Atak Tytanów - Before the Fall tom 1

,,Attack on Titan”, z japońskiego znane w swym specyficznie brzmiącym zapisie ,,Shingeki no Kyojin”, to wśród seriali i filmów anime w ogóle, dowód na to, że warto angażować się jako oddany geek w tak bogate gatunkowo i w kreacji świata przedstawionego Uniwersum, w tak różnorodny w zamysł fabularny i wątkowy, jak i oryginalny w tworzenie mitycznego, nieznanego Świata, żyjącego jakby w swojej własnej apokalipsie, w swoich własnych ciężkich czasach serial, ot ogólny wymiar rozrywki.

Inaczej nie da się tego opisać, w krótki sposób wyjaśnić, ale rzeczywistość, z którą widz (bo przeważnie większa część przyszłych fanów zaczyna doświadczenie z tym Uniwersum od anime) ma w pieszczotliwie określanych ,,Tytankach” do czynienia z perspektywy całych długich i zróżnicowanych emocjonalnie, kreacjami tropów społecznych i politycznych, także wątkowo i ewolucją postaci i ich charakteru czterech sezonów, sprawia, że od urokliwego, żyjącego własnym mitem post-apo fantasy Świata AOT trudno jest oderwać wzrok! Ba! Wszelakie popkulturowe zmysły! A to dlatego, iż serial ten jest jednym olbrzymim atakującym nas z każdej strony bodźcem; on trzyma każdego oglądającego za rogi, i nie puszcza, nawet gdy momenty słabe i te neutralne lub średniawe w danym sezonie – bo w każdym dużym tytule, który ma multum odcinków, stagnacja i spadek jakości fabuły się zdarzają, to rzecz normalna – potrafią dać o sobie znać.

,,Tytanki” , nie inaczej, to nad wyraz rozciągnięty w swej egzystencji od 2013 aż do 2023 roku (ależ ta dekada zleciała!) fenomen i pozytywnie szalone kuriozum, zwłaszcza w całym tyglu małoekranowego anime – tak, to od tego tytułu często ,,noname’y”, bądź totalnie zielone pod względem doświadczenia z japońską animacją osoby, zaczynają swą podróż z tym, co do powiedzenia o sobie ma multum tytułów tworzonych w konwencji anime właśnie. I czy nie jest to dość interesujące, teoretycznie dla samej popkultury, głównie dla jej rozwoju w świecie mang, filmów i seriali, czyli wszystkiego tego audiowizualnego i animowanego pochodzącego z kraju kwitnącej wiśni także piekielnie ważne? I to z tego powodu, że dzięki dziesięcioletniej działalności, AOT w sferze grubo powyżej stu odcinków cyklu serialowego, który wyewoluował do tego stopnia, że powiedzieć iż ukazuje nam on świat egzystujący na pewnej mitycznej wyspie, otoczony trzema murami, walczący z istotami zwanymi Tytanami w celu ochrony swojego bastionu przed nimi i dalszej w ich strefach egzystencji, to tak jakby nic nie powiedzieć, zyskał nie tyle co rzesze fanów, zatwardziałych orto-psychofanów nie uznających niekiedy niczego poza ,,Tytankami” noszących nawet ciuchy, które nosili bohaterowie należący do Korpusu Zwiadowców lub Żandarmerii (bo i tacy geecy się zdarzają),ale przede wszystkim nowych widzów i czytelników japońskich treści komiksowych oraz serialowo-filmowych. Tych osób, które stają się na świeżo ,,świadkami” tego Uniwersum, i od niego zaczynają rozgałęziać swe zainteresowania na inne dziedziny dorobku japońskiej kultury masowej, czy dziedzictwa tego niezwykłego narodu.

O tym tworze, raczej o tym ,,Roju”, ot ,,mangowo-anime Jedności”, który zasługuje na taką kategoryzację, głównie ze względu na to jak Świat Tytanków potrafił wbić się podstępnie tudzież zapisać w świadomości popkulturowiczów, zyskując w ten sposób jakby własne istnienie i niezależne życie (bo tylu miłośników AOT na całym globie mamy – ten Wymiar egzystuje dzięki fanom, fani zaś dzięki jego kreacjom. Tak ta piękna pętla tego niezwykłego ekosystemu się zamyka, tak funkcjonuje) który, co zaryzykuję pewnym stwierdzeniem, do dziś podbija ,,nie zdobytych jeszcze dotąd odbiorców”, można by debatować godzinami. Z jednej strony, temat jest po prostu zamknięty; wszystko w rzeczywistości ,,Tytanków” się w mandze i anime zakończyło, więc ,,pora zamknąć tą imprezę i rozejść się do domów!”. Z drugiej jednak cała ogólna kreacja i konstrukcja każdego elementu Uniwersum AOT, co mogę powtarzać do ,,zasranej śmierci” i nigdy mi się to nie znudzi, ma w sobie tyle uroku i jakiegoś wylewającego się z niej niewidzialnego czaru, że nie da się przejść wokół AOT obojętnie, nie zajrzeć na moment do mang z Uniwersum bądź danych odcinków sezonu, uwzględniając re-watch całej serii, ani nie pogadać zażarcie z fanami na forach tematycznych czy w grupie, na żywo, podczas jakiegoś eventu czy spotkania. Mówiąc inaczej, o ,,Tytankach” nie da się zapomnieć. To jest niemożliwe. Nie da się nie mieć kolejnych i kolejnych pomysłów, teorii, hipotez, ,,spiskowych tropów” z tymi treściami związanych, na zasadzie: ,,dlaczego to a to wygląda tak a nie inaczej, dlaczego dana postać, grupa jest lub są tak potężna czy potężne, dlaczego w tym Świecie mamy taką a nie inną ilość i rodzaje Tytanów, dlaczego Eren w ostatnich odcinkach sezonu 3-ego zachował się tak a nie inaczej, i dlaczego pomiędzy pewnymi fazami w całej osi czasu Uniwersum aż tak bardzo się zmienił”. A to tylko początek, bo przecież można zadać sobie jedno jedyne pytanie: czemu twórcy Shingeki no Kyojin, czy to serialu lub mangi w tym zakresie nie poprowadzili dalej i dalej po zakończeniu fabuły AOT tego, co mogłoby rozegrać się w Uniwersum – jak w związku z tym mógłby, a może ,,jak powinien” prezentować się Świat ,,aftermath”, czyli rzeczywistość Paradis, i tego Świata poza, po zakończonym Konflikcie? No właśnie, czy kiedykolwiek dostaniemy cokolwiek sequelowego z tego fascynującego Wymiaru rozrywki? Na razie to pytanie retoryczne, na taką wąską, małą rozkminę jest dość wcześnie, około 1,5 roku od emisji ostatniego odcinka AOT, a około 4 lat od wydania ostatniego rozdziału mangi. Możliwe, że dane Studio lub Wydawnictwo przejmie mangę oraz serial i ta ,,cała impreza zacznie się od nowa!”. Tymczasem mangacy obracający się w tym środowisku nie siedzą bezczynnie. Skoro nie ma mowy o jakichkolwiek ,,następstwach” tego, co byłoby po finale Uniwersum, to twórcy kreujący treści dla AOT w zakesie mangowym wzięli się do roboty i zaczęli tworzyć Spin-Offy, np. dotyczące postaci Leviego, Annie i Mikasy, a także Prequele, na którego to jednym z jego przedstawicieli ostatnio się czytelniczo skupiłem.

Jeszcze jakiś czas temu, do roku wstecz, nie zakładałbym się o nic, bo bym w to po prostu nie uwierzył, że AOT dopadnie ,,prequeloza”, że ten Świat dostał swoje ,,dopisanie treści” dotyczące wydarzeń sprzed sezonu 1-ego anime jak i tomu 1-ego mangi. I jak się okazuje, nasz popkulturowy grajdołek licznych różności został bogatszy o serię ,,Atak Tytanów – Before the Fall”. Nie mogłem przejść obok tego cyklu obojętnie, ani nie potrafiłem ,,nie móc nie dowiedzieć się" jak to kiedyś w tym Uniwersum było!. Na warsztat wpadł więc tom pierwszy autorstwa mangaków Isayamy Hajime, Satoshiego Shiki, Ryo Suzukaze; nie ukrywam porządnego zaskoczenia, z racji tego jak to zostało tu napisane, na ilu stronach i jak rozrysowane – chodzi o fakt iż ,,Before the Fall” może nie być do końca istotne dla tego, co z głównego Kanonu znamy. Dodaje to treści – co udowadnia recenzowany tom 1 – ale nie wpływa na ciąg wydarzeń z głównego cyklu. Sęk w tym, że te ,,dodawane treści” są tu niezwykle wciągające; pilot cyklu już na starcie daje ,,Tytankom” sporo głębi i różnorodności wątkowo-informacyjnej. I to jest tu kluczowe, bo fani, gdy chcą… łykną wszystko, a zwłaszcza to, co jest solidnie stworzone. A tak właśnie fizycznie solidnie, za które to piękne wydanie w twardej okładce Bóg zapłać J. P. Fantastica, prezentuje się tom 1. Solidnie również swym wnętrzem, a to dlatego, i tu pojawia się z mojej strony proste wyjaśnienie: choćbym miał przeżyć najgorsze tortury i zakładać się o ,,wszystkie pieniądze tego świata!”, nie da się powiedzieć o tym tytule, o tym niesłychanie pompatycznie i jednocześnie tragicznie w kreację tego, co spotyka wielu bohaterów, w tym tajemniczego ,,dziecka” z drugiego aktu mangi, zrealizowanym komiksie, inaczej jak tylko to, że jest to nader piękny i ujmujący twór, w pewnym akcentach rysunkowych przerażający i porażający zarazem tą ,,tytaniczną” dozą odpowiedniego dla Uniwersum, znanego z dotychczasowej linii komiksów czy serialu anime, dramatu, który tak na dobre rozpoczyna niniejszym już pierwsza strona, kontynuują następne i boostują w pełnej sile, od momentu, w którym czytelnik zapoznaje się z historią wspomnianego wyplutego przez Tytana ,,dziecka”, który wcześniej - jak ja uwielbiam tego rodzaju pomysły w scenariuszu: znajdował się w brzuchu pożartych przez Tytana zwłok ciężarnej kobiety.

Niespodzianką, choć sama fabuła na przestrzeni tomu pierwszego ,,Before the Fall” nie była tak samo wciągająca, tak porywająca i potężna oraz wymowna jak fabuła z tym że opowiedziana przez sposób rysowania i ,,montowania” zawieszonych w czasie przez mangaków kadrów, na odpowiednio dobranych planszach, z odpowiednim wyczuciem tempa narracji, okazało się w tomie pierwszym ,,Before" (co można odebrać dość pozytywnie, jako swego rodzaju ,,kinderniespodziankę z zabawką – dwa w jednym, ot prezent otoczony czekoladowym jajkiem, czyli w tym przypadku dość dobrana do tempa dynamiki grafiki fabuła, jako ta ,,zabawka” oraz fenomenalne rysunki, jako to ,,czekoladowe jajko”, którym można się delektować),to jak rozmieszczono ów prequel na Osi Czasu Uniwersum AOT. Niecałe kilkadziesiąt stron, a akcja przenosi nas o 13 lat w przód, po tragicznym wtargnięciu do Murów olbrzymiego Tytana, gdy ,,dziecko” staje się już prawie nastolatkiem, którego historia wkrótce poniesie całą fabułę, on owinie sobie ją wokół palca!, do przodu, praktycznie aż do ostatniego kadru tomu.

I dzięki Opatrzności za tego rodzaju porywającą i ciekawą ,,prequelozę” do głównego nurtu ,,Tytanków”, za te postaci, za podział całej opowieści, nawet za niesłychanie monstrualnie niekiedy nawet nakreślone onomatopeje, które znalazły się tam, z tą swoją odpowiednią ,,wielkością!” gdzie być powinny, spełniając swoje zadanie w niesłychany sposób. Nie do zapomnienia będą namacalne głębie tonów koloru: czerń, szarość, biel i barwy pokrewne – to jak nimi mangacy tu manipulowali, jak potrafili wykreować dzięki nim niezapomniany styl konturu i wypełnienia świata przedstawionego, zasługuje na duże wyrazy szacunku. Cóż, a my chcemy więcej takich tytułów, co nie? To co, za niedługo bierzemy się za tom 2?

,,Attack on Titan”, z japońskiego znane w swym specyficznie brzmiącym zapisie ,,Shingeki no Kyojin”, to wśród seriali i filmów anime w ogóle, dowód na to, że warto angażować się jako oddany geek w tak bogate gatunkowo i w kreacji świata przedstawionego Uniwersum, w tak różnorodny w zamysł fabularny i wątkowy, jak i oryginalny w tworzenie mitycznego, nieznanego Świata,...

Czuję się trochę zagubiona w związku z tą mangą. Wydaje mi się że charakter bohaterów jest dość nie spójny i zależy głównie od tego jak akurat jest to wygodne dla fabuły. Brakuje mi głębi postaci i świata, z jednej strony sam pomysł jest ciekawy ale realizacja pozostawia wiele wątpliwości.

Czuję się trochę zagubiona w związku z tą mangą. Wydaje mi się że charakter bohaterów jest dość nie spójny i zależy głównie od tego jak akurat jest to wygodne dla fabuły. Brakuje mi głębi postaci i świata, z jednej strony sam pomysł jest ciekawy ale realizacja pozostawia wiele wątpliwości.

Jak dla mnie całkiem dany powrót do świata tytanów. Fabuła interesująca nowe postaci ale klimat został zachowany.

Jak dla mnie całkiem dany powrót do świata tytanów. Fabuła interesująca nowe postaci ale klimat został zachowany.

Jestem fanem pierwotnej wersji "Ataku Tytanów" i naprawdę doceniam tę serię. Moje nastawienie do prequeli było pełne dystansu i sceptycyzmu - niepotrzebnie.
Dostajemy ciekawie wykreowanych bohaterów, pomysłową fabułę, klimatyczną i pełną dynamiki kreskę. Polskie wydanie 2w1 przynosi solidną dawkę wyżej wymienionych zalet trzymając czytelnika w napięciu i sprawiając, że jeszcze bardziej wyczekuję kolejnych tomów.

Jestem fanem pierwotnej wersji "Ataku Tytanów" i naprawdę doceniam tę serię. Moje nastawienie do prequeli było pełne dystansu i sceptycyzmu - niepotrzebnie.
Dostajemy ciekawie wykreowanych bohaterów, pomysłową fabułę, klimatyczną i pełną dynamiki kreskę. Polskie wydanie 2w1 przynosi solidną dawkę wyżej wymienionych zalet trzymając czytelnika w napięciu i sprawiając, że...

Prequel do głównej popularnej serii.

Wyjęty z brzucha tytana po tym, jak jego kultystyczna matka została zjedzona żywcem, gdy wciąż rósł w jej łonie, Kuklo miał przeklętą reputację syna tytana. Był zamknięty w klatce jako maluch i traktowany jak maniak cyrkowy, po którym można się paradować. Po latach maltretowania na ulicach został sprzedany rodzinie królewskiej Inocencio, aby stać się zabawką ich okrutnego syna Xaviego. Nigdy nie nauczył się mówić ani nie okazywał miłości innej istoty ludzkiej, życie Kuklo wydawało się skazane na ponury koniec. Tak było do czasu, gdy Sharle, córka rodziny Inocencio, odwiedza go w jego celi pewnej pamiętnej nocy i uczy go ciepła innej osoby.

Before the Fall ma zupełnie inne podejście do opowiadania historii niż główna seria. Akcja na wysokich stawkach, zawiłe budowanie świata, ekscytujące polityczne podteksty, mistrzowskie wykorzystanie tajemnicy i zapowiedzi nie są tutaj nigdzie widoczne. To nie znaczy, że prequel jest zły, po prostu opowiada o wiele bardziej osobistą i samodzielną narrację, która służy uszczegółowieniu mniej zbadanych elementów głównej serii, takich jak kto był pierwszą osobą, która zabiła tytana, jak Powstały korpusy i jak wynaleziono trójwymiarowy sprzęt odm, którego używają do zabijania tytanów.

Moim zdaniem gwiazdą mangi była Sharle. Porzuciła życie w luksusie i bezpieczeństwie, by ocalić Kuklo i zbuntować się przeciwko okrucieństwu własnej rodziny królewskiej. Ciągle naraża się na niebezpieczeństwo, aby stawić czoła okropnościom tytanów, skorumpowanych członków rodziny królewskiej i nieuczciwych przestępców. Wykorzystuje swoje dobrze wykształcone doświadczenie, aby zaciągnąć się do służby dla grupy podziemnych kowali w celu udoskonalenia ich metod i stworzenia technologicznej podstawy sprzętu wojskowego, który dawałby ludziom szansę w walce z tytanami. Była kręgosłupem całej narracji i jej wpływ wywarł największy wpływ na wydarzenia z głównego serialu. Gdyby nie jej wysiłki, żaden z bohaterów głównej serii nigdy nie miałby środków na przetrwanie. Po prostu podobała mi się jej osobowość, sposób, w jaki nigdy nie dyskryminuje niższej klasy i sposób, w jaki uwalnia się z kajdan swojego królewskiego wychowania.

Kuklo był przyzwoitą postacią, ale po tym, jak poznał Sharle, w większości czuje się po prostu zwykłym protagonistą Shounen. Nie jest zły, po prostu przyziemny i tak naprawdę nie pasuje do ogólnej złożonej obsady, zwłaszcza obok drugorzędnej bohaterki Sharle, która osiągnęła tak wiele. Niektóre elementy budowania świata nie pasują do głównych serii, takich jak tytani, którzy mogą chodzić w nocy i znikają w momencie, gdy zostaną zabici, ale większość niespójności to drobne rzeczy, które nie wystarczały do ​​całkowitego zniszczenia zanurzenie. Ograniczony zakres fabuły i scenerii sprawiał również, że tempo było czasem nieco nużące, ponieważ większość dramatu nigdy nie jest wynoszona poza mury miast, ale także stworzyło miejsce na bardziej osobisty czas między postaciami, które wspólnie przeżywają codzienne życie i naprawdę uczą się łączyć głowy, aby pomóc w tworzeniu lepszego świata dla ostatnich ocalałych ludzkości.

Nie tak dobra jak główna seria i nie dodaje zbyt wiele do świata ani do ogólnej historii, ale jest to przyjemna historia poboczna, która pozwala lepiej zrozumieć podstawy codziennego życia w otoczonych murami miastach i podstawy pojawiła się potęga militarna i zdolności do walki z tytanami. Prawdopodobnie nie spodoba się zwykłym czytelnikom serii, ale warto sprawdzić, jeśli jesteś już zagorzałym fanem Attack on Titan.

Prequel do głównej popularnej serii.

Wyjęty z brzucha tytana po tym, jak jego kultystyczna matka została zjedzona żywcem, gdy wciąż rósł w jej łonie, Kuklo miał przeklętą reputację syna tytana. Był zamknięty w klatce jako maluch i traktowany jak maniak cyrkowy, po którym można się paradować. Po latach maltretowania na ulicach został sprzedany rodzinie królewskiej...