Historia Kościoła. Tom I: starożytność chrześcijańska

Pozycja obowiązkowa dla pasjonatów historii Polski. Rewia elity polskich historyków, prowadzących własne historiograficzne krytyczne dysputy o istocie dziejów i realiach panowania władców, na temat których nasz ogląd ulega poszerzeniu i nabraniu nowej perspektywy.

Bardzo ciekawa,choć to też może za sprawą omawianego okresu historycznego. Pełna umiejętnie wplecionego humoru, wciągająca od pierwszej strony. Niezwykle szczegółowa. Pozwala lepiej zrozumieć współczesną problematykę (choćby genezę konfliktu izraelsko-palestyńskiego). Brakuje tylko indeksu. Choć autorzy nie uniknęli paru błędów (np. pisząc, że Churchill zawiesił konstytucję po inwazji Niemiec na Anglię),pozycję uważam za bardzo dobrą. Ciekawe są uwagi o reformach Margareth Thatcher. Narracja skupiona na temacie wykładu, konkretna.

Pozycja fascynująca lecz niełatwa w odbiorze. Składa się z dwóch części napisanych przez różnych autorów. Pisana językiem naukowym i w taki sposób, że niestety informacje nie zostają łatwo w głowie — z drugiej jednak strony nie wiem jak inaczej można by przekazać taki ogrom wiedzy. Bardzo obszerna bibliografia pomaga kontynuować samodzielne zgłębianie tematu.

Autor tej książki wyszedł z rozsądnego założenia, że położone na Morzu Śródziemnym wyspy skolonizowane przez Fenicjan też należą do świata fenickiego, a więc w swej pracy wiele miejsca poświęcił m.in. Kartaginie. Praca oparta jest przede wszystkim o materiał archeologiczny, ale Moscati nie pomija także zagadnień ustrojowych czy religijnych. Bardzo liczne (ponad sto!) ilustracje pomagają w przyswojeniu tekstu. "Świat Fenicjan" to publikacja dość stara, ale dalej przydatna, należycie przedstawiająca najważniejsze informacje dotyczące cywilizacji fenickiej.

Książka według mnie bardzo ciekawa, w przeciwieństwie do jej autora Wierusza - Kowalskiego. Od dawna chodziło mi po głowie poznanie sylwetek papieży od czasów Świętego Piotra do współczesności. Co prawda książka Wierusza kończy się na Janie Pawle I, ale bardziej chodziło mi właśnie o tych pierwszych Biskupów Rzymu. Obiektywnie muszę przyznać, że dowiedziałam się paru ciekawych rzeczy i na pewno pogłębiam swoją wiedzę w tym temacie. Podczas czytania nasunęły mi się takie wnioski, że współcześni papieże krytykowani byli za zamiatanie pod dywan problemu pedofilii w kościele itp. Owszem to jest ważne, ale to co działo się za pontyfikatów choćby Klemensa V, Jana XII czy Aleksandra VI przechodzi wszelkie granice przyzwoitości. Nepotyzm, sprzedawanie tytułów i urzędów, rozwiązłość, walka o władzę, dzieci z nieprawego łoża, zachłanność i żądza bogactwa. Na szczęście nie wszystkie pontyfikaty tak wyglądały. Dla mnie książka była ok, przeczytałam ją z dużym zainteresowaniem.

Lektura obowiązkowa dla średnio-zaawansowanych w najnowszej historii Hiszpanii. To nie jest praca akademicka, a autor nie jest zawodowym historykiem. Książka ma wyraźny ideowy przechył na stronę narodowców, ale warta jest przeczytania, bo autor umie argumentować i wie o czym pisze. Nie przyłapałem go na kłamstwie, najwyżej na przemilczeniu albo zachwianych proporcjach. Ale książka jest ważniejsza z innego powodu. To chyba najbardziej poczytna z tysięcy książek, które wydano w Hiszpanii o wojnie domowej. Wyznaczyła też pewien punkt referencyjny, do którego odnoszą się niemal wszyscy piszący o wojnie. Książka jest najważniejszym przykładem tzw. rewizjonizmu, czyli wersji historiograficznej w której Republika nie wystepuje jako święta niewinna, zgwałcona przez generałów, faszystów i obszarników. Do tego jest to rewizjonizm nie w wersji akademickiej (jak Alvarez Tardio, Villa Garcia, Ruiz) ale popularnej, a więc czytanej w setkach tysięcy egzemplarzy. Jednym słowem: książka jest ważna nie tyle dlatego, że mówi nam o wojnie domowej (chociaż to też, z zastrzeżeniam jak wyżej),ale dlatego, że mówi nam o hiszpańskiej historiografii i poniekąd hiszpańskiej debacie publicznej o przeszłości z ostatnich 20 lat. Do tego dobrze wydana, w sztywnej okładce, z bardzo licznymi krótkimi biogramami protagonistów, również tych mniej znanych (typu treintistas z CNT/FAI; to juz tylko najwięksi mędrcy wiedzą kto zacz, a u Moy są!)

Autor " Mitologi Greków i Rzymian ". Rekomendowana książka to znakomity przewodnik dla czytelnika pragnącego zrozumieć źródła współczesnej Europy i jej antycznych korzeniach. To barwna opowieść, bogata w anegdoty i osobiste refleksje autora ukazana przez pryzmat historii, kultury i ludzkich losów. POLECAM !!!

Zaskakująco dobra praca. Piszę zaskakująco, bo o Wielomskim jako historyku idei mam niewysokie mniemanie: za dużo spekulacji, dowolnych zestawień, popisów erudycyjnych bez specjalnego związku, braku dyscypliny intelektualnej. W każdym razie tak pisze, kiedy może sobie pofolgować. Natomiast gdy jest ograniczony, np. formatem średniej wielkości eseju, potrafi być w miarę rzeczowy i mniej chaotyczny. Tak jest z tekstami tutaj, będącymi zresztą przedrukami wcześniejszych artykułów z lat 2000-2010. Książka dotyczy ruchów parafaszystowskich w krajach romańskich, które to ruchy nigdy nie sięgnęły po władzę. Na ogół marginalnych, choć w przypadku niektórych (np. Ledesma Ramos) mających swój ciąg dalszy już w innym wcieleniu. Temat stworzony dla Wielomskiego, w którym wypada znacznie lepiej niż np. pisząc o frankiźmie. Bo ten ostatni był faktem, ustrojem który przetrwał 40 lat, a w opisywaniu faktów Wielomski nie jest zbyt mocny. Natomiast ruchy o których tu pisze były bardziej zjawiskiem intelektualnym niż politycznym; analizując programy, teksty dziennikarskie, manifesty itp. Wielomski jest w swoim żywiole. Osobiście jednaj wolałbym przeczytać nie o faszyzmach czwartorzędnych, jak te opisane tutaj, ale o trzeciorzędnych (czechosłowacki, szwedzki, szwajcarski, holenderski) albo i drugorzędnych (belgijski, fiński, węgierski, rumuński). To były ugrupowania, które zmaterializowały się w pewnym okresie jako byty polityczne, uczestniczyły w wyborach, toczyły realną walkę polityczną. W książce trafiają się błędy rzeczowe, np. Wielomski przypisał Corradiniemu autorstwo sztuki „Królestwo” (s. 117); w rzeczywistości był założycielem pisma o takim tytule. Co najmniej dyskusyjne są również niektóre tezy, w których poziom uproszczenia jest de facto na pograniczu błędu, np. że faszyzm włoski początkowo wolny był od rasizmu (ss. 115-116); w rzeczywistości w faszyźmie włoskim funkcjonowali (a nawet byli w nadreprezentracji) Żydzi, ale również zaciekli antysemici (Farinacci). Denerwującym mankamentem jest brak indeksu i bibliografii.

Książka dość przyjemnie opisująca losy Kopernika. Czyta się bardzo szybko. Nawet w zawiłych meandrach koligacji rodzinnych i duchownych autor tworzy zwięzłą historię. Nie jest to książka stricte naukowa, ale dla każdego powinna stanowić rodzaj wstępu do znajomości najsłynniejszego polskiego astrologa. Mały format sprawia, że można ją wszędzie zabrać, a laminowanie okładki to, że nie wyciera się zbyt mocno.

Grzegorz Kucharczyk w jednej książce próbuje zebrać i opisać sytuacje prześladowania Chrześcijan w ubiegłych wiekach. Pozycja nie aspiruje do tego aby przedstawić wszystkie sytuacje związane z prześladowaniami, tych nie sposób zmieścić na zawsze ograniczonych stronach książki. Wybiera to co mniej znane, ale doniosłe os strony swoich społecznych i politycznych skutków. Tutaj po raz pierwszy przeczytałem o oporze angielskich wiernych i sporej części duchowieństwa przeciwko reformie kościoła w XVI w. Fajnie pokazuje grozę rewolucji francuskiej i prześladowania chrześcijan (głównie katolików) w Wandei i na terenie Belgii. Jest też wiele o totalitaryzmach europejskich ale i krwi przelanej w krajach islamu i Ameryki Łacińskiej.

W porównaniu do tomu pierwszego mamy tutaj mało dziejów Kościoła jako instytucji. Widzimy za to realia polityczne z jakimi mierzył się Kościół i w jakich przyszło mu funkcjonować. Gdzieś wśród tej polityki pojawiają się informacje o bullach, heretykach, soborach i papieżach jednak mimo wszystko dominującym elementem narracji jest polityka. Czy to źle? Oczywiście, że nie. Takie były realia średniowiecza i dzieje Kościoła, a autor dobrze je nakreślił. Ta cześć cyklu to opis polityki europejskiej pisanej z perspektywy Kościoła - jak sobie radził, jak reagował przeżywając co chwila to nowe kryzysy. W dobie zakłamania i nagonki na Kościół warto czytać takie publikacje aby wiedzieć jakie były naprawdę dzieje Kościoła lub aby krytykować Kościół z pozycji wiedzy. A nie jak to się dzisiaj spotyka: "nie znam się ale wypowiem się bo przecież oglądałem 3 filmy na YT i mam wiedzę!". Tacy to dzisiaj krytycy: wiedza zdobywana w piwnicy, z marnych źródeł ale w duchu luterańskiej zasady "Tylko Pismo" i to najczęściej bez pojęcia jak to Pismo rozumieć i czytać.

No fajna, fajna pozycja. Można w skrócie powiedzieć, że Polska była Państwem tolerancyjnym, potem po circa 60 latach gdy jezuici zrobili młodzieży pranie mózgu była mniej tolerancyjna, potem jak zaczęło być dość źle to znowu było dość tolerancyjnie, a potem Polska przestała istnieć. No i na końcu wolta autora że na Zachodzie było turbo nietolerancyjnie (co zaznaczył też na początku).

Książka moich lat młodzieńczych. Uczyłem się z niej historii II wojny światowej – zresztą czytana na potrzeby olimpiady historycznej. Pamiętaj że te same wydarzenia opisywane były jakoś inaczej niż obowiązujące jeszcze wówczas podręczniki. Choć była to druga połowa lat dziewięćdziesiątych to ciągle jeszcze funkcjonowało mentalne postrzeganie historii według rozumienia historycznego. Ta książka pokazała mi inną perspektywą. Chyba po raz pierwszy zaczęło do mnie docierać, że nie ma tylko jednej historii, jest ich wiele, opowiadanych przez różnych ludzi z różnych perspektyw. Mam do niej sentyment również dlatego że była nowoczesna jak na tamte czasy dając mi zrozumienie fundamentów relacji politycznych po XX wojnie światowej.

Bardzo rzetelna pozycja o powstaniu listopadowym. Rzuciła i wyjaśniła mi kilka faktów, o których wcześniej nie miałam pojęcia lub też głębiej się nad nimi nie zastanawiałam. Analizuje pod wieloma kątami szanse na wygranie tego powstania i jestem aż zaskoczona, że były one tak duże.

Warto przeczytać aby poukładać sobie chronologię wydarzeń po wojnie. Książka historyczna - podręcznik, jednak ostatni rozdział podsumowujący jest wykładania moraną. Spodziewałam sie bardziej faktograficznego zakończenia. Po przeczytaniu Półwiecza, nie można się dziwić, że w słynnym podręczniku do HIT-u są takie a nie inne uwagi autora.