The Science of Temptation

Nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mnie poruszy emocjonalnie. "The Science of Temptation" autorstwa Julia Popiel to dla mnie coś więcej niż tylko lekka historia – to taka opowieść, która trafia w ten moment, kiedy chcesz poczuć coś intensywniej.

Czytałam ją z dziwnym ściskiem w środku, ale jednocześnie nie mogłam się oderwać. Jest w niej coś bardzo przyciągającego – nie tylko w stylu, który jest płynny i przyjemny, ale przede wszystkim w emocjach, które wydają się autentyczne i niewymuszone. Momentami miałam wrażenie, jakby to wszystko było aż za bliskie, jakby dotykało czegoś osobistego.

To nie jest książka, którą się tylko „czyta”. To taka, którą się czuje – czasem lekko, czasem intensywnie, ale zawsze gdzieś pod skórą. I choć wiem, że nie każdemu podejdzie, dla mnie była dokładnie tym, czego potrzebowałam w danym momencie.

Nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mnie poruszy emocjonalnie. "The Science of Temptation" autorstwa Julia Popiel to dla mnie coś więcej niż tylko lekka historia – to taka opowieść, która trafia w ten moment, kiedy chcesz poczuć coś intensywniej.

Czytałam ją z dziwnym ściskiem w środku, ale jednocześnie nie mogłam się oderwać. Jest w niej coś bardzo przyciągającego...

Bardzo mi sie podobała. Emocjonujący wątek miłosny.

Bardzo mi sie podobała. Emocjonujący wątek miłosny.

Zabawna, ale i ekscytująca. Cudownie bawiłam się przez całą lekturę. A ostatnie linijki wywołały we mnie ogromne emocje niedowierzania i wielu różnych sprzecznych emocji (przez co żałuję, że nie mam od razu przy sobie 2 tomu - dostanę go za dwa dni).

Zabawna, ale i ekscytująca. Cudownie bawiłam się przez całą lekturę. A ostatnie linijki wywołały we mnie ogromne emocje niedowierzania i wielu różnych sprzecznych emocji (przez co żałuję, że nie mam od razu przy sobie 2 tomu - dostanę go za dwa dni).

Przyznam szczerze, że nie byłam pewna, czy ta seria przypadnie mi do gustu. Mimo ogromnej popularności, pojawia się tutaj motyw, który nie zawsze do mnie trafia, czyli różnica wieku. Obawiałam się, że będzie mi to przeszkadzać, ale ku mojemu zaskoczeniu w tym przypadku wypadło to naprawdę dobrze. Ta różnica nie była przesadzona ani sztucznie wyolbrzymiona, a wręcz naturalnie wpisywała się w całą historię.

Duża część fabuły rozgrywa się na uczelni i bardzo podobało mi się to akademickie tło. Mamy studentkę i wykładowcę, którzy zaczynają coś do siebie czuć, wchodząc w relację, która właściwie nie powinna mieć miejsca. Ten zakazany wątek był zdecydowanie jednym z najmocniejszych punktów książki. Intrygował, wciągał i to właśnie on sprawiał, że chciałam słuchać dalej.

Sama historia była przyjemna w odbiorze, ale nie obyło się bez momentów, które mnie irytowały. Najbardziej przeszkadzał mi brak konsekwencji w działaniach bohaterów. Jestem w stanie zrozumieć impulsywność Briany, która dopiero wchodzi w dorosłość i czasem działa pod wpływem emocji.

Natomiast wykładowca Reed, który ma znacznie więcej do stracenia, chwilami zachowywał się zupełnie nierozsądnie. Najbardziej irytowało mnie to, że najpierw podkreślał, jak bardzo ich relacja jest ryzykowna i że powinni się powstrzymać, by za moment robić dokładnie to, czego sami chcieli uniknąć. Takie sprzeczności po prostu mnie męczą, zarówno w książkach, jak i w życiu.

Podobnie było właśnie z Brianą. Na początku jest przedstawiona jako poukładana, ambitna i świadoma swoich celów, a później momentami całkowicie traci tę spójność. Jej decyzje bywają impulsywne, a w relacji z nim często brakuje jej stanowczości, nawet wtedy, gdy ma pełne prawo być zła i stawiać granice. To trochę odbierało jej wiarygodność.

Na plus zdecydowanie zasługuje warstwa akademicka i psychologiczna. Fragmenty związane z wykładami były dopracowane, konkretne i faktycznie wnosiły coś więcej. Nie było tu lania wody, tylko ciekawie podana wiedza, co naprawdę doceniam.

Sama relacja bohaterów była dynamiczna, pełna napięcia i emocji. Mamy tutaj początek czegoś skomplikowanego, nieoczywistego i momentami bardzo ryzykownego, ale jednocześnie intensywnego i przyciągającego.

Finalnie książka mi się podobała, chociaż spodziewałam się trochę więcej. Przez niespójne zachowania bohaterów momentami traciłam zaangażowanie, ale mimo wszystko jestem ciekawa dalszego ciągu i chętnie sięgnę po kolejną część.

Przyznam szczerze, że nie byłam pewna, czy ta seria przypadnie mi do gustu. Mimo ogromnej popularności, pojawia się tutaj motyw, który nie zawsze do mnie trafia, czyli różnica wieku. Obawiałam się, że będzie mi to przeszkadzać, ale ku mojemu zaskoczeniu w tym przypadku wypadło to naprawdę dobrze. Ta różnica nie była przesadzona ani sztucznie wyolbrzymiona, a wręcz...

Po przeczytaniu Red Shirt, Blue Shirt i White Shirt podeszłam do tej książki z dużymi oczekiwaniami… i niestety szybko zauważyłam, że wiele wątków jest dość przewidywalnych. Jeśli zna się wcześniejsze historie, łatwo domyślić się, w którą stronę pójdzie fabuła.

Mimo tego książka naprawdę mi się podobała. Ma lekki, przyjemny styl i czyta się ją bardzo szybko. Największym plusem są bohaterowie i ich relacje – to one najbardziej trzymają przy tej historii i sprawiają, że chce się czytać dalej, nawet jeśli nie wszystko zaskakuje.

To jedna z tych książek, które może nie wywołują efektu „wow”, ale dają czystą przyjemność z czytania. Idealna na luźniejszy wieczór.

Na pewno sięgnę po kolejny tom 🤍

Po przeczytaniu Red Shirt, Blue Shirt i White Shirt podeszłam do tej książki z dużymi oczekiwaniami… i niestety szybko zauważyłam, że wiele wątków jest dość przewidywalnych. Jeśli zna się wcześniejsze historie, łatwo domyślić się, w którą stronę pójdzie fabuła.

Mimo tego książka naprawdę mi się podobała. Ma lekki, przyjemny styl i czyta się ją bardzo szybko. Największym...

Jedna z ciekawszych pozycji, po jakie ostatnio sięgnęłam.

Historia Briany i Reeda poprowadzona jest naprawdę zgrabnie i trudno odgadnąć, co wydarzy się w dalszej części. Będą razem? Ona zemści się na nim i zniszczy jego karierę? A może on to zrobi? Może jednak to zupełnie ktoś inny wpłynie na ich losy?

Lektura mnie pochłonęła i nie mogłam doczekać się odpowiedzi na te pytania. Spodziewałam się jednak czegoś innego od samego zakończenia. Chciałam zwrotu akcji tak, abym nie mogła doczekać się kolejnej odsłony. Niestety zakończenie lekko mnie rozczarowało.

Sięgam po kontynuację, mając nadzieję, że Autorka zaskoczy mnie kolejnymi losami bohaterów.

Jedna z ciekawszych pozycji, po jakie ostatnio sięgnęłam.

Historia Briany i Reeda poprowadzona jest naprawdę zgrabnie i trudno odgadnąć, co wydarzy się w dalszej części. Będą razem? Ona zemści się na nim i zniszczy jego karierę? A może on to zrobi? Może jednak to zupełnie ktoś inny wpłynie na ich losy?

Lektura mnie pochłonęła i nie mogłam doczekać się odpowiedzi na te...

Po dylogię „Science” sięgnęłam już po przeczytaniu serii Scars on Ice. Choć są to historie niezależne fabularnie, łączy je kilkoro bohaterów, co z jednej strony jest ciekawym zabiegiem, a z drugiej — w moim przypadku — wpłynęło na odbiór lektury. Czytanie o Haydenie, wiedząc już, co wydarzy się w późniejszej serii, było dla mnie dość dziwnym doświadczeniem, może dlatego, że wolę go w tej drugiej odsłonie. Dlatego zdecydowanie polecam zachować kolejność: najpierw „Science”, potem „Scars on Ice”.
Sama dylogia „Science” jest poprawnie napisana i przyjemna w odbiorze, jednak nie mogę powiedzieć, żeby szczególnie mnie zachwyciła. Historia wciąga, ale zabrakło mi tego „czegoś”, co sprawiłoby, że długo bym o niej myślała po zakończeniu lektury. To solidna obyczajowo-romansowa opowieść, lecz bez efektu wow.
Największym problemem był dla mnie Reed. Jego chamstwo, impulsywność i zaborczość działały mi na nerwy niemal od samego początku. O ile rozumiem, że taki typ bohatera ma swoich zwolenników i wpisuje się w konkretną konwencję, mnie jego zachowanie częściej irytowało, niż angażowało emocjonalnie. Trudno było mi w pełni kibicować tej relacji, gdy jedna ze stron regularnie przekraczała granice.
Zdecydowanie lepiej odebrałam Briannę. To bohaterka, którą bardzo polubiłam — silna, bardziej stonowana, z własnym charakterem i emocjonalną wiarygodnością. Jej perspektywa była dla mnie najjaśniejszym punktem całej dylogii i to głównie dla niej czytałam kolejne rozdziały z rosnącym zainteresowaniem.
Podsumowując, „Science” to seria, która może się spodobać, szczególnie jeśli ktoś lubi powiązane uniwersa i stopniowo odsłaniane losy bohaterów. Warto jednak przeczytać ją jako pierwszą, zanim sięgnie się po Scars on Ice. Dla mnie była to dobra, choć nie wybitna lektura — z irytującym bohaterem męskim, ale za to z bardzo sympatyczną bohaterką kobiecą, która znacząco podniosła jej wartość.

Po dylogię „Science” sięgnęłam już po przeczytaniu serii Scars on Ice. Choć są to historie niezależne fabularnie, łączy je kilkoro bohaterów, co z jednej strony jest ciekawym zabiegiem, a z drugiej — w moim przypadku — wpłynęło na odbiór lektury. Czytanie o Haydenie, wiedząc już, co wydarzy się w późniejszej serii, było dla mnie dość dziwnym doświadczeniem, może dlatego, że...

fajnie on jest o 13lat starszy

fajnie on jest o 13lat starszy

Nie dostałam nic. Straciłam czas. Zmęczona jestem😒...

On- retro, dip, badboj/dziadyga... Ona- młoda, "ambitna" kurowa śniegu... Żenada stabilnie utrzymuje się na poziomie krytycznym👌. Reed może i jest ładny, ale daleko mu do atrakcyjnego typa, a Briana... ugh. Nie do końca rozumiem o co chodzi głównym bohaterom... gdzieś po drodze zgubiłam fabułę.

Żałuję, że nie zrobiłam DNF'a.

Nie dostałam nic. Straciłam czas. Zmęczona jestem😒...

On- retro, dip, badboj/dziadyga... Ona- młoda, "ambitna" kurowa śniegu... Żenada stabilnie utrzymuje się na poziomie krytycznym👌. Reed może i jest ładny, ale daleko mu do atrakcyjnego typa, a Briana... ugh. Nie do końca rozumiem o co chodzi głównym bohaterom... gdzieś po drodze zgubiłam fabułę.

Żałuję, że nie zrobiłam...

6/26

6/26