The Boy Who Isn't Hers

Cóż... Moim zdaniem słabsza od części pierwszej. Nic nie wnosi do historii bohaterów, spokojnie można było się bez tej części obejść. Nawet na początku czułam rozczarowanie, że wszytko tak się potoczyło.

Kiedy słuchałam pierwszej książki, czułam uniesienie, nie mogłam się oderwać, cały czas myślałam o bohaterach, zarwałam noc. A tutaj? Nic mnie nie poruszyło. Nie powiem, że to zła książka – czytałam gorsze romanse – ale w żadnym stopniu nie dorównuje części pierwszej. W dodatku trudno mi uwierzyć w te niezwykłe sukcesy zawodowe bohaterów. Dziewczyna nigdy nie studiowała sztuki, a dostaje się na staż w najlepszym muzeum. Natomiast chłopak z nudów rysuje parę szkiców, wysyła je do biura projektującego pojazdy i od razu zostaje projektantem, a w mniej niż rok – partnerem! I nic, że nie ma wykształcenia poza szkołą – przecież to nie jest takie proste. Nie kupuję tego.

Wygląda na to, że autorka straciła zapał po napisaniu pierwszej książki i dziwię się, że średnia ocena tej książki jest dość wysoka.

Cóż... Moim zdaniem słabsza od części pierwszej. Nic nie wnosi do historii bohaterów, spokojnie można było się bez tej części obejść. Nawet na początku czułam rozczarowanie, że wszytko tak się potoczyło.

Kiedy słuchałam pierwszej książki, czułam uniesienie, nie mogłam się oderwać, cały czas myślałam o bohaterach, zarwałam noc. A tutaj? Nic mnie nie poruszyło. Nie powiem,...

O niebo lepsza niż pierwsza część. Bohaterka przestała być irytująca i chemia między głównymi postaciami była świetna. Czytało się szybko i przyjemnie

O niebo lepsza niż pierwsza część. Bohaterka przestała być irytująca i chemia między głównymi postaciami była świetna. Czytało się szybko i przyjemnie

Miałam czasem wrażenie ze główny bohater wykorzystuje trochę główna bohaterkę… ALE, nie było to aż takie zle, czy polecę dalej? Myśle ze na wieczór ok.

Miałam czasem wrażenie ze główny bohater wykorzystuje trochę główna bohaterkę… ALE, nie było to aż takie zle, czy polecę dalej? Myśle ze na wieczór ok.

Zdecydowanie nie porwała mnie ta kontynuacja. Ciągłe zabawy w kotka i myszkę bohaterów i ich wszelkie kłótnie i dramy. Do tego przewidywalne i zbyt cukierkowe jak dla mnie zakończenie. Raczej nie polecam.

Zdecydowanie nie porwała mnie ta kontynuacja. Ciągłe zabawy w kotka i myszkę bohaterów i ich wszelkie kłótnie i dramy. Do tego przewidywalne i zbyt cukierkowe jak dla mnie zakończenie. Raczej nie polecam.

Nie wiem, na prawdę nie wiem, dlaczego sięgnęłam po drugą część, skoro pierwsza wcale jakoś specjalnie mnie nie porwała. Chyba na fali wakacyjnego czytania literatury młodzieżowej chciałam jednak przekonać się, jak potoczą się losy Jamerson i Huntera.
No i co mogę powiedzieć, ta książka jest gorsza niż pierwsza część. Pierwsza była pełna zbiegów okoliczności, dziwna i naiwna, a ta jest po prostu nudna. Na plus zasługuje przypomnienie czytelnikowi na początku książki mniej więcej "kto jest kto", bo ja po pierwszej części prawie kompletnie to wyparłam.
Nie wiem czy tam nie zwróciłam na to uwagi, czy pojawiło się to faktycznie dopiero tutaj, ale:
- Hunter jak jest napalony to ciągle warczy. Jak pies jakiś.
- Jamerson na początku książki jak opisuje umięśnione ciało Huntera to ciągle "ma ochotę płakać". Aż przypomina mi się scena z 'Przyjaciół' i tekst Rachel o jednym z facetów, który jej się podobał: "He is so pretty I want to cry" - i ta scena stawała mi przed oczami co najmniej kilka razy.
- Przyjaciółka głównej bohaterki jest tak nijaka, że aż zapomniałam jak się nazywa. Definiuje ją moim zdaniem jedynie pięć cech: lubi pić alkohol, jest wiecznie napalona, ma kolorowe włosy, jest bezpośrednia i uparta jak osioł. Gdy jest opisywane COKOLWIEK z jej udziałem, to jest 95% szans, że jest związane z jedną z tych pięciu cech. Na dodatek tak mocno ciągle wypiera się uczucia łączącego ją z jednym z bohaterów, że eksperymentuje w sprawach bara-bara jak stara wyga. A może z tego uczucia wyleczą ją inne kobiety, a może spróbować ze starszym facetem... Modliłam się żeby tylko nie zaczęła się wyżywać na jakichś bezbronnych istotach.
Niemniej jednak inni czytelnicy widać uznali ją za tak ciekawą postać, że dziewczyna "dorobiła się" własnej części tej powieści. Czy przeczytam? Pewnie nie, bo tak jednowymiarowej postaci już dawno nie spotkałam w literaturze.
- Wszyscy kumple Huntera są jak odlani z jednej formy. W pewnym momencie zaczęłam się gubić który jest który.
- Książka pełna jest nic nieznaczących opisów i przemyśleń. A już szczególnie mnie to denerwowało, gdy te opisy i rozmyślania pojawiały się w trakcie jakiegoś dialogu między bohaterami. Musiałam czasem cofać się o stronę, żeby sprawdzić jaka była poprzednia wypowiedziana kwestia, bo po niej była czasem prawie cała strona przemyśleń bohaterki.
- Nastroje i humory bohaterów zmieniają się czasem w ciągu sekundy bez żadnego większego powodu, jakby byli bohaterami Simsów i wystarczyłoby klikać im na zmianę pozycje "zabawiaj" i "irytuj". Hunter warczy i fuka na Jayme a po chwili już normalnie z nią rozmawia i nawet wydaje się o nią troszczyć. Ja rozumiem, że te zachowania były autorce akurat w tym momencie potrzebne. Ona potrzebowała żeby Hunter patrzył na Jayme krzywo a potem pokazał, że mu jednak zależy, a potem znów patrzył na nią krzywo, ale prawdziwi ludzie raczej tak nie funkcjonują.
- Mnóstwo rozmów między bohaterami nie ma tak na prawdę żadnego sensu i głębi, zwłaszcza tych między Jayme i jej przyjaciółką. Są wplatane jakieś motywy z bajek (choćby nazywanie przez Stevie swoich dziewczyn i chłopaków imionami bohaterów bajek Disneya, albo jakieś dziwne rozmowy o króliczej norze i "Alicji w Krainie Czarów" w odniesieniu do bycia na dziwnej imprezie) jakby bohaterki miały po 6 lat, a nie około 20. To dość spory kontrast dla faktu, że przez wiele momentów obydwie dziewczyny są strasznie napalone i myślą tylko o jednym.
- Poplątanie czasowe w obydwu tych książkach aż mnie boli. Kawiarnia, w której pracuje Jayme jest czynna od bladego świtu, bo zdaje się, że od 6:00 albo 6:30, aż do nocy. Autentycznie pada tekst, że jeden z bohaterów opuszczając kawiarnię "wyszedł w noc". Nie wiem, może kawiarnie w małych miasteczkach w Ameryce tak działają, chociaż mam pewne wątpliwości. Tak samo od bladego świtu do ciemnej nocy pracuje warsztat Douga, który jest obok kawiarni. W poprzedniej części zaobserwowałam to w kwestii studia tatuażu. Gdy główna bohaterka idzie zrobić sobie tatuaż, robi to w nocy, wychodząc z imprezy. Może jakieś całodobowe studio, nie wiem.
- Strasznie dużo jest jakichś banalnych filozoficznych przemyśleń typu "och, naszej przeszłości nie da się wymazać i musimy z nią żyć i ona kształtuje nasze życia". Kilka razy można to powtórzyć, ale kurczę nie co rusz.
-Nie mam bladego pojęcia, co ci bohaterowie w sobie wzajemnie widzą, bo mam wrażenie, że jedyne co ich łączy, to okrutnie niemożliwy pociąg fizyczny oraz śmierć Coltona. I może gdzieś tam trochę sztuka, bo główna bohaterka się nią interesuje i chce z nią pracować a Hunter pod koniec książki zostaje projektantem motorów i wzorów na motorach. Poza tymi rzeczami oni ciągle się kłócą, patrzą na siebie wilkiem, i wzajemnie sobie wypominają, że to drugie "nic nie rozumie/ jest ślepe/ nie widzi co się dzieje/ nie ma o niczym pojęcia. Bohaterowie zamiast wszystko sobie wyjaśnić na samym początku to żyją w jakichś półprawdach, ploteczkach i iluzji i dopiero pod sam koniec dochodzą do jakiegoś porozumienia. Ja wiem, że gdyby wyjaśnili sobie na początku to by nie było całej tej książki. Ale no jakby... Nie świadczy to o ich inteligencji za bardzo.

Tak mi było ciężko przebrnąć przez tą książkę, że chyba nawet "Ulissesa" bym prędzej przeczytała. Tu czytałam jeden rozdział i musiałam odpocząć od głupich tekstów i zachowań bohaterów. Ta książka jest po prostu strasznie nudna i okropnie męcząca. Przez większość czasu na prawdę nie interesowało mnie co będzie dalej, nie kibicowałam żadnemu bohaterowi, bo wszyscy wydawali mi się płascy i jednowymiarowi. Na szczęście już ją skończyłam i nie zamierzam do niej wracać.

Nie wiem, na prawdę nie wiem, dlaczego sięgnęłam po drugą część, skoro pierwsza wcale jakoś specjalnie mnie nie porwała. Chyba na fali wakacyjnego czytania literatury młodzieżowej chciałam jednak przekonać się, jak potoczą się losy Jamerson i Huntera.
No i co mogę powiedzieć, ta książka jest gorsza niż pierwsza część. Pierwsza była pełna zbiegów okoliczności, dziwna i...

Po pierwszej części, ciężko było się za tą zabrać. Spodziewałam się, że będzie bolało i nie myliłam się. Jednak zdecydowanie było warto.

Po pierwszej części, ciężko było się za tą zabrać. Spodziewałam się, że będzie bolało i nie myliłam się. Jednak zdecydowanie było warto.

Piękna książka. Bolesna, ale pełna emocji, silniej miłości i dojrzałości.

Piękna książka. Bolesna, ale pełna emocji, silniej miłości i dojrzałości.

Nie jest to taki typowy romans. Zwykle pojawia sie historia miłosna, kryzys i happy end, a w tych książka nic nie było oczywiste do samego końca. W tej części mniej jest widoczne ich niezdecydowanie, mają naprawdę konkretne powody żeby ze sobą nie być więc nie razi to w oczy tak jak razilo w pierwszej części. Nie mogłam się doczekać zakończenia tej książki, bo zastanawiałam się jak potoczą się losy bohaterów, bo do prawie końca nie było to takie oczywiste. Polecam te serię, jeszcze czeka mnie trzecia część ale najpierw muszę ją zdobyć.

Nie jest to taki typowy romans. Zwykle pojawia sie historia miłosna, kryzys i happy end, a w tych książka nic nie było oczywiste do samego końca. W tej części mniej jest widoczne ich niezdecydowanie, mają naprawdę konkretne powody żeby ze sobą nie być więc nie razi to w oczy tak jak razilo w pierwszej części. Nie mogłam się doczekać zakończenia tej książki, bo zastanawiałam...

fajne zakonczenie historii. jednak strasznie mnie irytowało to ich ciagle rozstawanie sie i powroty, jakby sie zdecydowac nie potrafili i przez te ciagle niedomowienia i brak komunikacji ciagle byly jakies kwasy miedzy nimi. no ale w sumiento ksiazka o 18-letnich dzieciakach, wiec 🤷‍♀️

fajne zakonczenie historii. jednak strasznie mnie irytowało to ich ciagle rozstawanie sie i powroty, jakby sie zdecydowac nie potrafili i przez te ciagle niedomowienia i brak komunikacji ciagle byly jakies kwasy miedzy nimi. no ale w sumiento ksiazka o 18-letnich dzieciakach, wiec 🤷‍♀️

,,The Boy Who Isn't Hers "
Stacy Marie Brown

Dziękuję autorce za napisanie drugiego tomu, to dalszą historia Jaymerson i Huntera.
Młodzi ludzie którzy nareszcie spełniają swoje marzenia jednak nie razem 😔.


Historia jest mocna, bolesna to co przechodzą w niej bohaterowie aby być razem ohhh...
To co dzieje się w drugiej części to istna karuzela.
Wzajemnie przyciąganie .
Ich reakcje to prawdziwy Rollercoaster .


Gorąco polecam ❤️

,,The Boy Who Isn't Hers "
Stacy Marie Brown

Dziękuję autorce za napisanie drugiego tomu, to dalszą historia Jaymerson i Huntera.
Młodzi ludzie którzy nareszcie spełniają swoje marzenia jednak nie razem 😔.


Historia jest mocna, bolesna to co przechodzą w niej bohaterowie aby być razem ohhh...
To co dzieje się w drugiej części to istna karuzela.
Wzajemnie przyciąganie...