Nirwana jest tu

Jeśli liczycie na średnią zabawę, to źle trafiliście.
Jeśli natomiast liczycie na całkiem przyzwoitą zabawę - to już cieplej.

„Nirwana jest tu” to komiks, który w żadnym aspekcie nie zakrawa o Wybitność, ale jednocześnie w bodaj każdym jest wyraźnie ponad przeciętną.

Wszystko zaczyna się od omyłkowo porysowanego samochodu na parkingu przez dziewczynkę na łyżworolkach. A kończy się eksplodującym centrum handlowym, brygadą antyterrorystyczną oraz rozmową telefoniczną z telefonu stacjonarnego w kształcie królika.

(Nie no, żarcik, nie powiem jak się kończy. Wspomnę jeno, że zakończenie zaskoczyło mnie poziomem melancholii).

W zasadzie jest to bardzo przyjemny, miejski, młodzieżowy kryminał (-ish). Mamy charyzmatyczne rodzeństwo: metala i młodocianą nihilistkę. Mamy dzieciaka z dronem i astmą, gang łyżworolkarek i dziewczynę z tasakiem. I złego typa. Musi być zły typ.
Mamy lawirującą, zaskakującą intrygę, co to nie wiadomo dokąd zmierza, dużo w niej życia, pozornej przypadkowości, nie jest to typowy, wycyzelowany scenariusz kryminalny (mi zabrakło może jednego dodatkowego zakrętu, zawijaska dodatkowego, zaskoczenia). Mamy świetną stronę wizualną kojarzącą się z lekko niezalowymi mangami, dynamiczną, przejrzystą. Narracyjnie komiks bardzo utrudnia przerwanie lektury.

Ale bodaj największym plusem jest tutaj sposób pisania postaci i dialogów. Są mega wiarygodne, żywe, angażujące, zgrabne, nieraz błyskotliwe.

Do tego dochodzi bardzo przekonujące osadzenie historii wśród berlińskich blokowisk. Świat jest wiarygodny, skomplikowany, pełen niejednoznaczności.

Totalnie dobry z plusem komiks rozrywkowy z nutą melancholii. I to nie ósemką, nie ćwierćnutą, śmiałbym twierdzić że to solidna półnuta melancholii. A to Krzysie lubią najbardziej.

Za egzemplarz dziękuję ślicznie Wydawnictwu!

Po więcej opinii zapraszam na Instagram: @traczytanko

Jeśli liczycie na średnią zabawę, to źle trafiliście.
Jeśli natomiast liczycie na całkiem przyzwoitą zabawę - to już cieplej.

„Nirwana jest tu” to komiks, który w żadnym aspekcie nie zakrawa o Wybitność, ale jednocześnie w bodaj każdym jest wyraźnie ponad przeciętną.

Wszystko zaczyna się od omyłkowo porysowanego samochodu na parkingu przez dziewczynkę na łyżworolkach. A...

Jeśli pamiętacie "Upadek", mogliście się spodziewać ciepłej, trochę smutnej, a trochę zabawnej obyczajówki, jakich nigdy dość. W tym kontekście „Nirwana jest tu” może zaskoczyć. O ile w historii o Noelu, który stracił matkę i musiał zaadaptować się do nowej rzeczywistości, dało się wyczuć wpływy mangi głównie w obszarze mimiki i ekspresji bohaterów, tym razem tę dynamikę przeniesiono na całą fabułę, która pędzi praktycznie bez ustanku. Muszę przyznać, że Rossowi to podkręcenie tempa wyjątkowo leży, co przekłada się na zaangażowanie odbiorcy. Nie oznacza to jedynie śledzenia w napięciu perypetii bohaterów, ale także zaangażowanie emocjonalne czytelnika, bo na płaszczyźnie związanej z relacjami sporo się dzieje. Przeszkadzały mi jedynie przesadzone i nierealne sceny pościgów. Ta historia jest dosyć wiarygodna, a one jej tę wiarygodność skutecznie odbierały.

Początkowo myślałem, że to rzecz głównie dla nastolatków, ale w sumie jest tu trochę smutnych realiów, a całość ma dosyć gorzki wydźwięk, więc chyba dla każdego. Dobry tytuł

Jeśli pamiętacie "Upadek", mogliście się spodziewać ciepłej, trochę smutnej, a trochę zabawnej obyczajówki, jakich nigdy dość. W tym kontekście „Nirwana jest tu” może zaskoczyć. O ile w historii o Noelu, który stracił matkę i musiał zaadaptować się do nowej rzeczywistości, dało się wyczuć wpływy mangi głównie w obszarze mimiki i ekspresji bohaterów, tym razem tę dynamikę...