Predator. Pierwotny gniew / Nemezis / Świadkowie / Tajemnice bagien / Złoto demona / Krwawa waśń

Akcja AVP: Krew nie woda przenosi nas na pokład USSC Double Down. Luksusowego wycieczkowca, na którym zamożni urlopowicze oddają się relaksowi. Czas beztroski kończy się jednak w momencie, kiedy jednostka wkracza w niezbadane regiony kosmosu. Miejsce należące do Predatorów, którzy niespecjalnie lubią gości. Nie zabraknie więc krwi, odciętych kończyn i wyrwanych kręgosłupów. W tej brutalnej rzeczywistości udaje się jakoś przetrwać nastolatce i jej młodemu syntetycznemu towarzyszowi. Unikanie kosmicznych łowców nie jest jednak ich jedynym problemem. Wystarczył bowiem jeden błąd, jedna nieprzemyślana decyzja, aby na pokładzie pojawił się nowy groźny przeciwnik. „Obcy” zdolny zabić wszystko, co tylko stanie na jego drodze. AVP: Krew nie woda to dzieło, od którego nie można wymagać „niezwykłości”. Jest to bowiem mini seria składająca się z czterech zeszytów, zamykająca całą opowieść na zaledwie 96 stronach. Scenarzysta Jeremy Barlow doskonale zdawał sobie sprawę z tego ograniczenia i nawet nie próbował on wymyślać czegoś nadmiernie „innowacyjnego”. Od samego początku postawił on na prostą sprawdzoną widowiskową akcję, w której nie ma czasu i miejsca na zbytnią fabularną „głębię”. Już pierwsze strony komiksu dość dosadnie pokazują, że tempo opowieści będzie szybkie i mocno krwawe. Nikt nie powinien więc tutaj narzekać na nudę, a całość czyta się błyskawicznie. Miłym zaskoczeniem jest to, że twórcy udaje się dodatkowo w co najmniej dwóch momentach popchnąć historię w ciekawym i niespodziewanym dla czytelnika kierunku. Z kolei malutką łyżeczką dziegciu jest obsadzenie w głównych rolach „młodych” bohaterów. Taki wiek oznacza pewne niekoniecznie przemyślane decyzje, które co niektórych czytelników mogą delikatnie irytować. Na całe szczęście wpadki te szybko są zastępowane przez dawkę krwawej akcji. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-avp-krew-nie-woda/

Komiks Alien: Oryginalny scenariusz, to graficzna adaptacja znanego scenariusza filmowego autorstwa Dana O’Bannona, przed zmianami jakich dokonali w nim Ridleya Scott i Ronald Shusett. Mamy więc tutaj do czynienia z pierwotnym zarysem znanej fabuły która, zanim trafiła na ekrany kin, musiała przejść pewną metamorfozę. Teraz każdy fan „Obcego” ma okazję sprawdzić jakość oryginalnego skryptu i samemu ocenić czy wprowadzone zmiany były dobrym pomysłem. Akcja przenosi nas na pokład frachtowca wracającego na Ziemię z ładunkiem wydobytych minerałów. W pewnym momencie załoga otrzymuje tajemniczy sygnał z pobliskiej planetoidy. Wszystko wskazuje na to, że udało się nawiązać pierwszy kontakt z obcą rasą. Załoga statku udaje się zbadać ów sygnał, gdzie odkrywa wrak obcego pojazdu i starożytne monumentalne budowle. Nie wiedzą oni, że będzie to początek ich tragedii, która zmrozi każdemu krew w żyłach. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=128323

Pierwszy rocznicowy tom “Predatora” to solidna porcja narracji spod znaku lat 90. Fani docenią, bo jest tu wszystko za co kocha się tamtą dekadę, ale też znajdziemy tu też próby wyjścia poza schematy. Dwóm tytułowym opowieściom nie dopisali niestety rysownicy, których prace najprościej określić koszmarkami, ale dwie ostatnie to już przyjemne dla oka rzemiosło. Cała recenzja: https://tinyurl.com/1pfen2uw

Kosz pełen głów wciągnął mnie od pierwszych stron i okazał się świetnym połączeniem napięcia, tajemnicy i odrobiny czarnego humoru. Spodobała mi się nie tylko dynamiczna akcja, lecz także stopniowo odkrywane sekrety i dobrze napisane postacie. Motyw niezwykłego topora dodaje historii intrygującego, niemal baśniowego klimatu, a główna bohaterka, June, z każdą stroną staje się coraz bardziej zdeterminowana i interesująca. Do tego rysunki doskonale oddają atmosferę lat 80., tworząc odpowiedni nastrój. Po tej lekturze mam ochotę na więcej komiksów z serii Hill House Comics – jeśli reszta jest równie wciągająca, czeka mnie świetna przygoda z horrorem i tajemnicą.

I tak powinien wyglądać horror, jednak Joe Hill jest mistrzem, nieważne że punkt wyjścia, przebieg i zakończenie jest mniej prawdopodobne niż w przypadku palcojada ale jaka różnica w napięciu, postaciach... Rysunki też sporo lepsze. No co tu dużo mówić, jeśli ktoś lubi horrory to naprawdę warto.

LAST SHOT I know you want to Hit That I know you want to Hit That, Hit That All the world is getting with I say Consequences are a lot, but hey That´s the way it That´s the way things go - The Offspring Piąty i docelowo ostatni tom komiksów z serii „Hitman”, to nie tylko dokończenie regularnego cyklu, zamkniętego na 60 zeszytach, ale też i kilka dodatkowych historii, w tym znana już na polskim rynku, dzięki wydaniu od Mandragory z 2005 roku, opowieść „Hitman/Lobo”. Co najważniejsze, to kawał naprawdę dobrego komiksu. Stricte rozrywkowego, ale oferującego rozrywkę na poziomie wyższym, niż w większości podobnych propozycji. Tommy Mnaghan, płatny morderca z zasadami i supermocami, powraca by stanąć do walki, która może okazać się ostatnia w jego karierze. I nie tylko jego, bo kumple z baru Noonan’s też nie będą mieli łatwo. Gdy przeszłość upomina się o swoje, zginąć może każdy. A co będzie, gdy na horyzoncie pojawi się Lobo – kosmiczny łowca głów, który wymordował całą swoją rasę, by być jedynym w swoim rodzaju, a także zawsze wypełnia powierzone mu zadania – a także Liga Sprawiedliwości? „Hitman” to seria, która z jednej strony stanowi typowe dzieło dla jego scenarzysty, Gartha Ennisa, z drugiej zaś zdecydowanie lżejsze, prostsze i nastawione bardziej na rozrywkę, niż najsłynniejsze tytuły, nad którymi pracował, jak choćby „Kaznodzieja”, „Hellblazer” czy „Pielgrzym”. W tych trzech (a także wielu innych) pozycjach Ennis serwował nam poważne, często ciężkie (w najlepszym tego słowa znaczeniu) fabuły, robiąc to z przesłaniem, mocno filozofując, analizując ludzką psychikę i naturę, i sytuację społeczną i polityczną. Do tego bawił się kulturą, nie tylko tą popularną, zjawiskami swoich czasów i stale powracającymi elementami, jak seksualne wypaczenia czy religia / wiara. „Hitman” zaś to opowieść akcji, komediowa zresztą, nastawiona na szybkie tempo, strzelaniny, pościgi itp. https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2021/08/hitman-5-garth-ennis-john-mccrea-doug.html

Zabrałem jedną gwiazdkę, bo trochę brzydkie -szczególnie kolory słabo wyglądają. Twierdza i Szał spoko historyjki. Apetyt ma tylko kilka stron, ale też spoko. Pieśń włóczni fabułę ma raczej słabą i trochę nie pasuje klimatem, ale niby jakoś rozbudowuje świat.

Ostatni z pięciu jak dotąd przeczytanych przeze mnie tytułów, zawarty w ramach projektu Hill House Comics i zarazem najdojrzalsza, najmocniejsza i najlepsza historia, jaką w nim zaprezentowano. Mamy miasteczko, które z samej nazwy już zapowiada coś niezbyt ciekawego. Dodatkowo niegdyś w okolicy wydobywano tu węgiel, ale teraz kopalnie stoją puste. Albo raczej płoną. Od razu zapachniało mi tu Silent Hillem, szkoda tylko że nie ma mgły, która stanowiła element rozpoznawczy serii. Nie jest to perspektywiczna lokacja dla młodych ludzi, więc kto ma możliwość, to opuszcza mieścinę. Samo życie może i byłoby znośne tylko, że okoliczne lasy zamieszkują dziwaczne stworzenia, na czele z dziwnym jeleniopodobnym stworem, który wydaje się nie mieć dobrych intencji wobec każdego kogo napotka. I do tego dziura wiodąca do szybu kopalni, z której wychodzą dziwne męskie stwory, pozbawione skóry na ciele. A na przeciw nim dwie przyjaciółki, którym przyjdzie już za niedługo poznać okropną tajemnice tego miejsca. I to na własnej skórze. El i Octavia budzą się w kinie, zupełnie nie pamiętając ani seansu, ani tego co być może działo się w tym czasie. Autorka podrzuca nam okruszki fabularne, po to aby zaprowadziły nas do przewrotnego finału, który działa z mocą kilotony. To opowieść o dorastaniu, własnej seksualności, która stoi na przekór powszechnemu zakłamaniu, jakie dokonuje się w mieście. Męskiemu zakłamaniu. Dodajmy do tego jeszcze nietypową czarownicę oraz legendę o lokalnym stawku, który ma zaskakujące właściwości, przez co w krótkim czasie tak szybko w komiksie rozbrzmiewa dużo więcej nut, które adresowane są bardziej dla dorosłego odbiorcy. Mógłbym narzekać, że tu się antagonizuje mężczyzn i w ogóle co złego to facet, ale spójrzmy wprawdzie w oczy... lokalna sadzawka "oferuje" moc zapomnienia, z czego skrzętnie korzystają przestępcy, aby dokonać gwałtu, a potem siłą zmusić kobietę do spożycia badziewia i zapomnienia o fakcie... Niby bajka, ale jakby było to realne, sądzę że byłyby takie przypadki i to nie odosobnione... "Pośród Lasu" działa na wielu płaszczyznach i chyba ta metaforyczna bije najmocniej. Bo wszak pewna forma "zezwierzęcenia" dotyka tu obie płcie, ale zupełnie inaczej oddziaływuje. Dlatego też na tle pozostałych z tytułów w serii, ten daje najwięcej do myślenia. I wygląda naprawdę świetnie. Rysunki Dani, są kapitalne a uzupełnia ją świetna paleta barw. Gdyby miał coś polecić z tego zbiorku, to ten tytuł byłby pierwszy, mimo że "Kosz pełen głów" jest dużo bardziej rozpoznawalny. W końcu znane nazwisko, ale Carmen udowadnia, że talentem, pomysłem i wykonaniem można przebić nawet starych wyjadaczy.

Niewiele można o tym komiksie powiedzieć, bo wszystko w nim jest dość płytkie. Jest świat pełen podziałów na tych uciskanych i uciskających i potężna 'czarownica', która zarabia na pomaganiu im w ich niedoli. Można to traktować jako metaforę na wiele rzeczy z historii, jest to na tyle ogólnikowo zarysowany problem, bez zagłębiania się w historię i konteksty, że pasuje praktycznie do wszystkiego. Krótka przygpda prowadzi czarownicę i drugą bohaterkę do wstrząsającego (tak naprawdę to wcale nie) wniosku. Ale to nie światotwórstwo jest tu priorytetem. Traktuję tę fabułę jako nośnik dla dzieła artystycznego jakim jest calutka szata graficzna. Jest piękna, ma niepowtarzalny klimat, piękną reżyserię kadrów. Sceny z czarownicą pod koniec są potężne, jej moc bije czytelnika po oczach, oczarowuje swoim mistycyzmem. Niby nic, ale podoba mi się. Komiks nie żeruje na naszych emocjach ukazując cierpienie tego podzielonego świata w nazbyt brutalny sposób, bo nie musi - to uniwersalne przesłanie, wszyscy wiemy i rozumiemy na czym te problemy polegają. Jego celem nie jest powtarzanie dobrze znanej lekcji, jego celem jest (tak to odbieram) doznanie estetyczne. I naprawdę zapewnia mi to doznanie w magiczny sposób. Jeżeli komuś wystarczy taka forma, to polecam. Jeżeli szuka rozbudowanego świata, to nie ten adres.

"Nasze potyczki ze złem" to kontynuacja przygód profesora J.T. Meinhardta i jego asystenta, pana Knoxa, którzy tym razem, wspierani przez nieustraszoną łowczynię wampirów, Mary Van Sloan, stawiają czoła wampirom, wilkołakom i innym nocnym kreaturom. Album, choć zachowuje lekki i humorystyczny ton, oferuje również głębsze spojrzenie na naturę zła i cenę, jaką płacą ci, którzy z nim walczą. Mignola i Johnson-Cadwell ponownie łączą siły, tworząc serię krótkich opowieści, które nie tylko bawią, ale i skłaniają do refleksji. Każda historia, choć pozornie prosta, zawiera nieoczekiwane zwroty akcji i intrygujące interpretacje klasycznych motywów. Przykładem może być "inteligentny" wilkołak, który używa noża zamiast pazurów, aby ukryć swoje zbrodnie, co przypomina o słynnej maksymie Nietzschego dotyczącej walki z potworami. Postacie, choć na pierwszy rzut oka wydają się nieporadne i komiczne, kryją w sobie głębszy tragizm. Profesor Meinhardt i pan Knox, mimo swoich nieudolnych starań, nieświadomie przyczyniają się do upadku wrogów. Ta ironiczna dynamika sprawia, że ich przygody są zarówno zabawne, jak i przejmujące. Mary Van Sloan, jako nowy członek zespołu, wnosi dodatkowy wymiar do historii, pokazując determinację i umiejętności prawdziwego łowcy. Ilustracje Warwicka Johnson-Cadwella są charakterystyczne i mogą budzić mieszane uczucia. Jego styl, pełen karykaturalnych, kanciastych sylwetek i groteskowych scen, doskonale oddaje ton opowieści, choć nie każdemu przypadnie do gustu. Niemniej jednak, kreska ta idealnie pasuje do surrealistycznej i humorystycznej atmosfery komiksu, dodając mu unikalnego uroku. "Nasze potyczki ze złem" to lektura, która łączy horror z komedią w niezwykle udany sposób. Choć fabuła nie jest skomplikowana, a postacie stereotypowe, komiks oferuje coś więcej niż tylko prostą rozrywkę. To refleksja nad naturą zła i nieprzewidywalnością życia, która sprawia, że czytelnik zatrzymuje się na chwilę, aby zastanowić się nad losem bohaterów. Przyjemność 3,7/5 Styl: 3,5/5 Historia: 3,9/5 Ocena: 3,66/5 goodreads - 4/5 thestorygraph - 3,75/5 lubimyczytac - 7/10

O serii “Mroczne Miasta” dużo się słyszy. Jest to wielokrotnie nagradzana, zajmująca wysokie miejsca w wielu rankingach francuska seria, po której wciąż zupełnie nie wiedziałem czego się spodziewać. Wiem że jest pełna miłości do architektury, składa się z odrębnych od siebie historii, i to w zasadzie… tyle. Postanowiłem stan niewiedzy z początku utrzymać i przeczytać “Wieżę” bez jakiegokolwiek researchu, nieskażony opiniami ani projekcjami. Oto jest Wieża. Stoi sobie taka, gdzieś, nie wiadomo po co. Jest też Giovanni, jeden z konserwatorów tejże. Strzeże on swojej strefy, jednak ta zaczyna popadać w ruinę, a nikt nie kwapi się żeby coś na to poradzić. Więc Giovanni, zmęczony bezsensem, samotnością, piciem bimbru i syzyfowymi wysiłkami, wyrusza w dół wieży. A potem w górę. Wiemy że gdzieś u dołu jest Podstawa. Gdzieś wysoko są Pionierzy rozbudowujący Wieżę. Ale po co to wszystko? Z początku byłem sceptyczny. Wydawało mi się, że to jedna z tych serii, które skupiają się na stronie wizualnej, ale prezentują bardzo chłodny, rzeczowy i pretekstowy storytelling w towarzystwie nieciekawych postaci. Ale jejku, jak ja po przeczytaniu połowy chciałem wrócić do tej wieży! Komiks niesamowicie pobudza wyobraźnię, prowokuje: o cóż tu chodzi z tą wieżą? Jak daleko pnie się w górę? W dół? Po co? Czy to kolejna wieża Babel? Metafora warstw społecznych? Niekończąca się wspinaczka po schodach życia? Czy to niebo? Piekło? Czyściec? Jest to z pewnością kalejdoskop nawiązań, parafraz, odniesień, które nieszczególnie mnie interesują. Ale jest to też cholernie intrygująca historia i fascynujący, tajemniczy świat, a do tego szczegółowa kreska skupiająca się na budowaniu tajemnicy i atmosfery tego nietypowego miejsca. Gdzieś miałem dalekoidące skojarzenia z mangą BLAME! przez te jałowe podróże przez tajemniczą i niezrozumiałą strukturę, no i oba tytuły gdzieś tam wyrosły z pasji do architektury. Jestem na tak. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Doczekałem się drugiego tomu serii "Green Class", czyli postapo z nastolatkami i wirusem zmieniającymi ludzi w... humanoidalne rośliny. Nic nadzwyczajnego, choć ma kilka naprawdę ciekawych rozwiązań. Tom pierwszy mnie wciągnął i nie inaczej było i tym razem, choć mam wrażenie, że miejscami scenariusz był napisany nieco na skróty. Czy to jednak burzyło mi przyjemność z lektury? Nie. Całość jest poprzedzona streszczeniem fabularnym pierwszego tomu. To bardzo przydatne, szczególnie, ze sporo się tam działo i czytałem go dawno temu, więc niektóre szczegóły uleciały mi z pamięci. W tym tomie obserwujemy losy grupy dzieciaków, która wydostała się z strefy kwarantanny. Szukają oni dwójki swoich przyjaciół, z których jeden przeszedł transformację w "roślinę". Po piętach depcze im wojsko oraz organizacja bojowników, zwalczająca zainfekowanych. Szybko się jednak okazuje, że sprawy są znacznie bardziej pogmatwane, a świat jaki znali nastolatkowie przestał istnieć. Zatem mamy klasyczne postapo, gdzie ludzkość stoi na krawędzi zagłady, a świat roślin wykańcza miasta, wsie i ludzkie skupiska. W praktyce roślinki nie pogardzą żadnym mięskiem i infekują co tylko się da. To tyle w kwestii weganizmu :) W każdym razie czytelnik szybko otrzymuje informacje, odnośnie obecnej sytuacji, przy czym scenariusz nie sili się na subtelność. Z jednej strony to dobrze, bo akcja gna cały czas, ale z drugiej strony można było się pokusić o szersze spojrzenie. A tak dostaliśmy plagę zabijającą w tempie ekspresowym, trochę pseudonaukowego bełkotu i mglistą przepowiednię. Dla mnie odrobinkę za mało, bo widzę ogromny potencjał drzemiący w tym uniwersum. Z drugiej jednak strony komiks jest porządnie narysowany i pokolorowany, fabuła ma sens, postacie nie irytują, przynajmniej mnie, a scenariusz daje radę. W końcu to młodzieżowe postapo, wiec wybaczam pójście na skróty. Na pewno będę śledził tą serię, bo chce wiedzieć, jak potoczą się dalsze losy niesfornych nastolatków z Kanady. Póki co jest dobrze. Bez fajerwerków, ale te nie zawsze są potrzebne.

Pierwsza seria zawarta w zbiorze ma u mnie 8/10 za klimat i ilustracje. Druga wypada zdecydowanie gorzej - dopisywanie historii Ripley na szybko w retrospekcji, ogólnie nieciekawa, za szybko idąca z akcją fabuła do tego bardzo nierówne rysunki i zupełnie nie pasujące akwarelowe kolory - 5/10. Średnią zawyżam za ładne wydanie i galerię super okładek.