Dragon Head tom 2

Podziemne więzienie w tunelach ulega zniszczeniu, dzięki czemu bohaterowie mogą wydostać się na wolności. Teru Aoki i Ako Seto pędzą w poszukiwaniu ratunku z walących się tunelów. Ich morderczy kompan kompletnie postradał zmysły i wybiera się w odwrotną stronę, by witać się z ciemnością i tym, co się w niej skrywa. Dramatyczna walka o przetrwanie trwa trochę, ale Ako i Teru wydostają się na powierzchnie i trafiają do stacji przetwarzania wody. Ich marzenie o ratunku szybko się sypie. Okazuje się, że stacja jest opuszczona. Zniszczenia okolicy są gigantyczne i nigdzie nie można znaleźć żywej duszy. Do tego niebo jest przysłonięte jakimś prochem. Nie da się normalnie oddychać, a na dodatek para jest wycieńczona, głodna i umiera z pragnienia. Sytuacja nie wygląda zbyt dobrze. Okazuje się jednak, że w okolicy jest jeszcze ktoś żywy. Tylko czy tajemnicze obce osoby pomogą, czy może staną się zagrożeniem dla pary?


W dalszej części tomu Teru i Ako udają się do pobliskiego miasteczka. Na miejscu trafiają na niebezpiecznych kolesi uzbrojonych po zęby. Załoga wojskowego helikoptera zdezerterowała i teraz dział na własną rękę. Ako jest dla nich smakowitym kąskiem, bo mogą z niewinną dziewczyną, robić co popadnie. Teru chce stawiać opór, ale nie będzie to łatwe przy konfrontacji z wyszkolonymi i uzbrojonymi typami. Czy musi dojść do przelewu krwi?

o ponura wizja, która przypomina mi Władcę much i podobne historie, gdzie ludzie zatracają człowieczeństwo, by przetrwać i zaspokoić swoje żądze. Do tego dziwne rytuały przesądy i zachowania, które zastępują zdrowy rozsądek. Dragon head prezentuje te rzeczy w ciekawy sposób i ukazuje także, że sami bohaterowie nie są od tego wolni. Widać, że Teru powoli także się zatraca i staje się kimś innym niż młody chłopak z początku mangi. Czy kompletnie mu odbije i będzie zachowywał się tak jak Nobuo, który niedawno próbował go zabić?

Podziemne więzienie w tunelach ulega zniszczeniu, dzięki czemu bohaterowie mogą wydostać się na wolności. Teru Aoki i Ako Seto pędzą w poszukiwaniu ratunku z walących się tunelów. Ich morderczy kompan kompletnie postradał zmysły i wybiera się w odwrotną stronę, by witać się z ciemnością i tym, co się w niej skrywa. Dramatyczna walka o przetrwanie trwa trochę, ale Ako i Teru...

Okej, muszę to powiedzieć — ta manga to jazda bez trzymanki. Już pierwszy tom mnie wciągnął, ale drugi to emocjonalny rollercoaster, który nie pyta, czy masz ochotę – po prostu cię wciąga, wytrzepie i zostawia z otwartą gębą.

Atmosfera? Ciężka jak wilgotny koc po burzy. Dusi, niepokoi, ale właśnie za to ją kocham. Klimat klaustrofobii, paranoi i przetrwania w środku jakiegoś nie-do-końca-określonego kataklizmu robi genialną robotę. Czasem miałam wrażenie, że słyszę echo własnego oddechu, czytając te sceny...

Rysunki? Surowe, brudne, ekspresyjne – idealnie oddają klimat upadku świata i psychiki bohaterów. Żadnych słodkich oczek i kwiatków – to jest brudna apokalipsa, a nie anime z magiczną dziewczynką.

Postacie powoli zaczynają pękać – i to jest piękne. Czujesz, jak napięcie rośnie, jak szaleństwo zbliża się o milimetr z każdą stroną. Minetaro Mochizuki świetnie pokazuje, jak cienka jest granica między normalnością a totalnym odpałem.

Okej, muszę to powiedzieć — ta manga to jazda bez trzymanki. Już pierwszy tom mnie wciągnął, ale drugi to emocjonalny rollercoaster, który nie pyta, czy masz ochotę – po prostu cię wciąga, wytrzepie i zostawia z otwartą gębą.

Atmosfera? Ciężka jak wilgotny koc po burzy. Dusi, niepokoi, ale właśnie za to ją kocham. Klimat klaustrofobii, paranoi i przetrwania w środku...