Rapsodia Węgierska - Przygoda Maxa Friedmana

Baaardzo porządna szpiegowska historia. Podoba mi się również archaiczny rysunek, ładnie nawiązuje do tamtych czasów. Z chęcią przeczytałbym kolejne przygody Maxa.

Baaardzo porządna szpiegowska historia. Podoba mi się również archaiczny rysunek, ładnie nawiązuje do tamtych czasów. Z chęcią przeczytałbym kolejne przygody Maxa.

Rapsodia Węgierska to bardzo ciekawie poprowadzona historia szpiegowska z ciekawą intrygą. Komiks w odpowiednich proporcjach łączy ze sobą akcję oraz gadające głowy. Wszystko to jest pierwszym planem na tle intrygi, w którą zaangażowane są wszystkie kluczowe wywiady czasów międzywojennej Europy.

Rapsodia Węgierska to bardzo ciekawie poprowadzona historia szpiegowska z ciekawą intrygą. Komiks w odpowiednich proporcjach łączy ze sobą akcję oraz gadające głowy. Wszystko to jest pierwszym planem na tle intrygi, w którą zaangażowane są wszystkie kluczowe wywiady czasów międzywojennej Europy.

To takie komiksy, o których najlepiej byłoby napisać, że nudnawe, ale z racji jakiegoś tam uznania określisz je raczej jako "solidne" i "oferujące klasyczną narrację". Główny bohater jest tak bezpłciowy, że jutro już nie będę o nim pamiętał, a fabuła toczy się ślamazarnie z racji zbyt wielu słów, nazwisk, które trudno zapamiętać i intrygi, jaką można sobie wprawdzie w głowie sensownie poukładać, ale żeby się nią ekscytować trzeba mieć pewnie 70 lat. Nie no, przesadzam, ale w 2022 naprawdę trudno się tu czymkolwiek podniecić

To takie komiksy, o których najlepiej byłoby napisać, że nudnawe, ale z racji jakiegoś tam uznania określisz je raczej jako "solidne" i "oferujące klasyczną narrację". Główny bohater jest tak bezpłciowy, że jutro już nie będę o nim pamiętał, a fabuła toczy się ślamazarnie z racji zbyt wielu słów, nazwisk, które trudno zapamiętać i intrygi, jaką można sobie wprawdzie w...

"Rapsodia Węgierska" to z jednej strony klasyk, a z drugiej trochę ramotka, natomiast z trzecie całkiem niezły komiks szpiegowski, którego akcja toczy się chwilę przed wybuchem II Wojny Światowej. Historia rozwija się tutaj bardzo niespiesznie, ale to też dobrze, bo początkowo ciężko jest ogarnąć, kto jest kim i jaki ma swój udział w intrydze. Gdy już się zaznajomiłem z postaciami, to w końcu udało mi się wciągnąc w tę szpiegowską opowieść. Fabularnie nie ma tutaj niczego nadzwyczajnego, bohater też raczej nie wzbudza sympatii (po prostu jest). Doceniam "Rapsodię Węgierską" jako klasykę komiksu szpiegowskiego, ale komiks nie zestarzał się najlepiej. Warstwa graficzna za to wygląda naprawdę ciekawie.

"Rapsodia Węgierska" to z jednej strony klasyk, a z drugiej trochę ramotka, natomiast z trzecie całkiem niezły komiks szpiegowski, którego akcja toczy się chwilę przed wybuchem II Wojny Światowej. Historia rozwija się tutaj bardzo niespiesznie, ale to też dobrze, bo początkowo ciężko jest ogarnąć, kto jest kim i jaki ma swój udział w intrydze. Gdy już się zaznajomiłem z...

Całkiem sprawny komiks szpiegowski. Momentami postaci są nieco sztampowe, jednak całość nadrabia klimatem, a ten jest gęsty i bardzo ciekawy, czuć w nim napięcie i zbliżającą się tragedię...

Całkiem sprawny komiks szpiegowski. Momentami postaci są nieco sztampowe, jednak całość nadrabia klimatem, a ten jest gęsty i bardzo ciekawy, czuć w nim napięcie i zbliżającą się tragedię...

Rok 1938, na starym kontynencie da się wyczuć ogromne napięcie, które udziela się nie tylko zwykłym ludziom, ale również rządom poszczególnych krajów. Każdy zdaje sobie sprawę z tego, że zbliża się coś „wielkiego”, co zmieni oblicze świata. Nikt nie jest jednak świadom ogromu tragedii, z którymi przyjdzie się mierzyć. W takich realiach trwa wzmożony konflikt wywiadów. Agencje poszczególnych państw przygotowują się na niebezpieczną przyszłość. Jedną z ofiar trwającej „wojny cieni” jest francuska sieć szpiegowska Rapsodia. Ktoś w Budapeszcie zaczyna likwidować agentów tej siatki. Nie wiadomo kto za tym stoi, czy są to Niemcy, Rosjanie czy może jeszcze ktoś inny. Sprawa musi zostać szybko wyjaśniona, najlepiej przez kogoś sprawdzonego, potrafiącego radzić sobie z wieloma problemami. Tym kimś jest Max Fridman, genialny śledczy, który nie wie, że jego działania mogą wpłynąć na oblicze historii.

Rapsodia węgierska jest początkiem większej serii przygód Maxa Fridmana autorstwa włoskiego twórcy Vittorio Giardino. Tytuł posiada wiele zalet, które sprawiają, że jest to pozycja warta uwagi. Do najważniejszych z nich zaliczają się jednak dwa elementy.

Po pierwsze historia. Twórcy udaje się tutaj zachować bogaty, intensywny i szczegółowy kontekst historyczny. Autor ukazuje tutaj świat, który wyczuwa, że zbliża się coś „wielkiego i niebezpiecznego”. Dotyczy to zarówno państw, agencji wywiadów czy zwykłych ludzi. Giardino dba o szczegóły kreślonego scenariusza, zarówno te czysto historyczne, jak i te z otoczenia bohaterów (ciekawy obraz Budapesztu końca lat 30tych). Prowadzoną przez niego fabułę można więc określić mianem przemyślanego, wciągającego i zachwycającego dokumentu historycznego, który może być podstawą bardziej złożonej lekcji przeszłości.

Po drugie klimat i bohaterowie. Tytuł jest jednym z niewielu komiksów (które czytałem),w których szpiegowska intryga podana jest w bardzo „prawdziwej” formie. Nic nie jest tutaj przesadzone, tak jak ma to miejsce w innych „szpiegowskich dziełach” pokroju np. Bonda. Całość opiera się głównie na psychologii, lawirowaniu pomiędzy kłamstwem i całą masą półprawd oraz umiejętnym ocenianiu zarówno sytuacji, jak i napotkanych ludzi. Przekłada się to oczywiście na dynamikę i widowiskowość historii. Jeśli ktoś liczy na mocne sceny akcji, to poczuje się bardzo rozczarowany. W 99.9% album wypełniają dobrze napisane dialogi, które popychają historię do przodu. Ze szpiegowskim klimatem komiksu łączą się również świetne kreacje bohaterów. Postacie są niezwykle żywe i prawdziwe, dotyczy to zarówno głównego bohatera, jak i napotkanych przez niego osób.

Trochę mniej entuzjastycznie można wypowiadać się na temat warstwy graficznej albumu. Rysunki swoim stylem przypominają lata 70-te, gdzie artyzm prac mieszał się z pewną umownością niektórych detali. Nie jest to coś, co może zachwycić współczesnego miłośnika powieści graficznych, szczególnie jeśli ten mocno przywyknął do obecnych standardów.

https://gameplay.pl/news.asp?ID=141040

Rok 1938, na starym kontynencie da się wyczuć ogromne napięcie, które udziela się nie tylko zwykłym ludziom, ale również rządom poszczególnych krajów. Każdy zdaje sobie sprawę z tego, że zbliża się coś „wielkiego”, co zmieni oblicze świata. Nikt nie jest jednak świadom ogromu tragedii, z którymi przyjdzie się mierzyć. W takich realiach trwa wzmożony konflikt wywiadów....