Czas na Portugalię

Chleb piekę już ponad rok. Jest pyszny, piękny, a jego zapach unosi się jeszcze bardzo długo po wyciągnięciu z piekarnika. Nigdy nie twierdziłem, że "już jest super, wyszedł idealny" - nie, zawsze można pewnie coś jeszcze ulepszyć, poprawić. Nie chodzi tylko o skład czy rodzaj mąki. Dochodzą takie istotne czynniki jak temperatura otoczenia, wody, ciasta, czy piekarnika, rodzaj drożdży i wiele innych. O wszystkich istotnych i mniej istotnych czynnikach doczytałem i wiem, że jeszcze długa i kręta droga przede mną. Polecam wszystkim amatorom domowych pyszności.

Mój absolutny guru Yotam Ottolenghi. Uwielbiam jego książki kucharskie, każda jest jak osobna uroczystość i święto smaku. "Słodko" to ..słodko do potęgi!!!! Desery w książce są wysublimowane, pełne smaku, błogiej słodyczy i niebanalnych dodatków,aromatów oraz różnych kombinacji kulinarnych. Nie dość, że cudowna słodycz wylewa się z każdej strony i upaja świetnymi zdjęciami to jeszcze są to przepisy do odtworzenia w domu bez większych trudności.. Ciasto cytrynowe z makiem, ciasto korzenne, ciasteczka, rolada z malinami i pistacjami.. to tylko początek..Nie znajdzie się takich przepisów nigdzie indziej. Bardzo polecam!!! "Słodko" kończy ze mną niekoniecznie słodki rok 2020. I oby to była dobra wróżba.

Lubicie zaglądać do książek kucharskich? Ja oprócz przepisów, szukam w nich pięknie opowiedzianych historii, ludzi, kawałka świata. Olia Hercules za pośrednictwem „Sielskich smaków” zabiera nas w podróż do dzieciństwa pachnącego owocowymi przetworami, pieczonymi ziemniakami i zupą rybną. To tradycyjna, ukraińska kuchnia pełna wspomnień, które budują cudowny klimat okraszony sielskimi zdjęciami. A wszystko to zaczyna się od letniej kuchni, od której zaczyna się ta opowieść. Letnie kuchnie na Ukrainie budowane były nieopodal domów i służyły przede wszystkim do letniego gotowania. To tam przenosiło się życie skupione wokół przetworów i zamykanego w słoikach lata. To tam gotowano potrawy weselne i przygotowywano rodzinne przyjęcia. Przepisy Olii to rodzinna tradycja, w której stare pokolenie miesza się z nowym, a smaki i zapachy przywołują wciąż żywe wspomnienia. Można się zakochać! Jeśli szukacie pięknie wydanej książki dla osób jedzących mięso - sięgajcie śmiało po „Sielskie smaki”. Wegetarianki i wegetarianie również znajdą tu pyszne pierogi, zapiekane warzywa, słodkie pieczywo i naleśniki.

Nie jestem najlepsza w kuchni. Gdybym miała określić swoje umiejętności i smaki nazwałabym je jednym słowem: tradycja. Może standard? Nie oznacza to jednak, że wzbraniam się przed próbowaniem czegoś nowego, ale też potrafię się nieźle zdziwić upodobaniem kulinarnym innych. Dziwią mnie najbardziej połączenia smakowe. Znałam osoby, które sypały cukier na kiszone ogórki lub smarowały dżemem kanapkę z białym serem. Dla mnie trochę dziwne. Jednak schabowego z ananasem i serem zjadam chętnie. 🥘 Niki Segnit stworzyła "Leksykon smaków", który właśnie wpadł w moje ręce. Sama objętość dzieła i ilość informacji jest oszałamiająca. Chylę czoła przed wykonaną tu pracą, by wszystko zebrać i uporządkować. Wielki szacunek! Autorka podzieliła wszystkie produkty na grupy. I tak jak nie wyobrażałam sobie, że tyle tego jest, tak dopiero teraz zrozumiałam jak wiele oferuje nam natura, ile połączeń może nas zaskoczyć i ile jeszcze odkryć przede mną. Te grupy to między innymi: leśny, mięsny, kwieciście owocowy, musztardowy i inne. W ramach tych grup składniki zostały połączone w pary i dzięki temu stworzono ciekawe i inspirujące połączenia. Na przykład w grupie "słone" dowiemy się o połączeniach anchois z wołowiną czy ryb wędzonych z kapustą. Dzięki takiemu zabiegowi dostajemy blisko pięć tysięcy połączeń. W książce opisano ich dokładniej około tysiąca. Jeśli myślicie, że są jedynie ot tak podane jesteście w błędzie. Przy każdym połączeniu dostajemy źdźbło historii smaku, tradycji oraz cenne wskazówki przy jakiej potrawie można w taki sposób poeksperymentować. Znajdziemy tu połączenia, które są nam znane jak na przykład ja nie zdziwiłam się połączeniem malin i czekolady, co uwielbiam, ale i takie, które mogą nas nieźle zaskoczyć, tak jak mnie zaskoczyło połączenie kalafiora i czekolady. Was teraz zapewne też? Prawda? 🥘Nie jest to książka do lektury tak na jeden raz. Uderza tutaj ogrom informacji. Na pewno sprawdzi się jako zdobywanie kulinarnych ciekawostek, do poczytania fragmentów do poduszki i rozgrzeje w mroźne popołudnie. I ostrzegam: lepiej z pustymi żołądkiem nie przeglądać... 🥘"Leksykon smaków" to książka, która na pewno zaskakuje, która może się spodobać i która dla wielu będzie wspaniałą inspiracją kulinarną. Polecam!

Kolejna CUDOWNA książka od Ottolenghi'ego. Nie tylko świetne i inspirujące przepisy (czekamy na sezon na bakłażany i kalafiory, bo będzie się działo!),ale też pełna cennych wskazówek i informacji skarbnica kulinarnej wiedzy (papryczka chili nie jedno ma imię). Będę korzystać, z resztą jak ze wszystkich jego książek. Zawsze znajdę w nich coś ciekawego.

Znany i popularny kucharz, autor wielu książek oraz bohater kilku programów kulinarnych raczy czytelników nową książką kucharską i zachwyca tym, co lubię, czyli prostymi nieskomplikowanymi przepisami na każdą niewrawną w gotowaniu rękę, jak i ma każdą kieszeń. "7 sposób" zachęca już od pierwszych stron dwoma spisami treści: pierwszy odwołuje się do konkretnych produktów, jakie goszczą w naszej kuchni (jajka, ziemniaki, grzyby, brokuł, pierś z kurczaka i inne),natomiast drugi nawołuje do konkretnych dań, w zależności czy mamy ochotę na jednogarnkowe dania, zapiekanki, sałatki czy zupy. Plusem jest strona graficzna, gdyż każde danie, w jakim pomoc oferuje Oliver jest przedstawione na fotografii. Liczba przewidzianych porcji, średni czas przygotowania, spis niezbędnych produktów, ich zdjęcia oraz banalnie proste przepisy i fakt, te bardziej skomplikowane, lecz nadal mieszczące się w kanonie "łatwe" lub "niezbyt skomplikowane". Czego chcieć więcej? Hmm, może samego autora, by przygotował obiad i później po nim posprzątał? ;)

Jeśli przyjdzie wam w udziale dysponować rodzinnie choć jednym absolutnym przypadkiem kartoflożercy, którego trzeba satysfakcjonująco żywić, tę książkę można wówczas traktować jak ziemniaczaną biblię. Tu jest wszystko, moi mili. Jest smażone, jest pieczone, i gniecione, i lepione, bywa też światowo (irańskie kuku, turecki burek, tunezyjski kafteji i tombet z Majorki) a nawet deserowo (ach, to pachnące ciacho pomarańczowe... - tak, tak! z kartofli!). Kasia i Zosia Piltowskie, matka i córka, popełniły kulinarne dzieło sztuki. Moje jest dokumentnie zaczytane, oklejone miliardem zakładek indeksujących i wiecznie w użyciu - to chyba o czymś dobrze świadczy. No, kochani, pędem po książkę i do dzieła. Hash browns same się nie zrobią;)

Jak zwykle Ottolenghi powala geniuszem. Tylko On potrafi wyczarować takie cuda z warzyw i owoców. Gdybym przeszła całkowicie na roślinną kuchnię, to ta książka pozwoliłaby mi nie paść z głodu i doznawać codziennie ekstaz smakowych. Książka pięknie wydana, przepisy innowacyjne (a może nie? może u nas jeszcze mało znane),wszystko na najwyższym poziomie. Rodzina pałaszuje nie pytając "A gdzie mięso..."

https://www.facebook.com/KsiazkiIlubCzasopisma Gruzja, wraz ze swoją kuchnią i kulturą, jest dość popularna w Polsce. W Krakowie można znaleźć kilka lokali serwujących gruzińskie specjały, i przyznam, że potrawy, których miałem okazję tam kosztować bardzo mi smakowały. Z wielką radością wziąłem w swoje ręce książę "Kaukasis..." będącą zbiorem przepisów z terenów Gruzji, Azerbejdżanu, a szerzej terenów Kaukazu. Każdy z przedstawionych przepisów poprzedzony jest krótkim wstępem zaznajamiającym czytelnika z historią konkretnej potrawy, terenem, na którym jest najpopularniejsza. Olia Hercules, na przestrzeni całej swojej książki, podkreśla fakt przenikania się różnych kulinarnych wpływ nadających tak specyficzny smak tym często bardzo prostym daniom, będącym w zasięgu nawet początkującego kuchcika. Co niezwykle ważne publikacja uwypukla jak ważne są świeże produkty, aromatyczne zioła, dojrzewające w słońcu warzywa. Jak to w książkach kucharskich bywa znajdziemy tu przepisy na dania mięsne, na słodycze, ale to warzywa i owoce wiodą prym. Wszystko doprawiono klimatycznymi zdjęciami ukazującymi proste, często przaśnie wyglądające potrawy przywodzące na myśl wiejskie wakacje. Ciepłe to i miłe. Ta prześliczna książka na pewno spodoba się miłośnikom kuchni i eksperymentów kulinarnych. To jedzenie i produkty niezbędne do jego przygotowania stanowią główny element publikacji. Osoby nie jedzące mięsa będą szczególnie zadowolone, przepisów na wyborne dania wege jest sporo. Wspomniana w tytule podróż jest tylko pretekstem, aby dotknąć tematu kuchni gruzińskiej (czy szerzej kaukaskiej),jeśli ktoś liczy na tekst z gruntu podróżniczy to się zawiedzie. Olia Hercules przygotowała bardzo osobistą książkę kucharską doprawioną wspomnieniami z dzieciństwa, ze swojej podróży po Kaukazie. https://ksiazkiilubczasopisma.blogspot.com/2019/02/kulinarna-wyprawa-na-kaukaz-kaukasis.html

Ładnie wydana, choć niestety nie każdy przepis, a właściwie już gotowe danie, jest zobrazowany(e). Zdjęcia w ksiażkach kucharskich są pozytywną motywacją do wykonania danego przysmaku i jednak dosyć ważnym elementem przy tego typu pozycjach. Mimo powyższego minusa, jest to pozycja warta polecenia - przepisy są różnorodne, od prostych po cięższe, niektóre składniki da się zakupić niemal wszędzie, a niektórych trzeba się naszukać. Dla osób, które lubią eksperymentować w kuchni, lektura "Obfitości" będzie ciekawym wyzwaniem, a także fajnym patentem na prezent.

Całkiem niezły i obszerny zbiór przepisów. Co prawda niewiele jest w moim guście, ale to już subiektywne odczucie, smakosze kuchni greckiej na pewno odnajdą sporo dla siebie. Na plus są bardzo klimatyczne, estetyczne zdjęcia i garść ciekawostek oraz uporządkowanie całości w logiczny, tematyczny sposób.

Uwielbiam książki kucharskie, które najpierw zachęcają do wyjścia z kulinarnej strefy komfortu swoim pięknym wydaniem, zdjęciami i przystępnie napisanymi przepisami. Potem podają ten jeden przypadkowy przepis, który na pierwszy rzut oka wydaje się trochę dziwny, bo nie ma standardowych połączeń smakowych, które stosujemy w naszym codziennym życiu, ale decydujemy się go zrobić bo akurat mamy wszystkie składniki pod ręką. A kiedy już zrobimy to dziwne danie z przepisu i okazuje się być jednym z lepszych jakie nasza ręka poczyniła, to kolejne przepisy wybierają się same. I to jest właśnie taka książka. Pyszności na każdej stronie. Do dzisiaj śnią mi się te ślimaczki z pieczarkami, karczochami i fetą.. Polecam!

W końcu dotarłam do słowa pisanego Oliviera. Jestem fanką jego programów, ale, ponieważ marna ze mnie kucharka, nigdy nie mam dość determinacji, by te jego przepisy zapisać z ekranu. A tu bach! jest wszystko zapisane, obfotografowane. Nie wszystkie przepisy przypadły mi do gustu, bo na przykład nie lubię ryb i owoców morza, nie jadam też jagnięciny, cielęciny, ale to dlatego, że żal mi tych maluchów i to jest moja forma protestu. Eh, chciałabym w ogóle zostać wegetrianką, ale po potrawach wege stale jestem głodna. Ale do rzeczy. Pięć, dokładnie pięć składników i ani jednego więcej (z wyjątkiem soli i pieprzu). Podana gramatura, kalorie, czas pracy. Krótki, bardzo czytelny opis, jak zrobić. A na zdjęciu gotowe danie. Książka warta swojej ceny. Już mam apetyt na kolejną.

Sama książka świetna, z jednej strony proste, prawdziwe przepisy z prostych składników, z drugiej - spora różnorodność. Niestety wydanie jest bardzo nieprzemyślane - okładka błyskawicznie się niszczy (już na półce w księgarni co drugi egzemplarz miał rozwarstwione rogi, szorstki biały papier błyskawicznie zbiera brud).Dodatkowo książka jest mało poręczna - duże ksiazki kucharskie mają sens jeśli możesz je rozłożyć na blacie i swobodnie do nich zerkać, tutaj dużemu gabarytowi towarzyszy mała, słabo czytelna czionka. Mam też wrażenie że polskie wydanie zostało zredagowane bardzo niedbale - w przepisach pojawiają się błędy (w kluskach z makiem na liście składników brakuje maku),a część przepisów aż się prosi o inwencję tłumacza / redaktora i dopisanie polskich nazw potraw (np. zupa z kaszy i grzybów, czyli krupnik). No i przepisy, które mają w tytule biały ser, a na liście składników nie twaróg tylko fetę! W sumie - przepisy 9/10, wydanie 1/10, estetyczne ale niepraktyczne.

Kocham wszystkie książki Doroty Świątkowskiej! I jej słodkiego bloga też :) A to jedna z moich ulubionych książek kucharskich do wypieków (a mam ich niemało ;). Podzielona jest na pory roku. Autorka podpowiada jak wykorzystać sezonowe owoce, co się najlepiej sprawdzi zimową porą a co w upalne lato. Piękne zdjęcia, przejrzyste i bardzo dokładne przepisy. Wiele pozycji z tej książki mam już przetestowane i cieszą się one u mnie w domu dużą popularnością. Udało mi się np przemycić znienawidzony szpinak w zielonych babeczkach, które pokochały moje dzieci. Polecam!

Nie jestem weganką ani wegetarianką, a jednak od kilku lat gotuję dla rodziny potrawy głównie z książek z serii "Jadłonomia" ;) Nasze smaki, zazwyczaj ekspresowe przygotowanie potraw, wszystkie przepisy ładnie i logicznie opisane i poukładane, ładna, estetyczna szata graficzna. Nową "Jadłonomię" zażyczyłam sobie jako prezent na urodziny i się nie rozczarowałam! Książka kontynuuje wszystkie dobre tradycje swoich poprzedniczek. Mały format książki dobrze mieści się na półce w kuchni i nie zajmuje dużo miejsca w czasie gotowania. Dziś na pierwszy ogień poszła czakalaka i kapuśniak po żydowsku, wyszły wspaniale - nie mogę się już doczekać wypróbowywania kolejnych potraw. Polecam szczególnie tym, którzy lubią smacznie i ciekawie zjeść, a przy tym nie chcą spędzić pół dnia w sklepie w poszukiwaniu składników, a drugiego pół w kuchni ;)

Wspaniała książka wprowadzająca w świat wypieku chleba. To nie tylko przepisy, ale również poradnik zawierający odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z pieczeniem. Do tego wspaniała szata graficzna! Polecam gorąco :)

OCENA - 7/10 BARDZO DOBRA Jedną z moich ukrytych pasji, jest gotowanie i kulinarne eksperymenty. Od lat interesuję się kuchnią azjatycką lub orientalną jak kto woli, która stanowi doskonałą alternatywę dla naszej rodzimej kuchni. Próbuję mierzyć się z różnymi potrawami, mnie lub bardziej skomplikowanymi, sięgam więc po różne poradniki, książki kucharskie, przedziwne przepisy, dzięki którym mogę coś smacznego wyczarować, oraz rozkoszować się zapachami Chin, Tajlandii, Indii czy Japonii. „ W MOJEJ TAJSKIEJ KUCHNI” Daria Ładocha, zaprezentowała 90 przepisów kuchni tajskiej, w której się zakochałem. To kuchnia przede wszystkim pełna warzyw, koloru, ziół i aromatów, ale nie tylko znajdziemy tam również wiele interesujących przepisów z mięsa czy ryb. Wartością dodaną tych dań jest fakt, że autorka uczyła się je przyrządzać od rodowitych Tajów, więc poznała najgłębsze sekrety i wysublimowane smaki tej kuchni. Książkę uzupełniają cudowne zdjęcia, od razu ma człowiek ochotę coś upichcić i zjeść, przepisy są przejrzyste, usystematyzowane mamy ich ogromną paletę od przystawek po desery, dania główne, zupy itp. Jednym słowem ciekawa alternatywa dla pasjonatów orientalnych smaków, do których ja się zaliczam. Polecam. Jack_

"Jerozolima. Książka kucharska" autorstwa Yotama Ottolenghiego i Samiego Tamimiego to prawdziwa uczta dla miłośników kulinariów, ale także dla tych, którzy pragną zgłębić bogatą i różnorodną kulturę Bliskiego Wschodu. To coś więcej niż zbiór przepisów – to opowieść o mieście pełnym kontrastów, w którym historia, religie i smaki przenikają się od stuleci. Już na pierwszy rzut oka książka zachwyca swoim pięknym wydaniem. Fotografie autorstwa Jonathana Lovekina są artystycznymi dziełami samymi w sobie – każde zdjęcie oddaje bogactwo kolorów, tekstur i atmosferę Jerozolimy. Każdy przepis jest podparty nie tylko dokładnymi instrukcjami, ale również osobistymi historiami autorów, którzy dorastali w tym wyjątkowym mieście. To sprawia, że książka staje się swego rodzaju podróżą po zakątkach Jerozolimy – od suqów po domowe kuchnie. Przepisy, choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się skomplikowane, są niezwykle przystępne. Ottolenghi i Tamimi pokazują, jak z prostych składników stworzyć wykwintne dania, które zachwycą zarówno podniebienia, jak i oczy. Znajdziemy tu zarówno klasyczne potrawy, jak hummus, falafel czy baba ganoush, jak i mniej znane, ale równie smakowite kombinacje, takie jak maqluba (odwrócony ryż) czy mutabbaq (ciasto z nadzieniem serowym). Autorzy umiejętnie łączą tradycje kuchni arabskiej, żydowskiej, ormiańskiej i innych, tworząc unikalne i inspirujące receptury. Jednym z największych atutów tej książki jest jej uniwersalność. To nie jest pozycja wyłącznie dla profesjonalnych kucharzy, ale również dla amatorów, którzy chcą spróbować swoich sił w kuchni bliskowschodniej. Przepisy są zrozumiałe, a składniki – choć nie zawsze typowe dla polskich sklepów – można z łatwością zastąpić lokalnymi odpowiednikami lub znaleźć w sklepach internetowych. Książka "Jerozolima" to coś więcej niż kuchnia – to podróż w głąb kultury, tradycji i historii miasta, które fascynuje i inspiruje. Dzięki niej możemy na moment przenieść się na uliczki Jerozolimy i poczuć smaki, zapachy oraz atmosferę tego miejsca. Gorąco polecam tę książkę nie tylko pasjonatom gotowania, ale każdemu, kto szuka kulinarnej przygody i chce lepiej zrozumieć złożoność jednego z najbardziej fascynujących miast na świecie.

Przydatna pozycja dla wielbicieli koktajli, głównie skupiłam się na tych, do których wykonania przyda się blender, bo jedynie to mam w domu. Szybko się czyta, proste przepisy. Ładne zdjęcia. Plusem jest adnotacja pod każdą recepturą dotyczącą działania napoju.