Amazing Spider-Man. Życiowe osiągnięcie. Tom 3

Kraven Łowcy powraca i szykuje nie lada wydarzenie dla swojego odwiecznego wroga - Spider-Mana. W tym w nowojorskim Central Parku, odgrodzonym od reszty świata polem siłowym, gromadzi całą plejadę superzłoczyńców, polujące na nich roboty oraz Człowieka-Pająka. Historia jest całkiem dobra i, pomimo objętości, szybko się ją czyta. Zakończenie, zgodnie z zapowiedzią na okładce, zdecydowanie zaskakuje. Polecam

Jak dla mnie komiks kompletny: mnóstwo bohaterów, mnóstwo wrogów , a wszystko podane w sposób bardzo przystępny, ciekawy i zachęcający do dalszego czytania i poznania dalszych losów Pajączka. O mnóstwie easter-eggów nie wspominam, bo to chyba standard w Spider-Manach, ale połączenie akcji, wprowadzania dodatkowych postaci, wątków pobocznych jest niemal idealnie poprowadzone. Rysunki przekozackie, mnóstwo kolorów, ale jasnych i przejrzystych. Fabularnie broni się mocno, historia non stop trzyma napięcie, jest ciekawie wizualnie i tekstowo, a końcówka zaostrza tylko apetyt na więcej.

Sam wątek konfliktu czyta się całkiem dobrze, chociaż nie jest on eksplorowany zbyt głęboko jak chociażby w pierwszej wojnie domowej Marvela. A momentami nawet da się wyczuć, że akcja leci przed siebie byleby szybko przywrócić pierwotny status drużynie strażników i nietrudno jest czuć spory niedosyt. Wszystko przez to, że pędząca szybko fabuła nie daje wiele czasu na głębszą eksplorację relacji między postaciami. Mimo to sam komiks czyta się naprawdę dobrze ze względu na chociażby humor czy dobrze napisaną akcję. Dzięki czemu Strażnicy Galaktyki to kolejny tom z bardzo dobrej serii Marvel Fresh. I śmiało można go śmiało polecić każdemu fanowi drużyny kosmicznych banitów. Całą recenzje przeczytasz tutaj: https://popkulturowcy.pl/2021/12/30/straznicy-galaktyki-tom-1-recenzja-komiksu/

Dobra pozycja na start z komiksowym świecie pająka. W dobry sposób informuje co się działo wcześniej jednocześnie nie traktując czytelnika jak głupka. Największym minusem jest główny antagonista. Pojawia się na chwilę, czytelnik ma masę pytań na które nie dość, że nie dostaje odpowiedzi. To po chwili wracamy do dużo lepszej historii dzielonej na życie Petera i życie Spidermana.

Pierwsze zetknięcie z Deadpoolem na łamach komiksu - bezbolesne, ale też bez zbędnego zachwytu. Pierwsza historia z Mikołajem na pierwszym planie - super do czytania, szczególnie pod koniec grudnia, solidna historia. Drugi zeszyt o przygodach Wade'a Wilsona w parku rozrywki nawet na takim poziomie abstrakcji, jaki spodziewałem się w tym komiksie bardzo mało przejmujący, mało zabawny i zero błysku płynącego z czerwono-czarnego super(?)hero. Kolejny segment w którym Jessica Jones w kooperacji (XD) z Deadpoolem poszukuje skradzionego serca owego bohatera... skradła moje serce. Abstrakcja, wartka akcja, prztyczki między dwójką bohaterów i "antagonista" sprawiły dużo uśmiechu na twarzy. No i oczywiście danie główne, bo jak mniemam z tego powodu zbiór opowiadań nazwano "Dobranoc" również błyskotliwy, zabawny, a zaprezentowanie przeciwnika Deadpoola robi wrażenie, geneza jego powstania oraz moc przeciwnika została świetnie zaprezentowana na łamach komiksu. Całość solidna, graficznie nie ma się do czego przyczepiać, jedynie fabuła w pierwszych dwóch segmentach mogłaby lepiej "twistować" i bawić.

W kolejnym tomie przygód Avengers w runie Aaron'a o wiele więcej perypetii między bohaterami niż standardowego "zwalczania zła we wszechświecie". Ta przyziemność ma swoje plusy i minusy. Autor gra z nami na emocjach przywołując multum superbohaterów, które już wcześniej pojawiały się na kartach komiksów (uważam, że momentami niepotrzebnie). Z uśmiechem przywitałem "Zimową Gwardię" ze względu na nawiązania do słowiańskiej kultury. Podejrzewam, że całość ma stanowić łącznik między tomem pierwszym, a trzecim, natomiast obawiam się, że "Dookoła świata" zostanie w mojej pamięci jako kolejny odcinek brazylijskiej telenoweli.

Opowieść o Doktorze Strange, moim ulubionym wśród superbohaterów, walczącym z Galactusem...niestety mam wrażenie że coś nie do końca zagrało. Stąd ocena 7/10, komiks dobry, niestety nie rewelacyjny, do przeczytania w zimowy wieczór jak nie ma nic do roboty.

Dość trudno ocenić, ponieważ "solowe" przygody Pająków w różnych wymiarach były ciekawe, błyskotliwe i pomimo, że proste w fabule, to najzwyczajniej w świecie "chwytały" i chciało się więcej. Niestety w momencie zgrupowania efekt wow był mizerny. Nagromadzenie bohaterów nie pozwoliło żadnemu z nich rozwinąć skrzydeł, nie miał tu kto grać "pierwszych skrzypiec", a antagoniści zbyt mistyczni, wydumani i pompatyczni. Całość, choć długa, warta przeczytania.

Venom to moja ulubiona postać z całego uniwersum. Uwielbiam każdy z filmów i stwierdziłam ze nadszedł czas żeby wziąć się za komiksy. Marvel fresh to pierwsza seria z nim w roli głównej. Ten tom jest przepięknie wydany. Ilustracje są dopracowane i tak dynamiczne jakby historia miała na nas wyskoczyć. Bardzo doceniam też że po za świetnymi rysunkami mamy narrację poprowadzona w wciągający sposób. Nie jest to jakiś tam komiks o super bohaterze, kryje się tam też głębsza historia.

Ocena spada w porównaniu do poprzedniego temu ze względu na skakanie po wątkach. To znaczy ogólnie rozumiem zamysł I broni sie jako całość. Jednak tom 1 miał bardziej płynna narracje, a tutaj mamy kilka historii po sobie. I mimo ze wszystko kręci się wokół głównego tematu to jednak dał mi takich emocji jak poprzednia część.

Nieśmiertelny Hulk to kolejny zeszyt z serii Marvel Fresh, który pokazuje, że dom pomysłów Marvela niejako przeżywa swój renesans pod względem świetności wydawanych historii. Nawet jeśli oprawa wizualna może nie powalać to wciąż zapowiada się jako kawałek naprawdę dobrej historii, która podobnie jak Venom ma szansę zredefiniować postrzeganie zielonego Goliata przez czytelników i zaraz obok takich komiksów jak Czerwony syn i Mr. Miracle to rzecz, która musi znaleźć się na półce każdego miłośnika komiksów. Cała recenzja tutaj: https://popkulturowcy.pl/2021/11/11/niesmiertelny-hulk-tom-1-recenzja-komiksu-marvel-fresh-w-natarciu/

Zbiórka! Pod koniec swojego poszatkowanego runu Thora Jason Aaron zaczął kolejny – Avengers. Obie serie prowadziły razem do Wojny Światów. Jednak Aaron nie byłby sobą, gdyby dodatkowo nie bawiłby się lore świata Marvela i tutaj również musiał dorzucić swoje trzy grosze. W jego ramach skakał bardzo w wątkach i settingach: od prehistorycznych Avengers, przez wampiry („Walczymy z wampirami zabijającymi wampiry u boku wampira zabijającego wampiry”),po Celestiale. Trochę mnie to szczerze zmęczyło. Pierwotnie chciałem doczytać do Wojny Światów i może dalej, ale zostałem przy pierwotnym planie (do zeszytu 21, tj. 4 tomu zbiorczego). Po prostu czytam też dużo lepszego „Absolute Supermana” (na pewno jest poważniejszy) i nie chce przejeść się granulatem Jamesa Aarona. Trzeba przyznać, że Aaron potrafi pisać drużynówkę. Mamy budowanie relacji, ale przede wszystkim – pozwala wybrzmieć postaciom. W końcu Ghost Rider, którego mocą jest ognisty samochód i efekty specjalne, nie może się równać z Iron Manem, Kapitanem Ameryką, czy Thorem. Prawda? Cóż, takie wrażenie stara się stworzyć James Aaron, ale kto choćby oglądał Agentów Tarczy, ten wie swoje. Mimo tego Ghost Rider dostaje na początku jeden z najbardziej ekscytujących momentów. Krótko mówiąc – bez niego nie uratowaliby świata. Równie ważna jest She-Hulk randkująca z Thorem, albo frenemies Starka i Danvers. Ale jedną z najlepszych scen pokazujących relacje wszystkich jest finałowa scena Wojny Światów – główne trio Avengers odpoczywa sobie w saunie i rozmawiają. A gdy kończą, dołącza do nich cała drużyna. Ciekawe jest też ułożenie w tych Avengers w świecie Marvela. S.H.I.E.L.D. larpuje zakon jezuitów i została kolejny raz rozwiązana. Ich miejsce zastępują Agenci Wakandy, a na ich czele Czarna Pantera. To on w chwili potrzeby zostaje liderem nowych Avengers, a poza tym prowadzi konsultacje lekarskie z Doktorem Strangem. Ta dziwaczna drużyna okazuje się dziwnie przypominać Prehistorycznych Avengers, których losy również poznajemy. Najmniej odpowiadającą postacią w obu drużynach jest Kapitana Ameryki zamiast Żelaznej Pięści. Jednak wątek tych dawnych Avengers jest rozłożony chyba na cały run i trudno coś więcej powiedzieć, niż że jest ciekawy. Warto zapewne napisać coś o warstwie graficznej. Tutaj najłatwiej porównywać do rysowników towarzyszących Aaronowi przy Thorze. No i oczywiście, choć pięknie rysowanej Thor nic nie przebije, to Ed McGuiness chyba nie jest najbardziej typowym rysownikiem w Marvelu. By to zaprezentować, najlepiej przedstawić okładkę i pierwszą stronę, które co zaskakujące bardzo dobrze reprezentują styl graficzny w środku.  Avengers  Prehistoryczni Avengers  Poza podziwianiem stylu graficznego można od razu porównać sobie też obie drużyny. Najśmieszniejsze, że chyba w tych Avengersach pojawiają się jeszcze z dwie drużyny – Rosyjska i Amerykańska patriotyczna będąca podróbą JLA (w końcu nowi Avengers to obca siła z Afryki, tj. Wakandy). Ta mnogość postaci potrafi dodatkowo męczyć, kiedy nie do końca jeszcze wiadomo, po co ich tyle. Jeśli zatem oczekujecie odrobiny humoru („Jeśli to inwazja Atlantydy, pozwolimy prezydentowi zbombardować wszystkie oceany”),wymyślnego światotwórstwa czy ciekawych relacji, to „Avengers” Jamesa Aarona może się wam spodobać. Oczywiście warto raczej przeczytać wpierw jego „Thora”, ale można skończyć jak ja – z potrzebą odwyku od jego lżejszego stylu, który pojawia się w obu seriach. Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Zbiorcza hekatomba absurdalnych pomysłów i wcale niezgorszego humoru, pokazującą przewrotny pomysł na kilkoro trzecioligowych złoczyńców, którzy zawsze dostają łomot od Spider-Mana. Ich choć Pajeczaka jest tutaj jak na lekarstwo, to i tak będziecie kibicowali tym przewrotowcom. Bo jak nie kibicować fajtułapom, którzy mają okazję wyjść na swoje. Dla mnie bomba.

Omawiana pozycja to pierwszy tom opowiadający o przygodach Mistrza Sztuk Mistycznych z serii wydawniczej Marvel Fresh, która przedstawia wydarzenia dziejące się po historiach znanych z serii Marvel Now 2.0. Tak przynajmniej to wygląda, jeśli chodzi o polskie wydania… Na temat oryginalnej chronologii nie będę się wypowiadał. Nie ogarniam amerykańskich wydań… Przejdźmy jednak do samego albumu. Pierwsze co zauważyłem to zdecydowanie lżejszy ton historii. Pierwszym tomu z serii Marvel Now 2.0 był zdecydowanie mroczniejszy. We wspomnianym albumie, paleta barw była bardziej wyblakła, a sama historia poruszała kilka mrocznych wątków… Omawiana pozycja porusza mnie trudnych wątków i jest okraszona bardziej żywymi kolorami. W niniejszym albumie możemy znaleźć jedną większą historię i 4 mniejsze (krótsze),które nie są ze sobą jak zrozumiałem zbytnio powiązane. Wspomniane 4 dodatkowe opowieści są okey, nie mam problemu, z tym że znalazły się w albumie. Przechodząc jednak go głównej historii. Uważam ją za naprawdę ciekawą. Szczególnie spodobał mi się motyw magicznej kuźni i przekuwania zaklęć w różnego rodzaju artefakty. Oczywiście nie będę ukrywał, że spodobało mi się cameo Tony’ego Starka (Iron Man’a). Uśmiechnąłem się, gdy czytałem kwestie, w której Strange tłumaczy, że zgłosił się do Tony’ego o radę, ponieważ ten jest superbohaterem, który zaliczył najwięcej upadków, jak i powstań. Jak dla mnie, to idealny zwięzły opis, postaci Iron Man’a. Wracając jednak do postaci i przygód Mistrza Sztuk Mistycznych. Omawiany album oceniam bardzo wysoko, daje mu ocenę 8/10. Komiks porusza wiele ciekawych motywów, kontynuuje m. in. koncept ukazany w poprzedniej serii, że magia ma swoją cenę. Spodobała mi się również postać Kanny, która jest technomantką. Niestety nie wydaje mi się, by Stephen Strange przeszedł jakąś przemianę, w niniejszym albumie, co jest chyba największym minusem przedstawionego tytułu. Czy polecam omawianą pozycje? Fanom Marvel'a i postaci Doktora Strange’a jak najbardziej. Myślę, że innym czytelnikom, też mogę go polecić, może nie będzie to dla nich wspaniałe doświadczenie jak dla fanów uniwersum, ale myślę, że na pewno nie będą też jakoś mocno rozczarowani niniejszą pozycją, jeśli poświęcą jej swój czas. Jeśli ktoś, nigdy nie czytał komiksów z uniwersów Marvel'a, a chcą spróbować, to myślę, że omawiana pozycja, może być czymś, od czego warto zacząć. Jednak pragnę ostrzec, że komiksy superbohaterskie to specyficzny rodzaj dzieł…

Wszechświat to nauka, wiedza, to dane. Wszechświat to wszystko co nas otacza, nawet stanowiąca odrębny ocean nieskończonych dóbr najrozmaitszych form, mediów i gatunków popkultura, stanowiąca w tej oazie wszechdobra Kosmosu, ot paradoksalnie odrębny mikrokosmos - tą przestrzeń, i to mocno specyficzną, indywidualną, z perspektywy gatunku ludzkiego, naszej cywilizacji, która tego rodzaju odłam kulturo-rozrywki tworzy od dziesiątek lat, jak nie więcej. Jak wiemy ,,rozrywkę dla mas”, w porównaniu do obecnej formy popkultury, czyli to co znaczy ona dla typowego, spragnionego ciekawej rozrywki odbiorcy na Świecie, znano już w starożytności – w końcu słynne powiedzenie ,,Chleba i Igrzysk!” od gawiedzi, znudzonego biernością Cesarstwa pospólstwa, domagającego się w Starożytnym Rzymie wartkich rozrywek, cóż, nie ma zmiłuj, znane na pewno jest każdemu, i w pewien sposób potwierdza to, ile dla typowego, zamieszkującego dane zbiorowości i społeczności człowieka ważna jest jakakolwiek rozrywka. Chyba świata na nowo tym wnioskiem nie odkryję: popkultura prędzej czy później musiała się więc narodzić, także dojrzeć i ewoluować do tej formy, w której tak szeroko jak tylko można doświadczamy jej obecnie. Nie tylko film, serial, powieść, przewodnik, biografia, nowelka czy poradnik. W olbrzymim, praktycznie rozrastającym się do nieskończonych rozmiarów przeogromnym worze, w którym mieści się cała zgromadzona i wciąż i wciąż rozwijana i realizowana popkultura, swoje szczególne miejsce, opisujące w specyficzny sposób, co to znaczy być typowym, zakochanym w swojej pasji geekiem i nerd-maniakiem, zajmuje coraz bardziej popularne globalnie medium komiksowe. W szczególności swoją ,,małą ojczyznę” dla wielbicieli narracji obrazkowych kreuje komiks superbohaterski – mnogość opowieści o mężnych postaciach, obdarzonych supermocami, przedkładającymi życie i los mieszkańców danej metropolii czy obywateli Świata nad swoje życie, poświęcającymi się bez reszty dla słusznej sprawy, walczącymi z okrutnymi złoczyńcami chcącymi zniszczyć rzeczywistość, stłamsić ludzi, a nawet i zapanować nad całą Galaktyką czy Wszechświatem. To one zaczęły powoli podbijać Świat od momentu kiedy pojawiły się w latach 30 XX wieku w USA, a także potem gdy rozpowszechniły się (i wciąż to robią!) na cały glob. To one potrafiły rozkochać w sobie cały świat, przykuć uwagę doszczętnie, także sprawić, by tego rodzaju ,,superbohaterska” rozrywka stała się pasją za którą się podąży. W końcu historie o odwadze, niezłomności, ratowaniu Świata, przeciwstawianiu się tyranii są nam bliskie, gdyż stanowią odzwierciedlenie naszych cywilizacyjnych, społecznych lęków, naszych potrzeb, pragnień akceptacji, zrozumienia, wysłuchaniu i wielu, wielu innych problematyk i rozważań, które dręczą jednostkę czy grupy. Jak to się mówi ,,nie dziwota”, że komiksy o superbohaterach stały się na przestrzeni dziesiątek lat nazwijmy to ,,globalną małą ojczyzną” dla określonej grupy odbiorców. To naturalny stan rzeczy – powiedzmy: pociąg do narracji graficznych, kreślonych na dodatek urozmaiconą ,,kreską”, wypełnieniami, sposobem planowania kadrów etc., to naturalna popkulturowa potrzeba współczesnego cywilizowanego człowieka, przedstawiciela klasy średniej. Nie inaczej, komiksy, tym bardziej te ,,superheroe” nie są więc ,,ble”, to ważna część naszego dziedzictwa, wyznacznik tego, jakiego rodzaju kulturę, jakie jej standardy, wybór mediów i formy jest w stanie tworzyć ludzkość. I chyba jednym z tych ,,tworzycieli” najważniejszego sądzę odłamu ogólnej komiksu, czyli opowieści o ,,walczakach w trykocie lub spandeksie”, czyli kreacje o superbohaterach i ich nemezis, stanowią wydawnictwa Marvel Comics oraz DC Comics, Image czy Dark Horse. Jednakże to tylko pierwszy z nich, na dzień dzisiejszy potrafił przykuć moją uwagę w sposób, którego się nie spodziewałem, w sposób, który dał ,,skutek” w postaci niniejszych deliberacji poświęconych w głównej mierze konkretnemu komiksowi od ,,domu pomysłu Marvela”. To nie ślepy, niczym nie poparty fakt. To opisana danymi, liczbami, tabelkami i głosami ,,dziękczynienia” od uwielbiających wszelakie treści Marvela fanów, najczystsza obiektywnie prawda: wydawnictwo "Marvel", wróć, nie wydawnictwo a obecnie już globalna, licząca się w ogólnym segmencie światowej rozrywki, potęga, to nie tyle co korporacja, a samowystarczalny organizm, zbudowany z komórek opartych o gatunki, nurty i temu podobne struktury, związane z superbohaterami i wszystkim tym, co z heroizmem ubarwionym najrozmaitszą fikcją się wiąże. Marvel Comics niegdyś prowadzony w latach najlepszej jakościowo, moim zdaniem!, świetności przez świętej pamięci Stana Lee, uchodził za cholernie poważaną markę, z którą chciał współpracować każdy, ba!, za Instytucję, Króla i Boga w pojęciu kreacji popkulturowego oceanu możliwości. Nie lubię takich określeń, ale obecnie Marvel czy to w sferze komiksu czy jako wszystko to, co wytworzy Marvel Studios, i jako cała masa powiązanych z tym gadżetów, książek, mang i temu podobnych, to również mocarz i lider na caluktim Świecie, to również dominator i egzekutor w jednym. Jednak jest to nieco bardziej chaotyczny, nieprzewidywalny potentat na rynku rozrywki - nieco inny w stosunku do tego, co było te ,,naście lat temu!". Nie lubię nad wyraz wyszukanych, zbyt kombinowanych porównań, ale mówiąc delikatnie ,,obecny Marvel z racji chaosu powiązanego na linii Marvel Studios – Disney, nie jest tym samym Marvelem, co jeszcze około 15 lat temu. To marka, która wciąż robi fantastyczne filmy, seriale, daje świetne odświeżone historie komiksowe dla danych postaci czy drużyn bohaterów, ale… Marvel to już tylko Marvel, podążający jakby nie do ogarnięcia przez umysły wielu fanów ścieżką, której to kierunkowi rozwoju nawet i Ja, tak słabo wybrzydzający jestem coraz bardziej przeciwny. Ciekawym spostrzeżeniem, czy też nazywając to bardziej geekowsko: ,,fanowską rozkminą”, będzie zadanie sobie pewnego pytania czy Marvel Entertainment, albo jak kto woli ,,Marvel Comics”, najpotężniejszy, bodaj najstarszy i cholernie globalnie intensywnie popularyzowany producent i wydawca komiksów oraz wszystkiego, co z komiksów od książki aż po filmy jest związane, nadal potrafi zadowolić jakością tworzonej przez siebie popkultury? Czy, dajmy na to, wciąż jak to było około 2000-2008 roku potrafi dzięki angażowaniu odpowiednich ludzi na odpowiednie miejsca dać światu ciekawy i intrygujący komiks, powieść albo serial? Czy komiksy Marvela przechodzące ostatnio jakąś dziwną chaotyczną rewolucję, to wciąż konsekwentne fabularnie i wizualnie, pod względem kreacji atmosfery, napięcia, prowadzenia historii postaci ,,mięsko treści”, które aż chce się masami doświadczać, i to teraz?! Odpowiedź na tego rodzaju zagwozdko-bolączki fana może być bardziej subiektywna niż obiektywna; sporo w organizmie Marvela się pozmieniało. Tak, każdy wciąż znajdzie tu dla siebie odpowiedni ,,content”, ale tak jak ogólnie zmienia się trend popkulturowy, konwenanse, tak jak zmienia się ,,styl cywilizacji” i moda na rozrywkę, tak zmienia się źródło rozrywki, tym samym tak zmienia się Marvel. Mimo, mimo wszystko, mimo tych trudnych, dziwnych zmian w sercu zarządzania i planowania Marvel Entertainment, Marvel to wciąż gigantyczny świat, który fani lubią nazywać swoim prywatnym "Uniwersum". Teoretycznie, dzięki obecnym zmianom ,,inside” tej marki, mogę doświadczać tak dziwnego, jakby nie do końca równego i spójnego komiksu – opowieści poświęconej Wolverinowi, która ma jednak swój urok! - ot, tego rodzaju historii, nad której ,,moją fascynacją nad jej całością” będę jeszcze długo po jej omówieniu i niniejszym zrecenzowaniu rozważał. Tą historią jest ,,Powrót Wolverine’a” autorstwa S. McNivena, D. Shalvey’a oraz m.in. C. Soule’a, którego scenariusze znam dość dobrze z komiksów: ,,Star Wars: Kylo Ren. Początki”, „Thunderbolts: Nieskończoność” oraz powieści: ,,Star Wars: Wielka Republika: Światło Jedi”. Marvel FRESH to ciekawa inicjatywa – to linia czy raczej cykl wydawniczy Marvel Comics, założony jako kontynuacja po Marvel Now! 2.0 i Marvel Legacy. To do serii ,,Fresh” należy ,,Powrót Wolverina” – tej marki Marvela, i to w świecie komiksu, w takiej a nie innej chronologii wydań się nie spodziewałem. Ostatnio moją ,,komiksową” stycznością z tą franczyzą była seria ,,Marvel NOW!” lub ,,Marvel NOW! 2.0” – nie zdawałem sobie sprawy z takiej adaptacji i zmian w serduchu organizacyjnym firmy; duży plus za odwagę, choć za lekki chaos takowych zmian niekoniecznie. Teoretycznie – choć znajomość losów Wolverine’a w Marvelu w tej akurat linii komiksów nie jest mi do końca znana, dla mnie nie aż tak zrozumiała – powracający w nieco ,,dziwny” sposób do żywych niezniszczalny ,,Rosomak” to ta część inicjatywy ,,Fresh”, którą mogę uznać za udaną – w tym sensie, że zachęcającą mnie do sięgania po wcześniejsze komiksy z tym bohaterem w omawianej linii, czy późniejsze lub inne z całego ,,Fresh” jaki istnieje i wydawany będzie – czy to w wydaniach zbiorczych czy w pojedynyczh zeszytach. Tak, ,,Powrót Wolverine’a” to jak na ,,Fresh” przystało bardzo świeże, zrywające z klasyką starego Marvela piszącego o tej postaci czy to w X-Menach, czy pojedynczo, czy w wystąpieniach okazyjnych, spojrzenie na ,,rosomakowatość” w sercu komiksowego ,,domu pomysłów”. Do perfekcji daleko na pewno samej szacie graficznej, która potrafi być na przestrzeni Rozdziałów różna - ,,różna” tzn. nierówna i gubiąca styl dla całego założenia fabularnego wydania zbiorczego. Kontury potrafią być zbyt intensywne, zlewające się z krawędziami kadrów, a bywa i tak, że kolory, zwłaszcza wypełnienia postaci, teł są jakby ,,mokro-pastelowe” – rysunek ogólnie nie odpowiada emocjom wynikającym z przebiegu wydarzeń, od 1 do ostatniej strony komiksu, jakby zmiękczał on to co chce scenariuszem pokazać. Najważniejszy w ,,Powrocie Wolverine’a” jest sam… Wolverine, ot powód całego zamieszania. Zaczyna się intensywnie, choć jakby same kadry nie pokazywał całej historii, z masą dziur fabularnych na dodatek w tle. Nasz ,,Rosomak”, mówiąc kolokwialnie… budzi się w zniszczonym laboratorium i jest generalnie w dupie. Dopiero, nie spoilerujac, znajomość z tajemniczą panią naukowiec zaczyna wyprowadzać go z tej pułapki, a nam ukazywać coraz więcej i więcej historii. Logan przechodzi przez istny chaos, aby teoretycznie jakoś dojść do siebie – to samo może czuć czytelnik – jest tu sporo miejsc w fabule, w których można by ,,dopchać” ze 30-40 stron dodatkowych informacji do komiksu, i odpowiednio to rozrysować. Trzeba dać wszystkiemu to opisanemu szansę, czytać wydanie uważnie, a nie zrywkowo, wtedy umysł uzupełni sobie luki, które świadczą pewnych brakach, a sama lektura okaże się na pewno przyjemniejsza. Finalnie ,,Powrót Wolverine'a" jest opowieścią dla mało wybrednych fanów, mógłbym powiedzieć dla nastolatków, którzy chcą czegoś świeżego, ciekawego i intensywnego.

Venom Tom 3 to komiks z serii Marvel Fresh. Tym razem Eddie Brock jako Venom, próbując powstrzymać makabryczny plan Carnage'a, współpracuje z Spider-Manem. Obaj stają do walki z przytłaczającymi mocami antagonisty. Dodatkowo wychodzą na jaw bardzo ciekawe informacje na temat syna Eddiego. Tak, fabuła nie jest zbytnio skomplikowana, ale posiada kilka zwrotów akcji, które nie pozwalają się oderwać od komiksu. Najważniejszy jednak w tym tomie jest KLIMAT horroru i makabry połączony z niezwykle szybką akcją i dużą ilością spektakularnych walk. Wszystko to składa się na niezwykle dynamiczną, ale i spójną całość. Jestem pod wrażeniem. Kreska jest wyśmienita. Cały komiks wypada niezwykle mrocznie i makabrycznie. Duże, świetnie narysowane i pełne detali ilustracje robią wrażenie. Niezwykle efektownie prezentuje się także częsta zabawa ułożeniem kadrów. Rewelacja. Polecam, choć komiks fabularnie nie zaskakuje, tak reszta trzyma niezwykle wysoki poziom. Mocna rzecz! Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie lukke_geek https://www.instagram.com/p/DA5J9D9MRaI/?igsh=azRwcnA5Z2Y4end3

Dzieje się tak dużo, że momentami ciężko się połapać. Na pewno trzeba przeczytać o wiele więcej komiksów, aby zrozumieć, dlaczego dane postacie są w danych miejscach lub coś mają, aby zrozumieć. Ja...no cóż, czytałam tylko Strażników i czarną Wdowę. gdyby nie fakt, iż tych postaci i komiksów jest tak wiele to na pewno sięgnęłabym po ich historie. Jeśli chodzi o "Wojny Nieskończoności. Odliczenie" to był spoko komiks. Walki były ciekawe, fajnie widzieć połączenia między postaciami, o których by się nigdy wcześniej nie myślało. Oczywiście domyślam się, że dla osób, które czytało więcej komiksów to nie jest wcale nic nowego xd

Klasyczny Deadpool - pozycja na wysokim poziomie ciekawej fabuły, multum nawiązań do popkultury i cudownym humorem. Wade Wilson bardzo interesująco wypadł na tle Avengersów i ten segment był chyba najciekawszy w całym tomie. Wyprawa do "Dziwnoświatu" i tworzenie genezy bohatera była ciekawym doświadczeniem, ale w pewnym momencie fabuła zaczęła nużyć i stała się mniej interesująca.

Nigdy nie czytałem żadnego tomu o Silver Surferze. Ten zaledwie 120 stron nie tylko pokazały mi kim on był, ale także kim jest i dokąd zmierza. Jego wędrówka zaledwie po jednym przeczytaniu stała się dla mnie fascynująca. Śmiało polecałbym tę pozycję wszystkim komiksomaniakom. Myślę, że w przerwie od nadrabiania zaległości, podobnie jak Surfer, błądzą w poszukiwaniu czegoś nowego, co może dostarczy im inspiracji i chwili wytchnienia. Tym był dla mnie właśnie ten tom. Więcej przeczytasz tutaj: https://popkulturowcy.pl/2022/05/09/silver-surfer-czarny-recenzja-komiksu/

Tom Taylor to dobry scenarzysta i w tym komiksie to potwierdza, rysunki Bruno Redondo - świetne (szczególnie widać to w porównaniu z dołączonym tu a rysowanym przez kogo innego annualem Flasha). Sama historia naprawdę trzyma poziom przez wszystkie zeszyty, jest też dobrze zbalansowana są momenty mroczniejsze, gęstsze ale jest kilka lżejszych (świetne jest spotkanie z Batmanem w Gotham). Są też momenty ciut gorsze no ale ogólnie duży plus dla tej historii. Zakończenie w porządku, myślałem że będzie z przytupem ale tak czy siak nie zawodzi.