Smok na krańcu świata

Na tle tych wszystkich kartonowych felixów z warhammera i wiedzminów sapkowskiego tutaj bohaterowie wypadają całkiem odswiezajaco. Wlasnie dlatego chyba ta ksiazka ma tak niskie oceny ze ludzie oczekuja bezmozgiej sieczki gdzie superbohaterski bohater wyglasza swoje banaly ratujac swiat jednoczesnie jest super przystojny i zalicza wszystkie czarodziejki. Oczywiscie sa oni rozdarci wewnetrznie bo ratuja swiat za pieniadze i nie zawsze zabijaja potwory bo sa wrazliwi na krzywde. A co do książki przyjemna lektura w klimacie earthdawna. Postacie ciekawe i majace jakas glebie. Jedyna rzecz ktora moze niektorych razic to wlasnie to ze postacie sa pelne wad i do bohaterow im daleko. Nie sa mistrzami miecza ktorzy zabijaj potwory na prawo i lewo tylko walcza ze swoimi slabosciami i pokazuja ze swiat nie jest czarno biały. Większymi wadami tej książki są żę kolejne tomy wyszły po angielsku i drugi tom jest duzo slabszy 4/10 najlepiej go sobie darować.

Turtledove - Uroczy wdzięk epigonizmu Do cyklu Videssos znanego i wybitnego amerykańskiego pisarza wróciłem po ponad dwudziestu latach od dnia wydania czterech powieści Harry’ego Turtledove’a w Polsce. Pierwsza, ta przed dwoma dekadami, lektura pozostawiła jakby pewien niedosyt, przeczytałem je najpewniej zbyt pospiesznie, dając się uwieść dynamicznej fabule. Teraz postanowiłem je przeczytać bardziej uważnie, chociaż – szczerze – fantasy to nie jest mój ulubiony gatunek literacki. Najlepszą częścią cyklu jest otwierająca ją powieść „Zaginiony legion”, chociaż autor zastosował dość banalny i często wykorzystywany w literaturze fantasy (a i sicene fiction również) zabieg przeniesienia w czasie bohaterów: w bitwie Rzymian i Galów dwaj wodzowie wrogich oddziałów Scaurus i Viridoviks krzyżują swoje miecze, które – jako oręż zaczarowany przez Druidów – wyzwala nieziemskie moce przenoszące obu dowódców i legion rzymski do świata alternatywnego. Ciąg dalszy, trzy kolejne powieści cyklu – „Imperator legionu”, „Legion Videssos” i „Miecze legionu” są już tylko rozwinięciem intrygi, z wojnami, pochodami, politycznymi kombinacjami i, oczywiście, skomlikowanymi historiami miłosnymi, które toczą się w Imperium Videssos, dokąd zostali przeniesieni żołnierze rzymscy. Kończy się całość, a jakże – wszak czteroksiąg wyszedł spod pióra pisarza z kraju, gdzie modę dyktuje Hollywood – heppy endem, politycznym, a przede wszystkim miłosnym. Powtóre czytanie cyklu czterech powieści stworzyło sposobność do bardziej refleksyjnego przyjrzenia się metodzie pisarstwa Turdeloedove’a. Pierwszą, oczywistą konstatacją jest stwierdzenie wtórnego i synkretycznego charakteru tego pisarstwa. Recepta na sukces według Turtledove’a jest niby dość prosta: weź Tolkina, zmieszaj z Miką Waltari, dodaj „Diunę” Herberta i odrobinę Kossakowej (tak, tak – mało kto pamięta, że w latach 30. minionego wieku Zofia Kossak napisała również zupełnie dobrą powieść o Bizancjum i również w czterech księgach pod tytułem „Krzyżowcy),przypraw komiksami o Asterixie i dobrze wymieszaj. A przy rozlewaniu do czterech pucharów oglądaj jakiś hollywoodzki film historyczny, byle nie „Gladiator”, bo ten nie ma szczęśliwego zakończenia historii miłosnej. Drugie spostrzeżenie jest bardziej pochlebne dla Turtledove’a: Jego cykl powieściowy jest napisany bardzo żywo, barwnie, z wyrazistymi, niekiedy dość szablonowymi, a niekiedy zupełnie udanymi i wiarygodnymi postaciami. A nade wszystko, Harry Turtledove, historyk z wykształcenia, specjalizujący się właśnie w starożytnym Cesarstwie Rzymskim, szczególnie zaś wschodniej, bizantyjskiej jego części, obdarza czytelnika zarówno wieloma szczegółami ze świata antycznego, zwłaszcza dotyczącymi, nazwijmy, ówczesnej sztuki wojennej i ówczesnego oręża, jak też dzieli się – i to jest autentycznie interesujące - ogólniejszymi uwagami o mechanizmach polityki i sposobach sprawowania oraz zdobywania władzy. Jak na fantasy to wcale nieźle. Oczywiście, nie ma u Turtledove’a ani połowy tej głębi filozoficznej, ani nawet ćwierci subtelności literackiej, jaką możemy odnaleźć, przykładowo, w powieściach historycznych wielkiego polskiego pisarza Teodora Parnickiego. Nie wymagajmy jednak od pisarza, bądź co bądź amerykańskiego, a więc przedstawiciela narodu z dwóchsetletnią historią kultury i literatury, aby równał się z Parnickim, synem Europy, miejsca gdzie od tysiącleci stapiały się języki, myśli, filozofia i literatura. Uznajmy, że to bardzo udana kompilacja, taki uroczy epigonizm, łatwy i miły w czytaniu. To wcale niemało.

To nie jest bajeczka dla wrażliwych misiów, oj nie.

Trup ściele się gęsto, chociaż na początku wcale tego nie widać i czytelnik nie podejrzewa nawet, że ta historia będzie aż tak krwawa i tragiczna. Lekko archaizujący styl i osadzenie akcji powieści w IX wieku, wśród nordyckich mitów, wierzeń i ludów sprawia, że zapomniany (jakby się zdawało) świat wikingów staje przed oczyma jak żywy. Tak żywy, że aż za bardzo. Autor niewątpliwie wykonał kawał niezłej roboty, aby poznać dokładnie ludy skandynawskie i ich mitologię. Umiejętnie lawiruje między opowieściami o Lokim, Fenrirze i Ragaroku (i nie tylko!) dodając do tego swoje trzy grosze. Na nowo, w ciekawy, zaskakujący, a jednocześnie klasyczny (kanoniczny?) sposób interpretuje mit o wilkołaku.

Dla zainteresowanych tematem będzie to świetna przygoda. Odnajdywanie ukrytych w tej powieści smaczków to dodatkowa zabawa na długie godziny, a zakończenie zaskakuje - zwłaszcza, jeśli czytelnik da się zwieść autorowi.

Matko, jaka ta książka jest głupia :D To znaczy - ona została celowo tak napisana, jako popis slapstickowego humoru, bardzo niskiej klasy... ale zarazem "Katarem i magią" jest znakomita w byciu głupią książką. Osoby, które wymagają rozrywki intelektualnie bardziej stymulującej mogą się poczuć zawiedzione (albo wręcz mogą rzucić książkę w kąt po paru stronach). Ci, co od czasu do czasu lubią oglądać filmy klasy B i czytać książki klasy B, bawić się będą znakomicie.

Ogólnie udany drugi tom również udanej dylogii, utrzymanej w stylu twardej, militarnej SF. N. Pierunow czuje się w tych klimatach wyraźnie lepiej niż w fantasy, gdzie produkował powieści przegadane i rozlazłe. Tutaj mamy wartką akcję, żywe dialogi, ciekawe rozwiązania fabularne na planie ogólnym. Nie brakuje też pewnych mankamentów: przydługawe, zbędne rozważania na temat „biologii” obcej rasy, z którą walczy ludzkość, obszerna i niezbyt udana rozbiegówka poświęcona opisowi manewrów politycznych oraz dywersyjnej działalności bohatera – dobrą formę Autor odzyskuje po przejściu do opisów wydarzeń militarnych, małe prawdopodobieństwo logiczne i psychologiczne wielu szczegółowych pomysłów fabularnych (trochę tutaj chciejstwa). Osobna kwestia to rozliczne nawiązania historyczne, odwołujące się wprost do III Rzeszy, rewolucji rosyjskiej, reżimu komunistycznego, wojny niemiecko-radzieckiej 1941-1945. W wielu miejscach są one aż nadto wyraźne i wręcz łopatologiczne. Dla samego pomysłu fabuły ogólnej decydujących elementów nie wnoszą. Ich oczywisty cel to epatowanie czytelnika, zwłaszcza rosyjskiego, dla którego muszą mieć wydźwięk profanacyjny i obrazoburczy. Dla czytelnika nierosyjskiego nawiązania te nie są wprawdzie niezrozumiałe (jeżeli posiada choćby minimum wiedzy historycznej),ale aż takich emocji już nie wzbudzają. Przyznać jednak trzeba, iż w rożnych punktach dzieje najnowsze dopisały swoisty komentarz do powieści N. Pierumowa, potwierdzając jego wizję: kryzys imigracyjny, wojna na Ukrainie, kłamstwa propagandy wojennej, wzajemne oskarżenia przeciwników o faszyzm i stosowanie metod hitlerowskich. Najważniejsza zaleta powieści N. Pierumowa to wartka akcja oraz wciągający charakter lektury, gdy Autor wraca ok. setnej strony do militariów.

Największy minus? Kolejne cztery książki nie zostały przełożone na język polski. Poza tym sama książka nie jest zbyt wyrafinowana i zaspokoi przede wszystkim czytelnika o niezbyt wygórowanych wymaganiach. Prosta fantastyka, niezbyt skomplikowani bohaterowie, a głównym jej atutem jest humor generowany przez orkowych braci. Mimo to na rynku nie ma aż tak dużo podobnych pozycji więc myślę iż można po nią sięgnąć i potraktować jako przerywnik od bardziej wymagających książek. Śmiało mogę też powiedzieć, że znaczna część naszych pisarzy jednak nie dorównuje prostemu, komedianciemu rzemiosłu Peinkofera. Trochę szkoda; A kolejne części będę musiał przeczytać w języku angielskim.

Znałem dotychczas Nika Pierumowa jako autora niezbyt udanych, rozwlekłych i przegadanych powieści fantasy, toteż sięgając po „Czaszkę na rękawie” nie spodziewałem się zbyt wiele. A tu proszę, przyjemne zaskoczenie – w twardej, militarnej SF Autor czuje się o wiele lepiej. Zwłaszcza początkowe partie książki potrafią wciągnąć: dynamiczne opisy scen batalistycznych, żywe scenki z życia koszarowego (trochę oklepane, ale w sumie koszary podobne są w każdej chyba epoce),jędrne, żołnierskie dialogi. Do tego odrobina tajemnicy (ukryta i w zasadzie nieujawniona czytelnikom misja głównego bohatera, obcy o zadziwiających właściwościach, z którymi walczy ludzkość) oraz smaczki historyczne (nawiązania do III Rzeszy i komunistycznej Międzynarodówki). Czyta się dobrze i szybko. Zwroty fabularne wydają się początkowo nie zawsze logiczne, z czasem znajdują jednak w miarę satysfakcjonujące wyjaśnienie (albo znajdą takowe w tomie drugim dylogii - na co liczę i co Autor zdaje się zapowiadać). Z czasem ujawniają się pewne mankamenty powieści. Kolejne opisy bitew stają się zbyt podobne do siebie, strategia i taktyka działania wzięte wprost z XX-wiecznej sztuki wojennej (to zresztą częsta sytuacja w tego rodzaju utworach),pojawiają się sążniste, pseudonaukowe i w sumie zbędne wyjaśnienia dotyczące szczegółów biologii obcych, a sam główny bohater postępuje w sposób mało prawdopodobny z psychologicznego punktu widzenia (zwłaszcza w końcowej scenie powieści – Autorowi chodziło zapewne o to, by zachować na przyszłość głównych protagonistów, co jednak uczynił w sposób dość toporny). Zdałem też sobie ostatecznie sprawę, że wspomniane wyżej nawiązania do III Rzeszy (nazwy poszczególnych jednostek wojskowych wzięte wprost z Waffen SS, pieśni bojowe tych formacji, instytucje Imperium wzorowane na hitlerowskich Niemczech - z Gestapo na czele) nie pełnią żadnej istotnej funkcji fabularnej i mają tylko epatować Czytelnika (zwłaszcza rosyjskiego). Z punktu widzenia rozwoju fabuły galaktyczne państwo ludzkości równie dobrze mogłoby wzorować się na Imperium Brytyjskim, Imperium Romanum czy choćby imperium asyryjskim. W pewnym momencie Autor przeprasza nawet w przypisie zbulwersowanych ewentualnie czytelników za tak jawne i liczne nawiązania (przy okazji zacytowania pieśni SS: Horst Wessel Lied, śpiewanej przez oddział, do którego należy główny bohater),twierdząc, iż są one absolutnie niezbędne dla fabuły. Jak dotąd, w całym tomie pierwszym zapewnienia te pozostały gołosłowne. W przypadku Brygad Międzynarodowych (równie jawnie wzorowanych na jednostkach walczących po stronie Republiki Hiszpańskiej w latach 30-ych XX w.) na podobne „usprawiedliwienia” nie trafiamy. Pomimo wspomnianych wyżej uwag krytycznych powieść czyta się w sumie dobrze, potrafi wciągnąć i zaciekawić, a końcowy zwrot fabularny wyjaśnia wiele spośród dotychczasowych tajemnic. Oczywiście, nie wszystkie, co zachęca do sięgnięcia po kolejny tom. Podobnie jak pytanie, która z form rządów politycznych ludzkości zwycięży: wzorowane na III Rzeszy militarystyczne Imperium (zapewniające jednak obywatelom znaczny dobrobyt i sporo swobód) czy też świeżo powstała federacja planet niezależnych, rządzona przez Brygady Międzynarodowe i wykazująca sporo cech państw komunistycznych (z brakami w zaopatrzeniu i zamordyzmem włącznie). Zamierzam sięgnąć po tom drugi - „Czaszka na niebie”.

Sięgając po tę książkę obawiałem się, że będzie to kolejna książka powielająca schematy w tematyce fantasy... a tu taka niespodziana! Jestem bardzo zadowolony z jej przeczytania (akurat dorwałem po taniości drugi tom "Królową Demonów" i szybko dokupiłem pierwszą część za grosze). PLUSY: - akcja umiejscowiona na archipelagu wysp (zwiedzimy 2-3 wyspy, w tym dwie duże - jest nawet mapka!),- nic nie jest wplecione do fabuły nachalnie, niemal wszystko ma jakiś sens a i miejsca kryją jakieś ponure tajemnice, - bohaterowie mogą umrzeć, więc ich śmierć jest czasem zaskakująco smutna (tj. że umarli tu, a nie gdzieś indziej),MINUSY: - trochę zbyt szybka zmiana miejsc, bohaterowie przez jakiś czas są w jednym mieście-porcie, aby po kilkudziesięciu stronach teleportować się na drugi kraniec świata, - walki z demonami oraz TYM ZŁYM są zaskakująco krótkie i nierozbudowane - ale podejrzewam, że przez to książka urosłaby o dodatkowe 100 stron...

Bardzo udana kontynuacja cyklu fantasy „Odblaski Eterny”, osadzonego w klimacie Dumasowskich „Trzech muszkieterów”, a rozpoczętego t. 1 „Czerwień na czerwieni”. Nader często kontynuacje zawodzą oczekiwania, tutaj wręcz przeciwnie, akcja rozwija się, charakterystyki postaci dopełniają, poznajemy coraz głębsze poziomy krzyżujących się intryg (a kolejnych możemy się domyślać). To zasługa zarazem struktury cyklu, jak i umiejętności literackich Autorki. „Odblaski Eterny” to jak dotąd jednolita, całościowo przemyślana opowieść, a nie – jak to często się zdarza - luźno powiązane tomy, pisane „na kolanie” celem odcinania kuponów od wcześniejszego sukcesu. W. Kamsza snuje swoją historię płynnie przechodząc pomiędzy kolejnymi scenami, z których niemal każda potrafi zaciekawić i wzbudzić emocje, a które wiążą się zarazem w logiczną całość. W ten sposób czytelnik pochłania 500-stronicowy tom sam nie wiedząc kiedy i z niezadowoleniem dociera do końca książki. To jeden z najlepszych cyklów fantasy jaki kiedykolwiek czytałem (a trafiło się ich wiele),bijący na głowę większość przereklamowanych produkcji autorów anglosaskich. I tutaj pojawia się refleksja na temat meandrów reklamy i popularności. Na opowieść W. Kamszy trafiłem przypadkowo, kilkanaście lat po publikacji, nigdy wcześniej nie słysząc ani o Autorce, ani o jej dziele. Wspomniane wyżej niezadowolenie z dotarcia do końca lektury tomu drugiego spowodowane zostało natomiast głównie tym, iż w Polsce wydawanie cyklu „Odblaski Eterny” zakończono właśnie w tym miejscu. A przecież Autorka napisała jeszcze trzy tomy (w istocie więcej, gdyż t. IV-V podzielone zostały na odrębne, obszerne części). Doczekał się on wśród polskich odbiorców opinii niemal wyłącznie dobrych czy wręcz entuzjastycznych, w internecie można też znaleźć poświęcone mu fora, gromadzące fanów twórczości W. Kamszy. Tymczasem Wydawnictwo Dolnośląskie zrezygnowało z publikacji kolejnych tomów (pomimo przygotowanego już tłumaczenia),uzasadniając tę decyzję nikłym zainteresowaniem czytelników (w taki sposób odpisywało na monity zainteresowanych). Coś tu wyraźnie się nie zgadza i można tylko żałować źle przeprowadzonej akcji reklamowej (czy też raczej jej braku). W rezultacie polscy czytelnicy zostali pozostawieni w samym środku opowieści, którą tom drugi urywa niczego nie wyjaśniając oraz nie zamykając żadnego wątku. Na szczęście w internecie znaleźć można „amatorskie”, dobrej jednak klasy, tłumaczenia wspomnianych tomów III – V na język polski („Oblicze zwycięstwa”, „Zimowy przełom”, „Serce Zwierza”). Przykładowo, należy zajrzeć na stronę: https://www.4shared.com/folder/J_EHYVd8/Wiera_Kams%E2%80%8Bza.html Polecam wszystkim miłośnikom fantasy.

Jedna z pierwszych książek, jakie kupiłem (w zasadzie w ciemno — wiedziałem tylko, że to fantasy),i jedna z tych, które w ogóle wprowadzały mnie do świata fantasy. To lekka i całkiem przyjemna powieść, z motywem drogi i zemsty, okraszona humorem, który jednak nie każdemu przypadnie do gustu. Po latach sięgnąłem po nią ponownie i nie zestarzała się najgorzej. Zaznaczam jednak, że może przemawia przeze mnie nostalgia. Mimo to było na tyle dobrze, że w odmętach internetu dotarłem do oferty kupna drugiego tomu, na który właśnie czekam! Kurier w drodze :)

Lektura trzeciego tomu serii Ch. Rowleya, opartej na pomyśle przedstawienia smoków jako żołnierzy regularnej, ciężkiej piechoty, sprawiła miłą niespodziankę. Autor rozwija cykl pod względem jakościowym, co nieczęsto się zdarza. W obecnym tomie zachowuje widoczne już wcześniej zalety (pomysł, konsekwentna wizja świata, wzbudzający sympatię, bardzo ludzcy bohaterowie, dynamiczna akcja, jędrne, żywe dialogi, plastycznie opisane sceny walki),podciąga natomiast to, co uprzednio stanowiło minus – nieprawdopodobną, niekonsekwentnie prowadzoną, szarpaną fabułę, pełną rozwiązań idących „na skróty”. W „Smokach wojny” wypada to zdecydowanie lepiej, wydarzenia są bardziej konsekwentne i nabierają waloru prawdopodobieństwa. Nie obywa się bez potknięć (zbędne meandry bez znaczenia dla zasadniczej akcji, wielokrotnie przepowiadany głównemu bohaterowi, a ostatecznie mało spektakularny finał),mielizny fabuły nie stanowią już jednak obciążenia, odczuwalnego w poprzednich tomach

Książka poziomem nie odbiega od tego, co w typowym fantasy znaleźć można. Nie jest pod żadnym względem wybitna, nie ma również specjalnych uchybień, które mogłyby razić. Ma jednak w sobie coś takiego, przez co mimo wszystko spodobała mi się bardziej niż inne tego typu produkcje.

Trzy rzeczy zaplusowały na tyle, że książka w ostatecznej wersji zyskuje ocenę "dobrą".
Po pierwsze, zakończenie. W szczegóły wdawać się nie będę, coby lektury nie psuć, ale muszę przyznać, autorowi naprawdę udało się wymyślić zakończenie, które naprawdę na długo w pamięć zapada.

Po drugie, pomysł. Podejrzewam, że to może być przyczyna wielu krytycznych opinii. Ostatecznie konsument nie lubi rzeczy nowych, on chce mielić to samo po raz n-ty w nieco tylko zmienionej konwencji. Świat w książce bazuje na kulturze prasłowiańskiej, o której wiemy naprawdę bardzo niewiele. Autorowi udaje się całkiem zgrabnie i bez rażących dziur sklecić to w całkiem spójną rzeczywistość. Miło czasem spotkać się z czymś innym.

Po trzecie; klimat. Na tym polu co prawda nieco brakuje, mogło być lepiej, niemniej gdzieś tam faktycznie pobrzmiewa ta atmosfera prymitywnej, zabobonnej kultury poddanej rytuałom i przesądom.

Podsumowując, mamy tu całkiem porządny kawałek oryginalnej fantasy. Z książki można było wycisnąć więcej, wszystko mogłoby być odrobinę "bardziej", ale w gruncie rzeczy całość czyta się przyjemnie i niezobowiązująco.

Turtledove - Uroczy wdzięk epigonizmu Do cyklu Videssos znanego i wybitnego amerykańskiego pisarza wróciłem po ponad dwudziestu latach od dnia wydania czterech powieści Harry’ego Turtledove’a w Polsce. Pierwsza, ta przed dwoma dziesięcioleciami, lektura pozostawiła jakby pewien niedosyt, przeczytałem je najpewniej zbyt pospiesznie, dając się uwieść dynamicznej fabule. Teraz postanowiłem je przeczytać bardziej uważnie, chociaż – szczerze – fantasy to nie jest mój ulubiony gatunek literacki. Najlepszą częścią cyklu jest otwierająca ją powieść „Zaginiony legion”, chociaż autor zastosował dość banalny i często wykorzystywany w literaturze fantasy (a i sicene fiction również) zabieg przeniesienia w czasie bohaterów: w bitwie Rzymian i Galów dwaj wodzowie wrogich oddziałów Scaurus i Viridoviks krzyżują swoje miecze, które – jako oręż zaczarowany przez Druidów – wyzwala nieziemskie moce przenoszące obu dowódców i legion rzymski do świata alternatywnego. Ciąg dalszy, trzy kolejne powieści cyklu – „Imperator legionu”, „Legion Videssos” i „Miecze legionu” są już tylko rozwinięciem intrygi, z wojnami, pochodami, politycznymi kombinacjami i, oczywiście, skomlikowanymi historiami miłosnymi, które toczą się w Imperium Videssos, dokąd zostali przeniesieni żołnierze rzymscy. Kończy się całość, a jakże – wszak czteroksiąg wyszedł spod pióra pisarza z kraju, gdzie modę dyktuje Hollywood – heppy endem, politycznym, a przede wszystkim miłosnym. Powtóre czytanie cyklu czterech powieści stworzyło sposobność do bardziej refleksyjnego przyjrzenia się metodzie pisarstwa Turdeloedove’a. Pierwszą, oczywistą konstatacją jest stwierdzenie wtórnego i synkretycznego charakteru tego pisarstwa. Recepta na sukces według Turtledove’a jest niby dość prosta: weź Tolkina, zmieszaj z Miką Waltari, dodaj „Diunę” Herberta i odrobinę Kossakowej (tak, tak – mało kto pamięta, że w latach 30. minionego wieku Zofia Kossak napisała również zupełnie dobrą powieść o Bizancjum i również w czterech księgach pod tytułem „Krzyżowcy),przypraw komiksami o Asterixie i dobrze wymieszaj. A przy rozlewaniu do czterech pucharów oglądaj jakiś hollywoodzki film historyczny, byle nie „Gladiator”, bo ten nie ma szczęśliwego zakończenia historii miłosnej. Drugie spostrzeżenie jest bardziej pochlebne dla Turtledove’a: Jego cykl powieściowy jest napisany bardzo żywo, barwnie, z wyrazistymi, niekiedy dość szablonowymi, a niekiedy zupełnie udanymi i wiarygodnymi postaciami. A nade wszystko, Harry Turtledove, historyk z wykształcenia, specjalizujący się właśnie w starożytnym Cesarstwie Rzymskim, szczególnie zaś wschodniej, bizantyjskiej jego części, obdarza czytelnika zarówno wieloma szczegółami ze świata antycznego, zwłaszcza dotyczącymi, nazwijmy, ówczesnej sztuki wojennej i ówczesnego oręża, jak też dzieli się – i to jest autentycznie interesujące - ogólniejszymi uwagami o mechanizmach polityki i sposobach sprawowania oraz zdobywania władzy. Jak na fantasy to wcale nieźle. Oczywiście, nie ma u Turtledove’a ani połowy tej głębi filozoficznej, ani nawet ćwierci subtelności literackiej, jaką możemy odnaleźć, przykładowo, w powieściach historycznych wielkiego polskiego pisarza Teodora Parnickiego. Nie wymagajmy jednak od pisarza, bądź co bądź amerykańskiego, a więc przedstawiciela narodu z dwóchsetletnią historią kultury i literatury, aby równał się z Parnickim, synem Europy, miejsca gdzie od tysiącleci stapiały się języki, myśli, filozofia i literatura. Uznajmy, że to bardzo udana kompilacja, taki uroczy epigonizm, łatwy i miły w czytaniu. To wcale niemało.

Zdecydowanym plusem tej książki jest pomysł - Blaskomiotni są różnorodni i ciekawi (często ciekawsi niż postacie ludzkie). Jeśli chodzi o minusy, to przede wszystkim drażniła mnie naiwność niemal wszystkich bohaterów i błędy (wydawnicze?) w rysunkach i opisach broni na końcu książki. Generalnie - dość lekka książka z pomysłem, warto zajrzeć.

To już czwarty tom serii i jest to wyraźnie widoczne, zarówno w dobrym, jak i niekoniecznie takowym sensie. Z jednej strony Autor rozbudowuje przedstawiane uniwersum, poprawia warsztat (język, dialogi),nabiera coraz większej wprawy w ukazywaniu scen bitewnych czy obyczajowych z żołnierskiego życia. Jedne i drugie wypadają więcej niż dobrze. To wszystko na plus. Z drugiej strony, pod względem fabularnym poszczególne wątki zaczynają się powtarzać i trudno oprzeć się wrażeniu, iż C. Rowley powiela wykorzystane już schematy: nieprzychylny głównemu bohaterowi dowódca, wyprawa wojsk Imperium Róży na kolejny koniec świata, nastepna, straceńcza misja smokowego Relkina, który z niewielką pomocą przyjaciół rozprawia się z jeszcze jednym, superpotężnym i superzłym magiem. Można tylko żałować, iż tym razem Autor poskąpił bohaterowi przygód romantycznych. Młody Relkin, którego zdążyliśmy poznać jako prawdziwego „pożeracza serc niewieścich”, poprzestaje na pisaniu listów oraz wzdychaniu do pozostawionej w kraju narzeczonej, poznanej w poprzednim tomie przywódczyni pogranicznego klanu. A przecież w którejś z przemierzanych krain z pewnością czekała kolejna księżniczka, gotowa z miejsca zakochać się w przystojnym, odważnym, szarmanckim, a zarazem momentami uroczo naiwnym opiekunie bojowego smoka. Tym razem czarnoskóra, więc pominięcie tego wątku można uznać za naruszenie zasad „political correct”.

Książkoćkrótkoć! Czytaćszybkowstrętnoć! Wstajesz rano, parzysz kawę, przegryzasz kanapkę, wdziewasz skórzaną zbroję i ruszasz na arenę, by mordować pretendentów w obronie tytułu Mistrza. Kolejny dzień w pracy Sendilkelma. Później jednak (czy to za sprawą magii czy też czarii) Twoje poukładane życie nabiera pędu. Gnasz przez kolejne krainy w misji, której nie rozumiesz, rozbijając w perzynę wrogów, których nie znasz, spotykając istoty, których byś się nie spodziewał. Przygoda goni przygodę, świat pędzi i nie zatrzymuje się, aż... no właśnie, co jeszcze musi się wydarzyć, aby się zatrzymał? Książka Pana Piotra jest dla mnie zjawiskiem. Słowotwórstwo Bisenny, irytująca i ujmująca arogancja Karcena, bezradnie miotany Sendilkelm, romantyczna Śmierć, przerażeni Bogowie, nawiązania do innych dzieł (Baginssssa widziałaś?) i odwiedziny w naszym świecie... mieszanka wybuchowa. Wiecie, co jest najgorsze w tej książce? ... Że nie ma drugiego tomu. Polecam, i miejcie umysły otwarte, bo nigdy nie wiadomo, czy nie wylądujecie po drugiej stronie kryształu! Magośwstrętnoć!

Po ksiazke siegnalem zafascynowany kombinacjami fantasy i historii. Czytalem Trylogie husycka, chcialem znalezc cos podobnego. Rece trafialy w pustke do czasu kiedy w ksiegarni znalazlem przypadkiem Smocze Zęby. Na pewno zdolnosci Sapkowskiego autor nie mial, ale stworzy sympatyczną historię wedle najstarszyc prawideł fantasy. Jest misja, jest drużyna, są nawet klasyczne rasy - krasnale i elfy. Ale wszystko jest osadzone w realiach średniowiecznej europy - z Kościołem i krucjatami włącznie. Bywa to zabawne, ale częsciej ciekawi, szczegolnie jesli ktos ma historyczne zboczenia :D

Książka, którą polecono mi jako wyjątkowo zabawną lekturę. Z tą wyjątkowością to bym nie przesadzała, ale rzeczywiście można się od czasu do czasu uśmiechnąć. A nawet zaśmiać. Jest tylko jedno zastrzeżenie. Nie możecie należeć do ludzi, których dygresje autora irytują, a wszelkie wtręty i bon moty sprawiają, iż zgrzyta zębami. Poza tym, ci pisarze niespecjalnie poważnie traktują głównego bohatera i nieszczególnie przejmują się jego losem. Ale za to jest zabawnie. Coś za coś. Zatem polecam. Z niewielkim sceptycyzmem.