Suma teologiczna. Tom 29. Sakrament pokuty. Część 1

Tomasz z Akwinu (wł. Tommaso d'Aquino, ur. 1225 w Roccasecca, zm. 7 marca 1274 w Fossanova) – włoski filozof, teolog, dominikanin, jeden z najwybitniejszych myślicieli średniowiecza, doktor Kościoła, święty katolicki, patron uczonych, studentów, szkół teologicznych i uczelni katolickich. Jest twórcą systemu filozoficznego znanego jako tomizm, który na stałe wpisał się w tradycję teologiczną Kościoła katolickiego. Jego dzieła, w tym fundamentalne Summa teologiczna (Summa Theologiae) i Summa contra Gentiles, miały ogromny wpływ na rozwój scholastyki oraz filozofii chrześcijańskiej, łącząc wiarę z rozumem, a teologię z filozofią Arystotelesa. Tomasz urodził się w arystokratycznej rodzinie w Roccasecca, niedaleko Akwinu. W młodym wieku został wysłany na naukę do opactwa benedyktyńskiego na Monte Cassino, gdzie rozpoczął swoją edukację filozoficzną i teologiczną. Kontynuował naukę na Uniwersytecie w Neapolu, gdzie zetknął się z zakonem dominikanów, do którego wstąpił wbrew woli rodziny. Pod kierunkiem Alberta Wielkiego studiował w Paryżu i Kolonii, zgłębiając zarówno filozofię Arystotelesa, jak i chrześcijańską teologię, co zaowocowało jego unikalnym podejściem do relacji między rozumem a wiarą. Tomasz uważał, że prawda objawiona przez Boga nie jest sprzeczna z prawdą osiągniętą przez rozum, ale raczej ją uzupełnia. Jego największe dzieło, Summa teologiczna, to monumentalny traktat, który systematycznie przedstawia teologię chrześcijańską, poruszając kwestie Boga, człowieka, etyki oraz sakramentów. Tomasz wypracował także słynne "pięć dróg" (łac. quinque viae),czyli pięć dowodów na istnienie Boga, opartych na logice i obserwacji świata przyrody. Jego myśl była kluczowa w zrozumieniu i przekształceniu filozofii Arystotelesa na potrzeby chrześcijaństwa, co uczyniło go jednym z głównych architektów katolickiej doktryny. Papież Leon XIII w encyklice Aeterni Patris (1879) wskazał tomizm jako podstawę dla filozofii katolickiej, co wzmocniło jego pozycję w Kościele. Tomasz zmarł 7 marca 1274 roku w opactwie cystersów w Fossanova, gdy w drodze na Sobór Lyoński II. W 1323 roku został kanonizowany przez papieża Jana XXII, a w 1567 roku papież Pius V ogłosił go doktorem Kościoła. Pozostaje jednym z najważniejszych teologów i filozofów w historii chrześcijaństwa, a jego dzieła są wciąż studiowane na całym świecie.