Dialogi na cztery nogi. Fachowcy

Kopalnia żydowskiego humoru, zarówno tom (wieczór) pierwszy, jak i drugi. Autor pogrupował dowcipy „problemowo”, ale tak na dobrą sprawę, dla poprawienia sobie humoru można czytać na wyrywki. Część z nich dowodzi, że Żydzi potrafili śmiać się z samych siebie i krążących o nich stereotypach. Dla miłośników książek ciekawa może być historia Lajba Gelobtera, który starał się o posadę szamesa w boźnicy w Krotoszynie, ale jej nie dostał, bo nie umiał pisać ani czytać. Wyjechał zatem do Berlina, zabrał się za handel, dorobił w czasie wojny tak, że został dyrektorem w Urzędzie zaopatrzenia. „Przy zawieraniu kolejnej umowy przekonano się, że świeżo upieczony dyrektor podpisuje się trzema krzyżykami. - Pan chyba żartuje – roześmiał się kontrahent. - Wcale nie żartuję, nie umiem pisać ani czytać. - To wprost niewiarygodne! Wyobrażam sobie, kim mógłby pan zostać, gdyby pan ukończył choć szkołę ludową … - Kim mógłbym zostać? Szamesem w Krotoszynie.” Poziom jest oczywiście nierówny, ale przynajmniej co drugi dowcip gwarantuje w najgorszym razie uśmiech.

Zaczyna się kapitalnie. Później jednak w pewnym momencie następuje przegięcie i ze smakowitej parodii robi się niesmaczna pulpa, ciągnięta na siłę. Zbyt ciężki, niepotrzebnie mhrrroczny klimat jak na coś, co miało być lekkim żartem. A tak dobrze się zaczęło! Utwór lepiej prezentowałby się jako krótkie opowiadanie, podobnie jak późniejsza "Kręgowata". Gdyby autorka na tym poprzestała, może byłoby więcej gwiazdek.

"Autoportret z kobietą" Andrzeja Szczypiorskiego to niezwykła książka, która głęboko porusza czytelnika swoim bogatym językiem i głębią emocji. Autor z niezwykłą wrażliwością i subtelnością opowiada historię, która splata osobiste refleksje z uniwersalnymi tematami miłości, przemijania i tożsamości. Książka zachwyca swoim introspekcyjnym charakterem oraz umiejętnością oddania niuansów ludzkich uczuć i relacji. Szczypiorski z mistrzowską precyzją kreśli portret głównego bohatera - Kamila , jak i kobiety, co czyni tę pozycję, niezwykle angażującą i pełną głębokich przemyśleń. Ta książka to prawdziwa perełka dla każdego, kto ceni sobie literaturę pełną emocji, refleksji i piękna słowa. Bardzo się cieszę, że miałem okazję ją przeczytać - polecam! Dodam jeszcze że to było moje czwarte spotkanie z tym autorem i zapewne jeszcze nie ostatnie.

Zbiór kapitalnych humoresek, które nie wiem jakim cudem wyszły w 1983 roku. Że cenzura to puściła? Sawaszkiewicz otwarcie drwi z PRL-u, ośmiesza go, szydzi w bardzo inteligentny sposób, wydobywa na światło dzienne to, co w tamtym systemie było najdurniejsze: akceptowane społecznie kradzieże mienia publicznego, wszechobecna propaganda sukcesu, braki w sklepach, bezsensowne inwestycje i marnowane pieniądze, brak organizacji czegokolwiek, kombinatorstwo, cwaniactwo, łapówkarstwo, wszystko załatwiane na lewo, lenistwo i marazm. W tej części przygód tatka i syna jest jeszcze bardzo ciekawy, rodem z Barei motyw lokatorów, budynku i gospodarza domu, który szczuje, okrada, terroryzuje psychicznie i trzyma w garści lokatorów. "Alternatywy 4" kłaniają się nisko. Świetnie się bawiłem podczas tej lektury! Bardzo odpowiada mi poczucie humoru i styl Sawaszkiewicza!

Niemożebnie mnie te polskie dzieje ubawiły. Charakterystyka polskich władców - przednia. Moimi faworytami została królowa Bona i Zygmunt Stary. W wielu momentach miałam wrażenie, że Kabaret „Neonówka” tchnie podobną stylistyką. Czyżby sobie trochę Wiecha, z Wiecha przykaraulił? 😉 A po lekturze zostałam z gotowym zwrotem do charakterystyki postaci: „honorowy do obrzydliwości”. 😉

Jakżeż wspaniale czyta się literaturę pisaną przez mistrzów pióra sprzed lat , przy których pseudo styl współczesnych tzw " pisarzy " , poprzez proste porównanie wywołuje zażenowanie. Chciałoby się do wielu obecnych autorów zawołać : ludzie , najpierw nauczcie się pisać, zadbajcie o warsztat, bo czytać Was się nie da. Poczytajcie takie książki zanim zabierzecie się za własne . !

Aby mieć lepszy odbiór, tę książkę najlepiej jest czytać na głos... wówczas przekaz jest atrakcyjniejszy i lepiej wczuwamy się w humor ówczesnej Warszawy - z urokami jidyszyzmów, przeplatanych gwarą warszawską. Ciekawe, czy współczesne audiobooki to uwzględniają?

Kornel Makuszyński w tych mocno satyrycznych, groteskowo żartobliwych i prześmiewczych utworach osiąga wyżyny manipulowania językiem polskim. Czytając miałam wrażenie, że poznaję nieskończona ilość skojarzeń, obraźliwych metafor, ironicznych stwierdzeń i ciętej riposty. Styl pisania Makuszyńskiego urąga wszystkim dzisiejszym cenzurom poprawności etycznej, ale nieuprzedzony czytelnik dostrzeże w tym mnóstwo życzliwości do ludzi, akceptacji świata i jego słabości oraz szczerego szczerego rubasznego żartu.

Cenię bardzo dramaty Jerzego Szaniawskiego, ale też zawsze lubiłam „Profesora Tutkę”. Jego mądrość, spokój, życzliwość, trzeźwe spojrzenie na świat. Profesor spotka się w kawiarni ze swoimi przyjaciółmi i każdy poruszony temat prowokuje go do opowiedzenia historyki ze swojego życia. Prostej ale ciekawej, najczęściej zabawnej, z zaskakującą puentą. Dającej do myślenia, obrazującej barwność życia i bogactwo możliwych wersji wydarzeń. Bohaterami są najczęściej rodzina, znajomi i przyjaciele Profesora ale także ludzie obcy, spotkani przypadkowo. Urocze jest otwarcie na świat i optymizm Profesora Tutki, jego wyważone opinie, pozytywne nastawienie do wszystkich wokół. Szczególnie traktowanie ludzi miło, z szacunkiem i zaufaniem do każdej spotkanej osoby, niezależnie od jej wieku i statusu społecznego. Profesor stał się trochę staroświecki, żyje w zupełnie innym świecie niż nasz obecny. Ale ciągle może imponować mądrością życiową i elegancją zachowania w każdej sytuacji. Chciałabym spotykać jak najwięcej podobnych ludzi. Zbiorek zawiera 57 krótkich, 2-4 stronicowych opowiadań. Jakże miło przeczytać książkę, w której nie ma wojny, patologii, morderstw, okrucieństwa i wulgaryzmów. Zwykłe życie też może być ciekawe. Świetna pozycja do zrelaksowania się.

Książka „Chwalipięta czyli rozmowy z tatą” to pozycja absolutnie unikatowa na mapie polskiej literatury biograficznej i wspomnieniowej. Jest to zapis rozmów, jakie z wybitnym polskim fraszkopisarzem, Janem Izydorem Sztaudyngerem, przeprowadziła jego córka, Anna Sztaudynger-Kaliszewicz. To dzieło niezwykle intymne, mądre i – jak na patrona polskiej fraszki przystało – skrzące się humorem, nawet wtedy, gdy dotyka spraw ostatecznych. Struktura książki opiera się na dialogu, co nadaje jej niezwykłej dynamiki. Nie mamy tu do czynienia z pomnikową biografią pisaną z perspektywy czasu, lecz z żywym procesem wspominania. Anna Sztaudynger-Kaliszewicz występuje tu w podwójnej roli: kochającej córki oraz dociekliwego biografa, który stara się uchwycić ulotność geniuszu swojego ojca. Dzięki takiemu podejściu „Chwalipięta” staje się portretem wielowymiarowym – poznajemy Sztaudyngera nie tylko jako literata, ale przede wszystkim jako człowieka: męża, ojca, przyjaciela i, co on sam z dumą podkreślał, niepoprawnego wielbiciela życia i kobiecego piękna. Portret mistrza małej formy Jan Izydor Sztaudynger jawi się w tych rozmowach jako postać fascynująca i pełna sprzeczności. Z jednej strony to tytan pracy, który z matematyczną precyzją szlifował swoje fraszki, z drugiej – człowiek o duszy wiecznego chłopca, dla którego zabawa słowem była sposobem na przetrwanie dziejowych burz. Tytułowa „chwalipięta” to autookreślenie poety, który nie wstydzi się swoich sukcesów, ale też z ogromnym dystansem i autoironią potrafi opowiadać o swoich porażkach i słabościach. Rozmowy prowadzone są w cieniu zbliżającej się śmierci poety, co nadaje im szczególnego, egzystencjalnego ciężaru. Sztaudynger, będąc świadomym upływającego czasu, dokonuje tu swoistego rachunku sumienia. Wspomina lata młodości, fascynację teatrem lalkowym, trudny okres wojenny oraz powojenną walkę o niezależność artystyczną. Wszystko to podane jest w charakterystycznym dla niego stylu – zwięźle, trafnie i z nieodłączną puentą. Relacja ojciec-córka Niezwykle poruszającym wątkiem książki jest sama relacja między rozmówcami. Anna Sztaudynger-Kaliszewicz wykazuje się ogromnym taktem. Potrafi sprowokować ojca do szczerości, nie naruszając przy tym jego godności. W ich dialogach czuć głębokie porozumienie dusz i wspólną pasję do języka polskiego. Córka nie boi się zadawać trudnych pytań o romanse ojca, o jego egocentryzm czy trudne wybory życiowe. Dzięki temu czytelnik otrzymuje obraz człowieka z krwi i kości, a nie wyidealizowany wizerunek z podręcznika literatury. Dla fanów twórczości Sztaudyngera książka jest kopalnią wiedzy o genezie najsłynniejszych fraszek. Dowiadujemy się, jakie sytuacje z życia codziennego stały się inspiracją dla tych genialnych dwuwierszy. „Chwalipięta” udowadnia, że dla Sztaudyngera poezja nie była czymś odświętnym, lecz integralną częścią oddychania. Fraszki sypią się z jego rękawa w trakcie rozmowy, komentując bieżące wydarzenia lub dawne animozje środowiskowe. Tło historyczne i środowiskowe Książka stanowi także doskonały dokument epoki. Sztaudynger wspomina spotkania z Julianem Tuwimem, Kornelem Makuszyńskim czy Konstantym Ildefonsem Gałczyńskim. Jego anegdoty o życiu literackim przedwojennego Poznania czy powojennego Krakowa i Łodzi są bezcenne. Pozwalają poczuć atmosferę tamtych lat, zrozumieć dylematy twórców uwikłanych w historię i zobaczyć kulisy powstawania najważniejszych dzieł polskiej literatury XX wieku. Szczególnie interesujące są fragmenty poświęcone pasji Sztaudyngera do teatru lalek i jego pracy teoretycznej w tej dziedzinie. Autor „Piórek” pokazuje się tu jako reformator i znawca przedmiotu, który o lalkach potrafił mówić z taką samą pasją jak o poezji. Podsumowanie „Chwalipięta czyli rozmowy z tatą” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto ceni inteligencję, dowcip i życiową mądrość. To książka, która uczy, jak starzeć się z klasą i jak do samego końca zachować ciekawość świata. Jan Izydor Sztaudynger w interpretacji swojej córki staje się nam bliski jak nigdy wcześniej. To literacki testament człowieka, który wierzył, że „fraszki to nie igraszki”, ale sposób na oswojenie świata. Po przeczytaniu tej książki inaczej patrzy się na słynne dwuwiersze mistrza. Nabierają one głębi i ludzkiego kontekstu. To hołd złożony ojcu, ale także piękna lekcja tego, jak słuchać drugiego człowieka, póki jeszcze ma nam coś do powiedzenia. „Chwalipięta” to pochwała życia w każdym jego przejawie – od miłości, przez ból, aż po ostateczne pożegnanie, które w ustach Sztaudyngera brzmi nie jak koniec, lecz jak ostatnia, doskonale spuentowana fraszka.

Ha, ale genialne poczucie humoru! Sawaszkiewicz to trochę takie skrzyżowanie Stefanii Grodzieńskiej z Jackiem Fedorowiczem. Krótkie opowiadania o ojcu i synu są tak naprawdę pretekstem do obnażania absurdów PRL-u. Kolejki, kartki, wizytujące mieszkanie komisje, robotnicy odwalający fuchy, braki w sklepach, malowanie i fałszowanie rzeczywistości, propaganda sukcesu, gazetki ścienne w zakładach pracy - czegóż w tej książce nie ma! I ta wszechobecna szydera i sarkazm Sawaszkiewicza - coś wspaniałego!

Stefania Grodzieńska, tym razem nie we wspomnieniach, ale w odsłonie satyrycznej. Tytułowe kawałki zaś, to nic innego jak teksty pisane na zamówienie, między innymi do „Szpilek”, „Przekroju”, „Kobiety i Życia”. W tym zbiorku znajduje się wybór tych lepszych i najlepszych, według autorki, felietonów i humoresek, posegregowany zgodnie z czasem ich powstawania. Są płodne i obfite lata czterdzieste, wydajne: pięćdziesiąte, sześćdziesiąte i siedemdziesiąte oraz chude i smutne lata osiemdziesiąte, a na koniec odkrywcze lata dziewięćdziesiąte. Mimo iż sporo kawałków z tych wczesnych lat już znałam, to nie czułam rozczarowania, bo dobrego humoru przecież nigdy dość. Smakoszy twórczości autorki nie zdziwi na pewno moja sympatia do serii felietonów zatytułowanych „Spotkania z Alicją”. Alicją, która jest trochę oderwana od rzeczywistości i postrzega świat nieco inaczej niż wszyscy. Myślę, że sporo takich Alicji chodzi po świecie i wielu z nas posiada je w swoim, bliższym bądź dalszym, otoczeniu. Alicja była, jest i będzie, co udowodniła córka pani Stefanii, Joanna Jurandot – Nawrocka, pisząc i dołączając do tego zbiorku całkiem udany tekst pt. „Alicja na nowe tysiąclecie”. Można w nim zaobserwować, że „alicjowatość” przechodzi z pokolenia na pokolenie i wciąż jest aktualna. Świetny też jest tekst z lat sześćdziesiątych o braku w języku polskim… feminatywów, gdy jeszcze to pojęcie nie zostało wymyślone ani spór, o ich używanie bądź nadużywanie. I co ważne dla mnie, w tej książce znalazłam odpowiedź, dlaczego akurat „Urodził go „Niebieski Ptak” jest moją ulubioną książką wspomnieniową autorki, bo jak sama pisze, powstał on „ze smutku i z tęsknoty”. Dla zainteresowanych. Mój ulubiony tekst z Alicją w rolach głównych to ten zatytułowany „Alicja bez twarzy”. Poniżej fragmenty. „Spotkałam Alicję. Ledwo ją poznałam, bo trzy czwarte twarzy zakrywały jej ciemne okulary, sięgające od połowy czoła do linii ust. (…) - Witaj, Alicjo! Co cię skłoniło do włożenia czegoś podobnego? Bolą cię oczy? - Strasznie. Ale dopiero od czasu, kiedy noszę te okulary. Nic przez te okulary nie widać, zwłaszcza o zmroku, tak jak teraz. (…) - Więc po co nosisz? - Muszę. Twarze w tym sezonie są niemodne. W ogóle się ich nie nosi. Dla panów to łatwe: zapuszczają sobie zarosty. (…) - Wiesz co, Alicjo? Mimo woli rozwiązałaś zagadkę, która dręczy mnie od jakiegoś czasu. Otóż bez przerwy kłaniają mi się jacyś obcy mężczyźni. (…) Tymczasem ja po prostu nie odróżniam, kto jest pod daną brodą”.

Prosta, choć oparta na oryginalnym pomyśle fabuła, mająca na celu głównie bawić, choć bez trudu można doszukać się szczypty ironii czy przekąsu z jakimi Autor opisuje społeczeństwo (że wspomnę tylko niewielkiego wzrostem Pana Ambasadora z pierwszych stron powieści, czy opis snuta przez bohatera wizja przyszłych klientek jego biznesu). Książka, którą dawno temu czytałem (z oczywistymi wypiekami na twarzy) jako powieść w odcinkach w zapomnianym już, jak sądzę, periodyku Fakty i fikcje. Czy żałuję, że podkusiło mnie wrócić do niej po latach? Chyba nie. Na pewno nie można odmówić Wujowi lekkości typowej dla czysto rozrywkowych pozycji, tak jak nie można Autorowi odmówić lekkości pióra, ciętego języka i fantastycznego, czasami wręcz absurdalnego poczucia humoru. Do tematu zagadnień damsko-męskich książka podchodzi bardzo lekko i swobodnie: od pierwszej strony Czytelnik nie ma wątpliwości (obaw?),że trafi na jakieś ciężkie, psychoanalityczne rozważania. Ogólnie, bardzo przyzwoita rozrywka, okraszona nutką pikanterii, napisana przez kogoś, kto zdecydowanie potrafi posługiwać się piórem i dla kogo poruszanie się, nawet tak powierzchowne, po obszarze erotyki, nie oznacza upadku w odmęty grafomanii. Ok, trafia w moje gusta, dobrze bawiłem się podczas lektury, ale na pewno nie jest to powieść, o której będę pamiętał zbyt długo.

"Moja wojna trzydziestoletnia" to zbiór felietonów, humoresek, satyr i parodii Magdaleny Samozwaniec. Jak to w przypadku zbiorów bywa, jedne teksty są bardziej udane, inne mniej. Całość jednak wypadła w moich oczach bardzo dobrze. Szczególnie przypadły mi do gustu utwory podszyte ironią i sarkazmem, z dobitnymi, nieraz zabawnymi, ale i dającymi do myślenia puentami. Autorka bezlitośnie rozprawia się z hipokryzją, dwulicowością i umysłowym ubóstwem. Dużo miejsca poświęca instytucji małżeństwa oraz wszelkiej maści związkom damsko-męskim. Mamy tu zdradzanych małżonków i kochanków, nieśmiałych zalotników i wytrawnych podrywaczy, blagierów, oszustów, ale i uczciwych ludzi, którym ta uczciwość nie zawsze wychodzi na dobre. Magdalena Samozwaniec pokazuje świat w krzywym zwierciadle. Mimo iż powstania jej utworów minęło sporo lat, nie starzeją się one - w wielu felietonach i humoreskach można odnaleźć ponadczasowe wady i zalety, życiowe sytuacje, codzienne dylematy i problemy. Styl może już nieco strąci myszką, ale ma dzięki temu niepowtarzalny urok. I niezmiennie bawi, a to na pewno duża zaleta. Polecam audiobooka rewelacyjnie czytanego przez nieodżałowaną Irenę Kwiatkowską.

U mnie ciąg dalszy czytania książek zalegających od lat na półkach oraz w czytelniczych planach. Tym razem to historia o przyjaźni, która rozkwita w warunkach, gdzie wszystko usycha.” Są ludzie na których od dawna czekamy. Są przyjaźnie nagłe, niespodziewane, o których nigdy nie zapominamy". I tak oto poznajemy historię Włodzimierza Łukicza Diergaczowa, którego Igor Newerly poznał w Majdanku.”Nie wierzcie w piekło: Bóg jest zbyt miłosierny. Ale było piekło na ziemi. Był Majdanek, Oświecim, Belsen...” Książka jest pisana w formie wspomnień, pamiętnika, poukładania w sobie , tego, co przeżyte. Wciągnęła mnie od pierwszej strony ta historia w historii o przyjaźni, wytrwałości, wierności, zaufaniu, człowieczeństwie. „ Człowiek zdrowy musi mieć pracę, którą kocha, sprawę, której służy, musi o coś walczyć, do czegoś dążyć, aby nie zgnuśnieć, nie zborsuczeć do reszty”. Doczekałyśmy się siebie, aby móc docenić.

Piękna i wzruszająca młodzieżowa powieść historyczna, z 1857 roku, pierwszy raz ukazała się po polsku, pod tytułem - Garbus - w pamiętnym 1914 roku. Jako dzieciak oglądałem z wypiekami na twarzy ,dwie ekranizacje, starszą z Jeanem Marais 'em w tytułowej roli, z 1959 roku, i nowszą z 1997 roku. Na lekturę literackiego pierwowzoru, musiałem długo poczekać. Jeśli przymknąć oko na pewne naiwności, typowe dla literatury młodzieżowej, trzeba przyznać, ze to świetna książka, okazująca przepaść, jaka dzieli literaturę rozrywkową dawnych czasów, z tą obecną. Honor, wierność, męstwo i poświecenie, wszystkie te dziś wyszydzane cnoty, jaśnieją w tej powieści, niczym świece kandelabru, odbite w lustrze sztuki, znakomitego literata znad Sekwany. Kwintesencja romantyzmu, w literaturze płaszcza i szpady. Wybrałem cytat, który dobrze oddaje ducha książki: ,,Nasi przodkowie nazywali to sądem bożym. Nie mamy już tej wiary co oni, jednakże jak ślepota nie gasi słońca, tak niewiara nie może zabić Boga.'' Czarny charakter książę Gonzaga, przypomina Bogusława Radziwiłła, a Kawaler de Lagardère, to skrzyżowanie Kmicica ze Skrzetuskim, Sienkiewicz resztą, mógł czytać tą powieść w języku Galów i Franków. Po prostu świetna książka.

Postanowiłam odkurzyć biblioteczkę moich rodziców i przeczytać ,, Potępienie Paganiniego" - Anatola Winogradowa napisaną w 1936 roku. Mam trzecie wydanie tej książki z 1962 roku. Lubię czytać biografię znanych osób, szczególnie artystów. Nicolo Paganini genialny skrzypek, urodzony 27 października 1782 roku w Genui w biednej rodzinie. Ojciec hazardzista i alkoholik. Odkrył on, że jego syn Nicolo ma niezwykły talent muzyczny i postanowił na tym zarabiać. No i zaczęła się gehenna w życiu małego chłopca. Niespełna czteroletnie dziecko musiało ćwiczyć nawet po czternaście godzin, aż jakiś fragment utworu zostanie doprowadzony do perfekcji, najczęściej Nicolobotrzymywał marne jedzenie po ćwiczeniach. Zaczęła się też katorżnicza wędrówka ojca z synem na koncerty, na których mały Paganini zarabiał, a ojciec przegrywał lub przepijał te pieniądze. Podobnie ojciec Mozarta wykorzystywał talent swego syna, aby pokazując jego kunszt gry na przeróżnych koncertach, zarabiać na własnym dziecku. No, ale wróćmy do Paganiniego. To znęcanie się ojca nad swoim utalentowanym synem doprowadziło do kresu wytrzymałości Nicole i w końcu udało mu się uciec w wieku czternastu lat z domu. I tak zaczęła się wielka kariera muzyczna tego genialnego artysty. Jego życie nie było wcale łatwe. Przypada ono na okres dominacji Austrii w Italii oraz Wielkiej Rewolucji Francuskiej w 1789 roku. Francuzi mają coraz większe wpływy polityczne na Italię. Zakon Jezuitów walczy natomiast o władzę i bogactwo. Tę walkę prowadzi oczywiście elita, czyli przywódcy zakonu. Zakonnicy, którzy są szarymi braćmi nie mają o tym pojęcia. Walka Jezuitów o dobra, które zgromadził Paganini za swe koncerty, aby zapewnić utrzymanie swemu synowi Achillinowi, a także ,, alimenty" jego matce, trwa przez całe życie artysty. Czy zakon pozbawi tę rodzinę środków do życia - odpowiedź w książce. Paganini nazywany diabłem przez księży, bo według nich, nie jest możliwe, żeby normalny człowiek tak grał, a jego gra ,, zniewoliła" tak wielką publiczność. Paganini zmaga się z wieloma strasznymi oszczerstwami na temat jego życia, rzucanych przez mniej utalentowanych kolegów muzyków no i kościół. Paganini jeździ mimo wielu przeszkód ze swoimi koncertami. W owym czasie na Półwyspie Apenińskim znajduje się co najmniej dwadzieścia państw. Austriacy wprowadzają bardzo skomplikowany system paszportowy, co też utrudnia podróże Paganini emu. Autor nie mógł opisać życia Paganiniego bez wątków historycznych, ponieważ mają one wielkie znaczenie dla życia artysty. Są tu też polskie akcenty: polski muzyk Lipiński gra z Paganinim w Warszawie. Przecinają się też drogi Szopena, jak głoszą niektórzy: ,,obdarowanego szatańskim talentem obecnego stulecia", z Paganinim "opętanego przez ducha dzisiejszego stulecia", który oddał duszę diabłu. Ot dzisiaj powiedzielibyśmy spotyka ich druzgocący hejt. Paganini, członek tzw. karbonariuszy, jak się domyśla kler, jest ciągle inwigilowany, hejtowany, a nawet podtruwany. Jakie było życie tego geniusza skrzypiec możemy przeczytać w tej książce. Moim zdaniem warto po nią sięgnąć.

Nie miejsce przypominać tutaj powiedzonka z jednej z najbardziej znanych polskich komedii. Są doskonale znane, wbiły się w zbiorową pamięć. Są celne, a niektóre wręcz ponadczasowe, co świadczy o niewątpliwie znakomitej intuicji reżyserskiej. Pomyśleć, że kiedyś filmy, które kręcił Pan Stanisław Bareja były uważane za kiepskie, za przykład całkowitego braku gustu. A On był bacznym obserwatorem rzeczywistości, którą teraz młode pokolenie ogląda ze sporym niedowierzaniem. Ta książka to hołd złożony reżyserowi, przypomnienie bolesnych kolaudacji, zmaganie o brakującą taśmę filmową, prowadzenie subtelnej gry z cenzurą. Żal ogromny, że kilka pomysłów scenariuszowych, o których wspomina autor, nie udało się pokazać na ekranie. Książka napisana z humorem, widać że jej tworzeniu towarzyszyła ogromna sympatia dla Pana Stanisława i jego dzieł. Przed laty miałem sposobność poznać osobiście autora i wiem, że choć pisaniem zaczął zajmować się hobbystycznie, to zamiłowanie do „bareizmu” jest autentyczne. Nawiasem mówiąc, Pan Maciej Łuczak publikował w latach 1995-1998 bardzo poczytne i zabawne felietony na łamach prawniczego czasopisma „Palestra” w rubryce „Ridiculae sed severe” – gorąco polecam. Bardzo ładnie wydana książka, napisana lekkim piórem, zachęcającym do przewracania kolejnych kartek. Była to bodaj pierwsza „barejowa” biografia na rynku wydawniczym. Być może późniejsze publikacje, choćby autorstwa Macieja Repelowicza są bogatsze, dokładniejsze. Ale ja mam ogromny sentyment do tej pierwszej. Książka doczekała się także drugiego, uzupełnionego wydania w 2007 roku, o nieco zmienionym w stosunku do pierwowzoru tytule: „Miś, czyli świat według Barei”. Warto sięgnąć po tę pełniejszą wersję.

Ale mnie sentyment wziął. Nie jestem co prawda z pokolenia Pawła czy Anuli, ale przecież problemy młodych ludzi nie zmieniają się specjalnie (choć co do czasów dzisiejszych, to już nie wiem). Jest w tych felietonach Zientarowej coś ujmującego za serce, coś prawdziwego. Nawet przaśne realia PRLu nie są w stanie przesłonić przekazu tych opowieści: postarajmy się siebie zrozumieć. I lubmy się nawzajem!