Jak przestać walczyć z dzieckiem. Pozytywna przerwa i 50 innych sposobów dla rodziców i nauczycieli

Merytorycznie napisana książka z wieloma praktycznymi wskazówkami jak powiedzieć dziecku o ciąży, jak przygotowywać na rodzeństwo, jak rozmawiać. Autorka też daje świetne wskazówki czego unikać w rozmowie ze starszym dzieckiem i pokazuje reakcje dzieci w różnym wieku. Trochę jeszcze zabrakło mi co dalej szczególnie gdy mówimy o różnicy roku czy 2 lat, stąd 8 gwiazdek

Autorzy "Potęgi obecności" wskazują na 4 filary komunikacji z dzieckiem, to powinno czuć się: bezpieczne, dostrzeżone, ukojone i w efekcie - pewne. Poruszają oni temat stylu przywiązania i omawiają różne reakcje rodziców (pożądane i te niekoniecznie właściwe),a wszystko aby budować model komunikacji oparty na empatii, zrozumieniu, delikatności, ale i przy poszanowaniu zasad i ustalaniu granic. Bardzo szczegółowe (wnikliwe),sugestywne i budujące.

Wartościowa lektura nie tylko dla rodziców, ale dla każdej pary chcącej świadomie budować bliskość w relacji. Na rodzicielstwie skupia się tak naprawdę tylko jeden rozdział, co jest zarówno atutem jak i wadą książki. Z jednej strony skupia się na fundamentach i jest bardziej uniwersalna, z drugiej mi troszkę mało było takich konkretnych porad skierowanych do rodziców. Autorzy praktykują tantrę i sporo jest w książce wzmianek o duchowości i medytacji, aczkolwiek wiedza w książce jest oparta na aktualnej wiedzy psychologicznej, więc naprawdę nie trzeba się tego bać :) jednym to bardzo przypasuje, a pozostali i tak wyniosą dużo wartościowych treści z tej książki, a te krótkie fragmenty można zawsze pominąć. Mogę z czystym sercem polecić!

8/10. Dlaczego? Bo to kolejna książka, która może dużo wnieść do naszego życia. Jest ich tysiące? Fakt. Tylko po co cały czas czytać to samo? Z czasem jednak wiele zapominamy, a raz na jakiś czas pozycja podobna do tej przyda się każdemu. Abstrahując od książek dotyczących wychowania dzieci, tylko myślę tu o książkach dotyczących samorozwoju, samodoskonalenia. Mocno polecam i już szukam kolejnej, podobnej.

Książka bardzo potrzebna rodzicom we współczesnym świecie, uczy wy­ra­ża­nia uczuć i ar­ty­ku­ło­wa­nia wła­snych po­trzeb jak dzieci tak i rodziców. Autorka na własnych przykładach pokazuje jak wzmocnić więź z dziec­kiem i utrzy­mać har­mo­nię w domu :) Uważ­ne ro­dzi­ciel­stwo nie po­le­ga na tech­ni­ce osią­ga­nia wy­ni­ku, ale na bu­do­wa­niu peł­nej mi­ło­ści re­la­cji na całe życie. Utrzy­ma­nie bli­skiej więzi to je­dy­ny spo­sób na pie­lę­gno­wa­nie chęci współ­pra­cy. Dzie­ci chcą nas za­do­wo­lić, kiedy są trak­to­wa­ne z mi­ło­ścią, współ­czu­ciem i sza­cun­kiem oraz kiedy ich ogól­ny po­ziom stre­su nie jest zbyt wy­so­ki. Jak mo­że­my wzmac­niać te więzi i utrzy­my­wać rów­no­wa­gę w co­dzien­nych re­la­cjach? Na te pytania daje odpowiedzi ta książka. Polecam i myślę, że kupię sobie wersję papierową :)

Książka jest bardzo praktyczna, pisana prostym, zrozumiałym językiem, bez teoretyzowania, moralizatorstwa. Uzależnienie od mediów społecznościowych dotyka nie tylko dzieci i młodzież, ale w takim samym stopniu dorosłych, a zwłaszcza emerytów. Procesy fizjologiczne związane z "wyrzutami dopaminowymi" dotykają każdego z nas i dużo zależy od silnej woli oraz nawyków, które sobie sami musimy wyrobić. Książka daje do myślenia. Skłania do refleksji. Na końcu jest lista dodatkowych lektur związanych z tematyką technologii cyfrowych oraz filmów. Polecam zwłaszcza dokument "Dylemat społeczny" w reż. Jeffa Orlowskiego-Yang. Zrobił na mnie i całej mojej rodzinie duże wrażenie.

Gorąco zachęcam do lektury "Jak zrozumieć nastolatka". Teoretyczna i praktyczna wiedza autorki dodaje ducha rodzicom, chcącym traktować dorastającego młodego człowieka z czułością, empatią i zrozumieniem w sytuacji, gdy ten oddziela się od nich zamkniętymi drzwiami pokoju, złością lub milczeniem. Aneta Stępień-Proszewska umiejętnie wyjaśnia, co dzieje się w mózgu nastolatków, kiedy dorastają, nie opuszcza też rodziców w ich zagubieniu. Podkreśla, że dzieciom i dorosłym trudno jest dojść do porozumienia i efektywnego dialogu przy mocno wzburzonych emocjach. Przykłady dziwnych czy agresywnych zachowań młodych są wzięte z realnych domów, a wzorcowe dialogi wyznaczają kierunek rozmów, chociaż czasem irytują swym idealizmem. Ważne są wnioski, by umieć pomagać nastolatkom w procesie ich trudnego dojrzewania, by znajdować właściwe słowa precyzujące emocje i uczucia obu pokoleń. Książka edukuje i w tym zakresie, zamieszczając na końcu odpowiedni słownik. Brawo!

Na pewno należy zaznaczyć, że ta książka nie stanowi żadnej pomocy w wychowaniu dziecka. Jeśli czytelnik chce się dowiedzieć "jak wychować dziecko na zdrowego psychicznie dorosłego" to musi poszukać czegoś innego. W tej pozycji niewiele jest o dzieciach jako takich, autorka skupia się na przedstawieniu różnych form "zniekształceń" osobowościowych - czy to w formie zaburzeń czy opisanych przez nią schematów. No i generalnie fajnie jest się z tymi ciekawostkami zapoznać. Tylko że nijak się to ma do wychowania dziecka.

Od kilku lat w przestrzeni kultury zaistniało określenie, które w szczególności przypadło mi do serca. Mowa o przymiotniku "zaopiekowany/a". "Zaopiekowana mama" ujmuje samym tytułem, a to dopiero początek drogi pełnej wsparcia.🫂 Ciepła, wspierająca pozycja, skierowana w szczególności do młodych mam. Autorka z dużą uważnością i empatią pokazuje, że troska o dziecko nie powinna oznaczać rezygnacji z własnych potrzeb, emocji i granic. Książka staje się swego rodzaju bezpieczną przestrzenią, w której mama może poczuć się zauważona, zrozumiana i wysłuchana. Aleksandra Sileńska łączy wiedzę psychologiczną z praktycznym doświadczeniem, pisząc prostym, przystępnym językiem, bez oceniania czy narzucania „jedynie słusznych” rozwiązań. Zaprasza czytelniczki do refleksji nad własnym dobrostanem, relacją z ciałem, emocjami oraz rolą, jaką pełni wsparcie otoczenia. Szczególnie wartościowe jest podkreślanie, że dobra opieka nad dzieckiem zaczyna się od zaopiekowanej, nieprzeciążonej mamy. Idealna dla kobiet szukających zrozumienia, a nie presji bycia „idealną”.❤️

Alvaro Bilbao jest neuropsycholgiem i ojcem i to właśnie te dwie role pozwoliły mu stworzyć przewodnik o tym jak wspomagać rozwój dziecka. Książka napisana jest w bardzo przejrzysty sposób, z szeregiem przykładów i odwołań do sytuacji z życia codziennego, opatrzona ponadto rysunkami pozwalającymi lepiej zrozumieć istotę zagadnień. Mózg dziecka to codziennie zmieniająca się maszyna z systemem wzajemnych połączeń. I to jak podejdziemy do wychowania dziecka, będzie oddziaływać na rozwój tych połączeń. Autor pokazuje, że nie grafik zapchany szeregiem zajęć dodatkowych czy wieczne "chuchanie" na potomka żeby przypadkiem nie zrobił sobie krzywdy, sprawi że dziecko będzie szczęśliwe i będzie się odpowiednio rozwijać. Najważniejsza jest uważność rodziców i czas jaki oddają dziecku. Dziecku, które potrzebuje uczyć się na własnych błędach, które potrzebuje się potknąć, ubrudzić lub coś zepsuć. Dziecku, któremu można czasem pozwolić na nudę, aby przy tym odpowiednio się rozwijało. Nie potrzebne są miliony na koncie i próba prześcignięcia znajomych w licznych fakultetach, liczy się relacja rodzic-dziecko. Ta książka otwiera oczy na to co jest największą wartością w prawidłowym i szczęśliwym wzrastaniu malucha. Obecny rodzic - tyle i aż tyle. Mój bookstagram: my books.shelf

„Pozytywna dyscyplina dla przedszkolaków” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto pragnie wychować odpowiedzialnego i pewnego siebie człowieka, nie tracąc przy tym radości z codziennego bycia rodzicem. Jane Nelsen udowadnia, że kluczem do sukcesu nie jest siłowe egzekwowanie posłuszeństwa, lecz cierpliwe budowanie relacji, która przetrwa próbę czasu i trudny okres dorastania. Książka ta daje konkretne narzędzia do budowania domowej atmosfery pełnej miłości i jasnych zasad, pokazując, że nawet w najbardziej stresujących momentach można zachować spokój i działać z szacunkiem do obu stron. To inwestycja w przyszłość dziecka, która procentuje nie tylko spokojniejszymi porankami przy wyjściu do przedszkola, ale przede wszystkim głęboką, opartą na autentycznym zaufaniu więzią na całe życie, czyniąc z rodzicielstwa fascynującą przygodę pełną wzajemnego odkrywania swoich potrzeb. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/pozytywna-dyscyplina-dla-przedszkolakow-j-nelsen-ed-d-cheryl-erwin-m-a-roslyn-ann-duffy-recenzja/

Dla mnie książka była jak plaster na obolałe serduszko… Każdy z nas się złości i nie uciekniemy od tego, możemy jednak pracować nad sposobami w jaki ją wyrażamy. Autorka rozumie to doskonale i nie ocenia nas, bo sama przeszła terapię pod tym kątem oraz sama jest matką. Towarzyszy nam w tej trudnej drodze i dzieli się swoją wiedzą. Warto podkreślić, że książka zawiera wiele rad uniwersalnych, które sprawdzą się nie tylko w kontekście relacji rodzic-dziecko, ale po prostu w relacji z drugim człowiekiem (partnerem, siostrą czy chociażby nerwowym szefem). Co po przeczytaniu tej książki zabieram dla siebie? (UWAGA! Spoiler alert) - złość pojawia się kiedy walczymy o swoje potrzeby; to ich odnalezienie i zaspokojenie staje się kluczem do rozwiązania nerwowej sytuacji - KAŻDY się złości, niebezpiecznym wyrazem tego mogą być nie tylko zachowania agresywne, ale również pasywno-agresywne czy „blokujące” („złość to nie tylko złoszczenie się”) - aktywujmy korę nową zamiast drażnienia ciała migdałowatego; nazwijmy uczucie, pytajmy o powody, wyraźmy zrozumienie, a dopiero potem przejdźmy do rozwiązania - najpierw uspokajajmy (działajmy kojąco na prawą półkulę),tylko spokój pozwoli na konstruktywną rozmowę - pakiet porad dotyczących tego jak komunikować się w sytuacjach nerwowych (szczególnie zasady Porozumienia bez Przemocy, komunikaty oparte na faktach i „Brudna dwunastka Thomasa Gordona) - zrozumienie etapów złości w trakcie dorastania dziecka oraz podział na złość „z piwnicy” (porywcza, nagła) i „z piętra” (wypracowana strategia) - zasada „stop-klatki” i praca nad swoim samopoczuciem, bo to nasz dobrostan zadecyduje w dużym stopniu o naszej sile do przepracowania tematu złości Kilka drobnych zmian zrobiło dużą różnicę w codziennym życiu mojej rodziny. Książka zostanie na mojej półce i na pewno będę do niej wracać. Szczerze polecam.

Nierówna. Na początku wydawało się, że będzie to wielka dawka mega ważnej wiedzy. Jednak od rozdziału o tv coś zaczęło się psuć... Z jednej strony fajnie, że zdejmuje z rodziców ciężar obwiniania się, jeśli nasze dziecko spędza czas przed telewizorem czy komputerem. A z drugiej... mimo wszystko warto mówić zarówno o plusach, jak i minusach każdego aspektu. A tutaj tego brakuje. Dalej wcale nie było lepiej, bo same "praktyczne" pomysły na kreatywne rodzicielstwo wcale takie praktyczne i łatwe do wprowadzenia nie były (np. fakt, że autor może sobie pozwolić na zabieranie dzieci do pracy nie znaczy, że każdy ma taka opcję). Mam wrażenie, że autor ogolnie nie dopuszcza do siebie myśli, że ktoś może chcieć żyć inaczej niż on. Nie dla każdego przeprowadzka co kilka lat i small taki z każdym napotkanym człowiekiem są atrakcyjnym i komfortowym pomysłem. A z książki wybrzmiewa, że tylko metody autora sprawią, że będziemy dobrymi i kreatywnymi rodzicami, którzy wychowają mądre i ciekawe świata dzieci. No nie, to nie jest prawda. Książkę trudno się czytało. Wiele było w niej anegdotek, które nie miały znaczącego związku z resztą treści. Nieraz miałam myśl "ale po co to bylo" albo "gdzie zakończenie i puenta tej historii?". Ogólnie ta pozycja pokazuje inną stronę rodzicielstwa, ważna stronę. Przede wszystkim by wyluzować, bawić się tą rolą i wychodzić poza sztywne ramy, jakie nakreśla kultura i społeczeństwo. Ogólny koncept jak najbardziej do mnie przemawia, ale wykonanie już nie do końca.

Słuchałam sobie tej książki w audiobooku. W pewnym momencie sprawiała wrażenie powtarzalnej, jednak to, co autor tutaj przekazuje jest mocno bliskie memu sercu. Bardzo to inspirujące, choć szkoda, że tak ogólnikowo temat rodzicielstwa pełnego uwagi i skupienia jest poruszony.

Przeczytałam wiele książek o wychowaniu, porozumieniu bez przemocy, jak mówić żeby dzieci słuchały, o self-regu, o działaniu mózgu i dalej niewiele potrafiłam zastosować w praktyce. Dziękuję Agnieszce Stążce-Gawrysiak, autorce "Self-Regulation. Nie ma niegrzecznych dzieci" za przywołanie książki "Zintegrowany mózg..."(zajrzyjcie do mojej recenzji, gdzie przytaczam jej opis),gdyby nie jej wzmianka, nigdy nie dowiedziałabym się o istnieniu tego rewolucyjnego podręcznika. "Zintegrowany mózg..." to rewelacyjna książka, po którą sięgnęłam gdy córka miała 9 lat. Okazał się to trafiony moment, bo książka skupia się na pracy z dziećmi 6-10 lat. Przykłady w większości ich dotyczą. Podręcznik prosty i wszechstronny, możemy wiele z niego wynieść, bo mózgi mamy wszyscy, ale nikt nie dostał instrukcji ich użytkowania, aż do teraz. W skrócie, w rezultacie pracy neurologa i pediatry otrzymujemy niesamowity niezbędnik. Wielką zaletą książki jest uporządkowana treść, spójność, prostota, zwięzłość i brak wypełniaczy. Teoria jest opisana w prosty i przystępny sposób. W 6 rozdziałach poświęconych kolejnym zagadnieniom otrzymujemy paczkę wiedzy z przykładami, następnie 12 strategii z przykładami i ilustracją graficzną. Na końcu rozdziałów są krótkie komiksy objaśniające dzieciom działanie mózgu, w kontekście omówionego materiału. Jest też podrozdział z wiedzą dla rodzica. Garść przykładów i teorii w sam raz na tyle, ile nasze przeciążone umysły są w stanie przyswoić. Bardzo cenię sobie nienatrętne powtórzenia w treści, bo pozwalały utrzymać kontakt z przyswajaną wiedzą. Krótkie podrozdziały i zwięzły język utrzymywały moją uwagę. Na końcu podręcznika umieszczono ściągawkę z wypunktowaniem najważniejszych treści, tabelkę z przedziałami wiekowymi i niezbędnymi informacjami stosownie do wieku, indeks. Wszystko, co jest niezbędne do przyswajania wiedzy w duchu minimalizmu z "Rzeczozmęczenia" i "Jak myśleć nie używając mózgu". Można skrót wiedzy z końca książki przekazać drugiemu rodzicowi lub opiekunowi. Niesamowite, nowatorskie koncepcje działania mózgu jako parteru i piętra, analizowania stanów emocjonalnych jako koła roweru z centralną piastą. Praca z opowiadaniem własnej historii jako budulcem doświadczenia i zmianą postrzegania. Nauka empatii. Książkę można odnieść do pracy ze wszystkimi dziećmi, również tymi bardzo trudnymi. Autorzy zapowiadali stworzenie pozycji dla rodziców nastolatków, ale ta jest dla mnie wystarczająca i wyczerpująca temat. Uważam że każdy rodzic powinien ją dostać. Dziwi mnie słabe nagłośnienie o istnieniu takiej pozycji. W mojej opinii, mogłabym przeczytać 10 książek mniej o wychowaniu i mózgu, w zamian za poznanie "Zintegrowanego mózgu". Inne książki w tym zakresie, którym poświęcałam czas powodowały frustrację i poczucie błądzenia, zalewały mój mózg chaosem, słowotokiem i nadmiarem. Wreszcie mam poczucie, że autorzy, chwycili moją dłoń i poprowadzili we właściwym kierunku. Przyswajam wreszcie upragniony podręcznik użytkownika mózgu. Arcydzieło.

Bardzo dobry poradnik. Autorka przekazuje "sposoby" na komunikację z dzieckiem; uczy, jak nie zwracać uwagę na drobiazgi (ważniejsza treść przekazu dziecka, a nie forma / intencja),zachęca do spojrzenia na świat oczami dziecka, mówi o wadze otwartości, ciekawości (nie zadawaj dziecku pytania, jeśli nie interesuje cię odpowiedź) i uczenia się od dzieci. Wskazuje na sposób odbioru świata przez dziecko, dyskretnie radzi, jak wspierać dziecko (jak zachować równowagę między autonomią latorośli a naszymi dorosłymi oczekiwaniami). Apeluje o refleksyjność (czemu służy nasze dorosłe działanie i jaki będzie jego skutek). Wyjaśnia, dlaczego dzieci się buntują, dlaczego nie chcą odrabiać lekcji, pisze o szkole, naszej kulturze, cywilizacji i miejscu w niej dziecka. Bardzo ciekawa pozycja, przekonująca, sugestie możliwe do wdrożenia, a przede wszystkim skłaniające do refleksji.

Szukałam czegoś co pomoże mi zrozumieć nastolatka w fazie buntu i burzy hormonalnej i emocjonalnej, zamówiłam, nie żałuję. Książka napisana językiem, który wciąga czytelnika od pierwszych stron. Dowiedziałam się wiele na temat budowy mózgu oraz o badaniach RMI. Ciekawa książka.

Wg mie bardzo dobra pozycja zbierająca zdrowe nawyki wzmacniające samoświadomość dziecka i jego samodzielne poruszanie się w świecie. Skupiające się szczególnie na obserwacji, towarzyszeniu, daniu przestrzeni, tłumaczeniu. Bo zwykliśmy zbyt często oczekiwać i wymagać, a to przynosi odwrotny skutek, niż byśmy chcieli osiągnąć.

Dla mnie to książka wyróżniająca się wśród poradników dla rodziców. Przede wszystkim zawiera zestaw praktycznych wskazówek dotyczących wychowania dziecka. Część opinii tutaj krytykuje je twierdząc, że sprowadzają się jedynie do „morza cierpliwości”. Nie zgodzę się - wiele z nich świetnie sprawdza się nam w codziennym życiu i może właśnie ta prostota jest tak pomocna. Dodatkowo pierwsze części książki w bardzo przystępny sposób przedstawiają założenia wychowania zorientowanego na więzi i potrzeby, popierając je najnowszymi wynikami badań. Książka nie jest jednak przeładowana naukowym żargonem - to solidna dawka wiedzy i praktycznych porad. Polecam rodzicom małych dzieci.

Przeczytaj cały tekst na: https://punktmyslenia.pl/moje-dziecko-sie-zlosci-malgorzata-stanczyk/ Moje dziecko się złości. Droga do spokoju w rodzinie pełnej emocji to lektura obowiązkowa dla wszystkich dorosłych. Dla rodziców, opiekunów, nauczycieli i specjalistów pracujących z dziećmi i rodzicami. Ja na pewno będę ją polecać wszystkim dookoła. To ogrom niezwykle ciekawej i przydatnej wiedzy na temat złości i nauce samoregulacji zamkniętej w zaledwie ponad 120-stronicowej książeczce.