100 rzeczy do zrobienia, zanim zostanę zombie #9

~ ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊᴀ ~ ~ ɢᴏᴋᴜʀᴀᴋᴜɢᴀɪ ~ ~ ʏᴜᴛᴏ ꜱᴀɴᴏ ~ ~ ᴡʏᴅᴀᴡɴɪᴄᴛᴡᴏ ꜱᴛᴜᴅɪᴏ.ᴊɢ ~ ~ ☆☆☆☆/5 ~ ♡ ᴊᴀᴋᴀ ᴊᴇꜱᴛ: ♡ “Gokurakugai” to manga pełna akcji, przygód i nadprzyrodzonych zjawisk. Historia wciąga od pierwszych stron, a postacie są dobrze rozwinięte i interesujące. Każdy rozdział przynosi nowe zwroty akcji i tajemnice. ♡ ꜰᴀʙᴜᴌᴀ: ♡ Manga “Gokurakugai” przenosi nas do tajemniczej dzielnicy pełnej niebezpieczeństw. Główni bohaterowie, Tao i Alma, prowadzą agencję detektywistyczną, która specjalizuje się w nadprzyrodzonych zagadkach. Pewnego dnia trafia do nich chłopiec poszukujący zaginionego przyjaciela. W trakcie śledztwa odkrywają mroczne sekrety dzielnicy, które prowadzą do zaskakującego finału. ♢ ꜱᴛʏʟ ᴘɪᴏ́ʀᴀ: ♢ Yuto Sano zachwyca nas dynamicznymi rysunkami i szczegółowymi kadrami. Sceny akcji są intensywne, a atmosfera tajemnicy budowana jest z dużą precyzją. ~ manga ~ akcja ~ przygoda ~ śledztwo ~

Moja pierwsza Manga, którą w sumie kupiłem "na prezent" dla kogoś. Ale zdecydowałem się przeczytać ten tomik aby poznać coś nowego. Nie miałem większych wymagań toteż się nie zawiodłem. Bardzo ładne rysunki, w których nacisk położono na twarze głównych postaci. Mimikę, wyrazy w danej sytuacji. Sama historia jest dość prosta. Bardzo ludzki romans "sąsiedzki", któremu towarzyszy jeden moment naprawdę dramatyczny. Wszystko jest tu jakby "z życia wzięte" - to taki zbiór codziennych sytuacji i pretekstów. Jeżeli coś mi tu przeszkadza to ten męski punkt widzenia na relację i kobietę. W sumie to postać kobieca jest tu uwodzicielką, do tego dość stanowczą, gdy tymczasem postać męska pełni głównie rolę odbiorcy (do sceny dramatycznej). Ale rozumiem - jeden tom, raptem ok. 190 stron, trzeba było wszystko ująć zwięźle. Jestem zadowolony z lektury. Ależ te Mangi szybko się czyta... nawet 2 godziny nie minęły, a książka była już za mną.

Interesująca historia, ciężko jednak wydać konstruktywną opinię po jednym tomie. Na pewno będę wyglądał dalszych tomów tej opowieści. Koncept tajemniczych "bogów" jest intrygujący, pojawiają się nawet elementy humoru, no i sama główna bohaterka zapada w pamięć.

(Opinia całej serii) Hiraeth to krótka, ale niezwykle ujmująca historia drogi ku śmierci. Piękna kreska, niesamowici bohaterowie i niebanalna historia. Bohaterowie muszą zmierzyć się ze swoim bólem, lękiem i obawami. Droga każdego z nich nie jest łatwa, ale w pewien sposób oczyszczająca. Historia zawarta w mandze urzekła mnie i poruszyła. Skłania do refleksji i pewnych przemyśleń. Wydaje mi się jednak, że seria mogłaby być nieco dłuższa. Niektóre wątki nie zostały należycie rozwinięte, co sprawia, że czuję pewien niedosyt. Jednak pomimo tych kilku niedociągnięć, warto sięgnąć po tę serię. Na pewno nie będzie to stracony czas.

Opis mnie przekonał. Kupiłem pierwsze dwa tomy i nie żałuje, chociaż spodziewałem się bardziej opowieść i o mocnym kryzysie egzystencjalnym głównego bohatera niż fajnie rozwijającego się romansu. Podczas czytania czuć emocje. Niby się nic nie dzieje, a jednak. Po pierwszym tomie jestem już fanem i brnę w to dalej. Kreska jest bardzo dobra. Jestem podekscytowany :)

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Manga przedstawia sześć niezależnych historii, w których zwykli ludzie stają w obliczu dziwnych, nadprzyrodzonych zjawisk w swoich domach. Od skrzypiących drzwi, przez tajemnicze strychy i nawiedzające ogrody, po widma pojawiające się w deszczowe dni. Gdy tradycyjne metody zawodzą, a strach paraliżuje codzienność, do akcji wkracza Obana. Małomówny rzemieślnik i konserwator o niezwykłym darze, który potrafi sobie radzić z tego typu problemami. Manga w tych opowieściach łączy elementy horroru psychologicznego z folklorem japońskim, tworząc świat pełen subtelnej grozy i melancholii. Kiedy za jeden projekt biorą się takie osobistości jak Kazue Kato (Ao no Exorcist) i Fuyumi Ono (autorka Shiki i Dwunastu Królestw),można od niego naprawdę wiele wymagać. Jednotomówka Dziwne opowieści konserwatora z Karukayi na całe szczęście spełnia pokładane w niej nadzieje. To nie jest manga tworzona w pośpiechu, a owoc dużej fascynacji Kato twórczością Ono, co czuć na każdej stronie tego tytułu. Jest to również dla autorki potrzebna mała odskocznia od swojego podstawowego tytułu, która pozwoliła wlać do jej twórczości odrobinę świeżości. Manga ta naprawdę wyróżnia się na tle innych typowych tytułów o zjawiskach paranormalnych. Pomysł, aby główną postacią był zwykły rzemieślnik, a nie egzorcysta czy medium, nadaje historii świeżości i oryginalności. Obana nie używa magicznych mocy ani rytuałów. Jego siłą jest wrażliwość i zdolność do empatycznego rozumienia zarówno żywych, jak i duchów, co łączy z typowymi dla swojego fachu robotami budowlanymi/remontowymi. Na czytelnika czeka tutaj sześć zamkniętych historii, których częścią wspólną jest interwencja Obany w trudnych sytuacjach paranormalnych. Każda historia balansuje między horrorem psychologicznym a literacką spokojną narracją typową dla Fuyumi Ono. Duchy w tych historiach nie są tylko elementem grozy (zarówno dla żywych bohaterów, jak i czytelnika),pełnią one tutaj o wiele ważniejszą rolę. W każdej opowieści są one nosicielami emocji, traumy lub wspomnień, które muszą zostać zauważone, by żywi mogli żyć w spokoju. Strach w tej mandze jest naprawdę dość subtelny. Momentami przypomina on trochę twórczość Junji Ito, ale bez jego zamiłowania do groteski i body horroru. Tutaj lęk buduje się ciszą, spojrzeniem z ciemnego kąta lub twarzą kobiety, która pojawia się tam, gdzie nie powinno jej być. Jest to więc coś więcej niż tylko horror. Autorzy od samego początku sugerują, że nie zawsze musimy walczyć z tym, co nas przeraża. Czasami rozwiązaniem jest stworzenie wspólnej przestrzeni, zrozumienie bólu, który sprawia, że duch nie może odejść. To bardzo japońskie podejście, mocno zakorzenione w shintoizmie i wierze w to, że światy żywych i umarłych przenikają się nieustannie.... https://popkulturowykociolek.pl/dziwne-opowiesci-konserwatora-z-karukayi-recenzja-mangi/

Zapowiadało się na nudny szkolny romansik, ale to jeden z tych tytułów, które zostają w pamięci na lata. Dwoje dzieciaków zaczyna powoli rozgryzać swoje uczucia, jednak życie jest jakie jest i przez jedną zbrodnię kilka istnień zamienia się w gruz. Manga porusza bardzo trudny temat przestępstwa seksualnego oraz konsekwencji, które – poza samą sprawą – dotykają nie tylko ofiarę, ale też jej rodzinę oraz rodzinę sprawcy. Ci ostatni często stają się społecznie wykluczeni za zbrodnię, której sami nie popełnili. Kurde, naprawdę dobre to było. I dobre zakończenie – bo gdyby wszystko skończyło się klasycznym happy endem, byłabym bardzo zła.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: W trzecim tomie Złudnego nieba Maru i Kiruko kontynuują swoją podróż po postapokaliptycznym Tokio. Bohaterowie odwiedzają małą „namiotową” wioskę, szukając jedzenia i nowych informacji. Kiruko postanawia bowiem znaleźć lekarza odpowiedzialnego za jej nietypową chorobę. Tymczasem w szkole stan Tarao pogarsza się, a Tokio zaczyna doświadczać niepokojących objawów. Tom trzeci rozwija fabułę w sposób przemyślany, wprowadzając nowe wątki i postacie. Autor subtelnie rozbudowuje świat przedstawiony, wprowadzając organizację religijną i jej niejednoznaczne metody działania. Akcja toczy się powoli, ale systematycznie, dzięki czemu czytelnik może docenić zarówno tajemnicę, jak i detale świata. Jednym z największych atutów tomu są relacje między Maru i Kiruko. Ich więź jest mocna, a interakcje często wywołują uśmiech, dodając historii lekkości. Jednocześnie bohaterowie muszą zmagać się z zagrożeniami, co wprowadza równowagę między humorem a dramatem. Autor zręcznie łączy gatunki: science fiction, postapokalipsę i elementy tajemnicy. Motywy robotów, eksperymentów medycznych i kwestii płci sprawiają, że historia pozostaje świeża i angażująca. Jednocześnie pewne sceny wydają się powtarzalne, co może nieco obniżać tempo narracji. Zaletą jest za to sposób, w jaki wątki szkolne przeplatają się z podróżą Maru i Kiruko. Dzięki temu świat jest spójny, a czytelnik może obserwować różne perspektywy.... https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-zludne-niebo-tom-3-5

Świetny debiut autorki. Połączenie dużej dawki komedii wraz z mrokiem oraz brutalnością, który tworzy kombinację idealną. Trup ściele się naprawdę gęsto i przeplata wraz z humorem, którego również tutaj nie brakuje. Jak dla mnie jest to brutalniejsza wersja SpyxFamily, którą osobiście ubóstwiam, więc jeśli ktoś jest fanem rodziny Forger to i Kindergarten Wars powinien przypaść mu do gustu. Na plus również bardzo ładna kreska pasująca do tej mangi. Jedyny jej minus to to, że po przeczytaniu pierwszego tomu od razu chce się sięgnąć po kolejny na który to niestety trzeba trochę poczekać.

Manga trzyma poziom pierwszej części. Zdolności rysownicze autora nadal są na wysokim poziomie. Akcja rozwija się bardzo powoli, ale czasem tak musi być. To by było za proste. Myślę, że autor zaskoczy nas jeszcze mocno. Niby oczywiste jest do czego to wszystko zmierza, ale jestem ciekaw bo wcale nie musi to być takie proste.

Kolejny tom odsłania coraz więcej tajemnic małej wioski i rodziny podejrzanej o kanibalizm. Policja rozpoczyna oficjalne śledztwo ale nie posiada dowodów aby wkroczyć do akcji zanim zginie kolejne dziecko w rytuale. Dlatego Daigo wraca do wioski aby uratować dzieci przed straszliwą śmiercią. Polecam i czekam na kolejne tomy.

"Zyskując świadomość życia traci się poczucie wieczności." Pino - robot kierowany przez sztuczną inteligencję i zaprogramowany tak aby mógł pracować w laboratorium w celu przeprowadzania badań biomedycznych na zwierzętach...a to dopiero początek historii. Wstęp do opowieści o ludziach oraz robotach typu Pino. Wszechstronna melancholia, niekonwencjonalnym klimat, hipnotyzująca kreska oraz pytania; o sztuczną inteligencję - motywy zachowań, empatię, duszę. Dogłębnie poruszająca lektura ukazująca przewrotność życia w dobie postępu, nadzieje, lęki, zagrożenia, tragedie. Czy roboty mają w sobie człowieczeństwo? Czy mają duszę? Dogłębnie poruszająca jednotomówka.

Czy historia o sprzątaniu po rozkładających się zwłokach może mieć w sobie coś więcej po za porcją obrzydliwości? Może. Choć i owych obrzydliwości nam nie oszczędzi. Coś przyciągało mnie do tej serii choć sama nie wiedziałam czego można się po niej spodziewać. Teraz wiem, że to co w niej dostaniemy, z jednej strony, będzie się powoli w nas wgryzało poruszając emocje i zmuszając do myślenia; z drugie - będzie brutalnie odzierać rzeczywistość ze złudzeń pokazując śmierć taką jaką również bywa - brzydką, brudną i cuchnącą. Pomysł oryginalny, kreska naprawdę dobra - osobom o słabszych żołądkach odradzam spożywanie posiłków w trakcie czytania. W pierwszym tomie poznajemy dwóch głównych bohaterów - pierwszy stracił brata i musi zmierzyć się z poczuciem winy. Drugi jest jednym z kilku pracowników firmy sprzątającej. Do tego wstępnie zostaną nam przedstawieni pozostali z załogi Sweepers. Historia zapowiada się naprawdę dobrze. Ja czuje się mocno zainteresowana i niedługo sięgam po kolejną część.

Lubię mroczne retlingi, ten tytuł chodził za mną od zapowiedzi i cieszę się, że w końcu po niego sięgnęłam bo choć może nie jest wielkim "łał" to idealnie trafia w mój gust. Ciekawy pomysł na "grę" postaci z bajek, postaci płci pięknej i nietypowa odsłona ich baśni. Do tego dramat, walka, krew i trochą masakry. Choć póki co nie czuć by był to szczególnie ambitny tytuł, który mógłby wzbudzić jakieś głębsze refleksje, to jest to całkiem spoko rozrywka ze świetną grafiką. Będę czytać dalej.