Ļaudis, kas sēj sniegā

Opowieść o tożsamości, traumach, ale też samotności która dotyka ludzi wraz z wiekiem i chorobami, wszystko doprawione saamską kulturą. Jest to debiut, dobrze napisany, emocjonalny, momentami miałem wrażenia chaosu, ale to bardziej zabieg i styl opowiadania, bo w końcu wszystko znajduje swoje miejsce, bardzo fajne:).

Opowieść o tożsamości, traumach, ale też samotności która dotyka ludzi wraz z wiekiem i chorobami, wszystko doprawione saamską kulturą. Jest to debiut, dobrze napisany, emocjonalny, momentami miałem wrażenia chaosu, ale to bardziej zabieg i styl opowiadania, bo w końcu wszystko znajduje swoje miejsce, bardzo fajne:).

To opowieść lekka i miejscami humorystyczna, która niepostrzeżenie prowadzi nas do zakończenia jednocześnie smutnego i szczęśliwego, jakby wyjętego ze skandynawskiej baśni. Finał jest mało prawdopodobny, niemal magiczny, ale stanowi konsekwentne i pełne zakończenie historii.

To opowieść lekka i miejscami humorystyczna, która niepostrzeżenie prowadzi nas do zakończenia jednocześnie smutnego i szczęśliwego, jakby wyjętego ze skandynawskiej baśni. Finał jest mało prawdopodobny, niemal magiczny, ale stanowi konsekwentne i pełne zakończenie historii.

Do przeczytania "Ludzi, którzy sieją w śniegu" zabierałam się bardzo długo, może za długo. W końcu postanowiłam zmienić ten stan rzeczy i sięgnąć po nią. A jak ją oceniam? To książka bardzo cicha. Taka, która nie krzyczy fabułą, nie goni za zwrotami akcji, tylko powoli, konsekwentnie opowiada o ludziach, ich tęsknotach i ranach, które często nosi się w sobie całe życie. Emocje są tu stonowane, schowane pod warstwą codzienności, śniegu i północnej ciszy – ale przez to właśnie autentyczne.

Najmocniej wybrzmiewa tu samotność. Samotność wynikająca nie tylko z miejsca, w którym żyją bohaterowie, ale też z historii, decyzji, straty i rzeczy, których nie da się już cofnąć. Bardzo poruszający jest wątek odebranego dziecka – pokazany bez taniego dramatyzmu, za to z ogromnym ciężarem emocjonalnym. To jedna z tych historii, które uświadamiają, jak bardzo pewne decyzje (często podejmowane „systemowo”, „dla dobra”) potrafią zniszczyć komuś całe życie.

Książka pięknie dotyka też tematu tożsamości, pamięci i korzeni. Saamska kultura, legendy, wierzenia i sposób patrzenia na świat są tu ważnym tłem, ale nie dominują — raczej cicho przenikają codzienność bohaterów. Podobało mi się, że autorka pokazuje magię nie jako coś dosłownego, tylko jako element pamięci, języka i sposobu przeżywania świata.

Jednocześnie mam wrażenie, że ta historia momentami mogłaby wybrzmieć mocniej. Niektóre wątki pozostają bardzo delikatnie zarysowane, jakby urwane tuż przed tym, gdy mogłyby naprawdę uderzyć emocjonalnie. To książka, która bardziej skłania do myślenia niż do wzruszeń — i dla jednych będzie to jej ogromny atut, dla innych lekki niedosyt.

Dla mnie to dobra, spokojna lektura, wymagająca uważności i cierpliwości. Pozostawia po sobie cichą refleksję: o stracie, o tym, jak przeszłość potrafi wracać i jak trudno czasem nazwać to, za czym naprawdę się tęskni.

7/10 — za klimat, temat i wrażliwość. To książka, którą czyta się powoli, zostawiając sobie przestrzeń na własne myśli.

Do przeczytania "Ludzi, którzy sieją w śniegu" zabierałam się bardzo długo, może za długo. W końcu postanowiłam zmienić ten stan rzeczy i sięgnąć po nią. A jak ją oceniam? To książka bardzo cicha. Taka, która nie krzyczy fabułą, nie goni za zwrotami akcji, tylko powoli, konsekwentnie opowiada o ludziach, ich tęsknotach i ranach, które często nosi się w sobie całe życie....

Miejscami smutna, chwilami ciepła i nostalgiczna opowieść o losie, stracie, miłości i przetrwaniu. Surowy świat Samów i mała osada tworzą wyjątkowe tło dla poruszających, bardzo dobrze nakreślonych bohaterów. To książka pełna emocji, delikatna, a jednocześnie dająca nadzieję. Ludzie, którzy sieją w śniegu to naprawdę cudowna historia.

Miejscami smutna, chwilami ciepła i nostalgiczna opowieść o losie, stracie, miłości i przetrwaniu. Surowy świat Samów i mała osada tworzą wyjątkowe tło dla poruszających, bardzo dobrze nakreślonych bohaterów. To książka pełna emocji, delikatna, a jednocześnie dająca nadzieję. Ludzie, którzy sieją w śniegu to naprawdę cudowna historia.

„Ludzie, którzy sieją w śniegu” - Tina Harnesk

"Nigdy niewiadomo co się stanie, kiedy wyjawi się coś, co powinno zostać niewypowiedziane."

Niesamowita historia o naszym pochodzeniu i odchodzeniu; o korzeniach, kulturze, tradycji i miłości. Tej prawdziwej miłości- czystej, niezmąconej i nieśmiertelnej.
Historia naszych saamskich bohaterów jest druzgocząco przykra, jednak ich niezłomność i siła pokazują, że niemożliwe staje się możliwe i po wielu latach tęsknoty i wyczekiwania cel może zostać osiągnięty.
..., bo mimo śniegu i wszechobecnego zimna można zasiać plon, który wykiełkuje.
Wspaniała podróż - pełna wzruszenia i humoru zarazem, niby komedia, a swoista tragedia - czyli nic innego jak samo życie.

„Ludzie, którzy sieją w śniegu” - Tina Harnesk

"Nigdy niewiadomo co się stanie, kiedy wyjawi się coś, co powinno zostać niewypowiedziane."

Niesamowita historia o naszym pochodzeniu i odchodzeniu; o korzeniach, kulturze, tradycji i miłości. Tej prawdziwej miłości- czystej, niezmąconej i nieśmiertelnej.
Historia naszych saamskich bohaterów jest druzgocząco przykra, jednak...

Matko, ile ja się naśmiałam to tylko ja wiem. Mimo trudnego tematu przymusowych przesiedleń autorka wprowadza również mnóstwo naprawdę zabawnych wątków. Kolejną pozycją do kupienia, bardzo chcę mieć tę książkę w mojej biblioteczce. Dobrze się zaczyna mój czytelniczy rok 2026!

Matko, ile ja się naśmiałam to tylko ja wiem. Mimo trudnego tematu przymusowych przesiedleń autorka wprowadza również mnóstwo naprawdę zabawnych wątków. Kolejną pozycją do kupienia, bardzo chcę mieć tę książkę w mojej biblioteczce. Dobrze się zaczyna mój czytelniczy rok 2026!

Trudno mi ocenić tą książkę. Fabularnie jest raczej średnia, ale raczej nie o fabułę tu chodzi, bo to historia głównie o starości, umieraniu i o korzeniach. Pięknie napisana, bardzo emocjonalna (szczególnie zakończenie),ale mam wrażenie że jest nieco lepiej oceniana ze względu na poruszony tu temat saamów.

Trudno mi ocenić tą książkę. Fabularnie jest raczej średnia, ale raczej nie o fabułę tu chodzi, bo to historia głównie o starości, umieraniu i o korzeniach. Pięknie napisana, bardzo emocjonalna (szczególnie zakończenie),ale mam wrażenie że jest nieco lepiej oceniana ze względu na poruszony tu temat saamów.

Inna- to chyba najlepsze określenie dla tej opowieści. Może dlatego, że opisuje realia nam odległe-historia przesiedleńców Saamów, rdzennych mieszkańców Skandynawii. Pewno ocena byłaby lepsza, ale chyba zawiodła redaktorka, może tłumaczka...Słowniczek słów saamskich odnalazłam po przeczytaniu. Ale powieść niezła i rozwija się z każdym rozdziałem.

Inna- to chyba najlepsze określenie dla tej opowieści. Może dlatego, że opisuje realia nam odległe-historia przesiedleńców Saamów, rdzennych mieszkańców Skandynawii. Pewno ocena byłaby lepsza, ale chyba zawiodła redaktorka, może tłumaczka...Słowniczek słów saamskich odnalazłam po przeczytaniu. Ale powieść niezła i rozwija się z każdym rozdziałem.

Porzuciłam te książkę na parę miesięcy tylko dlatego, że oczekiwałam od niej czegoś innego i niestety się zawiodłam wracając po takim czasie. Historia początkowo wydawała się intrygująca, ale im dalej w las tym bardziej zaczęła mnie nudzić, dlatego przerwałam w połowie. Wracając teraz nie wniosła nic nowego, ale chciałam ją skończyć jak już zaczęłam. Widać, że autorka miała, parę dobrych pomysł na fabułę, ale potencjał na historię nie został w pełni wykorzystany. Było tyle fajnych momentów, które można było poprowadzić inaczej i od razu fabuła przybrałaby ciekawszy bieg. Jednak niestety historia stała się monotona i czułam się jakbym czytała dziennik „Moja codzienna rutyna”. Wielka szkoda, tak dobrze brzmiał tytuł, a takie rozczarowanie mi przyniósł…

Porzuciłam te książkę na parę miesięcy tylko dlatego, że oczekiwałam od niej czegoś innego i niestety się zawiodłam wracając po takim czasie. Historia początkowo wydawała się intrygująca, ale im dalej w las tym bardziej zaczęła mnie nudzić, dlatego przerwałam w połowie. Wracając teraz nie wniosła nic nowego, ale chciałam ją skończyć jak już zaczęłam. Widać, że autorka...

Książka taka sobie. Ze trzy razy w trakcie czytania widać że Autorka miała wenę, więc jest ciekawie i nawet wesoło. A jeśli ktoś ma problem ze snusem, to tu dowie się, że w Szwecji (także w innych krajach) rzecz jest całkiem normalna, coś jak cukierek czy papieros.

Książka taka sobie. Ze trzy razy w trakcie czytania widać że Autorka miała wenę, więc jest ciekawie i nawet wesoło. A jeśli ktoś ma problem ze snusem, to tu dowie się, że w Szwecji (także w innych krajach) rzecz jest całkiem normalna, coś jak cukierek czy papieros.