Korwin. Ojciec polskich wolnościowców

Ładnie wydana książka, w twardej oprawie, z przypisami, udokumentowanymi zdjęciami, indeksem osób. Autor wykonał drobiazgową pracę gromadząc i opisująć fakty z życia Stanisława Mchalkiewicza, a także opinie o nim. Poważnym minusen pracy jest słaby warsztat pisarski Tomasza Cukiernika, przez co w książce znalazło się sporo błędów stylistycznych.

Anna Mandrela prezentuje bardzo ciekawe spojrzenie na postać rotmistrza (stopień równoważny kapitanowi) Witolda Pileckiego. Jej inteligencja, interesujące spostrzeżenia, rzetelność, sposób narracji, klarowność zdań dają ciekawy i bardzo dobry obraz wartości. Rozdziały są krótkie (ze wzbudzającymi zainteresowanie tytułami),sygnalizujące istotne sprawy nie tylko dla bohaterskiego rotmistrza, ale też dla ludzi współczesnych. Autorka tematu nie wyczerpuje, ale jednocześnie nadaje tej pracy dużej oryginalności (świadczącej na korzyść książki). Witold Pilecki ma introwertyczny typ osobowości – to wpływa na jego postawy i wybory. "Dochodzimy tu do zagadnienia, które nieustannie towarzyszy rozmyślaniom i działalności Witolda Pileckiego. Kim będę? Jaka jest moja rola w społeczeństwie? Co mogę dać od siebie innym? Co mogę zrobić dla swojego kraju? Jaka jest moja społeczna przydatność jako jednostki?"

Czytało się trochę jak powieść, trochę jak reportaż biograficzny, trochę jak książkę historyczną. Z pewnością zaliczyć ją można do literatury faktu. Na pewno dobra, miejscami bardzo dobra, ale niestety momenty świetne i sprawy ważne mieszały się z rzeczami drugorzędnymi i miałkimi. Nierówna więc w narracji i poruszanych sprawach. Mnie najbardziej zaciekawiły rozdziały początkowe zanim Lincoln stał się sławnym politykiem. Fascynuje mnie od lat to kim są ci którzy stają się wielkimi ludźmi, kim byli w cichości swoich życiorysów zanim dali się poznać światu. Ogromną wartością tej książki jest zbiorowy portret Ameryki i jej obywateli, naprawdę wiele się dowiedziałem o stylu życia społecznego i praktyce politycznej tamtych czasów. Tłem opowieści o Lincolnie była od pierwszego rozdziału sprawa niewolnictwa. Autor przywoływał te liczne momenty kiedy Lincoln stykał się ze zniewoleniem murzyńskim i jakie reakcje w nim to wzbudzało, co spowodowało, że stał się wielkim orędownikiem abolicjonizmu.

Książka poświęcona nie tyle jednej z najważniejszych osób w aktualnej europejskiej polityce, ale znakomicie opisująca prawą stronę włoskiej sceny politycznej od zakończenia II wojny światowej aż po czasy współczesne, kiedy to właśnie Pani Meloni przejęła ster włoskiej prawicy. Polecam osobom interesującym się polityką i historią nie tyle Włoch co ogólnie Europy.

Pokaźna porcja wiedzy i demitologizacji Marszałka. Chyba nigdy nie byłem ,,piłsudczykiem"; znałem parę ciemnych kart z jego życiorysu, niemniej po lekturze mogłem tylko łapać się za głowę przez to, co się wtedy wyczyniało. Treść książki można podzielić na 3 ,,filary": mity o Piłsudskim, sprawy związane z propagandą oraz ocenę działalności politycznej. I właśnie ta ostatnia sprawa, zawarta w dwóch ostatnich rozdziałach, najbardziej mi się spodobała, bowiem dzięki zastosowaniu jasnych kryteriów tejże oceny (tj. teorii cywilizacji prof. F. Konecznego) nie można powiedzieć, że publikacja to jakiś tani paszkwil. Wręcz przeciwnie - na moje (niefachowe) oko wydaje się całkiem rzetelna; źródeł jest bardzo dużo, w zasadzie to książka składa się głównie z nich. Powiedziałbym, że nie potrzebuję już znać innych biografii Piłsudskiego, lecz to by było zbyt aroganckie - ale mimo wszystko sprawdzę, żeby przekonać się, na jakie kwestie położono w nich nacisk, jakie być może przemilczano lub gdzie dopuszczono się ewentualnych kłamstw. Otóż, w mojej opinii, nie ma tu (tj. w stosunku do J. Piłsudskiego) podstaw do uwielbienia. Może da radę wskazać jakieś pojedyncze zasługi, ale całokształt - za sprawą ilości i ciężaru zarzutów jest według mnie druzgocący. Dla prawdy historycznej, dla elementarnej uczciwości - warto poznać także tę niechlubną stronę życiorysu Piłsudskiego. Wypada znać, naprawdę bardzo wskazane. To sprawa, która oddziałuje do dziś, a dla dziejów Polski jest przełomowa już na zawsze.

Elżbieta I powaliła na kolana Hiszpanię i dała podwaliny pod dominację Anglii w świecie. R. Reagan, G.H. W. Bush, Jan Paweł II i oczywiście " Żelazna Dama " M. Thatcher stworzyli warunki polityczne i ekonomiczne , które uruchomiły proces rozpadu ZSRR, a w końcu doprowadziły do jego likwidacji. To jedyna autoryzowana biografia najdłużej ( 1979/1990 ) urzędującego premiera brytyjskiego w XX w. Ukazała się po jej śmierci w 2013 r. Była politykiem zarówno podziwianym, jak i znienawidzonym !!! Jej reakcja na argentyńską inwazję na Falklandy w 1982 r. zapewniło jej reelekcję w 1983 r. i utrwaliło jej wizerunek jako liderki o żelaznej woli. Należała do czołowych eurosceptyków i krytyków nadmiernej brukselskiej biurokracji, powstanie UE uważała za jedną z największych GŁUPOT swoich czasów i... już chociażby dlatego doceniam jej mądrą politykę !!! Niesamowita osoba !!! Niesamowita biografia !!! POLECAM !!!

Książka dająca dużo do myślenia bez owijania w bawełnę brawa za odwagę spowiadajacym się w niej bohaterami oraz gratulacje i brawa za odwagę do zadawania czasem bardzo trudnych pytań autorowi książki ..Pan Hubert Kęska pisze zawsze to co mu leży na sercu i to co powinno się pisać by być na bieżąco z ludźmi i ze światem czy to polityki sportu czy osób z tak zwanego półświatka tzw przestępczego ...Książke czyta się jednym tchem wciąga pochłania całą swoją urokliwoscia i perfekcjonizmem napisania pokłon i szacun dla autora ..Polecam każdemu kto lubi zagłębiać się w życie i zdarzenia które były kiedyś bardzo ważne dla naszego kraju jak i są również teraz...

„Dopaść Morawieckiego” Bogdan Rymanowski Recenzja z retrospektywą własną. Jest rok 1984. Jesteśmy nastolatkami, mieszkamy w oddaleniu od większych siedzib ludzkich, od dużych ośrodków, w lesie. Jedynym źródłem informacji, wiedzy o kraju i świecie jest partyjna telewizja, z jej dwoma programami (kanałami). No była jeszcze prasa, z najpiękniej wydawanym, bo na papierze kredowym: „Kraj Rad”. Z ekranu dowiadujemy się, że Kornel Morawiecki jest ciągle poszukiwany jako kryminalista, wróg państwa, jako niebezpieczny wichrzyciel, a nawet określany jako terrorysta, którego należy ująć. Oczywiście, że indoktrynacja władzy się opłacała, a kłamstwo powtarzane wielokrotnie transformuje do prawdy. Jednak już wówczas, pomimo izolacji od prasy drugiego obiegu, wielu powątpiewało, a nieliczni kłamstwo jednoznacznie potrafili obnażyć i nazwać. Dlatego po latach zaciekawiła mnie ta postać. Biografia szczególnie daje szanse na nowe odkrycie tamtych czasów. Autor, znany i medialny współczesny dziennikarz telewizyjny zaskoczył mnie swoim płynnym, ciekawym, ale i bezkompromisowym piórem. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony lekkim piórem Rymanowskiego, to nie tylko interesująca biografia, trzymająca w napięciu, w oczekiwaniu i ciekawości: Co będzie dalej? Jak to się skończy? Kiedy i w jakich okolicznościach go dopadną? Czytelnik po kilku rozdziałach książki identyfikuje się z bohaterem i staje po jego stronie. Kornel Morawiecki to postać nietuzinkowa, zdecydowany wróg tamtego systemu. To, co wówczas określane jako skrajność, a nawet ekstremizm i nierealne mrzonki o wolności okazało się realnym i możliwym. Historia przyznała rację K. Morawieckiemu, choć postać to oczywiście niejednoznaczna, nieidealna. To nie bohater westernu. Dowiadujemy się o jego podwójnym, a nawet potrójnym życiu. Książka pochłania i pomimo, że to solidna „cegła” 700 stron, trudno się od niej oderwać. To nie tylko biografia, ale i dobra powieść historyczna. Tłem jest ówczesna Polska, w jakiej żyliśmy, z niewiadomą na przyszłość, z szarymi ulicami i beznadzieją, upadkiem gospodarczym. Obok tego, a raczej w kontrze i konfrontacji niektórzy organizują się w walce o niezależność. Jednym z głównych przywódców podziemia jest Kornel Morawiecki. Fascynujące są wydarzenia, o których nieliczni wiedzieli, że miały miejsce: bitwa wrocławska, drugi obieg informacji, kolportaż w dużych nakładach prasy podziemnej, zabójstwa i tajemnicze wypadki, przysięga na wierność ideałom członków Solidarności Walczącej, prawdziwe „polowanie z nagonką” na K.Morawieckiego. Z lektury poznajemy też bohatera, jako człowieka o wielkiej wrażliwości na niedolę ludzką, nie przywiązującego uwagi do wartości materialnych, wybacza zdradę swym współpracownikom. Kornel Morawiecki to nonkonformista, jedyny banita po drugiej wojnie światowej. Mnóstwo tu ciekawostek i wydarzeń, dużo się dzieje. Czyta się to niczym dobrą powieść sensacyjną. Autor ma informacje od świadków i uczestników tamtych wydarzeń, jego książka jest zapisem ich relacji. Teraz czuję, że wiem więcej, że ostatecznie rok 1984 został domknięty i będzie tylko mętną historią. I niech ta mgła tam pozostanie. Polecam tą niezwykle interesującą biografię i historię każdemu, jednak szczególnie młodym, by wiedzieć więcej.

Przed czytaniem tej książki miałem wyrobione zdanie o prezydencie Kwaśniewskim i nie była to zbyt pochlebna opinia. Przyznam, że po lekturze mój punkt widzenia nie zmienił się o 180 stopni, jednak muszę stwierdzić, że niniejszy reportaż mi wiele spraw rozjaśnił. Czasem tkwi się w przekonaniu o kimś nie znając jego historii. Wywiad Aleksandra Kaczorowskiego otwiera drzwi do zrozumienia znaczących kwestii, którymi prezydent Kwaśniewski kierował się podejmując ważne dla Polski decyzje podczas swoich dwóch kadencji, a także w okresie zanim wystartował w wyborach. Decyzji, dzięki którym kraj po dziś dzień zyskuje gospodarczo, ale i potyka się moralnie. Pytania, choć generalnie zadawane dość chaotycznie, wydają się wydobywać istotę myślenia włodarza ówczesnego państwa, a jednocześnie męża i ojca. Miałem wrażenie, że tak jak same pytania, tak i odpowiedzi respondenta zdają się czasem odbiegać od sedna sprawy. Kwaśniewski wielokrotnie dopuszcza się w nich dygresji, jednak w ujęciu ogólnym sprawiają one dobre wrażenie. Spodziewałem się, że większa część tego wywiadu-rzeki będzie badała zdanie Kwaśniewskiego w sprawie konfliktu na Ukrainie. Były prezydent w każdym ze swoich wywodów wykazuje się dużą wiedzą. Ujawniają się jego kompetencje lingwistyczne, umiejętności bacznej obserwacji świata oraz przewidywania zdarzeń na mapie politycznej. Pokazuje oblicze mentora, nauczyciela, ojca narodu, z uwagami którego warto budować korzystne i trwałe relacje na każdym szczeblu kariery. Nie pozostawia przy tym złudzeń, że pełniąc czołowe funkcje w państwie należy mieć przede wszystkim szacunek do ludzi, tolerancję dla odmiennych ideowo, a także spory dystans do siebie. Obszerność tego wywiadu nie gwarantuje uzyskania wyjaśnienia wszystkich kluczowych kwestii, które wieku czytelników chciałoby uzyskać, ale z pewnością nie da się oprzeć wrażeniu, że książka Kaczorowskiego to dobry podręcznik historii współczesnej.

Lekka, ale wciągająca lektura, w której szczególnie zaciekawił mnie wątek biograficzny. Miller w książce wraca do czasów młodości, początków działalności politycznej i realiów transformacji ustrojowej, opisując w sposób osobisty ówczesne wydarzenia, jak i politycznych współpracowników . Pojawiają się też szczere refleksje, które nadają całości bardziej ludzki wymiar. Dziś, gdy Miller znów jest aktywny medialnie, ta książka pozwala lepiej zrozumieć jego sposób myślenia i opinie, które wygłasza.

Zanim otworzyłem książkę nie znałem dobrze historii Benzemy i byłem ciekaw, jaką drogę przeszedł jeden z najlepszych piłkarskich napastników. Dużym plusem książki jest na pewno to, że autorzy w niespełna 280 stronach, w bardzo kompaktowy sposób, bez rozdrabniania się i wchodzenia w poboczne wątki, ciekawie przedstawili historię Benzemy. Przy tym opowiedziana historia jest pełna, rozpoczynając się w dzieciństwie, a kończąc na zdobyciu Złotej Piłki. Książkę szybko się czyta, a na koniec miałem poczucie, że lepiej poznałem Benzemę, zarówno od strony piłkarskiej, jak i osobistej.

Oceniłabym wyżej, gdyby nie Tomasz Lis. Miller, fantastyczny rozmówca (wszystkie gwiazdki dla niego). Lis...no chyba ja ciekawiej bym przeprowadziła tę rozmowę. A to podobno świetny dziennikarz. Panie premierze, proszę nie rozmawiać, proszę napisać samemu;)

Jeden z najlepszych pięściarzy w całej historii boksu opowiada o swoim życiu. Nie zawsze tak kolorowym i radosnym, jak można by przypuszczać - znając gaże tegoż wojownika za toczone przez niego niezapomniane, ringowe boje... Niemały wpływ na bohatera miała jego matka. Gdy poobijany 11-letni Evander pewnego razu zakomunikował, że kończy z boksem, ta niewzruszona stwierdziła : "Wrócisz tam, pokonasz tego chłopaka, i dopiero zrezygnujesz. Nie będziesz kończył jako przegrany, bo wejdzie ci to w krew". A warto dodać, że od początku była przeciwna "ringowej przygodzie" syna. Jednak nie chciała "wypuścić na świat" mięczaka... I tak życiowa/sportowa twardość z czasem stała się wizytówką Holyfielda. Nigdy nie odpuszczał, czy to na sali treningowej, czy później w ringu. Do tego pierwszy trener wpoił mu zasadę : "Jak chcesz wygrać to znokautuj rywala. Sędziowie punktowi nie zawsze są uczciwi". Nic więc dziwnego, że oglądając potyczki Evandera między linami - widzowie nie mogli narzekać na nudę... Zarówno na arenach amatorskich, jak i następnie zawodowych. Bo wśród profesjonalistów dość szybko zyskał należne uznanie. I było jasne, że prędzej czy później dojdzie do konfrontacji z Tysonem, z którym Holyfield toczył swego rodzaju "korespondencyjną" rywalizację jeszcze w czasach amatorskich... W książce najważniejszym - zdaniem samego zainteresowanego - potyczkom, poświęcono więcej miejsca niż pozostałym. Dlatego ringowe boje z Qawim, Tysonem czy Bowem są opisane dość szczegółowo. Co oczywiście nie oznacza, że pojedynki z Moorerem, Lewisem, Foremanem lub Ruizem były mniej ciekawe. Po prostu, jak to w życiu - są pewne "kamienie milowe", które sprawiają, że coś jest nieco bardziej istotne od czegoś innego... Mistrza, niestety, nie omijały też kontuzje (głównie barków),nic więc dziwnego, że i ta tematyka pojawia się co jakiś czas. Bo niby "sport to zdrowie", ale już ten wyczynowy, na najwyższym poziomie - niesie spore ryzyko "zamęczenia" organizmu... No i na koniec, choć przecież nie najmniej ważne - życie prywatne...Niewielu (?) mistrzów miało tylu potomków z różnymi kobietami, co bohater tej książki. Ale trzeba oddać Holyfieldowi, że stara się brać czynny udział w życiu (chyba) każdego z nich. Stąd, według niektórych, przeciągana do granic możliwości kariera, bo każdy grosz (a właściwie dolar) się liczył... Jednak sam zainteresowany twierdzi, że jest inaczej. Po prostu boks to "jego świat", i uwielbia wszystko, co z nim związane. Od katorżniczych treningów począwszy, poprzez ciężkie ringowe boje, aż po...sowite wynagrodzenie za włożony trud i wysiłek. O "byciu najlepszym" - nawet nie wspominając, bo to oczywiste ... PS : okładka to "mały dramat". Praktycznie zdjęcie z każdej potyczki Holyfielda lepiej oddałoby ducha bohatera oraz tej lektury. Cóż -nie można mieć wszystkiego...(?)

Książka jest dobrze opisana przez redakcję LC. Zamiast czytać badziewie proponowane przez lewacko - liberalnych oszołomów z nurtu WOKE ( termin oznacza " bądź przebudzony " i jak sama nazwa wskazuje jest skierowana do tych najbardziej zidiociałych czytelniczek i czytelników ) przeczytaj jeden z najważniejszych pamiętników chłopskich w polskiej literaturze. Uważane za arcydzieło w swojej kategorii, posiadające wybitne walory patriotyczne i historyczne !!! Jest unikalnym źródłem do poznania historii wsi, jej kultury oraz drogi od poddaństwa do nowoczesnego społeczeństwa. Pierwsze wydanie w 1912 r. Autor, 1842 - 1912 ur. w Dzikowie ( koło Tarnobrzega ) i długoletni wójt w rodzinnej wsi. W 1929 r. odznaczony przez prezydenta Mościckiego Złotym Krzyżem Zasługi !!! Jego syn Jan był już słuchaczem Uniwersytetu Jagielońskiego. POLECAM !!!

Najlepsza książka jaką ostatnio przeczytałam! Wartościowa i cenna. Wstrząsająca historia hekatomby Wielkiej Rewolucji Francuskiej (1789-1799) z inspirującą duchowością. Przejmująca, nadzwyczajna opowieść biograficzna o najmłodszej siostrze Ludwika XVI, Elżbiecie de France. Moim zdaniem, niekanonizowanej świętej z godnością wstępującej na szafot.

"Polska może być lepsza" autorstwa Radosława Sikorskiego jest bardzo dobrą książką. Autor, wielokrotnie wiceminister, minister obrony narodowej, później przez dłuższy okres minister spraw zagranicznych oraz marszałek sejmu, doświadczony polityk i pisarz Radosław Sikorski, wprowadza czytelnika w swoją działalność, w MSZ oraz przedstawia kulisy polskiej dyplomacji ostatnich dwudziestu lat. W przystępny i prosty sposób opisuje swoje osiągnięcia i różne anegdoty z życia polityko jak również i porażki, swoje i innych. Rzadko, ale jednak, stawia dość odważne tezy sprawiające wrażenie pychy i dumy. Barwnie i dokładnie przedstawia sytuacje Ukrainy, zarówno przed jak i już po wybuchu wojny. Podkreśla role Polski oraz swój wpływ. Opisuje podstawy prowadzenie polityki zagranicznej oraz dyplomacji akcentując rolę słowa i prezencji, zarówno osobistej jak i państwowej. Analizuje relację z USA, Niemcami, Rosją państwami wschodniej Europy i Unii Europejskiej oraz przedstawia pomysły ich rozwoju w przyszłości. Pokazuje nasz udział w polityce świtowej, wojnie w Afganistanie oraz innych pastwach tego regionu. Opisuje modernizacje ministerstwa spraw zagranicznych oraz działanie od wewnątrz ambasadorów i konsulatów. Przedstawia swój dorobek dla Polski oraz wizje jak uczynić Polskę lepszą. Czytając książki polityków, coraz częściej, spotyka się stek łatwych i głośnych haseł oraz zapalczywą krytykę drugiej strony. Tu też ma ona miejsce ale jest ona szczątkowa i ma postać zwykle krótkiego komentarza. Słaby z tego powodu jest ostatni rozdział, wywiad z Donaldem Tuskiem, który choć poruszający ważne kwestie jest de facto krytyką Prawa i Sprawiedliwości. Pomimo to, książka Radka Sikorskiego jest bogatą pozycją. Tak naprawdę sprawozdaniem z pracy monstra spraw zagranicznych. Skłaniającą do przemyśleń ale i do otwartości. Bo faktycznie, Polska powinna być lepsza.

Forma tej książki to mieszanka autobiografii zrealizowanej za pośrednictwem wywiadu rzeki, gdzie odpowiadający steruje rozmową. Generalnie ciężko to się czyta. Czy warto? Marenches to szlachcic i były szef francuskiej Służby Dokumentacji Wywiadu i Kontrwywiadu. Ilość osób, które znał na całym świecie przytłacza. Ogólnie wszystko mu się udawało. To nie kpina z mojej strony. Trzeba brać pod uwagę, że jest to pisane, czy tam mówione po latach. Brak wzmianki o wykształceniu. Zaczyna się od jego dworku w Normandii i okupacji niemieckiej. Zaraz jest obszerna historia przejście przez Pireneje i to nie w celach rozrywkowych. Po tym zostaje adiutantem, tłumaczem przy jednym z francuskich generałów. Nazwisko robi swoje. Przyda się znać kolejność francuskich prezydentów, historii (np. Iran i Chomeini). Ma wielki szacunek do ZSRR i krajów z byłego bloku wschodniego za bardzo dobry wachlarz pracy. Jest wzmianka o Solidarności i zamach na papieża. Tu nie ma żadnych Jamesów Bondów tylko znajomości.

To hołd dla Łysiaka, bezsprzecznie zasłużony. Niestety brak tu czegoś nowego, większość informacji jest zaczerpniętych z Lepszego" i wywiadów-rzek zamieszczanych w cyklu "Łysiak na łamach". Pozycję ratują zdjęcia, opinie czytelników i kilka nowych faktów (dlatego po znajomości 6). Niestety to wszystko za mało, zamiast uczty pozostaje niedosyt.