Gdy życie zsyła hipopotama

Przecudowna! Urocza, szczera, nietrywialna, prawdziwe wyjątkowa.

Przecudowna! Urocza, szczera, nietrywialna, prawdziwe wyjątkowa.

Intrygujący tytuł i tylko tyle. Nuda. Nie umiałam się zżyć z postaciami. Przerwałam lekturę bo szkoda czasu na kiepskie książki.

Intrygujący tytuł i tylko tyle. Nuda. Nie umiałam się zżyć z postaciami. Przerwałam lekturę bo szkoda czasu na kiepskie książki.

„Gdy życie zsyła hipopotama” Annette Bjergfeldt to absolutnie najcieplejsza, najbardziej absurdalna i urocza powieść, jaką ostatnio czytałam.
To saga rodzinna, ale zapomnijcie o nudnych drzewach genealogicznych. Tutaj mamy dziadka Hannibala, który kupił hipopotama, marząc o wielkiej sztuce, babcię – rosyjską śpiewaczkę operową, która sypia z psami, i dom na wyspie Amager, który pęka w szwach od niespełnionych marzeń i wielkich nadziei.

Ta książka jest jak film Wesa Andersona przelany na papier. Jest tu realizm magiczny, ekscentryczni bohaterowie i humor, który otula jak ciepły koc. Ale pod tą warstwą dziwactw kryje się piękna opowieść o szukaniu miłości stulecia i o tym, że nawet najbardziej zepsuta rodzina może być źródłem największej siły.

Jeśli szukacie książki, która Was przytuli, rozśmieszy i pozwoli uwierzyć, że w życiowym chaosie jest metoda bierzcie w ciemno. To prawdziwy plasterek na serce.

„Gdy życie zsyła hipopotama” Annette Bjergfeldt to absolutnie najcieplejsza, najbardziej absurdalna i urocza powieść, jaką ostatnio czytałam.
To saga rodzinna, ale zapomnijcie o nudnych drzewach genealogicznych. Tutaj mamy dziadka Hannibala, który kupił hipopotama, marząc o wielkiej sztuce, babcię – rosyjską śpiewaczkę operową, która sypia z psami, i dom na wyspie Amager,...

Z opisu wydawcy:
>Niezwykła saga, inspirowana szaloną historią rodziny autorki, do której prawa natychmiast sprzedano do osiemnastu krajów, błyskawicznie podbiła serca czytelników i światowe listy bestsellerów oraz zdobyła nominacje do licznych prestiżowych nagród literackich.<
U nas chyba mało zauważalna, mnie przyciągnął tytuł. Zaintrygowało mnie co może namieszać w życiu hipopotam. Okładka jest też myląca, a hipopotama jak na lekarstwo, ale dostałam ciekawą sagę rodzinną, która dość mocno skojarzyła mi się z Półbratem. Tylko tu są siostry. Bliźniaczki. I duńsko - rosyjsko - szwedzka historia rodziny. Może saga to złe słowo, to raczej opis losów sióstr, trochę wstecz, potem dzieciństwo, dorosłość. Ładnie napisana, z ekscentrycznymi szczegółami w postaci puszczania bąków, co nie pozwalało mi przysypiać na niej ;). Wątkiem przewodnim jest poszukiwanie miłości stulecia, pojawia się tu ten sam motyw co u Lombardo - rodzice potrafią zakochać się, więc czy dzieci też? Nie jest to literackie wow, ale podobało mi się bardziej od wspomnianego Półbrata.

Z opisu wydawcy:
>Niezwykła saga, inspirowana szaloną historią rodziny autorki, do której prawa natychmiast sprzedano do osiemnastu krajów, błyskawicznie podbiła serca czytelników i światowe listy bestsellerów oraz zdobyła nominacje do licznych prestiżowych nagród literackich.<
U nas chyba mało zauważalna, mnie przyciągnął tytuł. Zaintrygowało mnie co może namieszać w życiu...

Większa część powieści traktuje o życiu narratorki...autorki? i jej sióstr.
I owszem, są nawiązania do przeszłości babci i rodziców, ale tym bohaterom poświęcono znacznie mniej miejsca, chyba, że równolegle z losami młodych bohaterek. Ale to tylko taka drobna uwaga. Książkę czyta się świetnie, powiedziałabym nawet, że przyjemnie, choć nie zawsze jest miło i wesoło. Jak to zwykle bywa, bohaterki przeżywają swoje radości i sukcesy, ale także kłopoty i nawet tragedie. Przeszłość rodziny, ta najdawniejsza, przydaje tajemniczości także losom współczesnych bohaterek, a pewna doza humoru dodaje książce lekkości.

Większa część powieści traktuje o życiu narratorki...autorki? i jej sióstr.
I owszem, są nawiązania do przeszłości babci i rodziców, ale tym bohaterom poświęcono znacznie mniej miejsca, chyba, że równolegle z losami młodych bohaterek. Ale to tylko taka drobna uwaga. Książkę czyta się świetnie, powiedziałabym nawet, że przyjemnie, choć nie zawsze jest miło i wesoło. Jak...

Mam wrażenie, że autorka próbuje naśladować styl "Mężczyzna imieniem Ove" czy "Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął", jednocześnie psując go zupełnie nie pasującymi elementami, jak fragmenty o kopulacji.

Mam wrażenie, że autorka próbuje naśladować styl "Mężczyzna imieniem Ove" czy "Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął", jednocześnie psując go zupełnie nie pasującymi elementami, jak fragmenty o kopulacji.

Saga rodzinna, pisana w momencie, kiedy mam już parę pokoleń – wnuczki, rodziców i babkę. I po drodze, też dość szybko, poznajemy historie babki, która jest z pochodzenia Rosjanką i pracowała w cyrku. To się przeplata z życiem wnuczek-bliźniaczek, których życie stanowi oś główną.

Jedna z nich w życiu decyduje się iść w stronę malarstwa, a druga zostaje śpiewaczką. Ale liczy się też po drodze ich dzieciństwo i przyjaźń z chłopakiem z sąsiedztwa oraz jego problemy rodzinne.

Jest też trzecia, starsza siostra. Ona jest bardzo chorowita, fascynuje ją nauka, nie jest bardzo społeczna ani towarzyszka. Niestety choroba ostatecznie pozbawia ją życia. To nie jest spojler, to od początku wiadomo, bo jest o niej pisane w czasie przeszłym.

Po tytule i okładce spodziewałam się, ze będzie tu trochę może czarnego humoru, że ta historia rodziny będzie miała jakiś taki miejscami smaczek na rozluźnienie. A tymczasem jest to historia 100% na poważnie. I ta niby „szalona historia rodziny” wcale taka szalona finalnie mi się nie wydaje być.

Też opis brzmi „Tętniąca życiem powieść o poszukiwaniu miłości stulecia, doświadczaniu straty i drugich szansach.” - zgadza się wszystko oprócz tej tętniącej życiem.

Dla mnie całość bardzo długo się rozkręca, dopiero gdzieś na etapie, kiedy bliźniaczki idą na studia, dostaje to wszystko jakiejś większej dynamiki. Wiem, że bardzo wielu ludziom się ta książka bardzo podoba jako całość.

Mi podobały się bardziej poszczególne wątki – syna najlepszego przyjaciela dziewczynek, który znęca się nad rodziną, ale na skutek pewnego wydarzenia jest zdany na łaskę żony i dzieci i role się odwracają. Wątek ojca i gołębi mi się podobał – jego pasją są gołębie pocztowe. Hodował je, trenował i w trakcie wojny przygotował je do przenoszenia tajnych wiadomości alianckich, za co dostał po wojnie odznaczenia. I właśnie w samolocie do Londynu poznał swoją późniejszą żoną. Też pięknie cały watek ojca się kończy.

Więc to absolutnie nie jest tak, że mi się ta książka nie podobała, natomiast ja nie dałam rady się w nią od razu wczuć i do połowy mi się trochę za bardzo wlekła. Też ten tytułowy hipopotam pojawia się w książce na chwilę faktycznie, ale jak an coś, co się wrzuciło w tytuł, to spodziewałam się, ze albo będą jakieś nawiązania albo coś z czegoś będzie wynikało… A cała historia tej rodziny mogła się potoczyć tak samo i bez tego zwierza… Albo ja czegoś nie wyhaczyłam lub nie dotarło do mnie przesłanie, być może.

Saga rodzinna, pisana w momencie, kiedy mam już parę pokoleń – wnuczki, rodziców i babkę. I po drodze, też dość szybko, poznajemy historie babki, która jest z pochodzenia Rosjanką i pracowała w cyrku. To się przeplata z życiem wnuczek-bliźniaczek, których życie stanowi oś główną.

Jedna z nich w życiu decyduje się iść w stronę malarstwa, a druga zostaje śpiewaczką. Ale...

Książka ma swój niepowtarzalny klimat, jest niezwykle barwna i powiedziałabym na swój sposób soczysta. Podobała mi się🥹.

Książka ma swój niepowtarzalny klimat, jest niezwykle barwna i powiedziałabym na swój sposób soczysta. Podobała mi się🥹.

Świetna rozrywka, dużo się dzieje, czesto rzeczy mało prawdopodobnych, ale nie niemożliwych. Momentami czytelnik bierze udział w życiu wielkiego świata i bohaterów z pierwszych stron gazet, momentami uczestniczy w rozterkach samotnego człowieka i wchodzi w zacisze domowe do którego nikt inny wstepu nie ma. Naprawdę barwna opowieść, na przemian smutna i radosna.

Świetna rozrywka, dużo się dzieje, czesto rzeczy mało prawdopodobnych, ale nie niemożliwych. Momentami czytelnik bierze udział w życiu wielkiego świata i bohaterów z pierwszych stron gazet, momentami uczestniczy w rozterkach samotnego człowieka i wchodzi w zacisze domowe do którego nikt inny wstepu nie ma. Naprawdę barwna opowieść, na przemian smutna i radosna.

1. Zabawna, inteligentna, ciekawa, pełna zwrotów akcji, ale też pełna emocji, ciepła a czasem dziwaczna.
2. To opowieść o rodzinie, o tym jaką niesamowitą mozaikę tworzy, o tym, że mimo, że rodzina tworzy całość, to każdy ma swoją osobistą historię.
3. Świetna pozycja na jesień, wciągająca i pełna ciepłej energii.

1. Zabawna, inteligentna, ciekawa, pełna zwrotów akcji, ale też pełna emocji, ciepła a czasem dziwaczna.
2. To opowieść o rodzinie, o tym jaką niesamowitą mozaikę tworzy, o tym, że mimo, że rodzina tworzy całość, to każdy ma swoją osobistą historię.
3. Świetna pozycja na jesień, wciągająca i pełna ciepłej energii.