Solo. Moje samotne wspinaczki

Nowy rok rozpoczęłam od „wspinaczki”. Razem z Krzysztofem Wielickim, autorem książki „Solo. Moje samotne wspinaczki”, zdobywałam ośmiotysięczniki. Z małym plecakiem, w rakach i z czekanem w ręku, brnęłam w wyobraźni przez śnieg i mróz na najwyższe szczyty, by ostatecznie sięgnąć po Koronę Himalajów i Karakorum. Skompletowanie tego trofeum wymaga wejścia na czternaście różnych wierzchołków.
Sama nigdy nie sięgnęłabym po literaturę górską. Kiedy otrzymałam tę książkę w prezencie, pomyślałam, że będzie to wyzwanie wymagające wyjścia ze strefy komfortu. Okazało się jednak, że lektura całkowicie mnie pochłonęła i sprawiła mi prawdziwą przyjemność. Dzięki niej poszerzyłam swoją wiedzę o polskich alpinistach, których autor przywołuje na kartach swojej opowieści.
W trakcie czytania narodził się pomysł, że my, czytelnicy, możemy zdobywać własną „Koronę Czytelnictwa”, jeśli przeczytamy 14 książek liczących ponad 800 stron. Sprawdziłam, jakie pozycje mogłyby trafić na taką listę.
🗻 Moja Korona do zdobycia:
1. Margaret Mitchell, Przeminęło z wiatrem (1136 str.) – Lhotse (8516 m)
2. Victor Hugo, Nędznicy (1216 str.) – Mount Everest (8848 m)
3. Hanya Yanagihara, Małe życie (816 str.) – Broad Peak (8051 m)
4. Elżbieta Cherezińska, Odrodzone królestwo (808 str.) – Gaszerbrum II (8035 m)
5. Katarzyna Bonda, Okularnik (918 str.) – Gaszerbrum I (8080 m)
6. Maria Dąbrowska, Noce i dnie (1088 str.) – Kanczendzonga (8586 m) ⛏️
7. Donna Tartt, Szczygieł (848 str.) – Annapurna I (8091 m)
8. Gregory David Roberts, Shantaram (800 str.) – Nanga Parbat (8126 m)
9. Aleksander Dumas, Hrabia Monte Christo (1248 str.) – K2 (8611 m)
10. Władysław Reymont, Chłopi (920 str.) – Cho Oyu (8188 m) ⛏️
11. Ken Follett, Filary Ziemi (816 str.) – Dhaulagiri (8167 m)
12. John Steinbeck, Na wschód od Edenu (832 str.) – Manaslu (8163 m)
13. Bolesław Prus, Lalka (832 str.) – Makalu (8485 m)
14. Abraham Verghese, Przymierze wody (816 str.) – Sziszapangma (8027 m)
Wspomnienia Krzysztofa Wielickiego to lekcja pokory wobec natury, która motywuje do zdobywania własnych, życiowych ośmiotysięczników. Podejmiecie wyzwanie i ruszycie na literacką wspinaczkę? Ciekawa jestem, jakie tytuły znalazłyby się w Waszej „Koronie Czytelnictwa”? Które już zdobyliście?

Nowy rok rozpoczęłam od „wspinaczki”. Razem z Krzysztofem Wielickim, autorem książki „Solo. Moje samotne wspinaczki”, zdobywałam ośmiotysięczniki. Z małym plecakiem, w rakach i z czekanem w ręku, brnęłam w wyobraźni przez śnieg i mróz na najwyższe szczyty, by ostatecznie sięgnąć po Koronę Himalajów i Karakorum. Skompletowanie tego trofeum wymaga wejścia na czternaście...

Kocham góry i uwielbiam historie o himalaistach oraz o zdobywaniu najwyższych szczytów, dlatego z wielką przyjemnością sięgnęłam po „Solo. Moje samotne wspinaczki” Krzysztofa Wielickiego. Książka jest niezwykle realistyczna, pozbawiona upiększeń i literackich ozdobników. Wielicki w szczery, momentami surowy sposób pokazuje, jaki wpływ ma samotność na człowieka mierzącego się z mroźnymi, odległymi szczytami. To autentyczna, poruszająca opowieść o granicach ludzkiej wytrzymałości i o sile ducha..

Kocham góry i uwielbiam historie o himalaistach oraz o zdobywaniu najwyższych szczytów, dlatego z wielką przyjemnością sięgnęłam po „Solo. Moje samotne wspinaczki” Krzysztofa Wielickiego. Książka jest niezwykle realistyczna, pozbawiona upiększeń i literackich ozdobników. Wielicki w szczery, momentami surowy sposób pokazuje, jaki wpływ ma samotność na człowieka mierzącego...

Solo ale nie do końca samotnie. To jest coś co lubię w górach. Ale nie o mnie... Kolejna pozycja o panu Krzysztofie, tym razem o solowych wyczynach, nie zawsze zbyt mądrych o czym sam wielokrotnie wspominał.

Solo ale nie do końca samotnie. To jest coś co lubię w górach. Ale nie o mnie... Kolejna pozycja o panu Krzysztofie, tym razem o solowych wyczynach, nie zawsze zbyt mądrych o czym sam wielokrotnie wspominał.

Pozycja obowiązkowa dla miłośników gór. Krótka i zwięzła opowieść Mistrza 🙂

Pozycja obowiązkowa dla miłośników gór. Krótka i zwięzła opowieść Mistrza 🙂

Jeśli miałbym opisać tę książkę jednym zdaniem, powiedziałbym, że to bardzo nudna książka o bardzo ciekawym człowieku. Krzysztof Wielicki jest jednym z najwybitniejszych polskich sportowców i w świecie himalaizmu ma status żywej legendy. Być może właśnie dlatego miałem tak wysokie oczekiwania – niestety wyszło dość miernie.

O każdej z jego wypraw można by napisać osobną, fascynującą książkę, a tutaj wszystko zostało potraktowane bardzo powierzchownie. Mam wrażenie, że gdyby powierzył spisanie swoich wspomnień komuś innemu, mogłoby to być prawdziwe wydawnicze wydarzenie. Niestety styl jest ciężki do przebrnięcia – chaotyczny, momentami wymuszony filozoficzny, a do tego sporo miejsca poświęcono opisom górskich przygód, które de facto nie były jego samotnymi wspinaczkami.

Dodatkowo pojawiające się co chwilę zdania w stylu „co tu zrobić”, „czy wyjdę z tego cało” sprawiają, że całość brzmi jak wypracowanie nieco zagubionego piątoklasisty, który próbuje nabić minimalny limit słów w pracy domowej.

Z pełnym szacunkiem dla Pana Krzysztofa – w himalaizmie pozostaje moim bohaterem i ikoną, ale ta książka to dla mnie niestety duże rozczarowanie, takie 2/10.

Jeśli miałbym opisać tę książkę jednym zdaniem, powiedziałbym, że to bardzo nudna książka o bardzo ciekawym człowieku. Krzysztof Wielicki jest jednym z najwybitniejszych polskich sportowców i w świecie himalaizmu ma status żywej legendy. Być może właśnie dlatego miałem tak wysokie oczekiwania – niestety wyszło dość miernie.

O każdej z jego wypraw można by napisać osobną,...

Rozczarowanie - z całą sympatią do pana Krzysztofa Wielickiego, ale muszę być obiektywna. Słaba książka, nie wciągnęła mnie, jawi mi się jako coś wtórnego, napisanego na siłę. Na plus: okładka, zdjęcia, opis zdobycia Nanga Parbat w pojedynkę. Na minus: chaos chronologiczny (przeskoki czasowe bez ładu i składu),puste strony, literówki, nie dostrzegam sensu w pierwszym rozdziale dotyczącym akcji ratunkowej na Nanga Parbat z 2018 roku, co to ma do wspinaczek solo autora? Luźne nawiązanie do samej góry? Do jego akcji z 1996 roku? Uważam ten rozdział za zbędny akurat w tej książce. Chciałabym dać wyższą ocenę, ale nie mogę. Ode mnie 4,5/10.

Rozczarowanie - z całą sympatią do pana Krzysztofa Wielickiego, ale muszę być obiektywna. Słaba książka, nie wciągnęła mnie, jawi mi się jako coś wtórnego, napisanego na siłę. Na plus: okładka, zdjęcia, opis zdobycia Nanga Parbat w pojedynkę. Na minus: chaos chronologiczny (przeskoki czasowe bez ładu i składu),puste strony, literówki, nie dostrzegam sensu w pierwszym...

Nawet gdy jestem sam, nie czuję się samotny. Wiem, że ktoś na mnie czeka w bazie, w domu. Dwudniową samotność można polubić, bo ona wynika z realizacji marzenia. Boję się samotności w życiu.

Nawet gdy jestem sam, nie czuję się samotny. Wiem, że ktoś na mnie czeka w bazie, w domu. Dwudniową samotność można polubić, bo ona wynika z realizacji marzenia. Boję się samotności w życiu.

Uwielbiam książki o górach. O zimnie, chłodzie, bezsilności, odwadze, sile, mocy.

Uwielbiam książki o górach. O zimnie, chłodzie, bezsilności, odwadze, sile, mocy.

Książka, która mnie wciągnęła, nie tylko dlatego, że moją pasją jest parawspinaczka. Wiele tu o determinacji, wyzwaniach, relacjach i trudnych decyzjach. Czasem miałam wrażenie, jakbym czytała o sobie. Nie mogłam się oderwać od tej książki, a wiele cytatów z niej zostanie ze mną na długo. Dodatkowo zdjęcia powodowały,że myślami przenosiłam się jeszcze łatwiej w miejsca, których na własne oczy nie będę miała możliwości zobaczyć.

Książka, która mnie wciągnęła, nie tylko dlatego, że moją pasją jest parawspinaczka. Wiele tu o determinacji, wyzwaniach, relacjach i trudnych decyzjach. Czasem miałam wrażenie, jakbym czytała o sobie. Nie mogłam się oderwać od tej książki, a wiele cytatów z niej zostanie ze mną na długo. Dodatkowo zdjęcia powodowały,że myślami przenosiłam się jeszcze łatwiej w miejsca,...

To jest moja tematyka. Książki o wspinaczach i wspinaczce to jedne z moich ulubionych, więc jak zwykle jestem zachwycona. Siłą rzeczy opisywane w tej książce historie nie były mi obce, ale i tak się dobrze bawiłam podczas czytania, bo mogłam sobie odświeżyć pamięć. Autor skupia się na chyba najważniejszej samotnej wyprawie, czyli na zdobyciu solo Nanga Parbat, ale w opowieść o tej wyprawie, wplata inne historie dotyczące samotnych i nie tylko wypraw. Dobra książka.

To jest moja tematyka. Książki o wspinaczach i wspinaczce to jedne z moich ulubionych, więc jak zwykle jestem zachwycona. Siłą rzeczy opisywane w tej książce historie nie były mi obce, ale i tak się dobrze bawiłam podczas czytania, bo mogłam sobie odświeżyć pamięć. Autor skupia się na chyba najważniejszej samotnej wyprawie, czyli na zdobyciu solo Nanga Parbat, ale w...