Diabeł, którego znasz. Psychiatria sądowa bez tajemnic
Ok, przyznaję, że opis książki jest dużo bardziej sensacyjny niż treść ;) i rozumiem skąd głosy rozczarowania w stylu: "Nie ma tutaj głębokiej psychoanalizy przypadków ani ciekawych przypadków." - nie ma sensacyjek, to prawda. Nic dla fanów true crime ;) Ale moim zdaniem to jeszcze lepiej, ta książka jest po prostu głębsza. To może rozczarować, że autorka nie zajęła się najgłośniejszymi czy najbrutalniejszymi przypadkami, ale za to zajęła się ludźmi, którzy popełnili poważne przestępstwa (one są nadal poważne, tylko nie najpoważniejsze). Poza tym dość już chyba analiz tych najbardziej znanych przypadków, mnie już zaczynają nudzić ;) "Zarzut" z innej jeszcze opinii: "Autorka książki poświęca mało czasu ofiarom, " - to też prawda i to też dobrze, to nie jest książka o ofiarach, książka jest o pracy psychiatry ze sprawcami.
Kiedy zacząłem ją czytać, to co pisze autorka o swojej pracy, co można wywnioskować, to pomyślałem sobie: Tak! TAK! Są jednak ludzie, którzy myślą tak jak ja i na szczęście oni zajmują się pracą w zawodzie, w którym są na miejscu! - to takie miłe, ciepłe uczucie i myśl, że ten świat w dobrym kierunku zmierza ;) to przyjemne uczucie ;)
"Brutalne przestępstwo to za każdym razem tragedia dla ofiar i ich rodzin, ale także dla sprawców. Nie zamierzam przekonywać, że każde brutalne działanie należy usprawiedliwić, a więzienie i szpitale o zaostrzonym rygorze powinno się opróżnić. Mocno wierzę w sprawiedliwość oraz konieczność poniesienia konsekwencji w ramach humanitarnych struktur prawnych, a biorąc pod uwagę straszliwe rzeczy, które widziałam i o których słyszałam, nie mam wątpliwości, że pewna grupa wyjątkowo agresywnych przestępców powinna znaleźć się w ośrodkach o zaostrzonym rygorze. Jednocześnie rozumiem, dlaczego wiele osób czuje potrzebę potępienia sprawców przemocy: zemsta to podstawowy ludzki odruch, akt prymitywnej sprawiedliwości, który nie pozwala nam się uwolnić od strachu i gniewu, odbijając w sobie to samo okrucieństwo, które napełnia nas takim obrzydzeniem. Bywa to dla nas bolesne, ponieważ jak mówi pewne porzekadło, nienawidzić kogoś to jak wypić truciznę i czekać, aż to ten drugi od niej umrze. A jak zauważył Gandhi, miarą sprawiedliwego społeczeństwa jest to, że nawet najgorszych spośród nas traktujemy ze współczuciem."
(pdf.str. 15)
Najciekawsza (i też jakoś chyba najbardziej dramatyczna) była historia ojca skazanego za molestowanie swoich synów. Taka "dziwna" historia, bo właściwie nie wiadomo dlaczego to zrobił. Nie miał wcześniej takich ciągot, fantazji, sam nie był molestowany. I był to dramat, dla dzieci, dla całej rodziny, dla niego. I dramatycznie się też skończyła - (spojler?) popełnił samobójstwo. Ktoś mógłby powiedzieć, że słusznie, ale teraz jego syn nigdy już nie będzie miał okazji na konfrontację z ojcem (czego chciał) i zapytanie "dlaczego?". (cyt.: "Był przecież moim tatą, a potem wydarzyło się to wszystko i nagle z dnia na dzień zniknął… Wiem, że nie jest już moim tatą… ale kim jest teraz?"). To nie jest książka o ofiarach ale to jest przypadek, w którym pomoc sprawcy mogłaby przynieść ulgę też ofierze.
Inny cytat dotyczący tej historii:
"Mam świadomość, że niektórzy czytelnicy mogą doświadczać silnych negatywnych uczuć, wyobrażając sobie spotkanie Iana z synem. To zrozumiałe i ludzkie, że budzi się w nas słuszny gniew, kiedy ktoś krzywdzi dziecko, kiedy wykorzystuje jego niewinność i ufność. Jakim więc prawem pedofil śmie przedstawiać się jako osoba smutna i bezbronna? Jakim cudem znajduję w sobie współczucie dla takiego człowieka, proponuję mu, że go wysłucham i zrozumiem, zwłaszcza jeśli ofiary przemocy seksualnej często nie otrzymują takiego wsparcia? I co dobrego może to w ogóle przynieść? Takie pytania słyszę stale, a odpowiadam, że pozbawiając pomocy takich ludzi jak Ian, wcale nie poprawimy opieki świadczonej ofiarom. Mało tego, jeśli skazani nie otrzymają pomocy w wysiłkach resocjalizacyjnych ani szansy na poprawę, może to jeszcze pogorszyć sytuację przyszłych ofiar. Zresztą jako lekarka wiem, czego się spodziewać, kiedy siadam do pracy ze sprawcą przestępstwa seksualnego na nieletnim, tak samo jak pulmonolog doskonale wie, że gdy wejdzie na oddział, zaraz usłyszy czyjeś kaszlnięcie."
(pdf.str. 257)
Jeszcze kilka cytatów zaznaczyłem:
"Na podstawie ogromnej ilości książek, filmów, seriali i programów telewizyjnych łatwo odnieść wrażenie, że wielokrotne morderstwa to dość powszechne przestępstwa, do których dochodzi ciągle i wszędzie. Z danych wyłania się jednak inny obraz. Dowody wskazują na to, że seryjne morderstwa zdarzają się na całym świecie, z potwierdzonymi przypadkami z wszystkich kontynentów, ale nawet uwzględniając zaniżone szacunki, błędne lub celowo zafałszowane dane oraz te przypadki, które pozostają nieodnotowane, wiemy, że tego typu wielokrotne zabójstwa należą do rzadkości i zdają się zanikać. Podobnie jak w odniesieniu do większości form przemocy nie mogę podać ostatecznych statystyk dotyczących tych przestępstw; w tej dziedzinie nie ma nic pewnego poza niepewnością, a przyczyny tego są rozmaite, od niedoszacowania po różnice w normach klasyfikacji oraz metody gromadzenia danych występujące w zależności od czasu i miejsca. Wpisanie do wyszukiwarki internetowej zapytania o ogólnoświatową liczbę seryjnych morderstw przynosi ponad sześć milionów artykułów i wyników. Większość autorów zgadza się, że seryjni mordercy są w zdecydowanej większości mężczyznami i należą do gatunku wymierającego, bowiem w ostatnich latach ich liczba mocno spadła; odpowiada to globalnym statystykom przestępczości wszelkiego rodzaju, które pokazują, że w minionym ćwierćwieczu liczba aktów przemocy stopniowo się zmniejszała."
(pdf.str. 31-32)
"– Głowa jest odcięta – podjął na nowo. – Wkładam ją do jednej torby, a reszta ciała mieści się w drugiej, potem taszczę je obie po schodach, staram się nie robić zbyt dużego hałasu, uważam, żeby na nic nie wpaść ani ich nie upuścić.
Dopiero wtedy Tony podniósł na mnie wzrok, żeby zobaczyć, jaka jest moja reakcja. Pamiętam, że udało mi się zachować spokojny wyraz twarzy, skinęłam tylko w zamyśleniu głową – nie było to tak trudne, jak mogłoby się wydawać, ponieważ rozumiałam, że dla Tony’ego była to praktyczna część całej „roboty”.
Nauka kontrolowania emocjonalnych reakcji na to, co mówią pacjenci, stanowi absolutną podstawę przygotowania do zawodu lekarza. Freud porównał pracę terapeuty do operacji, a chyba nie mielibyśmy najlepszej opinii o chirurgu, który po rozcięciu brzucha pacjenta zbladłby i wybiegł z sali operacyjnej, krzycząc: „Co za straszliwy rak!”."
(pdf.str. 64)
- no jest to prawda :D
"Przypomina mi się mądra uwaga przypisywana dość często Carlowi Jungowi: „myślenie jest trudne, dlatego większość ludzi osądza”."
(pdf.str. 119)
"Należy zdać sobie sprawę, że większość morderstw jest związana ze szczególną relacją łączącą sprawcę z ofiarą, natomiast poza tą relacją zagrożenie jest minimalne. Wbrew nieodpowiedzialnym relacjom medialnym ludzie, którzy dopuścili się morderstwa, nie są na ogół niebezpieczni dla ogółu społeczeństwa."
(pdf.str. 162)
"Przedstawienie powyższych opowieści o cierpieniu i przemocy miało służyć temu, że jeśli następnym razem przeczytacie wiadomość albo obejrzycie film o jakimś „potworze w ludzkiej skórze”, podejdziecie do sprawy z całkiem nową świadomością, wiedząc, że wszystkich o wiele więcej łączy, niż dzieli."
(pdf.str. 412)
(czytana/słuchana: 14-16.12.2025)
5-/5 [8/10]
Patronat 
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Życie mimo wszystko. Rozmowy o samobójstwie
Przerażające statystyki, które na długo zapadną mi w pamięć. Książka rozprawia się z mitami i pomaga przybliżyć ten temat z różnych perspektyw. Daje również podstawowe narzędzia, które pozwalają lepiej zrozumieć, jak można pomóc, jak się zachować i jak reagować, a także jak dostrzegać sygnały ostrzegawcze świadczące o tym, że dzieje się coś niedobrego.
Przerażające statystyki, które na długo zapadną mi w pamięć. Książka rozprawia się z mitami i pomaga przybliżyć ten temat z różnych perspektyw. Daje również podstawowe narzędzia, które pozwalają lepiej zrozumieć, jak można pomóc, jak się zachować i jak reagować, a także jak dostrzegać sygnały ostrzegawcze świadczące o tym, że dzieje się coś niedobrego.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChyba nie ma drugiej osoby w Polsce, która w ostatnim czasie zrobiłaby tyle dla wzrostu świadomości i zrozumienia dramatu jakim jest każda samobójcza śmierć, co dr Halszka Witkowska. Na skutek samobójstwa ginie w naszym kraju więcej ludzi niż w wypadkach komunikacyjnych, mimo to cały czas samobójstwo okryte jest jakąś zmową milczenia, wstydu, niezrozumienia, jakimś rodzajem tabu. Tymczasem od naszego zrozumienia, empatii, uwagi poświęconej drugiemu człowiekowi często zależy czy ten ktoś będzie żył czy nie. Cały czas powielamy jakiej przestarzałe myślowe stereotypy, odwracamy głowę tudzież mamy zawsze działające i zawsze na czasie "weź się w garść", "inni mają gorzej". Bólu jaki odczuwa człowiek pogrążony w kryzysie samobójczym nie widać ale nie znaczy to że jest mniej dojmujący i nieznośny niż każdy inny nad którym się litujemy. Później pojawia się spóźniona refleksja, że można było coś zrobić, tudzież rozbrajające "a taki był uśmiechnięty i zadowolony, jakim cudem się zabił" to nie kwestia cudów, to kwestia człowieczeństwa.
Chyba nie ma drugiej osoby w Polsce, która w ostatnim czasie zrobiłaby tyle dla wzrostu świadomości i zrozumienia dramatu jakim jest każda samobójcza śmierć, co dr Halszka Witkowska. Na skutek samobójstwa ginie w naszym kraju więcej ludzi niż w wypadkach komunikacyjnych, mimo to cały czas samobójstwo okryte jest jakąś zmową milczenia, wstydu, niezrozumienia, jakimś rodzajem...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to8/2026 (e-book 1/2026)
Żyjemy w kraju, w którym rocznie – uśredniając statystyki – dochodzi do ok. 500 morderstw. W wypadkach samochodowych w minionym roku zginęło 1651 osób. Według danych Komendy Głównej Policji obejmujących tylko trzy kwartały (styczeń – wrzesień) 2025 roku życie odebrało sobie 3600 osób.
Statystyki z minionych lat wykazują, że co roku śmiercią samobójczą odchodzi ponad pięć tysięcy osób…
Na piętnaście samobójstw popełnianych KAŻDEGO DNIA– dwunastu dokonują mężczyźni między czterdziestym a sześćdziesiątym rokiem życia.
Prof. Brunon Hołyst, specjalista w dziedzinie kryminologii, wiktymologii i suicydologii napisał w jednej z prac, że samobójca nie chce umrzeć, on po prostu nie może żyć dalej. I o tym głównie jest ta książka.
Rozmowa z Halszką Witkowską, jednym z największych naukowych autorytetów w dziedzinie suicydologii w Polsce, uzmysławia czytelnikowi skalę oraz naturę problemu.
Badaczka analizuje zagadnienie z uwzględnieniem całej masy czynników wpływających na jego istnienie, przedstawia złożoność kwestii, analizuje motywacje wynikające z powodów osobistych, społecznych, kulturowych. Omawia naturę myślenia tunelowego, skalę letalności, wyjaśnia ogrom pojęć związanych z tematyką, naświetla wpływ anhedonii na podjęte decyzje, formy i sposoby dokonywania ostatecznych decyzji (np. pakt samobójczy),kompleksowo rozważa także kwestię postwencji, czyli pomocy osobom dotkniętym żałobą po samobójczej śmierci kogoś bliskiego. Uświadamia także całą masę zagrożeń mających dziś wpływ na ludzi w depresji – wykluczenie społeczne, postępujące ubożenie społeczeństwa, przemoc rówieśnicza, internet jako narzędzie presji i opresji.
Jednocześnie omawia i prostuje wiele stereotypów narosłych wokół zagadnienia, który ciągle jest tematem tabu, a współczesny medialny przekaz zwykle robi dla sprawy więcej złego niż dobrego. Na szczęście pojawiają się powoli narzędzia pomocne dla osób w kryzysie psychicznym, w czym ogromna zasługa właśnie Halszki Witkowskiej i całego zespołu ludzi, z którymi współpracuje.
Książka to przerażająco smutna, bo nie może być inna.
Człowiek zaczyna patrzeć na własne życie z innej perspektywy.
Zaczyna sobie zadawać pytania, których wcześniej nie formułował. I co gorsza: zaczyna sobie udzielać odpowiedzi…
Więc, „nic to” — śmierć, czy „nic to” — życie, jak pytał mój Mistrz, Jacek Kaczmarski?
I przypominam:
Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym
800 702 222
Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży
116 111
Telefon wsparcia emocjonalnego dla dorosłych
116 123
8/2026 (e-book 1/2026)
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŻyjemy w kraju, w którym rocznie – uśredniając statystyki – dochodzi do ok. 500 morderstw. W wypadkach samochodowych w minionym roku zginęło 1651 osób. Według danych Komendy Głównej Policji obejmujących tylko trzy kwartały (styczeń – wrzesień) 2025 roku życie odebrało sobie 3600 osób.
Statystyki z minionych lat wykazują, że co roku śmiercią...
Książka jest napisana w miękki i lekki sposób, mimo że porusza trudny temat. Co jest już na duży plus dla tej książki. Widać, że autorzy chcieli opowiedzieć o nim szeroko, ale jednocześnie nie przytłoczyć czytelnika ani nie sprawić, żeby uciekł w trakcie lektury. Uważam to za jej drugi duży plus, bo dzięki temu każdy może po nią sięgnąć. Nie znajdziemy tu bestialskich opisów, a raczej próby zrozumienia i przeanalizowania, co mogli czuć samobójcy lub osoby podejmujące próby samobójcze. Dużo miejsca poświęcono psychice i temu, jak trudno jest takim osobom dostrzec swój świat z innej perspektywy, przez co często wpadają w samotność, niezależnie od tego, ile osób mają wokół siebie.
Ciekawie wypada jedno spostrzeżeń pani Halszki, że o samobójcach często myśli się romantycznie. W filmach próby samobójcze i samobójstwa pokazuje się jako efekt straconej miłości, niedostrzeżonej miłości albo dramatyczny krzyk o pomoc. To ogromne uproszczenie, bo wiele takich decyzji jest bardzo długo przemyślanych i dokładnie zaplanowanych. Nie wszyscy zostawiają listy pożegnalne, w których nie znajdziemy pożegnalnych poematów ani długich rozważań o życiu, trudnościach czy samotności. Często pojawia się zwykłe wyjaśnienie, że ktoś „musiał to zrobić”, by ulżyć swoim najbliższym. W wielu listach jest nawet lista rzeczy do załatwienia po ich śmierci. W tych słowach widać samotność i ogromny ciężar, którego nie chcieli przerzucać na innych. Co jest bardzo przytłaczające w moim odbiorze, mimo że zostało to napisane w delikatny sposób, to wiele te opisy dają do myślenia.
To książka o samotności, niezrozumieniu i o braku wrażliwości na drugiego człowieka. Z jej treści wynika, że wiele osób nie było słuchanych albo nie miało z kim szczerze porozmawiać. Samobójcą może zostać każdy, niezależnie od wieku, płci czy doświadczeń. I chociaż brzmi to jak „równość”, to płaci się za nią strasznie wysoką cenę.
Przygnębiło mnie również to, jak często osoby podejmujące próby myślą, że odejściem przyniosą ulgę innym. To dla mnie zupełnie niezrozumiałe, ale jednocześnie pokazuje, jak bardzo różnimy się w sposobie odczuwania i postrzegania świata.
Książka jest napisana w miękki i lekki sposób, mimo że porusza trudny temat. Co jest już na duży plus dla tej książki. Widać, że autorzy chcieli opowiedzieć o nim szeroko, ale jednocześnie nie przytłoczyć czytelnika ani nie sprawić, żeby uciekł w trakcie lektury. Uważam to za jej drugi duży plus, bo dzięki temu każdy może po nią sięgnąć. Nie znajdziemy tu bestialskich...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo potrzebna książka.
Bardzo potrzebna książka.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTa książka to wywiad z panią profesor Halszką Witkowską, która łatwym i przystępnym językiem dzieli się zdobytą wiedzą i swoim doświadczeniem. Ta książka to również poradnik dla osób, który zderzyły się problemem samobójstwa w otoczeniu. Polecana dla młodzieży, ale moim zdaniem również dla nauczycieli, rodziców, wychowawców i dla każdego z osobna.
Ta książka to wywiad z panią profesor Halszką Witkowską, która łatwym i przystępnym językiem dzieli się zdobytą wiedzą i swoim doświadczeniem. Ta książka to również poradnik dla osób, który zderzyły się problemem samobójstwa w otoczeniu. Polecana dla młodzieży, ale moim zdaniem również dla nauczycieli, rodziców, wychowawców i dla każdego z osobna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWażna książka, ciekawe wątki, ale forma dość irytująca. Dużo powtórzeń, pytania jakby wklejone sztucznie. Zabrakło mi omówienia konkretnych przyczyn, posłużenie się przykładami i tematu samobójstw z powodów ekonomicznych.
Ważna książka, ciekawe wątki, ale forma dość irytująca. Dużo powtórzeń, pytania jakby wklejone sztucznie. Zabrakło mi omówienia konkretnych przyczyn, posłużenie się przykładami i tematu samobójstw z powodów ekonomicznych.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiekawy reportaż o temacie, który nadal – niestety – w społeczeństwie pozostaje pewnym tabu. Wciągający, opowiadający o tym, jak prostota jest najlepszym rozwiązaniem, jeśli chodzi o temat samobójstw i jak o społeczeństwie mówić w domenie publicznej tak, aby nie zachęcać – nie romantyzować, nie idealizować, nie podsumować pomysłów; ale mimo wszystko na ten temat rozmawiać, bo śmierć była jest i będzie obecna w naszym życiu, także ta samobójcza. Ciekawa pozycja, którą czyta się naprawdę bardzo szybko – uważam, że pewien must have dla każdego z nas; choć niekiedy może być pełna kwestii pozornie oczywistych to jednak należy je powtarzać w kółko, aby utrwaliły się społeczeństwie. Doświadczenie pokazuje, że często, dzięki tym pozornym trywializmom, możemy uratować życie osobie w kryzysie samobójczym.
Ciekawy reportaż o temacie, który nadal – niestety – w społeczeństwie pozostaje pewnym tabu. Wciągający, opowiadający o tym, jak prostota jest najlepszym rozwiązaniem, jeśli chodzi o temat samobójstw i jak o społeczeństwie mówić w domenie publicznej tak, aby nie zachęcać – nie romantyzować, nie idealizować, nie podsumować pomysłów; ale mimo wszystko na ten temat rozmawiać,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo dobra książka.
Bardzo dobra książka.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka, którą powinien przeczytać każdy. Bałam się lektury, trudnego tematu. Jednak nie przygnębia, a niesie nadzieję, że można pomóc.
Książka, którą powinien przeczytać każdy. Bałam się lektury, trudnego tematu. Jednak nie przygnębia, a niesie nadzieję, że można pomóc.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to