Dwunastu pacjentów. Książka na podstawie której powstał serial "Szpital New Amsterdam"

Bardzo fajna książka

Bardzo fajna książka

Książka, na podstawie której powstał serial Szpital New Amsterdam. Nie ma tutaj jednak fabuły tego serialu, wielu bohaterów zmieniono. To zbiór 12 historii pacjentów ale też 12 różnych kontekstów życia, problemów, z którymi boryka się Ameryka. Serial jest luźną interpretacją tej książki ale naprawdę warto ją przeczytać. Opowiada o tym, jak pozostać Człowiekiem w bardzo trudnej rzeczywistości i jak wiele jeden Człowiek może zmienić.

Książka, na podstawie której powstał serial Szpital New Amsterdam. Nie ma tutaj jednak fabuły tego serialu, wielu bohaterów zmieniono. To zbiór 12 historii pacjentów ale też 12 różnych kontekstów życia, problemów, z którymi boryka się Ameryka. Serial jest luźną interpretacją tej książki ale naprawdę warto ją przeczytać. Opowiada o tym, jak pozostać Człowiekiem w bardzo...

Widziałam serial, który powstał a raczej książka była inspiracją do powstania serialu.

Mamy tutaj przedstawione 12 różnych historii, które przedstawia nam dyrektor medyczny najstarszego szpitala w Nowym Yorku, który niezależnie od tego czy jesteś ubezpieczony czy nie to i tak będzie walczył o twoje zdrowie i lekarze, którzy w nim pracują zrobią wszystko co w ich mocy aby Ci pomóc.

Bardzo ciekawe przypadki, jednocześnie wzruszające do łez i pokazujące że każdemu da się pomóc jeżeli jest tylko dobra wola z obu dwóch stron.

Polecam Wam serdecznie zapoznać się z tym reportażem.

Widziałam serial, który powstał a raczej książka była inspiracją do powstania serialu.

Mamy tutaj przedstawione 12 różnych historii, które przedstawia nam dyrektor medyczny najstarszego szpitala w Nowym Yorku, który niezależnie od tego czy jesteś ubezpieczony czy nie to i tak będzie walczył o twoje zdrowie i lekarze, którzy w nim pracują zrobią wszystko co w ich mocy aby...

Rzadko zdarza mi się najpierw zapoznać z ekranizacją książki, a potem po nią sięgnąć. Tym razem tak właśnie było, przez co moje wyobrażenie bardzo się rozjechało z rzeczywistością.
Jeśli ktoś liczy na czytelniczą wersję serialu New Amsterdam, to uprzedzam, że będzie rozczarowany i zdziwiony. Nie spotkamy tu bohaterów serialu i nie ma tu fabuły.
Książka niewiele ma właściwie wspólnego z medycyną. To bardziej przemyślenia i zwrócenie uwagi na społeczne problemy, z którymi borykają się Stany Zjednoczone. Oczywiście wszystko bazuje na przypadkach 12 pacjentów, ale autor nie zagłębia się w ich choroby, a bardziej przeszłość i doświadczenia.
To samo w sobie nie byłoby takie złe, w końcu historie o życiu zwykle mnie wciągają. Niestety wszystkie opowieści są bardzo chaotyczne. Autor zaczyna jeden wątek, za chwilę w kolejnym akapicie zaczyna wspominać sytuacje sprzed x lat, żeby po chwili znów wrócić do meritum. Rozwija myśli zupełnie nieistotne w kontekście rozdziału. To bardzo mnie męczyło.
Wiele opowiedzianych historii jest smutnych. Można podupaść na duchu czytając ciurkiem wiele z nich.
Dowiedziałam się wiele o sytuacji służby zdrowia w USA, nie twierdzę, że poruszone przez autora problemy są nieważne.
Liczyłam po prostu na coś innego, lżejszego i mniej chaotycznego.
Poleciałbym ją jako eseje o problemach społecznych, a nie jako książkę o tematyce medycznej.

Rzadko zdarza mi się najpierw zapoznać z ekranizacją książki, a potem po nią sięgnąć. Tym razem tak właśnie było, przez co moje wyobrażenie bardzo się rozjechało z rzeczywistością.
Jeśli ktoś liczy na czytelniczą wersję serialu New Amsterdam, to uprzedzam, że będzie rozczarowany i zdziwiony. Nie spotkamy tu bohaterów serialu i nie ma tu fabuły.
Książka niewiele ma właściwie...

Książka jest dosyć chaotyczna, a rozdziały nie są ze sobą połączone, opowiadają osobne historie. Każdy ma osobne przypadki przedstawiające spotykane przez autora problemy amerykańskiej służby zdrowia. Z perspektywy Europejczyka - bardzo ciekawie jest doświadczyć zupełnie innego świata, z zupełnie innymi trudnościami.

Pozycja wydaje mi się szczególnie wartościowa dla medyków - przedstawia jak ważnym jest holistyczne spojrzenie na pacjenta, zauważenie w nim drugiego człowieka, na którego wpływa całe jego środowisko i doświadczenia.

Książka jest dosyć chaotyczna, a rozdziały nie są ze sobą połączone, opowiadają osobne historie. Każdy ma osobne przypadki przedstawiające spotykane przez autora problemy amerykańskiej służby zdrowia. Z perspektywy Europejczyka - bardzo ciekawie jest doświadczyć zupełnie innego świata, z zupełnie innymi trudnościami.

Pozycja wydaje mi się szczególnie wartościowa dla...

Serial bardzo mi się spodobał, więc sięgnąłem po książkę. Oba media są świetne. Nie był to stracony czas, choć książka liczy ponad 500 stron. 🙂 Polecam fanom serialu!

Serial bardzo mi się spodobał, więc sięgnąłem po książkę. Oba media są świetne. Nie był to stracony czas, choć książka liczy ponad 500 stron. 🙂 Polecam fanom serialu!

Dwunastu pacjentów doktora Erica Manheimera to nie są po prostu wybrane przypadki medyczne - każdy z nich obrazuje jakiś szerszy problem społeczny. Niestety tych jest bez liku: patologiczny system więziennictwa (jeśli dokonał się zwrot z resocjalizacji do kary to jest to porażka systemu),narkomania, wykorzystywanie dzieci, nielegalni imigranci, otyłość, bezdomność itp. Jest i o medykalizacji życia, produkowaniu chorych, finansowaniu służby zdrowia. Ukazuje to dobitnie, jak zamiast zapobiegać, nie dopuszczać do powstania problemu, my wolimy tworzyć system, który jest dla ludzi szkodliwy: uzależnia, stresuje, wpędza nas w otyłość, depresję i inne choroby cywilizacyjne, itp.; system, w którym obowiązuje hipoteza Czerwonej Królowej: “trzeba biec coraz szybciej tylko po to, by utrzymać się w tym samym miejscu”. Brutalna ekonomia, w której wszystko przeliczane jest na pieniądze, także ludzkie zdrowie i życie. A potem jest płacz i wydajemy miliony na leczenie ludzi i usuwanie szkód. Dziwnym trafem wszystkie te ww problemy mają charakter masowy, charakter epidemii, ale już walka z nimi i odpowiedzialność za nie prowadzona jest na poziomie indywidualnym (wtedy jesteśmy rozliczani z "niewłaściwych nawyków"). Tyle tylko, że na leczenie nie każdego stać i nie każdego stać na zbudowanie życia od nowa, jeśli zostanie ono zburzone przez jakiś kataklizm. Ciągle pamiętam tę scenę z serialu New Amsterdam, kiedy jeden z pacjentów oznajmia, że “nie stać mnie, żeby żyć”. I to nie jest problem tylko "biednych" ludzi, czy imigrantów, ale właściwie wszystkich, poza ludźmi bogatymi.

"Już nie tylko najbiedniejsi tkwią w gettach bez transportu, dostępu do przyzwoitych szkół, porządnego jedzenia i bezpiecznych parków. Klasa średnia osuwa się w to samo bagno."

Dwunastu pacjentów to więc jest nie tyle biografia (właściwie nic tu nie ma stricte o pracy samego autora, jego roli w szpitalu, drodze zawodowej, itp),ile reportaż. Wyłania się z tego obraz jak z państwa trzeciego świata, a nie najbogatszego państwa na świecie, jakim są Stany Zjednoczone. Mamy tu perspektywę nie dziennikarza, czy pisarza, którzy zazwyczaj są autorami tego typu książek - ale lekarza, patrzącego na ten cały system od środka. Jego spojrzenie jest nadzwyczaj trzeźwe, pozbawione złudzeń, nie mające nic wspólnego z amerykańskim snem. Właśnie tak: ta książka nie jest ani trochę amerykańska, jeśli chodzi o rzeczywistość jaką ukazuje oraz komentarz autora do tej rzeczywistości. I to mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło.

Zupełnie nie rozumiem, jak patrząc na ten ogrom zła i cierpienia, z jakim miał do czynienia autor, można to wytrzymać, chodzić do pracy i pozostawać w dalszym ciągu wrażliwym, chętnym do pomocy człowiekiem. I nie chodzi o choroby i bezradność wobec śmierci, bo to jest naturalne, o czym także tu mowa, tylko bezradność właśnie wobec tego przeżuwającego ludzi systemu. Tego mi tu brakowało: w jaki sposób Manheimer sobie z tym radzi? Być może odpowiedzią jest osobista opowieść o własnej chorobie. I tu też jest inaczej i "nieamerykańsko", inaczej także niż to, co widzimy w naszych mediach z tą całą hurrapozytywnością. Tu jest szczerze, bez patosu i robienia z siebie bohatera, wmawiania, że cierpienie uszlachetnia, zmienia nasze życie, itp.

Mądra, wartościowa, tylko sumarycznie bardzo dołująca lektura.
Aha, i pozycja ta nie ma nic wspólnego z serialem (poza tym, że też jest o przypadkach medycznych).

Dwunastu pacjentów doktora Erica Manheimera to nie są po prostu wybrane przypadki medyczne - każdy z nich obrazuje jakiś szerszy problem społeczny. Niestety tych jest bez liku: patologiczny system więziennictwa (jeśli dokonał się zwrot z resocjalizacji do kary to jest to porażka systemu),narkomania, wykorzystywanie dzieci, nielegalni imigranci, otyłość, bezdomność itp....

Po obejrzeniu 3. sezonów New Amsterdam wiedziałam, że serial ten będę zaliczać jako jeden z moich ulubionych. Postać Maxa, który dobro pacjentów uznaje za najważniejsze w swoim lekarskim i dyrektorskim zawodzie, to jedna z ciekawszych postaci serialowych. W książce "Eric Manheimer" dowiadujemy się, że ta postać naprawdę istniała i rzeczywiście cechowała się tak altruistycznym podejściem do ludzi. Doktor Manheimer zawzięcie walczył o każdego pacjenta i oprócz jego choroby starał się także pomóc w życiu osobistym.

I tak poznajemy historię jego 12 pacjentów, którzy zostali dotknięci ciężkimi chorobami, ale i problemami w życiu osobistym. Serialowy Max, a książkowy Eric, angażuje się w ich pomoc na wielu płaszczyznach, chociaż i sam potrzebował pomocy, gdyż zapadł na chorobę nowotworową.

Oglądałam najpierw serial, dlatego niektóre historię pacjentów były mi dobrze znane 😃 książka jest całkiem dobra, zalicza się do obyczajowych historii z życia wziętych, które pokazują nam, jak różne są ludzkie losy.

Po obejrzeniu 3. sezonów New Amsterdam wiedziałam, że serial ten będę zaliczać jako jeden z moich ulubionych. Postać Maxa, który dobro pacjentów uznaje za najważniejsze w swoim lekarskim i dyrektorskim zawodzie, to jedna z ciekawszych postaci serialowych. W książce "Eric Manheimer" dowiadujemy się, że ta postać naprawdę istniała i rzeczywiście cechowała się tak...

Wszystkie opinie poniżej celnie podsumowują książkę. Najważniejsze to nie jest książka w stylu seriali medycznych!, to nie jest książka o historii medycyny, czy o przypadkach medycznych! Tak marketing i opis może wprowadzać w błąd i wywoływać niezadowolenie i osób chcących przeczytać coś innego niż tym czym ta książka jest. Otrzymujemy historie w których wyjściowy pacjent jest pretekstem do opisania patologii toczących amerykański system zdrowia, amerykańskie społeczeństwo i szerzej problemy migracji i koszmarną sytuację w niektórych częściach ameryki południowej rzutująca na nielegalnych migrantów. Nie dowiadujemy się jak Ci pacjenci byli leczeni, nawet nie dowiadujemy się jaki był tego efekt, ale mamy eseje o mnóstwie spraw, owszem medycznych (epidemia otyłości, narkomanii spowodowanej fentanylem i innymi środkami),okołozdrowotnych o błędach medycznych, problemach służby zdrowia, opieki społecznej i rodzinach zastępczych i dalej społecznych, braku ubezpieczeń, bezdomności, alkoholizmu, gangów, więziennictwa, i tych dalszych nielegalnej migracji i koszmarami za nią stojącymi.
Ameryka to nie jest kraj dla biednych ludzi, nawet klasa średnia nie może czuć się bezpiecznie. Fabuła jest boleśnie powolna, czytałam tą książkę ekstremalnie długo, ale otwiera oczy na ukrytą stronę amerykańskiego snu.

Wszystkie opinie poniżej celnie podsumowują książkę. Najważniejsze to nie jest książka w stylu seriali medycznych!, to nie jest książka o historii medycyny, czy o przypadkach medycznych! Tak marketing i opis może wprowadzać w błąd i wywoływać niezadowolenie i osób chcących przeczytać coś innego niż tym czym ta książka jest. Otrzymujemy historie w których wyjściowy pacjent...

Najpierw obejrzałam serial. Czy żałuje? Tak. Jednak wole sama wyobrażać sobie pewnych bohaterów, ich emocje niż mieć narzucone z góry.
Dlatego moja opinia nie będzie aż tak rzetelna bo oparta jest na tym co najpierw widziałam w serialu a dopiero potem przeczytałam.

Chociaż książka sama w sobie jest naprawdę świetna, ma wiele ciekawych wątków. Historie wielu ludzi, którzy zmagają się z ciężkimi chorobami. A to jest coś, czego nie życzysz nawet najgorszemu wrogowi bo wiesz, że Służba Zdrowia jest bardzo niedołężna.

Najpierw obejrzałam serial. Czy żałuje? Tak. Jednak wole sama wyobrażać sobie pewnych bohaterów, ich emocje niż mieć narzucone z góry.
Dlatego moja opinia nie będzie aż tak rzetelna bo oparta jest na tym co najpierw widziałam w serialu a dopiero potem przeczytałam.

Chociaż książka sama w sobie jest naprawdę świetna, ma wiele ciekawych wątków. Historie wielu ludzi, którzy...