Bumerang

Wzbudza zainteresowanie, od samego początku. Emocje towarzyszące tak mocno jakbym znała bohaterkę zza płotu. Widać że pisze z serca. Głębokość lektury na bardzo dobrym poziomie.

Wzbudza zainteresowanie, od samego początku. Emocje towarzyszące tak mocno jakbym znała bohaterkę zza płotu. Widać że pisze z serca. Głębokość lektury na bardzo dobrym poziomie.

Książka, o której Ci dzisiaj opowiem, długo czekała na mojej półce i na przeczytanie i na zrecenzowanie. Już sam opis książki bardzo mnie poruszył i w głębi swoich myśli czułam, że to nie będzie łatwa lektura. Ale czy spodziewałam się aż takiego ogromu dramatu, który może dotknąć kobiety w jednej rodzinie? Chyba nie…
“Bumerang” to książka, która miała swoją chyba dość cichą premierę w styczniu. Nie widziałam jej w bookmediach, znalazłam przypadkiem robiąc zamówienie recenzenckie w redakcji Sztukater. Po cichu czuję, że to los podsunął mi tę pozycję do przeczytania, aby jeszcze bardziej doceniać poziom szczęścia, który mam. Dlaczego tak myślę? Ponieważ “Bumerang” opowiada dramatyczną historię kobiety, która urodziła się w rodzinie, która od początku jej nie chciała. Nie ta rodzina, nie to miejsce, nie ten czas. Takie zło konieczne, którego piętno Hanka niosła przez całe życie. Ba! Ona tę traumę przekazywała z pokolenia na pokolenie.
Janka Urbanka w swojej książce zabiera nas do małej podkarpackiej wsi. Akcja powieści dzieje się w latach 70, a jak wiemy nie był to łatwy okres w historii powojennej Polski. Hania dorastając musiała zmierzyć się z brakiem matczynej miłości, z brakiem poczucia bezpieczeństwa. Nigdy nie poczuła, czym jest rodzinne ciepło. Czuła się za to niekochana, niepotrzebna, głupia, brzydka i wszystkiemu winna. W głębi duszy chciała zakpić z losu i zawalczyć o siebie, bardzo dobrze się uczyła, uciekła do miasta szukając lepszego życia. Tam zupełnie przypadkiem poznała Jana. Ot historia jakich wiele, ona zwróciła jego uwagę a on zagadał ją w tramwaju. A potem małżeństwo, ciąża i urodzenie Kasi. Związek Hani z Janem nie mógł być udany, ponieważ mężczyzna okazał się chorobliwym kłamcą. Po dwóch latach w życiu młodej kobiety pojawił się Zbyszek. Był dla Hani nadzieją, a przyniósł jeszcze większe cierpienie.
To historia w której wszystkie elementy jak puzzle układają się w obrazek. Myślę, że nie bez powodu autorka zdecydowała się na rozpoczęcie historii na wsi w latach 70. PRL to dla mnie odległy czas, a dzięki Jance poznałam wiele ciekawostek z życia w tamtych czasach. W bardzo interesujący sposób opisane jest również życie na wsi i prace w gospodarstwie. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego w jaki sposób pisze autorka. Jak dobiera słowa, aby w jak najlepszy sposób przedstawić czytelnikowi świat Hanki i jej rodziny. Każdy z bohaterów jest bardzo dobrze wykreowany, otrzymujemy ich dogłębną psychologiczną analizę. Szukam najlepszego słowa, aby określić “Bumerang”. Ta historia jest po prostu bardzo prawdziwa…
“Bumerang” to bardzo trudna książka. Porusza tematy toksycznych relacji, współuzależnienia, przemocy domowej. Pokazuje jakie konsekwencje niesie za sobą niedoświadczanie miłości w dzieciństwie i przekazywanie traumy z pokolenia na pokolenie. To dramatyczna historia, w której nie ma wielkiego happy endu. Jest próba pozostawienia przeszłości za sobą. To niezwykle poruszająca i zmuszająca do refleksji nad granicami miłości opowieść o życiu kobiety, którą los bezlitośnie doświadczył i zamknął w pętli własnych destrukcyjnych zachowań. Czytając tę książkę czujemy ból tych kobiet.

Książka, o której Ci dzisiaj opowiem, długo czekała na mojej półce i na przeczytanie i na zrecenzowanie. Już sam opis książki bardzo mnie poruszył i w głębi swoich myśli czułam, że to nie będzie łatwa lektura. Ale czy spodziewałam się aż takiego ogromu dramatu, który może dotknąć kobiety w jednej rodzinie? Chyba nie…
“Bumerang” to książka, która miała swoją chyba dość cichą...

Hanka, urodzona jako ta druga, ta niechciana. Czy to naznaczyło jej życie na zawsze? Czy jeżeli nie doświadczyliśmy miłości w dzieciństwie, to już nigdy nie będziemy potrafili kochać? Nigdy nie dowiemy się czym ona jest? Czy kolejne trudności będą do nas wracały, jak tytułowy bumerang z powieści Janki Urbanki? Można powiedzieć, że życie każdego naznaczone jest radosnymi i smutnymi chwilami. Natomiast autorka książki uwypukla te drugie, tworząc coś, co czytelnicy powieści obyczajowych uwielbiają. Historie szczerą i wzruszającą.

Akcja książki toczy się w okresie PRL. Jeżeli dobrze zapamiętałam bohaterka wychodzi za mąż pod koniec lat 70-tych. To właśnie Hanka jest gwiazdą tej powieści, chociaż w życiu nie świeci niczym gwiazda. To taka szara, skromna myszka ze wsi. Została wychowana w uczuciowo zimnym domu i w poszanowaniu ciężkiej pracy i ten dom ją ukształtował. Myślę, że czytelnicy polubią Hankę. Ma ona w sobie inteligentną iskrę i z perspektywy czasu widzi swoje błędy. Ale czy wyciąga z nich wnioski? Czy potrafi cokolwiek zmienić? Nie szuka afer, a raczej emanuje chłodnym spokojem. Janka Urbanka umiejętnie potrafi wzbudzić współczucie czytelnika, do bohaterki książki, a nawet wycisnąć łezkę.

Ilość emocji jaką zawiera ta historia mogłaby wystarczyć, aby zdobyć poklask odbiorców. Natomiast uważam, że autorka (momentami) przekombinowała z językiem. Wydaje mi się, że czytelnicy powieści obyczajowych lubią książki napisane tak „po prostu”, ewentualnie z drobnymi ozdobnikami. To historia ma ich chwycić za serce. Oczywiście, że jakaś piękna metafora zawsze jest „w cenie”, ale Janka Urbanka próbuje pisać zbyt kwieciście, co nie pasuje do głównej bohaterki, która jest prostą dziewczyną. Do tego autorka sama zapętla się wyszukując kolejne „magiczne” określenie, albo tworzy dziwne konstrukty, które nie niosą żadnej informacji dla czytelnika. Szybki przykład z prologu: „Czas umierania jej męża (…) i początek objawiania się chowanej w ukryciu, tak skrzętnie maskowanej nienawiści ze strony pasierbów, których przecież skrzywdziła »zabierając im ojca«. Napisane w cudzysłowie, bo zabrać można coś, co jest, a jego albo nigdy w życiu nie było, albo nigdy ich nie opuścił”[1]. Niech mi ktoś mądry wyjaśni, czy ów ojciec był, czy nie był blisko ze swoimi synami. Swoją drogą sam prolog jest straszny. Nie wiele wprowadza, a mąci. Cieszę się, że później ten refleksyjny tom odpuścił, stał się przerywnikiem i mogłam po prostu poznać historię Hanki.

Podsumowując, uważam, że Janka Urbanka lepiej zrobiłaby trzymając się kanonów powieści obyczajowej i nie próbowała skręcać w stronę literatury pięknej. Fabuła powieści „Bumerang” jest świetna. Ta książka powinna zdobyć miłość czytników powieści obyczajowych. Jest to bardzo subtelny wyciskacz łez. Szczera książka o samotności, odwadze, pustce i poszukiwaniu sensu życia. Jej bohaterka budzi współczucie, ale my się o nią nie boimy. Czujemy, że jakoś sobie ona poradzi. Pytanie tylko, czy to jakoś wystarczy, aby zniwelować zniszczenie, jakie już się dokonały w jej duszy.

[1] Janka Urbanka, „Bumerang” wyd. Novae Res, Gdynia 2024, s. 8.

Hanka, urodzona jako ta druga, ta niechciana. Czy to naznaczyło jej życie na zawsze? Czy jeżeli nie doświadczyliśmy miłości w dzieciństwie, to już nigdy nie będziemy potrafili kochać? Nigdy nie dowiemy się czym ona jest? Czy kolejne trudności będą do nas wracały, jak tytułowy bumerang z powieści Janki Urbanki? Można powiedzieć, że życie każdego naznaczone jest radosnymi i...

Hanka wychowuje się w małej podkarpackiej wsi w latach 70-tych w rodzinie w której brakuje miłości, jest niechcianym dzieckiem dla którego nikt nie ma czasu. Udaje jej się wyrwać z rodzinnego domu i zacząć nowe życie. Chce stworzyć ciepłą, kochającą rodzinę w jakiej sama chciała się wychowywać. Ale przeszłości nie da się wymazać. Nikt nie nauczył jej kochać. Nikt nie pokazał jak radzić sobie z emocjami. Mimo tego, że nie chce powtarza destrukcyjne zachowania. Niewiara w siebie będąca skutkiem braku bezpieczeństwa, ciepła i miłości w dzieciństwie sprawia, że Hanka wciąż potrzebuje potwierdzenia, że jest coś warta, akceptowana i potrzebna. Emocjonalna huśtawka w której żyje, toksyczne związki z których nie potrafi się uwolnić powodują, że jej dzieci również wychowują się w domu pełnym przemocy. Cały cykl zaczyna się od nowa i trudno go przerwać. Chwilami miałam wrażenie, że czytam książkę o wpływie traumy z dzieciństwa na nasze życie. Dla mnie na plus, lubię psychologiczne spojrzenie na daną sytuację. Niezmiernie poruszająca, smutna książka. Uświadamia jak trudno stworzyć szczęśliwy dom, gdy samemu się takiego nie miało. Jak ciężko przerwać to błędne koło.

Hanka wychowuje się w małej podkarpackiej wsi w latach 70-tych w rodzinie w której brakuje miłości, jest niechcianym dzieckiem dla którego nikt nie ma czasu. Udaje jej się wyrwać z rodzinnego domu i zacząć nowe życie. Chce stworzyć ciepłą, kochającą rodzinę w jakiej sama chciała się wychowywać. Ale przeszłości nie da się wymazać. Nikt nie nauczył jej kochać. Nikt nie...

Książka z pozoru niczym się nie wyróżnia, ale gdy zagłębimy się w świat Hani i jej rodziny, to nie możemy oderwać się od tej historii. Dla mnie wspaniałe jest to, że głównie akcja dzieje się w czasach PRL-u, mojej ulubionej epoki, epoki mojego dzieciństwa.

Autorka jest chyba psychologiem, bo każdego z bohaterów dogłębnie analizuje. Ta książka może także pomóc takiej prawdziwej "Hani" całe życie tkwiącej w toksycznym związku. Dogłębnie czułam emocje dwóch głównych bohaterek-matki i córki, które nie mogły wyjść z zaklętego kręgu życia z tyranem. Jakie to wszystko jest mroczne. Jak mocno czuje się ból kobiet. Jaka ta książka jest prawdziwa.

Niestety ma jedną poważną wadę- jest za krótka, brakowało mi rozwinięcia niektórych wątków. Gdyby książka miała 500 stron, byłabym przeszczęśliwa.

Autorka pięknie pisze, dialogów nie ma tak wiele, ale książka jest spójna . Jestem wielką fanką Janki Urbanki i chcę więcej! mam nadzieję, że się doczekam. To na pewno będzie moja książka TOP 10 na ten rok.

Bumerang to powieść obyczajowa, psychologiczna, na pewno nie romans jak zaznaczono na portalu Lubimy Czytać. Dla każdego, kto chce poczuć silne emocje, lubi czasy PRL-u.

Polecam z całego serca

Książka z pozoru niczym się nie wyróżnia, ale gdy zagłębimy się w świat Hani i jej rodziny, to nie możemy oderwać się od tej historii. Dla mnie wspaniałe jest to, że głównie akcja dzieje się w czasach PRL-u, mojej ulubionej epoki, epoki mojego dzieciństwa.

Autorka jest chyba psychologiem, bo każdego z bohaterów dogłębnie analizuje. Ta książka może także pomóc takiej...

Hanka dorastała w maleńkiej wsi. W rodzinie, w której była dzieckiem niechcianym. Brak miłości i akceptacji że strony bliskim na dobre rozgościł się w jej dorosłym życiu. Chociaż od zawsze sama chciała na przekór wszystkim stworzyć prawdziwą, kochającą się rodzinę. Nie udało jej się. Demony dzieciństwa wracały że zdwojoną siłą. A Hanka stawała się coraz bardziej podobna do swoich wzorców. Nieudane związki, nieplanowane ciąże, w końcu rodzicielstwo, które do reszty ją przytłoczyło.
To nieśpiesznie płynąca opowieść o tym jak ogromny wpływ na nasze życie ma dzieciństwo. Jak w najmniej spodziewanych momentach doświadczenia z tych lat wracają. Pełna smutku, przytłoczenia i niezrozumienia historia kobiety, która chciała kochać i być kochana. Kobiety, której rzeczywistość zaprowadziła do problemów egzystencjalnych i emocjonalnych.

Hanka dorastała w maleńkiej wsi. W rodzinie, w której była dzieckiem niechcianym. Brak miłości i akceptacji że strony bliskim na dobre rozgościł się w jej dorosłym życiu. Chociaż od zawsze sama chciała na przekór wszystkim stworzyć prawdziwą, kochającą się rodzinę. Nie udało jej się. Demony dzieciństwa wracały że zdwojoną siłą. A Hanka stawała się coraz bardziej podobna do...

„pierwszą zasadą jest mieć zasady”

Na nasze dorosłe życie wpływa wiele czynników, ale najbardziej znaczący i ważnym okresem jest niewątpliwie dzieciństwo, co wyraźnie można dostrzec w książce pt. „Bumerang”.

Hanka była dzieckiem niechcianym przez matkę, która uważała, że córka jest tylko niepotrzebnym balastem, gdyż odciąga ją od codziennych prac, które ona uważa za najważniejsze. Wszelkie pokłady uczuć i nadziei pokładała zawsze w synu, z którego była dumna, gdyż był grzecznym i ładnym chłopcem zwracającym uwagę i wzbudzającym podziw sąsiadów. Hanka czuła się niekochana, samotna, gorsza, głupsza i brzydsza, mimo że tak w rzeczywistości nie było. Jednak zdanie matki wyrobiło w niej takie przekonanie i nawet ojciec nic nie potrafił zrobić, by ująć się za córką. Nigdy nie przeciwstawił się żonie, ulegając jej humorom i rozkazom. Mała Hania nie miała więc żadnych pozytywnych wzorców, będąc zawsze przekonaną, że mama wszystko wie najlepiej. To wyrobiło w niej poczucie winy, które stało się piętnem w dorosłym życiu.

Nie spodziewałam się, że w tak niewielkiej objętościowo książce znajdę tyle wydarzeń i emocji. Wprawdzie akcja toczy się wolno, gdyż autorka stosuje dużo opisów, dając nasycić się nastrojem, klimatem wiejskiego środowiska i zdarzeniami, oraz tym, co przeżywa bohaterka. Bardzo wyraziście i barwnie rysuje charakter mieszkańców, ale też doświadczenia z przeszłości Hanki, mimo że są one w formie skrótowej. Można mieć wrażenie, że wydarzeniom z dzieciństwa zabrakło nieco wgłębienia się bardziej w to zagadnienie, ale widać, że autorce raczej zależało na pokazaniu siły kobiety, która pragnie odmienić swoje życie na lepsze, ale wychodzi jej to niezbyt sprawnie. Uświadamia też, że wszelkie nasze doświadczenia, spotkani ludzie i to wszystko, co podsuwa nam los pojawia się w jakimś celu.

„Bumerang” jest debiutem pani Janki Urbanki, która skupia się na wyzwaniach jakie niesie życie. To opowieść o kobiecie, która nie miała łatwego startu w życie. Przyszło jej wychowywać się bez miłości i czułości, ale też bez perspektyw. Ma swoje marzenia, ale ich realizacja wydaje się trudna, lecz ona postanawia do nich dążyć. Przeszkodą są niektóre wyniesione z domu wzorce wychowania, nakazy i zakazy despotycznej matki, które wracają do dziewczyny, niczym tytułowy bumerang. Raz wprowadzony w ruch sprawia wrażenie, że się oddala i znika z horyzontu, ale za chwilę widać jego kształt kierujący się w naszą stronę i uderzający z podwójną siłą. Tym samym autorka zaznacza, jak ważne jest dzieciństwo i warunki w jakich dorasta dziecko. To, co zostało mu wpojone w tym czasie, trudno jest potem zmienić i potrzeba niesamowitej pracy nad sobą, by odkryć, co jest ważne dla nas samych i co zrobić, by ruszyć nową drogą.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Novae Res

„pierwszą zasadą jest mieć zasady”

Na nasze dorosłe życie wpływa wiele czynników, ale najbardziej znaczący i ważnym okresem jest niewątpliwie dzieciństwo, co wyraźnie można dostrzec w książce pt. „Bumerang”.

Hanka była dzieckiem niechcianym przez matkę, która uważała, że córka jest tylko niepotrzebnym balastem, gdyż odciąga ją od codziennych prac, które ona uważa za...

Na "Bumerang" trafiłam przypadkiem, przebierając w tytułach portalu z e-bookami. Nie czytałam wcześniej opinii, skusił mnie opis.
Historia życia Hanki jest wciągająca, jednak sam styl utrudniał mi czytanie. Nie powiem, że książka należy do łatwych i przyjemnych, i nie winię za to tylko poruszanego tematu. A temat jest trudny i myślę, że może być inaczej odbierany przez młodsze pokolenia, których życie zaczęło się po 2000 roku. Ja, mimo myślę nadal niezbyt zaawansowanego wieku, mogłam wyobrazić sobie emocje bohaterów. Może nie tyle co przez pryzmat swoich doświadczeń, co odnosząc się do przeżyć rodziców i ich opowieści.
Sama książka miło zaskoczyła mnie realnością i mimo wszystko rozsądkiem Hanki. Pokazuje, jak sama wiedza i rozumienie pewnych zjawisk nie wystarczają do podejmowania decyzji, które zaowocują szczęśliwszym życiem.
Polecam przeczytać.

Na "Bumerang" trafiłam przypadkiem, przebierając w tytułach portalu z e-bookami. Nie czytałam wcześniej opinii, skusił mnie opis.
Historia życia Hanki jest wciągająca, jednak sam styl utrudniał mi czytanie. Nie powiem, że książka należy do łatwych i przyjemnych, i nie winię za to tylko poruszanego tematu. A temat jest trudny i myślę, że może być inaczej odbierany przez...

Wspaniała książka. Bardzo polecam.

Wspaniała książka. Bardzo polecam.

Życie Hani od początku pokazywało, jakie potrafi być okrutne. Urodziła się w niedużej wsi, gdzie codzienność bywała ciężka, a nędza i głód czymś dość widocznym. Jej narodziny nie były świętem, a wręcz przeciwnie. Nie była chciana, co bardzo szybko zrozumiała. Pragnęła rodzicielskiej miłości, akceptacji, dostawał ją tylko jej brat. Hanię to bolało, jednak nie widziała możliwości na zmiany. Uczyła się pilnie, aby kiedyś muc zmienić swoje życie, wydostać się z tej wsi, nie klepać biedy. Udało jej się, dostała się na studia, wyruszyła do wielkiego miasta. Czy odnalazła tam to, czego szukała? Czy będzie szczęśliwa? Czy znajdzie miłość?

Nie jest to lekka historia na leniwe popołudnie. To historia pełna bólu, cierpienia, wywołująca wiele emocji w czytelniku. To opowieść o tym, jak nasze dzieciństwo wpływa na życie dorosłe, na nas samych. To historia zmuszająca nas do wielu przemyśleń, zastanowienia się nad pewnymi wprawami.
Akcja nie jest ani szybka, ani też wolna i moim zdaniem to jest plus. Mamy możliwość, na spokojnie przeanalizować wszystko.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani, wywołujący emocje w czytelniku.

„Bumerang” to ciekawa, pełna emocji książka, która mnie się podobała i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2024/03/bumerangwydawnictwonoveares.html

Życie Hani od początku pokazywało, jakie potrafi być okrutne. Urodziła się w niedużej wsi, gdzie codzienność bywała ciężka, a nędza i głód czymś dość widocznym. Jej narodziny nie były świętem, a wręcz przeciwnie. Nie była chciana, co bardzo szybko zrozumiała. Pragnęła rodzicielskiej miłości, akceptacji, dostawał ją tylko jej brat. Hanię to bolało, jednak nie widziała...