Mit Darcy'ego. Jane Austen, literaccy amanci i potwory, które nauczono nas kochać

Książka sprawia wrażenie publikacji o ambicjach feministycznych, jednak proponowana w niej interpretacja okazuje się uproszczona i problematyczna. Zamiast pogłębionej analizy pojawia się moralizatorski ton oraz teza, według której określone wzorce romantyczne w literaturze i kulturze popularnej mogą prowadzić kobiety do niebezpiecznych relacji. Taki sposób myślenia budzi poważne wątpliwości, ponieważ przenosi odpowiedzialność za przemoc i toksyczne związki na odbiorczynie kultury, a nie na sprawców. Szczególnie nie podoba mi się wykorzystanie postaci Fitzwilliama Darcy’ego jako przykładu bohatera, który rzekomo promuje szkodliwy model relacji. Interpretacja ta jest odklejona od rzeczywistości i kontekstu kulturowego. Darcy nie jest typowym bad boy’em ani bohaterem gotyckim, a autorka zapomina w analizie o tym, w jaki sposób wyglądały relacje w czasach życia Jane Austen. Zestawia Darcy’ego z postaciami skrajnie toksycznymi, co jest typowym przykładem nadinterpretacji. Myślę, że pomijanie dość istotnych realiów społecznych XXI wieku i analizowanie postaci tylko przez pryzmat współczesnych czasów jest błędną drogą, gdyż grozi uproszczeniem problemów, z jakimi mierzyły się ówczesne kobiety. Całość sprawia wrażenie moralizowania zamiast analizowania. Dodatkowo średnio interesują mnie anegdotki autorki o szukaniu kota w krzakach. Uwielbiam „Dumę i uprzedzenie” Jane Austen i autorka tej książki, o której mówimy teraz, groziła, że „zniszczy fanom odbiór tej powieści”. Otóż: nie wyszło. Za to wyszło ahistoryczne i uproszczone przedstawienie moralizatorskiej i naciąganej teorii.

Książka sprawia wrażenie publikacji o ambicjach feministycznych, jednak proponowana w niej interpretacja okazuje się uproszczona i problematyczna. Zamiast pogłębionej analizy pojawia się moralizatorski ton oraz teza, według której określone wzorce romantyczne w literaturze i kulturze popularnej mogą prowadzić kobiety do niebezpiecznych relacji. Taki sposób myślenia budzi...

Rozumiem, co autorka chciała osiągnąć, ale jej się to nie udaje na tylu poziomach, że głowa mała. Cała ta książka mogłaby być skrócona do "nie daj się wciągnąć w naprawianie chłopaka" i tyle. Ani analiza Austin przez pryzmat powieści gotyckiej nie działa, ani rozważania na temat wzorca Darcego w popkulturze. Ale doceniam próbę.

Rozumiem, co autorka chciała osiągnąć, ale jej się to nie udaje na tylu poziomach, że głowa mała. Cała ta książka mogłaby być skrócona do "nie daj się wciągnąć w naprawianie chłopaka" i tyle. Ani analiza Austin przez pryzmat powieści gotyckiej nie działa, ani rozważania na temat wzorca Darcego w popkulturze. Ale doceniam próbę.

Typowy przykład "spotkania, które powinno być mailem" w wersji książkowej. Oto książka, która powinna być/pozostać esejem. Rozumiem (w miarę) ideę, ale przez to że jest rozwleczona na jakieś 250 stron wydaje się mniej konkretna. Za dużo słów, za mało "mięcha".

Typowy przykład "spotkania, które powinno być mailem" w wersji książkowej. Oto książka, która powinna być/pozostać esejem. Rozumiem (w miarę) ideę, ale przez to że jest rozwleczona na jakieś 250 stron wydaje się mniej konkretna. Za dużo słów, za mało "mięcha".

Nie jestem pewien, czy autorka wie, czym jest ten jej "mit Darcy'ego".

Po przeczytaniu całości nie mam pojęcia, domyślałam się, o co chodzi, ale w treści panuje taki chaos i pisanie pod założoną, ale nie w pełni wyjaśnioną tezę, że ciężko jest cokolwiek zrozumieć i wynieść coś sensownego z treści.

A tak kończymy z wnioskiem, że każdy mężczyzna to Darcy, ale Darcy nie istnieje, dlatego jest mitem, ale każdy ma swojego Darcy'ego, cokolwiek to znaczy, ale też to jest mit i każdy z Darcych jest inny, ale on nie istnieje, a ten jeden wymarzony, który istnieje, jest tak rzadki, że szkoda gadać, a tak właściwie Darcy to Byron, który jest wampirem.

Nie jestem pewien, czy autorka wie, czym jest ten jej "mit Darcy'ego".

Po przeczytaniu całości nie mam pojęcia, domyślałam się, o co chodzi, ale w treści panuje taki chaos i pisanie pod założoną, ale nie w pełni wyjaśnioną tezę, że ciężko jest cokolwiek zrozumieć i wynieść coś sensownego z treści.

A tak kończymy z wnioskiem, że każdy mężczyzna to Darcy, ale Darcy nie...

Wiem, że niektórzy narzekają na styl (że za bardzo młodzieżowy),albo na to że autorka się powtarza, albo (z czym po części mogę się zgodzić),że do worka z "Darcymi" wrzuca wszystkich którzy jej tam pasują, czasem bez ładu i składu i że na worku nie powinno być napisu "Darcy", bo nie był aż takim chujkiem, a raczej Wickham, bo on był prawdziwym potworem, ale tytuł "Mit Darcy'ego" brzmi po prostu o wiele lepiej niż "Mit Wickhama". Powiedziawszy to, uważam że to bardzo dobra książka, świetny esej literaturoznawczy, zwłaszcza we fragmentach o prozie gotyku (!). I sądzę też że dla zjadaczek i zjadaczy popkultury może być ciekawym przewodnikiem, który niczego nie zabrania, ale zwraca uwagę na to jak kształtują się nasze małe zakochania, oraz wielkie relacje. Dla mnie to była pouczająca lektura.

Wiem, że niektórzy narzekają na styl (że za bardzo młodzieżowy),albo na to że autorka się powtarza, albo (z czym po części mogę się zgodzić),że do worka z "Darcymi" wrzuca wszystkich którzy jej tam pasują, czasem bez ładu i składu i że na worku nie powinno być napisu "Darcy", bo nie był aż takim chujkiem, a raczej Wickham, bo on był prawdziwym potworem, ale tytuł...

The cringe is strong with this one.
Porzuciłam w połowie, bo absolutnie niczego się nie dowiedziałam, a ilość millenialnych żarcików i momentów, w których autorka próbuje być śmieszna na siłę wywołuje ciary żenady. W dodatku ilość powtórzeń jest tu przytłaczająca Nawet cytaty z Austen są w kółko te same. I get it, pani Feder uważa, że jest najzabawniejsza na świecie, bo trzy razy w jednym akapicie napisała, że Byron był fuckboyem. Serio, wystarczył raz. To jest też jedna z tych książek, która bardzo szybko się zestarzeje ze względu na warstwę językową. Pisanie przystępnych esejów o teorii literatury to jedno, ale wrzucanie co chwilę "totes", "lol" i innego tego typu gówna nie czyni książki przystępną.

Aha, słuchałam audio po angielsku, więc nie wiem jak ta książka wypada w tłumaczeniu na polski. Oby lepiej.

The cringe is strong with this one.
Porzuciłam w połowie, bo absolutnie niczego się nie dowiedziałam, a ilość millenialnych żarcików i momentów, w których autorka próbuje być śmieszna na siłę wywołuje ciary żenady. W dodatku ilość powtórzeń jest tu przytłaczająca Nawet cytaty z Austen są w kółko te same. I get it, pani Feder uważa, że jest najzabawniejsza na świecie, bo...

bardzo specyficznie wpasowuje się w moje zainteresowania, poruszając takie tematy jak początki literatury feministycznej, literatura gotycka, duchy, wampiry, romantyczni autorzy, siostry Bronte, konteksty społeczne do Jane Austen. o połączeniach pomiędzy gotykiem a Jane Austen mogłabym słuchać godzinami i to chyba była moja ulubiona część.
sam pomysł jest świetny, pozwala nie tylko spojrzeć na takie klasyki z naprawdę odmiennej perspektywy, ale też jest to temat, który odnosi się do codziennego życia. 
styl pisania jakoś nie do końca mi przypadł do gustu. doceniam, że nie był typowo akademicki, jednak był zbyt bezpośredni, nie pozostawiając pytań oraz miejsca na osobiste refleksje. dodatkowo nie znam niektórych tekstów kultury tutaj poruszanych, więc jak dla mnie czasami było to po prostu nieprzystępne. szczególnie męczyły mnie ciągłe nawiązania do Taylor Swift (rozumiem czemu taki wybór, ale nie jest to moja rzecz). 
mam wrażenie, że jest jeden wniosek na całą książkę i niby argumentów masa, ale jak tak się przyjrzeć to w sumie w kółko powtarzanie tego samego. bardziej działa to na zasadzie, że " o fajnie poczytam sobie o rzeczach, które lubię w innym kontekście" niż na zasadzie porządnej analizy.

bardzo specyficznie wpasowuje się w moje zainteresowania, poruszając takie tematy jak początki literatury feministycznej, literatura gotycka, duchy, wampiry, romantyczni autorzy, siostry Bronte, konteksty społeczne do Jane Austen. o połączeniach pomiędzy gotykiem a Jane Austen mogłabym słuchać godzinami i to chyba była moja ulubiona część.
sam pomysł jest świetny, pozwala...

Świetna! Dobrze napisana i jeszcze lepiej przetłumaczona! Autorka ma interesujące spojrzenie na literaturę i powielanie pewnych motywów, używa kolokwialnego języka i nie nadyma się naukowo, jej narracja jest angażująca, a wnioski bardzo celne. Może wzbudzić w niektórych dyskomfort i niechęć, bo bardzo podważa "romantyzm" potworów występujących w literaturze i pokazuje jak od najmłodszych lat kobiety są socjalizowane do roli naprawiaczek, cierpliwie znoszących koszmary związywania się z toksykami, którym w nagrodę przypada promyczek słońca w postaci przebłysku łagodniejszego oblicza.
Rachel analizuje też twórczość Jane z perspektywy gotyckiej, co jest przeciekawym podejściem!

Świetna! Dobrze napisana i jeszcze lepiej przetłumaczona! Autorka ma interesujące spojrzenie na literaturę i powielanie pewnych motywów, używa kolokwialnego języka i nie nadyma się naukowo, jej narracja jest angażująca, a wnioski bardzo celne. Może wzbudzić w niektórych dyskomfort i niechęć, bo bardzo podważa "romantyzm" potworów występujących w literaturze i pokazuje jak...

Co za koszmarna książka. Repetytywna, bez pogłębionej analizy i jeszcze w dodatku źle napisana

Co za koszmarna książka. Repetytywna, bez pogłębionej analizy i jeszcze w dodatku źle napisana

Po pierwsze, książka nie była taka zła, jaka myślałam, że będzie po ocenach tutaj! Tezy jednak wystarczyłyby na dłuższy esej, a nie na oddzielną pozycję, która wyglądała mi trochę czasami jak nieco bardziej zaawansowane Bravo Girl. Dużo powtórzeń i powracających myśli. Często miałam też wrażenie, że ten cały mit Darcy'ego jest naciągany, a książka napisana w wymuszenie luźny sposób (o co chodzi tymi testami i wklejkami dotyczącymi kolejnych Darcych?).

Łobuz kocha najbardziej, pamiętajcie dziewczyny XD

Po pierwsze, książka nie była taka zła, jaka myślałam, że będzie po ocenach tutaj! Tezy jednak wystarczyłyby na dłuższy esej, a nie na oddzielną pozycję, która wyglądała mi trochę czasami jak nieco bardziej zaawansowane Bravo Girl. Dużo powtórzeń i powracających myśli. Często miałam też wrażenie, że ten cały mit Darcy'ego jest naciągany, a książka napisana w wymuszenie...