Królowa Margot (tom 2)

To jest jakaś straszna rozwleczona pisanina bez redakcji. Dialogi polegają na wielokrotnym powtarzaniu wcześniejszych opisów, a wszyscy bohaterowie są półgłówkami - leniwymi, popędliwymi i nieudolnymi. Akcja wlecze się jak flaki z olejem i w zasadzie niewiele się dzieje, oprócz tego, że wszyscy miotają się w panice po tajnych przejściach, a Małgorzata ukrywa kogoś w gabineciku, a Karolkiem manipuluje jego mamusia, która chce zabić Henryczka (tak, dorośli bohaterowie mówię do siebie non stop zdrobnieniami). Dawno nic mnie tak nie zmęczyło.

To jest jakaś straszna rozwleczona pisanina bez redakcji. Dialogi polegają na wielokrotnym powtarzaniu wcześniejszych opisów, a wszyscy bohaterowie są półgłówkami - leniwymi, popędliwymi i nieudolnymi. Akcja wlecze się jak flaki z olejem i w zasadzie niewiele się dzieje, oprócz tego, że wszyscy miotają się w panice po tajnych przejściach, a Małgorzata ukrywa kogoś w...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

"Przyjaźń jest to gwiazda, gdy tymczasem miłość to świeca. Lecz chociaż świeca jest piękna, jednakowoż wypala się, gdy tymczasem gwiazda pali się wiecznie."
No i rzeczywiście, bardzo, bardzo to widać w powieści. Przyjaźń to właściwie jedyne uczucie piękne, czyste i wierne, aż po grób. Za to miłość... Bardziej bym powiedziała, że to uciechy cielesne. Każdy ma kochanka, żony zdradzają mężów, mężowie żony, a biedni naiwniacy w rodzaju La Mole'a naprawdę myślą, że kobieta może męża zdradzać, ale kochankowi będzie wierna. Przykre czasy, w których nawet w parze królewskiej nie można było odnaleźć przykładu wierności.

"Przyjaźń jest to gwiazda, gdy tymczasem miłość to świeca. Lecz chociaż świeca jest piękna, jednakowoż wypala się, gdy tymczasem gwiazda pali się wiecznie."
No i rzeczywiście, bardzo, bardzo to widać w powieści. Przyjaźń to właściwie jedyne uczucie piękne, czyste i wierne, aż po grób. Za to miłość... Bardziej bym powiedziała, że to uciechy cielesne. Każdy ma kochanka, żony...

Polecam jak najbardziej ,ale co by się trochę "odromantyzować" proponuję przeczytać biografię Małgorzaty Walezjuszki chociażby spod pióra Michela de Deckera.

Polecam jak najbardziej ,ale co by się trochę "odromantyzować" proponuję przeczytać biografię Małgorzaty Walezjuszki chociażby spod pióra Michela de Deckera.

Dziejąca się w XVI-wiecznym Paryżu solidna przygodówka pełna pałacowych intryg i scen walki. Przy okazji mała lekcja historii, bo jest luźno oparta na prawdziwych wydarzeniach.

Dziejąca się w XVI-wiecznym Paryżu solidna przygodówka pełna pałacowych intryg i scen walki. Przy okazji mała lekcja historii, bo jest luźno oparta na prawdziwych wydarzeniach.

„Królowa Margot” Aleksandra Dumasa to barwna powieść historyczna opowiadająca o intrygach, miłości i przemocy w XVI-wiecznej Francji w cieniu nocy św. Bartłomieja. Dumas mistrzowsko łączy realne wydarzenia z dynamiczną fabułą oraz pełnymi pasji postaciami, co sprawia, że książka wciąga od pierwszych stron. Narracja jest szybka i pełna dramatyzmu, a bohaterowie – zarówno historyczni, jak i fikcyjni – są złożeni i żywi. Powieść świetnie oddaje ducha epoki oraz polityczne gry ówczesnego dworu, choć współczesny czytelnik może znaleźć w niej elementy przerysowane dla efektu. Klasyk wartościowy dla miłośników historii i literatury przygodowej, choć momentami styl może wydawać się XIX-wieczny i gęsty.

„Królowa Margot” Aleksandra Dumasa to barwna powieść historyczna opowiadająca o intrygach, miłości i przemocy w XVI-wiecznej Francji w cieniu nocy św. Bartłomieja. Dumas mistrzowsko łączy realne wydarzenia z dynamiczną fabułą oraz pełnymi pasji postaciami, co sprawia, że książka wciąga od pierwszych stron. Narracja jest szybka i pełna dramatyzmu, a bohaterowie – zarówno...

Zręczne intrygi, ciekawe postaci, miłość, zdrada, płaszcz i szpada. Świetna rozrywka plus smaczki z historii Francji, momentami mrocznie, a czasem filuternie. Nieoczywiste zakończenie.

Zręczne intrygi, ciekawe postaci, miłość, zdrada, płaszcz i szpada. Świetna rozrywka plus smaczki z historii Francji, momentami mrocznie, a czasem filuternie. Nieoczywiste zakończenie.

Książka na pewno dużo lepsza od "Trzech muszkieterów", chociaż i tu mamy dwóch głupkowatych ancymonów, którzy dbają o naszą rozrywkę w czasie lektury. Na szczęście nie są oni jednak głównymi postaciami powieści, bowiem na pierwszy plan wysuwają się postacie historyczne- królowej Margot, króla Henryka z Nawarry, królowej Katarzyny Medycejskiej. Historia jest bardzo ciekawie skonstruowana, sprawnie łączy wątki historyczne z fikcją, czyta się doskonale. Dobrze zostały tu również wyważone wątki poważne i humorystyczne, chociaż ogólnie jest to książka rozrywkowa, a nie poważny dramat. Myślę, że warto przeczytać, a szczególnie polecam osobom lubiącym powieści historyczne.

Książka na pewno dużo lepsza od "Trzech muszkieterów", chociaż i tu mamy dwóch głupkowatych ancymonów, którzy dbają o naszą rozrywkę w czasie lektury. Na szczęście nie są oni jednak głównymi postaciami powieści, bowiem na pierwszy plan wysuwają się postacie historyczne- królowej Margot, króla Henryka z Nawarry, królowej Katarzyny Medycejskiej. Historia jest bardzo ciekawie...

Polecam

Polecam

Błyskotliwe połączenie romansu, intrygi i historii, w którym Dumas przenosi czytelnika w burzliwy czas wojen religijnych we Francji. Na tle wydarzeń nocy św. Bartłomieja rozgrywają się losy królowej Małgorzaty i otaczających ją postaci – rozdartych między namiętnością, lojalnością a polityczną kalkulacją. Autor kreśli sceny z teatralnym rozmachem, a jego dialogi pulsują energią, dzięki czemu powieść pozostaje żywa i wciągająca mimo historycznego kostiumu. To opowieść o tym, jak w cieniu wielkiej polityki rozgrywają się najbardziej ludzkie dramaty.

Błyskotliwe połączenie romansu, intrygi i historii, w którym Dumas przenosi czytelnika w burzliwy czas wojen religijnych we Francji. Na tle wydarzeń nocy św. Bartłomieja rozgrywają się losy królowej Małgorzaty i otaczających ją postaci – rozdartych między namiętnością, lojalnością a polityczną kalkulacją. Autor kreśli sceny z teatralnym rozmachem, a jego dialogi pulsują...