Bestiariusz japoński. Yōkai

Jest to bardzo ładnie wydany bestiariusz. Większość wpisów okraszona jest pięknymi rysunkami. Opisy są niestety bardzo krótkie i powierzchowne, nawet jak na tego typu książkę.

Jest to bardzo ładnie wydany bestiariusz. Większość wpisów okraszona jest pięknymi rysunkami. Opisy są niestety bardzo krótkie i powierzchowne, nawet jak na tego typu książkę.

Cóż mogę powiedzieć? Cieszę się za każdym razem, gdy wychodzi tom bestiariusza. I kiedy mogę w miarę bezboleśnie dowiedzieć się czegoś o kulturze Japonii. Jak zwykle opisy tchną poczuciem humoru i chociaż opisują straszydła, z jakiegoś powodu robi mi się od nich jakoś generalnie lżej na sercu. Może to kwestia opowieści, a może sposobu opowiadania, a może i jedno, i drugie. Jeśli mogę pomarudzić /coś krytykowac, to powiem, że polskie straszydła wyglądały jakoś "ładniej" (!) niż te japońskie. I po ukończone lekturze przeglądam w Internecie listę yokai, bo wydaje mi się, że z książki nie dowiedziałam się o nich tyle, ile bym chciała...🥴

Cóż mogę powiedzieć? Cieszę się za każdym razem, gdy wychodzi tom bestiariusza. I kiedy mogę w miarę bezboleśnie dowiedzieć się czegoś o kulturze Japonii. Jak zwykle opisy tchną poczuciem humoru i chociaż opisują straszydła, z jakiegoś powodu robi mi się od nich jakoś generalnie lżej na sercu. Może to kwestia opowieści, a może sposobu opowiadania, a może i jedno, i drugie....

Piękne grafiki, twarda oprawa. Każdy opis zwieńczony ilustracją. Dodatkowo ciekawostki porównujące kultury. Dowiedziałam się wielu ciekawych informacji ,wiele się nauczyłam. Polecam każdemu miłosnikowi Japonii.

Piękne grafiki, twarda oprawa. Każdy opis zwieńczony ilustracją. Dodatkowo ciekawostki porównujące kultury. Dowiedziałam się wielu ciekawych informacji ,wiele się nauczyłam. Polecam każdemu miłosnikowi Japonii.

Bestiariusz japoński” to pięknie wydana, niezwykle klimatyczna pozycja, która stanowi nietypowe, ale bardzo ciekawe spojrzenie na świat japońskiej demonologii – przez pryzmat porównań z rodzimą, słowiańską mitologią.
Opisy youkai są zwięzłe – często zajmują mniej niż pół strony – ale nie jest to zarzut. Wręcz przeciwnie. Autor nie próbuje wchodzić w akademickie analizy ani szczegółowe rozprawy o pochodzeniu każdego stwora. Zamiast tego daje czytelnikowi przystępny, atrakcyjny wstęp do tematu. Dzięki temu książka świetnie sprawdza się jako wprowadzenie do świata japońskich wierzeń ludowych – może być pierwszym krokiem, który rozbudzi ciekawość i zachęci do dalszego zgłębiania tematu.
Tym, co wyróżnia „Bestiariusz japoński” spośród innych publikacji o podobnej tematyce, jest paralelne zestawianie japońskich demonów ze słowiańskimi odpowiednikami. Vargas pokazuje, że mimo dzielących nas tysięcy kilometrów i odmiennych kultur, Polska i Japonia mają zaskakująco wiele wspólnego w sferze ludowych wierzeń. Czasami są to niemal bliźniacze figury – duchy opiekuńcze, zjawy związane z wodą, domowe demony czy mściwe upiory.
Książka nie jest encyklopedią, lecz raczej rodzajem kulturowego mostu – łączy dwa światy, dwie tradycje, dwa kręgi wyobrażeń. Vargas nie stawia się w roli eksperta akademickiego, ale raczej w roli przewodnika, który z pasją opowiada o tym, co go fascynuje – i tą fascynacją skutecznie zaraża czytelnika.

Bestiariusz japoński” to pięknie wydana, niezwykle klimatyczna pozycja, która stanowi nietypowe, ale bardzo ciekawe spojrzenie na świat japońskiej demonologii – przez pryzmat porównań z rodzimą, słowiańską mitologią.
Opisy youkai są zwięzłe – często zajmują mniej niż pół strony – ale nie jest to zarzut. Wręcz przeciwnie. Autor nie próbuje wchodzić w akademickie analizy ani...

Książka ma prostą i przyjemną strukturę- opis stwora na jednej stronie i piękny obrazek go ilustrujący na drugiej. Ilustracje dosyć podbijają ocenę i całość jest fajnym czytadłem, które jest dobre jeśli oczekujemy czegoś przyjemnego i lekkiego.

Mam jednak czasem wrażenie, że opisy mogłyby być nieco dłuższe. Zwykle mi to nie przeszkadza, ale tutaj odczuwam to bardziej przez kompletnie bezsensowny pomysł autora aby porównywać japońskie stwory do tych z... mitologii słowiańskiej. Zabieg ten jest dosyć durny bo wszelkie podobieństwa są albo przypadkowe albo mocno naginane. Niestety jest to zwykle spora część opisu stwora, która często mogłaby być jednym zdaniem.

I tak polecam Bestiariusz japoński bo wyobraźnia Japończyków jest całkiem spora i ciekawa, ilustracje są bardzo ładne a opisy fajne... o ile będziemy przeskakiwać przez bezsensowne gdybania o Słowianach w książce o mitologii japońskiej. Gdyby nie to, dodałbym książce jeszcze jedną gwiazdkę,

Książka ma prostą i przyjemną strukturę- opis stwora na jednej stronie i piękny obrazek go ilustrujący na drugiej. Ilustracje dosyć podbijają ocenę i całość jest fajnym czytadłem, które jest dobre jeśli oczekujemy czegoś przyjemnego i lekkiego.

Mam jednak czasem wrażenie, że opisy mogłyby być nieco dłuższe. Zwykle mi to nie przeszkadza, ale tutaj odczuwam to bardziej przez...

Śliczne ilustracje oraz w lekki i ciekawy sposób opisane stworzenia, natomiast mam wrażenie, że teksty miejscami trochę zbyt powierzchowne. Wiadomo, obrana forma wymusiła kompaktowość treści, ale niektórym yokai przeznaczona została objętość 1/3 strony, co pozostawia poczucie niedosytu. Stały element porównań japońskiego folkloru do słowiańskich odpowiedników był dla mnie interesujący, choć jeśli kogoś ten temat zupełnie nie obchodzi to treść Bestiariusza Japońskiego okazuje się być jeszcze uboższa i może żądnych wiedzy rozczarować.

Śliczne ilustracje oraz w lekki i ciekawy sposób opisane stworzenia, natomiast mam wrażenie, że teksty miejscami trochę zbyt powierzchowne. Wiadomo, obrana forma wymusiła kompaktowość treści, ale niektórym yokai przeznaczona została objętość 1/3 strony, co pozostawia poczucie niedosytu. Stały element porównań japońskiego folkloru do słowiańskich odpowiedników był dla mnie...

Przyznam, że liczyłem, na coś więcej. Ogromnie bowiem sobie cenię ksiazki o dotyczące wierzeń z róznych rejonów świata, zwłaszcza iż tradycje animistyczne są w Japonii bardzo bogate. Zawiodłem się jednocześnie srodze. Poziom merytoryczny tej publikacji jest żaden. Autor miesza wszystko, co wpadło mu pod rękę tworząc z tego płytką i nijaką popkulturową papkę. Jego porównania z "wierzeniami słowiańskimi" to pomysł kiepski, rodzący same brednie. Często odnosi się bowiem do istot, które wymyślił sam w przypływie fantazji, a które nic nie mają wspólnego z wierzeniami słowian. Nie mówiąc już o tym, że "słowiańskie" są także dla niego wierzenia wywodzące się z duchowości wiejskiej. Czytadło to średnio nadaje się nawet jako ksiażka dla dzieci, a to z uwagi na nadmierne upraszczanie tematu i interpretacje wyssane z palca autora.

Przyznam, że liczyłem, na coś więcej. Ogromnie bowiem sobie cenię ksiazki o dotyczące wierzeń z róznych rejonów świata, zwłaszcza iż tradycje animistyczne są w Japonii bardzo bogate. Zawiodłem się jednocześnie srodze. Poziom merytoryczny tej publikacji jest żaden. Autor miesza wszystko, co wpadło mu pod rękę tworząc z tego płytką i nijaką popkulturową papkę. Jego porównania...

Z wielką ciekawością i radością sięgnąłem po tą książkę wiedząc, że będzie to sympatyczne uzupełnienie to całkiem fajnej serii (chociaż trochę powierzchownej). Niestety dość mocno się rozczarowałem.

Mimo, że spodziewałem się powierzchniowości i ledwie ślizgania się po temacie, to nic nie przygotowało mnie na to, że opowieści o japońskich stworach będą się czasami ograniczały do 3 czy 4 zdań, bo czym nastąpi kilka zdań o słowiańskich odpowiednikach tych stworzeń. Powiedzcie mi, co mnie obchodzą słowiańskie stwory gdy czytam książkę o youkaiach?

Niestety ilustracyjnie też jest dość słabo, są no cóż dość typowe, ale też koślawe - nijak nie mają się do wspaniałości rzeczywistych obrazów i grafik przedstawiających japońskie youkai. Autor po porostu złamał się chyba pod naporem tej wielkiej sztuki, no ale tu właśnie jest miejsce do zrobienia rzeczy po swojemu. Szczytem bezczelności jest wrzucenie kanji zamiast ilustracji niektórych stworów, pewnie wchodzą tu jednak jakieś problemy natury prawnej związanej z tym, że Japończycy w przeciwieństwie do Polaków dbają o swoje monstrualne dziedzictwo.

Z wielką ciekawością i radością sięgnąłem po tą książkę wiedząc, że będzie to sympatyczne uzupełnienie to całkiem fajnej serii (chociaż trochę powierzchownej). Niestety dość mocno się rozczarowałem.

Mimo, że spodziewałem się powierzchniowości i ledwie ślizgania się po temacie, to nic nie przygotowało mnie na to, że opowieści o japońskich stworach będą się czasami...

Piękne ilustracje i interesująca treść. Wszystkie yokai zostały opisane w lekkim tonie i zestawione z podobnymi im stworami słowiańskimi. Bardzo podoba mi się zgrabny, ładny język, a także jestem pod wrażeniem zgłębiania tematu i warsztatu, jaki niewątpliwie był potrzebny, by tytuł ten wydać.

Piękne ilustracje i interesująca treść. Wszystkie yokai zostały opisane w lekkim tonie i zestawione z podobnymi im stworami słowiańskimi. Bardzo podoba mi się zgrabny, ładny język, a także jestem pod wrażeniem zgłębiania tematu i warsztatu, jaki niewątpliwie był potrzebny, by tytuł ten wydać.

♥

♥