krzywdy ludzkie na tle seksualnym. Jak widać, pisze się w tym tomie dość szeroko o strasznych bytach czy zjawiskach, i to pisze się w naprawdę dobrym fabularyzowanym stylu. Poza dziesięcioma przypadkami, stanowiącymi główną treść, dodano kilka dodatków, tj. modlitwy oraz raczej niespecjalnie wartościowe historyczne spojrzenie na egzorcyzm w formie luźnego artykułu. Sceptyczny byłem również z powodu wydawcy, czyli katolickiej Frondy, lecz zupełnie niesłusznie. Uważam, że to jedna z lepszych pozycji tego typu.

"Twoje ciało stworzone do życia" to drugi tom z dwóch, jakby dopełnienie treści pierwszego pod tytułem "Twoje ciało stworzone do miłości"; również czytam wydanie drugie z 1996 roku. Mam takie same odczucia jak z lektury pierwszego tomu, więc z tego samego powodu zawyżam ocenę do 7 gwiazdek; oto link do mojej opinii: https://lubimyczytac.pl/ksiazka/twoje-cialo-stworzone-do-milosci/opinia/73136804 Znajduję bardzo ciekawy przypis: "Pod koniec ubiegłego stulecia w Austrii narodziły się bliźnięta: ładny, inteligentny chłopczyk i "mongołowata" dziewczynka. Po trzydziestu latach matka bliźniąt została sparaliżowana. Przez pięć lat "nienormalna dziewczynka" opiekowała się nią z wielkim poświęceniem, podczas gdy "chłopczyk" robił karierę w świecie. Dziś imię tej dziewczynki zostało zapomniane, za to o chłopcu słyszeli wszyscy – był nim Adolf Hitler. Gdyby było to dzisiaj, dziewczynkę pewnie by uśmiercono..."

Kolejną książką o której chciałabym opowiedzieć jest ,,Ful wypas, czyli Chrześcijaństwo z pazurem” wydanej w 20010 roku przez wydawnictwo M. Autorem tej pozycji jest Rafał Szymkowiak OFM Cap pracujący na co dzień z młodzieżą trudną i subkulturami. Jest zakonnikiem powołanym do pracy z ludźmi młodymi. Doskonale znający problemy tych maluczkich i nie raz wyciągających ich z grząskiego bagna. Tak szybko czyta się tą książkę, że po jej skończeniu ma się ogromny niedosyt a zarazem pragnienie przeczytania pozostałych książek tego autora. Tych książek się nie czyta je się wręcz pochłania. Jest to literatura typowo religijna, ale o dziwo napisana w bardzo nietypowy sposób. Widać w tej lekturze niebywałą prostotę myśli a przez to całe sedno spraw najważniejszych w życiu. Skradająca serca osób młodych borykającymi się na co, dzień z własnymi słabościami i problemami. Zachęca ona do tego by pomimo porażek wciąż szukać Boga – przede wszystkim w Eucharystii ale również w innych ludziach. Książka wnosi wiele mądrych odpowiedzi na nieraz nurtujące młodzież pytania. Przybliża ona również w bardzo subtelny sposób tajemnicę zawartą w Eucharystii: ,,Kiedy podnoszę Hostię i mówię ,,Oto Baranek Boży” to właśnie nawiązuję do sytuacji, która rozgrywa się na Golgocie. Kiedy podnoszę chleb, to jest nic innego jak podniesienia krzyża. Hostia wędruje do góry, tak jak do góry wędrował Jezus przybity do ramion krzyża”. Każdy rozdział kończy się piosenką. Ma się wrażenie, że do tej książki brakuje jeszcze tylko płyty z utworami piosenek zawartymi w tej książce. Właśnie dzięki takim książkom stajemy się lepszymi ludźmi. To one skłaniają do refleksji nad swoim stosunkiem do Boga, bliźniego jak i do siebie samego. Przyjacielu drogi zatrzymaj się na chwilę i zechciej pochylić nad lekturą, która przemienia serca i daje nadzieję na lepsze jutro. Gorąco polecam dla tych którzy już znaleźli Boga lub tym którzy wciąż szukają.

Książka nie jest dla każdego i z pewnością lepiej będzie się ją czytać, osobie wierzącej. Fakty, daty, treść objawień Maryjnych. Wszystko przeplatane ostrzeżeniami tytułowego nadejścia złych mocy. Niestety wiele przykładów z życia codziennego zdaje się dokładnie pokrywać z tymi ostrzeżeniami (przykłady najprostszy - uderzenie w rodzinę - nie można powiedzieć, że w tej sferze świat idzie w dobrym kierunku). W trakcie czytania, czuje się, ile człowiek traci czasu na bzdury, w obliczu rzeczy najważniejszych. "... W życiu można przegrać wszystkie gry, mogą zawieść wszystkie perspektywy, można chybić każdego celu, wystarczy osiągnąć jedno : zbawienie własnej duszy. Osiąganie go jednak rozciąga się na całe nasze życie, każdą decyzją, każdą chwilę przeżywamy przed Bogiem (...)Każdy nasz czyn ma wymiar moralny, stanowi tak lub nie powiedziane Bogu, wyraża zgodę lub brak zgody na dobro lub zło...". Dlatego, jak napisałam na wstępie, lepiej będzie tę książkę czytać osobom, które Boga i istnienia duszy na co dzień nie poddają w wątpliwość.

Poruszające świadectwo kobiety, która po porażeniu piorunem doświadczyła granicy życia i śmierci. Książka skłania do głębokiej refleksji nad wiarą, sensem życia i tym, co może czekać człowieka po drugiej stronie. Krótka, ale mocna i zapadająca w pamięć lektura.

Opowieść o niezwykłym człowieku świętym za życia. Ojciec Pio urodził się 25 mają 1887 roku w Pietrelcinie we Włoszech. Dzień później został ochrzczony i otrzymał imię Franciszek na cześć świętego Franciszka z Asyżu. Od najmłodszych lat wiedział że chce być zakonnikiem. Ojciec Pio został obdarzony stygmatami które ukrywał Jego życie było pełne cierpienia mimo to nigdy się nie skarżył był nazywany znawcą ludzkiej duszy. Książka warta uwagi. Polecam.

Bardzo fajna książka, która pokazuje nam jak wielkie szczęście mieliśmy, że Jan Paweł II był Polakiem, był on wielkim człowiekiem, obdarzonym nie tylko wielką mądrością ale również poczuciem humoru, na co dowodem są zamieszczone w tej książce anegdotki. Polecam przeczytać.

Książką opowiadająca o życiu świętego Ojca Pio oraz o licznych cudach które dzięki łasce Bożej działy się za przyczyną tego wielkiego świętego. Książka ta jest skierowana do każdego jednak myślę że najbardziej do osób wątpiących w Boga lub niewierzących. Dobrze aby przeczytały ją także osoby cierpiące na różne choroby aby przekonały się że mogą szukać wstawiennictwa tego wielkiego świętego w uzdrowieniu z choroby. Osobiście uważam że tego typu książki powinny mieć priorytet u każdego czytelnika.