Konik Garbusek

Ponadczasowa klasyka dla dzieci !!!
Polecam !!!

Ponadczasowa klasyka dla dzieci !!!
Polecam !!!

Nie mogę napisać nic innego jak to, że każdy rodzic powinien przeczytać tę bajkę chociaż raz swojemu dziecku.
Piękna opowieść, o tym że warto być dobrym i słuchać przyjaciół. Wierszowany tekst bardzo dobrze się przyswaja i na pewno spodoba się nie tylko dzieciom.

Nie mogę napisać nic innego jak to, że każdy rodzic powinien przeczytać tę bajkę chociaż raz swojemu dziecku.
Piękna opowieść, o tym że warto być dobrym i słuchać przyjaciół. Wierszowany tekst bardzo dobrze się przyswaja i na pewno spodoba się nie tylko dzieciom.

Bajkę pisze Piotr Pawłowicz Jerszow. Lata jego życia 1815 – 1869 w pierwszej części przypadają na literacką epokę romantyzmu, a "Konik Garbusek" stanowi jego najbardziej znane dzieło. Głównym bohaterem jest najmłodszy z braci – Wania, który śpi na zapiecku i w wolnych chwilach kręci machorkę do palenia. Oprócz niego występuje konik Garbusek, co chyżo galopuje, którego dostaje od Carycy Kobylicy. Pewnego dnia chowa za pazuchą pióro żarptaka (owe pióro mające w sobie żar służy mu do podpalania nikotynowych skrętów) – to sprowadza na niego niebywałe kłopoty (spotkanie ze złym carem). Historia kończy się bajecznie i niewiarygodnie.

Bajkę pisze Piotr Pawłowicz Jerszow. Lata jego życia 1815 – 1869 w pierwszej części przypadają na literacką epokę romantyzmu, a "Konik Garbusek" stanowi jego najbardziej znane dzieło. Głównym bohaterem jest najmłodszy z braci – Wania, który śpi na zapiecku i w wolnych chwilach kręci machorkę do palenia. Oprócz niego występuje konik Garbusek, co chyżo galopuje, którego...

Lubię obdarowywać dzieci pięknie wydanymi książkami. Bardzo ucieszyło mnie nowe wydanie klasycznej baśni rosyjskiej 'Konik Garbusek" z pięknymi ilustracjami Marcina Szancera.
Przyjemnie jest przypomnieć sobie baśń, a jeszcze przyjemniej zobaczyć radość malucha słuchającego ponadczasowej opowieści.

Lubię obdarowywać dzieci pięknie wydanymi książkami. Bardzo ucieszyło mnie nowe wydanie klasycznej baśni rosyjskiej 'Konik Garbusek" z pięknymi ilustracjami Marcina Szancera.
Przyjemnie jest przypomnieć sobie baśń, a jeszcze przyjemniej zobaczyć radość malucha słuchającego ponadczasowej opowieści.

Miałem to wydanie. Książka dzieciństwa.

Miałem to wydanie. Książka dzieciństwa.

W dziecięctwie byłam uzależniona od baśni. Nie tylko Andersena, Grimmów i Perraulta, ale też od tych rosyjskich i skandynawskich baśniowych opowieści oraz różnej maści ich odmian i mutacji.
Nie pamiętam, bym wtedy poznała historię konika Garbuska, wydaje mi się, że zapamiętałabym ją, mimo występujących w niej tych wszystkich powtarzalnych baśniowych motywów (trzej bracia - najmłodszy koniecznie naiwny i dobrego serca, zadania-wyzwania do wykonania, stworzenia obdarzone magiczną mocą, rajski ptak, car, księżniczka, etc., etc.).
Opowieść o Garbusku to stuprocentowa baśń pokazująca jak dzięki uczciwości, prawemu charakterowi i pomocy przyjaciela można osiągnąć (wcale niepożądane) bogactwo, tytuł cara i piękną księżniczkę. Z całego towarzystwa konik Garbusek podobał mi się najbardziej. Jego prostota, skromność i wyrozumiałość, dla wszystkich powinna być wzorem do naśladowania.
Styl i język średnio mnie zachwycił, gdyż stanowił dziwną hybrydę prozy i wiersza, co utrudniało mi głośne czytanie, bo raz pojawiał się rytm i rym, a za chwilę typowa prozodia zdania.
Ilustracje Jana Marcina Szancera – szałowe! Na samo przyglądanie się im i ich interpretowanie poświęciliśmy sporo czasu.
Dzieciom bardzo się podobało, o wiele, wiele bardziej niż mnie. Ale o to przecież chodziło :)

W dziecięctwie byłam uzależniona od baśni. Nie tylko Andersena, Grimmów i Perraulta, ale też od tych rosyjskich i skandynawskich baśniowych opowieści oraz różnej maści ich odmian i mutacji.
Nie pamiętam, bym wtedy poznała historię konika Garbuska, wydaje mi się, że zapamiętałabym ją, mimo występujących w niej tych wszystkich powtarzalnych baśniowych motywów (trzej bracia -...

Grunt to nie dać się zrzucić z grzbietu ! Czyli jak Wania został carem.
Za górami, za lasami ... itd
Tylko po co się pchać na sam szczyt, skoro tam nie ma nic ...

Grunt to nie dać się zrzucić z grzbietu ! Czyli jak Wania został carem.
Za górami, za lasami ... itd
Tylko po co się pchać na sam szczyt, skoro tam nie ma nic ...

Ukochana!

Ukochana!

Będąc dzieckiem wypożyczałam ją co chwilę z biblioteki. Była moją ulubioną książką z pięknymi ilustracjami. Mam do niej ogromny sentyment.
Teraz kupiłam ją w nowym wydaniu swojemu dziecku i znów czytam :)

Będąc dzieckiem wypożyczałam ją co chwilę z biblioteki. Była moją ulubioną książką z pięknymi ilustracjami. Mam do niej ogromny sentyment.
Teraz kupiłam ją w nowym wydaniu swojemu dziecku i znów czytam :)

Jedna z ciekawszych książek dla dzieci zeszłego wieku. Chyba jak wszyscy oceniam ją sentymentalnie. Polecam też kreskówkę z 1947 roku.

Jedna z ciekawszych książek dla dzieci zeszłego wieku. Chyba jak wszyscy oceniam ją sentymentalnie. Polecam też kreskówkę z 1947 roku.