Wędrówka przez życie. Wspomnienia

nic szczególnie ciekawego ani mądrego...

lubię różne wspomnienia, czy pamiętniki, dzienniki, więc myślałem, że takie współczesne zapiski kobiety, która miała interesujący (??),niekonwencjonalny styl życia i ciekawą (?) przeszłość wciągną mnie i sprawią przyjemność w czytaniu - raczej tak się nie stało...

co prawda przeczytałem tylko 50 stron, więc nie znam całości, ale dalej mi się już nie chce... może kiedyś dokończę...? na tę chwilę potrzebuję jakiejś głębszej, ciekawszej lektury niż te dosyć powierzchowne i nudnawe wspominki...

nie wystawiam oceny, bo nie skończyłem...

p.s.
jednak skończyłem i... nie wiem po co...
"część włoska" nieco ciekawsza, ale i tak wszystko to cienkie, jak rozcieńczona zupa...

opinia pozostaje bez zmian, tyle że teraz już wystawiam ocenę...

nic szczególnie ciekawego ani mądrego...

lubię różne wspomnienia, czy pamiętniki, dzienniki, więc myślałem, że takie współczesne zapiski kobiety, która miała interesujący (??),niekonwencjonalny styl życia i ciekawą (?) przeszłość wciągną mnie i sprawią przyjemność w czytaniu - raczej tak się nie stało...

co prawda przeczytałem tylko 50 stron, więc nie znam całości, ale...

Przeczytanie wspomnień Donny Leon jest jak przyjęcie pigułki wypełnionej radością życia. Choć w jej "wędrówce przez życie", jak w kazdej innej, zdarzały się sytuacje bardzo poważne, nawet przepełnione strachem, to osiemdziesięcioletna pisarka podaje je z fantazją, poczuciem humoru, czasem z sarkazmem. Śmieje się z samej siebie i bliskich, nie pozbawiając nas jednak skierowanej ku nim czułości i subtelności. O drobiazgach rozpisuje się na kilka zachwycających stron, istotne problemy sprowadza do krótkiej wzmianki opatrzonej trafnym komentarzem. Dzieki tym zabiegom, czytamy książkę niewielką, angażująca bez reszty, tak zapełnioną życiem, że aż zazdrość.

Jest tutaj życie amerykańskie, są zmieniające się miejsca na mapie świata, są też dwa punkty docelowe - Wenecja i Szwajcaria. Na każdym z tych etapów widzimy to, co autorka określa jako odziedziczoną po matce wesołość. Matce, która jest wspomina z podziwem i wielką miłością, z zachwytem i wdzięcznością. Wielki indyk spalony na wiór, pomidorowa przygoda z biznesem, psi Halloween czy pierwsze zachwyty językiem i literaturą to młodość, która ukształtowała kobietę wolną i spokojną, radosną i zakochaną w operze, znakomitą obserwatorkę, która nie ucieka ani od zachwytu ani od ironii.

Podróż przez Iran, Chiny, Arabię Saudyjską i amerykańską bazę wojskową niedaleko Wenecji to nie tylko dowód na to, że otwarty umysł znajdzie wyjście z każdej sytuacji i odda się rozrywce nawet w zamknięciu, ale też uważny komentarz dotyczący kolejnych miejsc pracy. Niby mimochodem, między anegdotyami, a jednak precyzyjnie, Donna Leon ukazuje kuriozalność życia w kraju złota i chciwości, w zamkniętym na świat komunizmie czy tam, gdzie ciągle słychać strzały.

Wenecja to baśń, raj, królestwo piękna i muzyki nawet, jeśli jamnik zawodzi z gondolierem, a słynne pieśni pochodzą z Neapolu. Tu (jak wszędzi) brzmi muzyka klasyczna, a opis zetknięcia się w mglisty dzień z oratorium "Mesjasz* jest niemal metafizyczny. Tutaj też czeka na turystów list dotyczący najsłynniejszego bohatera Leon - Brunettiego, tutaj staruszki działają zgodnie z zasadami ujętymi w słynnej książce "O wojnie", tutaj buduje się gondole, czeka w nieskończoność na hydraulika i ma serdecznie dość wycieczkowiczów.

Dolomity, Zurych, podróże, nowe pasje, zwierzęta, chmury - jest tu miejsce na wszystko. Może też na podsumowania i porównania z inną osobą lub bohaterką literacką, na wyznanie, że nigdy nie planowało się zostać pisarką i zawsze wolało żyć solo niż w duecie, za to z gronem wspaniałych przyjaciół i Haendelem, z Toscą i Dostojewskim.
Ta książka jest tak jasna, ciepła, szeroko otwarta na czytelnika, że jest niczym wiosna w styczniu. Życie to mróz i trud, ale można znaleźć życiorysy, po których krzyczymy "la vita è bella". Serdecznie polecam.

Katarzyna
dziękuję Wydawnictwu Noir Sur Blanc

Przeczytanie wspomnień Donny Leon jest jak przyjęcie pigułki wypełnionej radością życia. Choć w jej "wędrówce przez życie", jak w kazdej innej, zdarzały się sytuacje bardzo poważne, nawet przepełnione strachem, to osiemdziesięcioletna pisarka podaje je z fantazją, poczuciem humoru, czasem z sarkazmem. Śmieje się z samej siebie i bliskich, nie pozbawiając nas jednak...

Bardzo lubię książki Donny Leon, ale o niej samej wiedziałam niewiele. Teraz jestem bogatsza o wiedzę o jej życiu, marzeniach, dokonaniach, myślach i przeczytałam świetnie napisane wspomnienia.
„Wędrówka przez życie. Wspomnienia” to bardzo osobista książka. Nie jest to tylko zbiór faktów z życia, ale prywatne, niemal intymne myśli i pragnienia. Dzięki temu można bliżej poznać dzisiaj ponad osiemdziesięcioletnią amerykańską autorkę. A życie miała bardzo bogate i ciekawe. Mieszkała w wielu krajach m.in. w Stanach Zjednoczonych, Iranie, w Chinach, Arabii Saudyjskiej i we Włoszech. Ten kraj ją zauroczył, a w Wenecji zakochała się bez pamięci. Dlatego też właśnie tam umieściła akcje swoich kryminałów z komisarzem Brunettim w roli głównej.
Po lekturze wspomnień jawi się nam jako osoba otwarta, kontaktowa, lubiąca zmiany i poszukiwania. Jak sama twierdzi, jest też lekko lekkomyślna w życiu, to odziedziczyła po mamie. Dzięki temu zdecydowała się nauczać w ogarniętym rewolucją Iranie, czy totalitarnych Chinach. Ma ogromne poszanowanie dla zwyczajów i obyczajów ludzi z różnych krajów i kręgów kulturowych. Stara się zawsze znaleźć w życiu te jaśniejsze strony. Od bardzo wielu lat niezmiennie kocha operę i walczy o ochronę środowiska. Czytając o jej Włoszech, włoskim jedzeniu, kawie, a nawet zakupach na Rialto, aż chce się samemu natychmiast tam wybrać. Co prawda odrobinę burzy jej i nam ten obraz masowa turystyka, która zalewa ten kraj, a szczególnie Wenecję.
Fascynujące są jej historie o podróżach pociągami, podczas których prowadzi obserwacje niczego niepodejrzewających podróżnych. Przecież każdy z nas staje się takim obserwatorem, tylko Donna Leon potrafi wniknąć w psychikę podróżników.
Wspomnienia Donny Leon czyta się z ogromną, narastającą ciekawością, co przyniosły kolejne lata, co przeżyła, co myślała, czy się udało. Czytelnik stoi odrobinę w pozycji kibica, bo bardzo chce jeszcze się dowiedzieć i żeby się wszystko udało. To opowieści pełne ciepłej ironii, dobrego humoru i niedopowiedzeń, bo przecież nie wszystko musi być znane od a do z.
Niewielka książeczka, zaledwie 160 stron, a widać wielki kunszt pisarski, a jej życie to wielkie pasmo przeróżnych ciekawych przygód. Jak sama twierdzi, w życiu przydarzyło jej się znacznie więcej, niż sama chciała.
Dla mnie największym zaskoczeniem było to, że oprócz bycia pisarką, Donna Leon jest także menadżerem orkiestry Il Complesso Barocco. Niesamowita, wszechstronna, utalentowana kobieta pełna pasji, która w tej książce wędruje przez swoje życie.

Bardzo lubię książki Donny Leon, ale o niej samej wiedziałam niewiele. Teraz jestem bogatsza o wiedzę o jej życiu, marzeniach, dokonaniach, myślach i przeczytałam świetnie napisane wspomnienia.
„Wędrówka przez życie. Wspomnienia” to bardzo osobista książka. Nie jest to tylko zbiór faktów z życia, ale prywatne, niemal intymne myśli i pragnienia. Dzięki temu można bliżej...

„Wenecja mnie fascynowała i odrzucała jednocześnie – jak każde miasto zbyt piękne, by było prawdziwe.”

„Nie chciałam być pisarką. Chciałam tylko opowiedzieć pewną historię. Wszystko inne to był przypadek.”
„Mieszkałam w zbyt wielu miejscach, by móc się z którymkolwiek utożsamiać. Moim domem było zawsze gdzie indziej.”
„Mozart nigdy mnie nie przekonywał. Ale Vivaldi – Vivaldi jest jak tlen. Żyję nim.”

Biografie i autobiografie są kolejnym gatunkiem literatury po który sięgam zawsze z dużym zaciekawieniem, zwłaszcza jeśli dotyczą one pisarzy , ulubionych aktorów, sportowców czy wokalistów.
Moja przygoda ze słowem pisanym Donny Leon zaczęła się troszkę od tyłu lub jak kto woli od środka.
Poznawszy Fundację zastanawiałam się kim jest osoba, która wykreowała powieść tak refleksyjną , poruszającą istotne społeczne kwestie.
Okazało się , że autorka serii o komisarzu Brunettim jest osobą wrażliwą muzycznie, a jej wiedza z tej dziedziny i silne więzy z Orkiestrą Il Complesso Barocco mogą budzić podziw i stać się inspiracją.
Choć jej pióro pokochali czytelnicy na całym świecie nigdy nie przetłumaczono jej książek na język włoski , co sama pisarka tłumaczyła potrzebą zachowania dytsnsu i prywatności.
Przez całe swoje życie szukała korzeni i swojego miejsca na ziemi.
Wędrówka przez życie jest zbiorem wspomnień , anegdot i myśli kobiety , która ma świadomość tego, co jest dla niej ważne i nie boi się stawać w kontrze do przyjętych przez ogół społeczeństwa norm.
„Wędrówka przez życie” to opowieść o kobiecie, która nie chciała należeć nigdzie i do nikogo – a mimo to zostawiła ślad w literaturze i sercach czytelników na całym świecie.
Mnie naprawdę przypadła do gustu.
Serdecznie polecam.

„Wenecja mnie fascynowała i odrzucała jednocześnie – jak każde miasto zbyt piękne, by było prawdziwe.”

„Nie chciałam być pisarką. Chciałam tylko opowiedzieć pewną historię. Wszystko inne to był przypadek.”
„Mieszkałam w zbyt wielu miejscach, by móc się z którymkolwiek utożsamiać. Moim domem było zawsze gdzie indziej.”
„Mozart nigdy mnie nie przekonywał. Ale Vivaldi –...

„Wędrówka przez życie” była moim pierwszym spotkaniem z twórczością tej autorki i zupełnie nie wiedziałam czego się spodziewać po tej powieści. Jak wiecie, nie czytam opisów. Stawiam na autora, okładkę bądź tytuł albo na wydawnictwo, ponieważ są takie które po prostu uwielbiam. Wspomnienia tej pisarki z pewnością można uznać za ciekawe i Inspirujące. „Wędrówka przez życie” to jej autobiografia, życiorys. Dla mnie to też swego rodzaju eseje, które tworzą piękną całość. Opisują życie tej kobiety, ludzi, których spotkała na swojej drodze i którzy mieli wpływ na to jaka się stała i to kim jest. Wierzę w to, że tak naprawdę wszystko ma znaczenie jeśli chodzi o budowanie naszej tożsamości. I wydaje mi się że ta autorka ma podobne zdanie w tej kwestii. Świetnie czytało mi się te wspomnienia, dały mi mnóstwo radości i okazały się być pięknymi lekcjami życia. Te rozdziały są trochę jak kartki z pamiętnika, opisują to co istotne i to co tak naprawdę ma znaczenie. Niektóre rozdziały pełne są szczęścia i radości, nadziei i spokoju, inne pełne burzy i deszczu, smutku i boleści, nieprzypadkowo, bowiem dokładnie takie jak życie. Wszystko to poprószone jest wrażliwością i dobrym humorem. Pisarka przeżyła wspaniałe życie i cieszę się, że podzieliła się swoimi licznymi doświadczeniami.

„Wędrówka przez życie” była moim pierwszym spotkaniem z twórczością tej autorki i zupełnie nie wiedziałam czego się spodziewać po tej powieści. Jak wiecie, nie czytam opisów. Stawiam na autora, okładkę bądź tytuł albo na wydawnictwo, ponieważ są takie które po prostu uwielbiam. Wspomnienia tej pisarki z pewnością można uznać za ciekawe i Inspirujące. „Wędrówka przez życie”...

Wędrówka przez życie, to autobiografia, bardzo ciekawa, pełna ironii i humoru i wzruszeń.
Bardzo osobista, zapełniona doświadczeniami, z Wenecją w sercu.
Czytałam nie znając jeszcze dorobku autorki, ale i tak pełna jestem uznania, za to jak pisze o emocjach, wrażeniach i swoim życiu.
Bardzo mnie zaciekawiło i z pewnością sięgnę po kolejne książki tej pisarki 🩶🩶🩶

Wędrówka przez życie, to autobiografia, bardzo ciekawa, pełna ironii i humoru i wzruszeń.
Bardzo osobista, zapełniona doświadczeniami, z Wenecją w sercu.
Czytałam nie znając jeszcze dorobku autorki, ale i tak pełna jestem uznania, za to jak pisze o emocjach, wrażeniach i swoim życiu.
Bardzo mnie zaciekawiło i z pewnością sięgnę po kolejne książki tej pisarki 🩶🩶🩶

Autobiografia... Forma, która jakoś tak kojarzyłą mi się ze sztywnymi ramami dat i wydarzeń. Obraz ten zburzyła w mojej głowie Donna Leon swoją "Wędrówką przez życie". To bowiem książka, która wymyka się schematom, historia opowiedziana lekko i z poczuciem humoru. Dla mnie była to intymna podróż, spisane myśli, które pozwoliły mi zajrzeć do jej duszy.
Autorka dała mi się poznać jako niezwykle ematyczna i miła osoba, trochę roztrzepana i niesamowicie ciekawa świata. Jej odwaga pozwala go eksplorować a pokora dostosować się do niejednokrotnie trudnych warunków.
Chyba każdy z nas wie, że nie łatwo jest mówić i czy pisać o sobie. Tym bardziej doceniam sposób w jaki przedstawiła się nam autorka. Jej autobiografia to 30 esejów zamkniętych w 160 stronach... A najciekawsze jest to, że udało jej się w tym wszystkim zachować swoją prywatność. Pokazuje tyle ile chce, oddaje nam tyle ile potrzebuje. Skupia się nie na suchych faktach a ciekawostkach ze swojego życia, obrazach i dźwiękach, emocjach i spostrzeżeniach. Pozostawia wiele niedopowiedzeń, nie do końca burząc własnie mur intymności i prywatności.

Zdecydowanie mam świadomość, że być może najpierw powinnam poznać autorkę przez jej książki a potem podążyć śladami jej życia. Ale czy to tak naprawdę ważne? Ważne jest to, że dzięki temu, że bliżej poznałam tę kobietę nabrałam ogromnego apetytu na jej powieści.
Polecam.

Autobiografia... Forma, która jakoś tak kojarzyłą mi się ze sztywnymi ramami dat i wydarzeń. Obraz ten zburzyła w mojej głowie Donna Leon swoją "Wędrówką przez życie". To bowiem książka, która wymyka się schematom, historia opowiedziana lekko i z poczuciem humoru. Dla mnie była to intymna podróż, spisane myśli, które pozwoliły mi zajrzeć do jej duszy.
Autorka dała mi się...

Autobiografie z reguły są pełne dat, oficjalnych wydarzeń, które coś w życiu autora/autorki zmieniły. Mają swój sztywny styl, aby idealnie wpasować się w ramy gatunku. W tym przypadku jest wręcz przeciwnie! Donna Leon postanowiła podzielić się z Czytelnikami historią swojego życia. Opowiedziała ją z lekkością i sentymentem, wspominała cudowne lata spędzone we Włoszech i wiele innych przygód, jakie ją spotkały. W tej opowieści nie zabrakło zabawnych chwil zachowanych w pamięci…

Czytelniku, wyrusz w niesamowitą podróż przez życie Donny Leon, amerykańskiej pisarki, która stworzyła świetną serię o włoskim komisarzu Brunettim!

Donna wielokrotnie wspomina o tym, że nigdy nie planowała być kimś sławnym. Jej sukces wyniknął poniekąd z przypadku. Stworzona przez nią postać Brunettiego podbiła serca fanów kryminałów. No właśnie, ale czy na pewno znany komisarz to tylko postać literacka, czy może jednak jest on nieco bardziej żywy? 🙂

Donna Leon łapa to, co życie jej daje i wyciskała wszystko, jak przysłowiową cytrynkę. Przez większość czasu tworzyła niesamowite wspomnienia, które zostaną z nią na zawsze, a teraz przyszedł moment, aby podzielić się nimi z Czytelnikami… Autorka spisała na kartkach tej książki najlepsze chwile swojego życia, po których widać, że nie było ono nudę (i wierzę, że wciąż nie jest)!

Niesamowite, jak w tak krótkiej książce można podsumować swoje życie - od najmłodszych lat, aż po starość…

To najpiękniejsza autobiografia, jaką czytałam. Nie została ona napisana dla zysku. Powstała ze szczerości, takiej prawdziwej i to cenię sobie najbardziej!

Autobiografie z reguły są pełne dat, oficjalnych wydarzeń, które coś w życiu autora/autorki zmieniły. Mają swój sztywny styl, aby idealnie wpasować się w ramy gatunku. W tym przypadku jest wręcz przeciwnie! Donna Leon postanowiła podzielić się z Czytelnikami historią swojego życia. Opowiedziała ją z lekkością i sentymentem, wspominała cudowne lata spędzone we Włoszech i...

Bardzo ciekawą i na pewno oryginalną autobiografią, jest ten zbiór wspomnień Donny Leon. Czyta się go wyśmienicie! Autorka oszczędza nam suchych faktów z swego życia, ułożonych w chronologiczną kolejność, oszczędza nam szczegółowych opisów kolejnych etapów swego życia, dzięki czemu mocno odchudza treść, finalnie przekazując nam zaledwie sto sześćdziesiąt stron fantastycznie spisanych własnych przemyśleń i anegdot!
Zamiast dowiedzieć się, czy Donna ukończyła szkołę z wyróżnieniem czy też nie, dowiecie się jak to jest przyjaźnić się z tygrysem, dlaczego pszczoły są ważne dla nas wszystkich, dlaczego warto słuchać muzyki nawet jeśli ma się "drewniane ucho", jak ciężko jest żyć w krajach totalitarnych, czy ogród może być faktycznie zaczarowany, dlaczego amerykańskie indyki są najpyszniejsze i co takiego w sobie ma Italia, że wśród wielu państw, w jakich Donna żyła, to właśnie ona stała się jej miejscem na świecie.
W tak fantastyczny i nietypowy sposób, autorka daje się nam poznać, myślę że jest to bardzo wyjątkowe i dość intymne, bo czy istnieje lepszy sposób na poznanie kogoś, od poznania tego co ten ktoś faktycznie myśli? Suche fakty, dostarczać nam mogą wiedzy o czyimś życiu, lecz spisane myśli, mówią nam o tym jaką dany człowiek jest osobą. Pozwalają zajrzeć do jego duszy.
A jaka jest dusza Donny Leon? Fantastyczna! Autorka daje się nam poznać jako niezwykle mądra i empatyczna osoba, otwarta na otaczający ją świat. Dzięki lekkomyślności, którą jak twierdzi, odziedziczyła po matce, ma w sobie odwagę do poznawania świata i życia, nawet w takich miejscach, które są niebezpieczne, np.: w objętym wojną Iranie, czy w totalitarnych Chinach. Donna ma w sobie pokorę, potrafi dostosować się do panujących wokół kultur i zwyczajów, ale wcale nie wpływa to na jej sposób myślenia, na jej poglądy. Jest niezwykle wrażliwa i ma niesamowity dar do patrzenia i dostrzegania otaczającego ją świata, potrafi analizować problemy istot na jakie się natyka i dostrzegać ich rolę i piękno.
Czy w świecie, w którym rynek wydawniczy zapchany jest wciąż napływającymi nowościami, w którym tak wiele mamy debiutów, jednych lepszych, drugich gorszych, lecz wszystkich świadczących o tym, że nie tak trudno dziś zostać pisarzem, czy w takim świecie, nie chcemy właśnie wyszukiwać autorów, którzy mają ten szósty zmysł, ten talent patrzenia i dostrzegania, który charakteryzuje Donnę Leon?
Donna Leon to prawdziwa perełka, na dzisiejszym rynku wydawniczym, po poznaniu jej autobiografii, zrozumiałam, dlaczego seria o komisarzu Brunettim, jest taka żywa, taka fantastyczna a bohaterowie tak autentyczni. Seria liczy sobie kilkadziesiąt tomów, lecz są one warte uwagi, bez nich Wenecja nie jest już tym samym miejscem, Donna tchnęła swoimi książkami w nią życiem!
A co do samej, jej autobiografii, to wymarzyłam sobie, aby utrzymanie tego gatunku w takim stylu, stało się normą na rynku wydawniczym! gorąco wam polecam, wspomnienia autorki czyta się tak, jakby słuchało się wspaniałych opowieści z dzieciństwa ulubionej ciotki!

Bardzo ciekawą i na pewno oryginalną autobiografią, jest ten zbiór wspomnień Donny Leon. Czyta się go wyśmienicie! Autorka oszczędza nam suchych faktów z swego życia, ułożonych w chronologiczną kolejność, oszczędza nam szczegółowych opisów kolejnych etapów swego życia, dzięki czemu mocno odchudza treść, finalnie przekazując nam zaledwie sto sześćdziesiąt stron fantastycznie...

Nie jest łatwo pisać o sobie. Jeszcze trudniej poświęcić temu 30 esejów, pełnych refleksji, emocji i ważnych wspomnień z przeszłości. Z tym wyzwaniem zmierzyła się Donna Leon, która za pomocą tej swobodnej formy pisarskiej zaprosiła czytelników do swojego świata w książce pt. „Wędrówka przez życie. Wspomnienia”, wydanej nakładem Oficyny Literackiej Noir sur Blanc, w przekładzie Marka Fedyszaka.

Ten zbiór, będący podróżą przez życie pisarki, reminiscencją przeszłości i jednocześnie próbą uchwycenia istoty współczesnego świata, daje Nam szansę poznać bliżej życiorys Amerykanki zakochanej we włoskiej ziemi, pozwala zrozumieć, czym dla pasjonata jest muzyka klasyczna i w jaki sposób artystyczna dusza może odnaleźć swoje miejsce w, wydawać by się mogło, pozbawionej artyzmu rzeczywistości. Lekkie pióro Donny Leon i jej umiejętność koncentrowania całej uwagi czytelnika, sprawiają, że te eseje czyta się jak najlepszą literaturę. Taką, z którą obcuje się nie tylko dla przyjemności, ale także dla głębszego poznania siebie.

Wspaniale było odkrywać piękno Włoch krocząc śladami pisarki, która przed laty oddała swe serce Italii. Włoskie krajobrazy i lokalna mentalność, prezentowane w esejach budzą zachwyt nie tylko u autorki, ale również wśród tych czytelników, którzy nie postawili stopy na obszarze tego kraju, a to, uwierzcie mi, niebywała sztuka. Mnie, lektura tej książki przekonała do podróży po słonecznej Italii, a czy Was przekona? Sprawdźcie koniecznie sami!

Być może zaburzyłam kolejność, poznając najpierw fragmenty życiorysu autorki przed poznaniem jej literackiej twórczości, ale zdecydowanie nie żałuję. Donna Leon przekonała mnie do siebie błyskotliwością umysłu, niecodziennymi zainteresowaniami i niebywałą otwartością względem otaczającego ją świata. Po lekturze „Wspomnień” z wielką ciekawością sięgnę po powieści tej autorki, która nie tylko we Włoszech nie ma sobie równych.

Nie jest łatwo pisać o sobie. Jeszcze trudniej poświęcić temu 30 esejów, pełnych refleksji, emocji i ważnych wspomnień z przeszłości. Z tym wyzwaniem zmierzyła się Donna Leon, która za pomocą tej swobodnej formy pisarskiej zaprosiła czytelników do swojego świata w książce pt. „Wędrówka przez życie. Wspomnienia”, wydanej nakładem Oficyny Literackiej Noir sur Blanc, w...