Żarciki Toto. Zabójcze dowcipy

Nie wiem, kto bardziej lubi czytać „Żarciki Toto” - ja czy moja córka? Ten komiks to nasz nadworny poprawiacz humoru. Toto szokuje swoimi pomysłami i sposobem myślenia, wywołując uśmiechy na naszych twarzach. Czwarty zeszyt tego komiksu zatytułowany jest „Zabójcze dowcipy”. Czy Toto przejdzie samego siebie?


„Żarciki Toto” to zbiór jednostronicowych historyjek. Zeszyt czwarty jest ciekawy, bo możemy dostrzec pomiędzy niektórymi zależności. Przykładowo, jest seria anegdot z obozu, w jakim uczestniczył Toto. Poczułam też potrzebę dowiedzenia się więcej o tym bohaterze. Nie wiem, na ile Thierry Coppee przemyślał życiorys tego chłopca, a jeśli nie to warto byłoby to zrobić. Miałam chociażby wrażenie, że jego rodzicie między 3 a 4 zeszytem się rozeszli. Z jednej strony ich sytuacja prywatna nie wpływa na charakter żartów, ale z drugiej jest nieco dezorientująca.


A co w tym zeszycie „odwali” ten bohater? Zastanowimy się, jaki jest najlepszy sposób na odnalezienie zaginionego kota? Czy babcia Toto ma śnieg w kościach? Dlaczego Toto dostaje same jedynki? Dlaczego krowy nie mają skrzydeł? Te i inne problemy zostaną poruszone w formie naprawdę dobrego żartu w komiksie „Zabójcze dowcipy”.

Nie wiem, kto bardziej lubi czytać „Żarciki Toto” - ja czy moja córka? Ten komiks to nasz nadworny poprawiacz humoru. Toto szokuje swoimi pomysłami i sposobem myślenia, wywołując uśmiechy na naszych twarzach. Czwarty zeszyt tego komiksu zatytułowany jest „Zabójcze dowcipy”. Czy Toto przejdzie samego siebie?


„Żarciki Toto” to zbiór jednostronicowych historyjek. Zeszyt...

Każdy aspekt życia obrósł w wiele humorystycznych opowieści. Wspólne doświadczenia, podobne problemy sprawiają, że wiele dowcipów jest nam bliskich. Z tego powodu szkolny humor ma spore powodzenie i każdy z nas pamięta różne opowieści o szkolnych realiach i zachowaniach dzieci, rodziców i nauczycieli. Często słuchając ich lub anegdot z życia znajomych i bliskich myślałam, że dobrze byłoby zobaczyć te historie w formie komiksu. I spełniło się to moje pragnienie. Thierry Coppée w cyklu „Żarciki Toto” podsuwa młodym czytelnikom bogatą kolekcją gagów przywodzących na myśl twórczość Jeana Roby z jego słynnym duetem „Ptyś i Bill”.
Każdy tom otwiera początek roku szkolnego, a kończą wakacje. Te wydarzenia wyznaczają kolejne rozdziały w życiu małego bohatera, który w szkole uwielbia przerwy, dni wolne od nauki, choroby, święta, ferie i wakacje. Każdy tom podsuwający wydarzenia z całego roku pozwalają na podsunięcie zwyczajów związanych z Bożym Narodzeniem, Wielkanocą oraz pokazanie rodzinnych wycieczek.
Mająca 20 lat seria może stać się nicią łączącą między pokoleniami, bo to realia nie tylko młodszych roczników, ale i też starszych. Toto jest kilkuletnim uczniem, więc problem korzystania z własnego telefonu tu odpada. Z odpowiednim dystansem patrzy na bliskich, sąsiadów, kolegów i koleżanki. Świat w oczach dziecka jest uproszczony i przez to zabawny. Całą opowieść bazuje na jednostronnicowych scenkach z humorystyczną pointą podsuwającą różne problemy naszego otoczenia. Główny bohater jest psotny i inteligentny. Widzimy chłopca zadającego całe mnóstwo pytań, na które dorośli często nie znają odpowiedzi. Jego ciekawość świata jednak nie idzie w parze z dobrymi ocenami. Jest typem ucznia męczącego się w szkolnym systemie. Autor wykorzystuje też w opowieściach zabawy słowami oraz związkami frazeologicznymi wprowadzającymi do dziecięcego świata sporo zamieszania.
Każdy z tomów ma temat przewodni, ale nie determinuje on całkowicie akcji. Są raczej luźno z nim związane. Całość cechuje też brak powiązań pomiędzy poszczególnymi scenkami. Dzięki temu nie trzeba pamiętać, w którym miejscu się skończyło. Po lekturę można sięgać wyrywkowo. Wszystkie scenki jednak dają ciekawy obraz świata, w którym funkcjonuje bohater. Mamy tu obrazy bliskie dzieciom: poranne wstawania, nielubiane śniadania, wędrówkę do szkoły, uczestnictwo w lekcjach, nieprecyzyjne pytania nauczycielki, zadania domowe, obowiązki, sprzątanie, zabawy, pierwsze przyjaźnie, uczenie do sprawdzianów, rodzinne posiłki, stosunek dorosłych do dzieci. W komiksie nie ma ludzi idealnych. Dorośli dają się łatwo wykorzystywać i naciągać, czasami straszą przemocą, żyją uprzedzeniami, na które młode umysły patrzą ze zdziwieniem. Mamy tu świat ludzi, którzy wychowani w poprzednich pokoleniach mają problem z przystosowaniem się do nowych realiów. Wpojone łatwe rozwiązania okazują się nie sprawdzać w kontakcie z dziećmi, ale dorośli nie są tu w stanie wyjść poza te schematy zachowania. Każda strona podsuwa różnego rodzaje starcie między kameralnym gronem bohaterów. Toto jest tu postacią barwną i ukazaną jako stłamszona szkolnymi obowiązkami. Jednak jest na tyle młody i tak mało wie o świecie, uczeniu się, że samodzielnie nie jest poszerzać wiedzę. Stąd ciągłe jego pytania kierowane do rodziców. Jeśli chodzi o relacje między dorosłymi widzimy tu różnice w podejściu do dzieci w poszczególnych pokoleniach. Dziadkowie zdecydowanie mieli Genderowy podział obowiązków. Ten nie pojawia się już w przypadku rodziców chłopca. Tata jest częstym opiekunem Tota. Służbowe wyjazdy, praca nie przeszkadzają mu w zajmowaniu się dziećmi. Zamiast wyłącznie ciągle zmęczonej matki tkwiącej kuchni mamy tu rodziców naprzemiennie wykonujących domowe i rodzinne obowiązki.
Historie ubrano w proste, cartonowe ilustracje. Autor stosuje tu chwyty pojawiającego się i znikającego tła. Dzięki temu z jednej strony dowiadujemy się, w jakim miejscu osadzona jest akcja, a z drugiej mamy duży nacisk na relacje i emocje towarzyszące bohaterom. W każdym albumie zachowano proporcje pozwalające na urozmaicenie akcji, pokazać różnorodne otoczenia: szkołę, dom, najbliższe sąsiedztwo i odwiedzane z rodzicami miejsca. Jeśli lubicie szkolny humor to ta seria Wam się spodoba.

Każdy aspekt życia obrósł w wiele humorystycznych opowieści. Wspólne doświadczenia, podobne problemy sprawiają, że wiele dowcipów jest nam bliskich. Z tego powodu szkolny humor ma spore powodzenie i każdy z nas pamięta różne opowieści o szkolnych realiach i zachowaniach dzieci, rodziców i nauczycieli. Często słuchając ich lub anegdot z życia znajomych i bliskich myślałam,...