Marvel Action. Spider-Man: W pogoni za pająkiem

Kupiłem go przypadkiem, bo myślałem , że chodzi o Ms. Marvel, ale tam występuje zupełnie inna bohaterka. Sam komiks to typowy komiks trykociarski, czyli lot w kosmos, walka z kosmitami i najeźdźcami ( tutaj w postaci kotów). Trochę zbyt przegadany, niepotrzebne powtórzenia, ale kumam, że miało być tak młodzieżowo. Za te pieniądze nie ma co wybrzydzać.

Nie wiem co takiego ma w sobie ten bohater, ale za każdym razem kiedy sięgam za komiks poświęcony przygodom Daredevila jestem w jakimś sensie pozytywnie poruszony. Diabeł z Hell's Kitchen jest moim absolutnie ulubionym superbohaterem Marvela i lektura szóstego tomu serii "Ciemna Strona Marvela" tylko to potwierdziła. Zwyczajnie mnie te historie emocjonalnie uruchamiają i nie potrafię być wobec nich obojętny. W albumie "Daredevil. Ciemne noce" znalazły się trzy historie pokazujące oddanie Daredevila wobec osób, które przysiągł chronić. "Nie wiedząc, aniołom dali gościnę" - śnieżyca odcina Nowy Jork. Mała pacjentka oczekuje na przeszczep serca, które zaginęło w śnieżnej zawierusze wraz z transportującym je śmigłowcem. "Człowiek zwany robalem" - niesłusznie oskarżony w potrzebie, ogromne monstrum demoluje NY, a Diabeł ściga 10 calowego gościa, który ukradł jeden z dowodów. "W imię króla", Matt eskortuje na proces świadka koronnego, jak może, my się spodziewać wkrótce zostaje on porwany. Kuba, piękne kobiety i plaże i walka z narkotykowym bossem. Rysunki zróżnicowane, ale przyjemne w odbiorze i oddające charakter przedstawionych wydarzeń. Zdecydowanie dobry album.

Nadszedł czas na ostatnią część kolekcji Ciemna Strona Marvela. Na sam koniec wydawca zaprezentował kilka historii o jednym (kolejnym) moim ulubionym bohaterze (antybohaterze?),czyli Ghost Riderze. Możecie kojarzyć go z filmów, komiksowi smakosze oczywiście z zeszytów Marvela. Jest to bardzo ciekawa postać z piekła rodem, a zarazem walcząca ze złem. Ta walka nie zawsze może się wszystkim podobać, gdyż typ z płonąca czachą nie zostawia jeńców. Na początek dostajemy dłuższą historię, gdzie nasz przyjemniaczek łączy siły z Bladem, Sataną i Hellstormem i zamierzają powstrzymać szalonego człowieczka przed zagładą ludzkości jako Spirits of Vengence. Fabuła ciekawa, mroczna, niepozbawiona elementów humorystynych i dość brutalna. Niestety odniosłem wrażenie, że Jeździec był tu lekko na uboczu. Następne to już krótkie epizody. Pierwszy przypomina historię Johnego Blaze'a i moment, kiedy stał się Ghost Riderem. Kolejna pochodzi z Amazing Spiderman. Przedstawia spotkanie obu panów i pojedynek z nieproszonym gościem z piekła. Pajączek wprowadza jak zawsze sporo humoru. Na koniec zawitamy do małej miejscowości Mercy w Idaho, gdzie władze nie mogą poradzić sobie z falą samo..jstw. Ciekawa, chociaż jakaś wg mnie niedopracowana fabuła i jakby ucięta przez wydawcę. W moim odczuciu to dobry komiks do zapoznania się z postacią. Jest geneza, ukazuje sposób działania i z czym bohater się boryka. Z pewnością świetną robotę wykonali tu rysownicy. Mi się podobało.

I takie komiksy to ja lubię! Przedostatni, dziewiąty, tom kolekcji "Ciemna Strona Marvela" poświęcony doktorowi Strange'owi pozytywnie mnie zaskoczył i totalnie kupił. W albumie znajdują się cztery historie opowiadające o początkach "kariery" magicznej niegdyś wziętego chirurga, a także o jej dalszym rozwoju. Rysunki Emmy Rios do tytułowego komiksu "Dziwne początki Strange'a" oraz Marca Rudy'ego do "Arcymag sam się zoperuje" są zwyczajnie kapitalne! Nie sposób oderwać od nich oczu, fantastycznie pokazują magiczny świat, do którego wkroczył Strange w poszukiwaniu lekarstwa na swoje okaleczone w wypadku dłonie. Wszystko to kipi kolorami, a i sama kreska jest zupełnie niebanalna. Jest dynamicznie, czuć grozę, a wydarzenia mają swoja wagę. Scenariuszowo też mi się podobało. Najważniejsze jednak, że komiks ten uchronił się przed pretensjonalnym dialogami, od których aż uszy płoną.

Powoli zbliżamy się do końca kolekcji Ciemna Strona Marvela. Tom nr. 8 przedstawia nam jednego z największych złoli w historii komiksu, czyli Thanosa. Zeszyt ten składa się z dwóch historii, które dzięki prawie 24 lata. Pierwsza to 4 zeszyty wydane od lutego do maja 2014 roku i zatytułowane 'Thanos kontra Hulk'. Opowiada o nagłym porwaniu Bannera przez Trolla Pipa i oddanie go Annihilusowi, który ma ku niemu, a dokładniej jego zielonemu przyjacielowi pewne plany. Thanos wyczuwa w tym swój interes i postanawia działać. Druga to podróż tytana w celu zdobycia Kamieni Nieskończoności. 'Wyprawa Thanosa' ujrzała światło dzienne w dwóch zeszytach wydanych we wrześniu i październiku 1990 roku i różni się od tej znanej nam z filmowego uniwersum. Fioletowy jegomość przemierza krainy aby spotkać się z potężnymi właścicielami kamieni i w na swój sposób szlachetny sposób im je odebrać. Posiadanie ich ma pomóc mu w zdobyciu uznania i serca swej pani, Śmierci. Pierwsza część lekko mnie zawiodła. Jest to oczywiście dobra historia z kreską na najwyższym poziomie, lecz bardziej w moim odczuciu opowiada o Hulku. Druga zaś to czar lat 90, ta ówczesna grafika i fabuła, której nie znałem. Wylewa się z niej całe zło zamieszkujące bohatera, ale również głębsze uczucia. Minusem jest tylko to, że za szybko wszystko się dzieje. Ten tom cyklu oceniam ostatecznie na w miarę dobry, lecz to tylko moja ocena i może różnić się od opinii innych.

Sięgnęłam po komiks, bo bardzo lubię filmy o tej drużynie mutantów. Wydanie zbiorcze X-men kontra Magneto obiecywało, że pokaże mi oryginalną wersję konfliktu, która zdecydowanie różni się od wersji na wielki ekran. O tyle mnie to ciekawiło, że wedle komiksów Magneto był jednym z najpotężniejszych mutantów. Jednoczenie przez większość czasu był też największym wrogiem drużyny X-men prowadzonej przez Charlesa Xaviera. W filmie władca magnetyzmu nie ma aż tak wielkiej mocy. I w tym właśnie wydaniu zbiorczym jest sześć największych bitew, w których X-meni w różnym składzie walczą z potężnym Magneto, w tym przynajmniej kilka kultowych epizodów. Komiks zawiera: X-men (1963) 1, Bractwo złych mutantów (1963) 4, Ja, Magneto (1963) 150, Rubikon (1991) 1, Ściana Ognia (1991) 2, Zgliszcza (1991) 3, Opowieść o dwóch mutantach (1991) 85 oraz Wojna Magneto: Kompleks zbawiciela (1999) 1. 🦸‍♀️ X-men od samego początku X-men kontra Magneto kupiony w jakimś dyskoncie za całe 14,99 okazał się świetnym wyborem pod wieloma względami. Przede wszystkim, to tu jest absolutnie pierwsza historia mutantów opublikowana w 1963 roku. Czyli, jakby nie patrzyć, komiks ma już 60 lat i to widać. Natomiast moim zdaniem to jest interesujące, bo można na świetnym przykładzie zobaczyć, jak wyglądała (i rozwijała się) kiedyś sztuka rysowania komiksów. Historie rysunkowe ewoluowały od płaskich i prostych opowiastek. Bohaterzy nie mieli wątpliwości, czy rozkmin moralnych i filozoficznych. Rzeczy były takie, jakie się wydawały, że są. Dialogi zaś były przegadane, jakby autorzy bali się, że jeśli czegoś nie napiszą, to zostanie niezrozumiane albo przeoczone. 🦸‍♀️ Charakterystyczny styl Jeszcze inną rzeczą są rysunki. Mają specyficzny styl, który przypuścił atak na moje zmysły. Te komiksy są tak kolorowe i tak dużo się na nich dzieje, że czytanie ich wymaga włożenia pewnego wysiłku. Na dłuższą metę są zwyczajnie męczące, więc musiałam je sobie dawkować. Ale w kolejnych epizodach widać doskonale, jak z biegiem czasu komiks się rozwija. Zarówno historia jak i bohaterzy zyskują wielowymiarowość i głębię. Wybory moralne stają się coraz bardziej skomplikowane i wszystko przestaje być czarno białe. O tym zresztą ciekawie wspomina wstęp. Warto było się pomęczyć trochę ze specyficzną kreską i intensywnością kolorów, żeby zobaczyć powoli wyłaniającą się zmianę podejścia do medium. Uważam, że wybrane epizody świetnie się uzupełniają. Pokazują nie tylko przygody specjalnej jednostki osób o nadprzyrodzonych zdolnościach walczących ze złolami. Ale także pokazują kawałek historii rozwoju komiksu.

JESSICA POCIĘTA Ten tom kolekcji „Ciemna strona Marvela” - tak trochę późno się do niego zabrałem, ale co tam - to ani taka ciemna strona, też właściwie album, którego wydawanie miało większy sens. Jest bowiem tyle historii o Jessice Jones, że śmiało można było zapełnić parę samodzielnych, fajnych tomów, a tymczasem Carrefour dał nam tu rzecz… No właśnie, taki komiksowy patchwork, złożony z samych luźnych, pojedynczych zeszytów. A większość z nich to rzeczy wyrwane często ze środka wszystkiego. I chociaż czyta się to naprawdę bardzo dobrze – Bendis w końcu nie zawodzi nigdy, przynajmniej nie w Marvelu – niesmak pozostaje. Jessica Jones jest bohaterką, jest też panią detektyw. Ale to przede wszystkim kobieta, żona Luke;a Cage’a, matka… Związana z Avengers, silnie doświadczona przez życie, czy to na samym początku swojej kariery, czy podczas inwazji Skrulli stara się dzielić obowiązki między życie rodzinne, superbohaterskie i detektywistyczne i... https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/04/jessica-jones-prywatna-superdetektywka.html

Byłem bardzo ciekawy tego zeszytu, gdyż uwielbiam Logana. Jest to postać, którą nie można z pewnością uznać za grzeczną. Nie jest to typowy przykład do naśladowania. Jest jednym z wyróżniających się antybohaterów, a jego jedno z najsłynniejszych powiedzeń brzmi „Jestem najlepszy w tym, co robię. Lecz to, co robię nie jest bardzo miłe”. Dla szybkiego przypomnienia jest on jednym z mutantów. Cechuje go czynnik gojący, który pozwala w szybkim czasie regenerować ciało, oraz szpony wychodzące z dłoni. Pierwotnie były one kościste, lecz później zespolono jego kości z adamantium. Najbardziej znany jest z X-Menów. Zeszyt składa się z trzech historii. Pierwsza z nich to tytułowa „Długa noc”. Wydana została ona w 2019 i składa się z 5 części. Dwójka agentów specjalnych pojawia się w Burns na Alasce w celu przeprowadzenia śledztwa dotyczącego brutalnych zabójstw. Wszystko wskazuje, że nasz wilczek stoi za nimi. Droga do niego nie jest łatwa. Poznają historię jego przybycia i uczynków, lecz nikt nie potrafi wskazać miejsca pobytu. Im bliżej są odszukania, tym więcej dziwnych rzeczy dotyczących miasteczka wychodzi na jaw. Chociaż to tylko kolejna historyjka o mutantach, jest w moim odczuciu ciekawym też kryminałem, ewentualnie thrillerem. Pomimo mniejszego naszpikowana akcją potrafi wciągnąć. Druga specjal z września 2019, w którym losy krzyżują ze sobą Logan i Blade. Jest to krótka historia o prostej fabule i ciągłą akcją, w której części ciała oraz litry krwi są wszędzie. Jej dynamika i ciesząca oko kreska są świetną rozrywką. Na koniec szponiasty rzuca się na ratunek rodzince, która nieświadoma niczego wpadła w niezłe tarapaty. Krótka „Zapora ogniowa” z lutego 2008 roku jest lekko chaotyczna, ale tylko dlatego, że jest wyrwana prawdopodobnie z czegoś dłuższego. Podsumowując była to miła lektura, chociaż bardziej może służyć jako zachęta do poznania innych, całych opowieści. Z takim też podejściem polecam.

Jestem po lekturze trzeciego tomu z kolekcji Ciemna Strona Marvela. Tym razem głównym bohaterem jest Deadpool. Fakt ciężko nazwać go bohaterem, ale stara się. W większości tom składa się z historii o tytule „Tajny agent Deadpool”. Wade wyrusza zrealizować zlecenie, a jest nim usunięcia gościa, który przespał się nie z tą kobietą. Pech chciał, że ów cel jest tajnym agentem. Podczas walki dochodzi do wybuchu, z którego cało (powiedzmy) wychodzi Deadpool, którego agencja bierze za swojego człowieka. Zaczyna się piękne życie dla Wade'a i pościg za Gorgoną - grupą terrorystyczną. Oprócz tego dostajemy jeszcze krótkie epizody, w których naszemu gogusiowi przychodzi zmierzyć się z... Świętym Mikołajem oraz spotkać z kimś bardziej wkurzającym od siebie w Nowym Jorku. Komiks jest świetny. Mnóstwo dobrego humoru i chamskich dowcipów, brutalność na wysokim poziomie i tylko wulgaryzmy ocenzurowane. Kreska w każdej z tych trzech historii, podobnie jak fabuła, mi się podoba. Do tego sporo crossoverów, chociaż tylko epizodycznych. Komiks okazał się świetną rozrywką i oderwaniem od rzeczywistości. Nie trzeba tu doszukiwać się logiki czy głębi. W końcu to Deadpool!!!

„Punisher: Koszmar” to moje pierwsze zetknięcie z komiksowymi przygodami Punishera. Postać tę znają wszyscy. Niby wiedziałem, czego się spodziewać, a i tak kilka razy zostałem zaskoczony. Pogłoski o brutalności, z której słynie główny bohater, nie są ani trochę przesadzone. I dobrze. Całość ma klimat noir. Moim pierwszym skojarzeniem były przerywniki komiksowe z serii Max Payne - oczywiście w pozytywnym sensie. Komiks zawiera trzy niepowiązane ze sobą historie. Postacie są wyraziste, stylowo narysowane, a fabuła ciekawa i krwawa… Na początek zadziałało celująco, bo mam ochotę na więcej. Polecam każdemu, kto lubi bardziej „dorosłe” komiksy. Dorwać idzie to za 3 dyszki, a naprawdę warto.

Muszę przyznać, że jestem nieco zaskoczony doborem tego przeciwnika w serii "Wielkich pojedynków". O ile kolejny zeszyt ze Spider-Manem i Venomem jest zrozumiały, o tyle Mysterio to dość nieoczywisty wybór. Komiks składa się z historii publikowanych od lat 60. do 10. obecnego stulecia. Na pierwszy front trafia pierwsza potyczka tytułowych postaci, co jest moim zdaniem bardzo rozsądnym posunięciem. Ciekawym doświadczeniem jest czytanie komiksów sprzed sześciu dekad, można łatwo zdać sobie sprawę jak wielka ewolucja w nich nastąpiła. Ogólnie pod względem doboru historii jest dość dobrze, może za wyjątkiem ostatniej, która stanowi krótki fragment znacznie dłuższej opowieści.

Świetna seria, nawet nie miałem wiedzy o jej istnieniu aż do przypadkowego zauważenia w Carrefourze na zakupach : ) Piękna sprawa, że grubo ponad połowa to komiksy rysowane starą, old schoolową kreską - moje po prostu ulubione. Śmiałe polecanko, a do kupienia w ww. sieci są po 20 zł bez grosza to tym bardziej warto !

Natasza Romonawa to najbardziej znana tajna agentka w uniwersum Marvela. Większości znana głównie z filmów o Avengersach, swoim własnym oraz epizodów u innych. Czarną Wdowę stworzył nie kto inny jak Stan Lee. Pierwszy raz pojawiła się w komiksach już w 1964 roku. Od tego czasu bezustannie wykonuje misje i ratuje świat. Wydanie z kolekcji Ciemna strona Marvela obejmuje głównie historię 'Powrót do domu', która zawarta była w zeszytach od listopada 2004 do kwietnia 2005 roku. Natasza w końcu ma zamiar odpocząć, uciec od wszystkiego i żyć spokojnie. W tym czasie zaczynają ginąć ludzie, co nie daje jej spokoju i zaczyna drążyć temat. Śledztwo zaprowadzi ją do domu. Do Rosji, która już nie jest tym samym krajem z lat dzieciństwa. Nie zabraknie tu brutalności, podtekstów erotycznych czy zalegających na stronach trupów. W końcu to Czarna Wdowa. Oprócz tego dostajemy krótką historię 'Okrązenie', gdzie Nat ratuje Avengersów(luty 2012). Do tego dwa epizody. Pierwszy z Silver Sable (lipiec 1990),drugi również z misji w Moskwie (lipiec 2020). Fabuła była dla mnie nie do końca równa. Były momenty z dobra akcją i intrygą, aby zaraz siadło. Ogólnie Wdowa nie jest moją ulubioną bohaterką i dlatego może nie wczułem się w to aż tak. Z pewnością kreskę należy pochwalić, jest rewelacyjna. Myślę, że nie jest to pozycja dla każdego. W mojej ocenie miła dla oka, fabularnie ujdzie.

Jak zawsze przy czytaniu i ocenianiu reprintów komiksów sprzed wielu dekad należy pamiętać o tym, że tak graficznie, jak i fabularnie żyjemy obecnie w zupełnie innym świecie. Historie z lat 60. były zdecydowanie prostsze, można nawet stwierdzić, że w wielu momentach po prostu infantylne. Podobnie jest w przypadku pierwszych opowieści o Spider-Manie, które zawarte są w pierwszym tomie serii Marvel Origins. Z tego też względu bardziej niż standardowy komiks należałoby potraktować je jako wstęp do dalszych, już bardziej rozwiniętych przygód Człowieka-Pająka, a także przedstawienie kilku jego antagonistów, w tym Doktora Octopusa. Pomimo upływu 60 lat, komiksy czyta się całkiem przyjemnie, oczywiście przy przyjęciu wskazanych wcześniej założeń. Nie ma co liczyć na wartką, rozbudowaną, wielowątkową fabułę, bo też seria ta nie jest poświęcona najlepszym, lecz pierwszym historiom od Marvela. Polecam

Uwielbiam Deadpoola, więc tym bardziej nie mogłam doczekać się kolejnego z nim spotkania, tym razem w zwięzłym, acz bardzo obszernym tomiszczu, który w serii Wielkich Pojedynków od razu przykuł moją uwagę fascynującym i tak pasującym do postaci tytułem. „Deadpool kontra Deadpool” składa się z czterech opowieści dotyczących różnych wcieleń antybohatera. Tak naprawdę na uwagę zasługują dwa pierwsze opowiadania, bo dwa ostatnie można traktować jako lichy dodatek. W tych historiach zawiera się sama esencja Deadpoola, a więc złożoność, chaos i nielogiczność jego postaci, co sprawia, że to tak fascynujący antybohater. Najemnik nie tylko jest zabawny, bo też przez swoje filozoficzne odchyły czytelnik może zauważyć, jak złożoną postacią jest i jak wiele kosztuje go traktowanie jego osoby jako kogoś gorszego, komu nie należy w żaden sposób ufać. Momentami wręcz przeraża, jak każdy, nawet idealny Kapitan Ameryka wierzący szeroko w bohaterską postawę każdego Amerykanina, nie potrafi dostrzec w Deadpoolu niczego ponad to, co widać na pierwszy rzut oka. Deadpool jest jedną z moich ulubionych postaci Marvela, a ten chaotyczny komiks o jego przygodach pozwala zapoznać się z jego dość dziwnymi wcieleniami i postawami. Zeszyty pt. „Deadpool zabija Deadpoola” były tak zabawnie smutne, że do tej pory wracam myślami do tych przygód i zgrai Deadpoolów. Zadziwiająco dobry komiks (kreska czasem razi w oczy, jest też mega krwista, brutalna i obrzydliwa, ale pod jakimś kątem intrygująca),polecam.

Dobra pozycja dla fanów marvelowskich wersji Thora i Lokiego. W komiksie jest zebranych kilka rozdziałów z różnych lat, przedstawiających pojedynki tych dwóch bohaterów. Od naiwnych i kolorowych kadrów z klasycznych przygód z lat ‚60, w których dobro zawsze zwycięża, aż do mrocznych historii eksplorujących psychikę i tragizm Lokiego z lat ‚00. Jeden temat, który można ugryźć na tak wiele sposobów, ciekawa podróż w czasie.

Iron Man toczy na kartach tego zeszytu z jednym z pośród wielu wrogów Whiplash. O ile się dowiadywałam (od małżonka bo to on jest fanem komiksów Marvela. Za jego impulsem mi się spodobał tylko Iron Man więc wybaczcie moją opinię dość powierzchowną) nie jest to zbyt znany i sławny przeciwnik super blaszaka. Najciekawsze historię z tego zbioru dla mnie były dwie ostatnie, które faktycznie mnie wciągnęły. Ogólnie czyta się w miarę dobrze i szybko