Green Class, tom 2: Alfa

Na początku urzekła mnie okładka edycji limitowanej (sam kupiłem zwykła bo tylko taką szlo dostać). Bardzo przypominała mi "Ukryte miasta". I faktycznie, czasami komiks prezentuje takie niezwykłe widoki, jednak są one raczej nieczęste. Stanowią bardziej tło, tworzą klimat 3M (Miasto, Masa, Maszyna). Ciężki, rdzawy klimat dystopii. Fabuła jakoś zgrzytała mi od początku. Rozkręca się powoli, rozbudowuje. Dowiadujemy się raczej więcej o świecie niż o co chodzi bohaterom. Ale to jest zamierzone. Wiele razy myślałem podczas czytania: co za bzdurny totalitaryzm. Wydawał się zupełnie niespójny. Bez kultu jednostki ale w sztywnym kaftanie. Ludzie donoszą na siebie. Samobójstwa. Drakońskie prawo. Panie! To się kupy nie trzyma. A jednak. Jakież było moje zaskoczenie kiedy doczytałem komiks do końca. Nieźle, nieźle, zaskakującą... prawdziwie? Hmmm. To już każdy sam oceni. Rysunki postaci nie urzekły mnie tak jak miejski krajobraz. Chociaż Grun potrafi dobrze oddać emocje to jego postacie wydają mi się jakieś takie nieostre. Lekko oddalone i rozmyte. Nie chodzi o fizyczną kreskę ale o wrażenie. Najbardziej irytująca cecha tych postaci to dziwnie wyeksponowana rynienka podnosowa. Czasami twarz jest naszkicowana kilkoma kreskami: owal twarzy, noc, usta, oczy, brwi, usta... i rynienka podnosowa. Zamiast ją zaznaczyć innym odcieniem to mamy dorysowane U. czasami to wygląda zabawnie a czasami groteskowo. Podsumowując niespieszna fabuła z interesującym zakończeniem, może skłaniać do refleksji. Świetne grafiki dystopijnego miasta przy nieco słabszych postaciach. Ma swój klimat ale d**y nie urywa.

Komiks na bardzo dobrym poziomie, zaskakująco! Do rysunków ciężko się czepić. Fabuła, choć dla wielu z opiniujących gnajaca na łeb i prosta -wcale taka nei jest. Aż dziw, że nei zauważono w czasie czytania treści, która aż tak szybko nie przemyka. Kim jest główny Zły i czy właściwie nim jest? De facto wszyscy pragnęli jego przyjścia, mniej lub bardziej jest to pokazane. Kim jest Yiu dla Antychrysta przyszłości i dlaczego właśnie ona? Jakże mało tu przypadków, choć na pierwszy rzut oka można uważać inaczej. Warto wczytać się w dymki i pomyśleć, o co właściwie chodzi, do czego naprawdę zmierza akcja i co jest myślą przewodnią. Choć przyznam, że tom 2 o pół gwiazdki wyżej w notowaniu, Co do dymków angielskich - to komiks na licencji francuskiej. Nie tłumaczy się z reguły zwrotów i tekstów, nazw, których autor użył w dla niego obcym języku. Stąd te "przeoczone" teksty :)

"Dziki Ląd" to komiks wydany u nas, przez wydawnictwo Lost Time. Który w oryginale, składał się z pięciu osobnych zeszytów, a które my otrzymaliśmy zebrane w jeden zbiorczy tom. Który prezentuje się bardzo ładnie, twarda okładka ze złoceniami, dobrej jakości papier, oraz grafiki z zeszytowych wydań na ostatnich stronach, cieszą oczy. Cała historia jest osadzona w roku 1766, na terenie obecnych Indii. Które w tamtych czasach, były rozbite na kilkanaście mniejszych królestw. Z których jedne chyliły się ku upadkowi, a inne dopiero rozkwitały. A między tym wszystkim krążyła Kompania Wschodnio Indyjska, która dopiero rozciągała tam swoje wpływy. Tak jak już zdążyłam wspomnieć na początku, komiks ten jest zbiorem pięciu zeszytów. A każdy z nich, opowiada nam historię z perspektywy innego bohatera. Co jest całkiem ciekawym zabiegiem, ponieważ pozwala nam spojrzeć na wydarzenia pod różnym kątem. Osoby z zewnątrz nie mającej pojęcia o miejscu do którego przybyła. Oraz tubylców, obeznanych z realiami i tradycjami miejsca w którym żyją. Jeżeli chodzi o szatę graficzną, jest ona bardzo dobrze dopracowana i niezwykle klimatyczna. Czuć tu mrok i gotyckie zacięcie, kiedy poznajemy Londyńskie dzieci nocy. Oraz kontrastujące z tym pełne słońca i barw, krajobrazy Kalikatu, gdzie potwory kryją się za wonnymi kwiatami. Niestety tytuł ten, rozczarował mnie trochę pod względem fabularnym. Miałam nadzieję na trochę więcej inspiracji, mitologią indyjską. Autorzy mieli tu niezłe pole do popisu, jednak dostaliśmy tylko niezbędne minimum. Dodatkowo akcja dzieje się tu bardzo szybko, na czym trącą bohaterzy. Których sylwetki są nam przedstawione powierzchowne, przez co trudno ich polubić. Są nam raczej obojętni. Czy warto poznać "Dziki Ląd"?. Jeżeli szukacie komiksu na wieczór, z dreszczykiem emocji ale niewymagającego. To tak. Jednak jeżeli chcecie historii, która wyrzuci was z kapci. To niestety musicie szukać dalej.

Dość długo ociągałem się z rozpoczęciem tej serii... i wiem dlaczego. To "Folwark zwierzęcy" opowiedziany na nowo. Fabuła rozwinięta, pogłębiona, lecz wciąż tak przejmująca. Dla jednych forma "bajki" jest łatwiejsza bo uniwersalna a zwierzęta są tylko symbolami. W wersji komiksowej odbiór jest zupełnie inny... a może to po prostu ja? Cierpienie zwierząt bardziej mnie porusza... Tym bardziej, że bohaterką jest kotka, tytułowa miss Bangalore. Mam słabość do kotów. Podobieństwo do "Folwarku" Orwella jest oczywiste, lecz wstęp zapowiada, że "Zamek zwierzęcy" będzie czymś więcej. Zapowiedź spełnia się już w pierwszym tomie. Źródła są tutaj znacznie szersze i autorzy nie ograniczają się jedynie do ukazania mechanizmów władzy totalitarnej. Ważne: to nie jest komiks dla dzieci. Mimo, że bohaterami są zwierzęta, kreska jest bardzo przyjemna i niemal bajkowa, to są tutaj brutalne sceny śmierci i okaleczonych ciał. Mocna rzecz.

Green Class - Pandemia to kolejna historia o apokalipsie, pięknie wydana, z fantastyczną okładką i rysunkami. To historia kierowana do młodszego, nastoletniego czytelnika, choć nie podoba mi się fakt, że bohaterowie co chwila palą fajki, promując taki styl życia. Fabuła niestety jest jednym z wielu postapokaliptycznych obrazów, nie wnoszącym specjalnie niczego nowego do gatunku. Pomimo tego fajnie się czyta i ogląda.

Scenarzystka przenosi tu czytelnika w czasy antyczne do momentu trwania wojny trojańskiej. Młoda królowa wyzwolonych i buntowniczych Amazonek (które poprzysięgły nigdy więcej nie podporządkowywać się mężczyzną) prowadzi swoje dzielne wojowniczki pod mury obleganego miasta. Pentezylea zmierzy się tam z półbogiem Achillesem. Pojedynek ten nie tylko wymusi na niej wykorzystanie wszystkich swoich sił, ale również mocno wpłynie na sposób postrzegania otaczającego ją świata. Nienawiść do mężczyzn zaszczepiona przez kolejne pokolenia dumnych wojowniczek, stanie się bardzo ulotna ustępując miejsca zupełnie innym uczuciom. Większość popkulturowych dzieł, jakie pojawiają się na rynku, można w jakiś sposób skrótowo opisać. Do komiksu Serce Amazonek najlepiej pasuje określenie: intrygujący obraz bezwzględnej wielopokoleniowej wojny płci z lekkim feministycznym zacięciem. Jest to oczywiście bardzo duże uproszczenie fabuły, które nawet w połowie nie oddaje niezwykłości i złożoności przedstawionej tu historii. Autorka sięga po legendę o sławnych wojowniczkach i umieszcza ją podczas mitologicznego konfliktu. Wykreowany w ten sposób świat wykorzystuje do przeciwstawienia sobie dwóch pozornie różnych stron (kobiet i mężczyzn). Matriarchalnego społeczeństwa funkcjonującego zgodnie z naturą (będącego również dosyć brutalnym), które stoi w kontrze do męskiego świata nastawionego na dominację. Przewracając kolejne strony komiksu, natrafimy tutaj na wiele burzliwych, ale zarazem uniwersalnych problemów/zagadnień, które cały czas są bardzo aktualne. Przewija się tu między innymi temat kobiecości, feminizmu, dominacji, miłości, równości, różnorodności, ewolucji obyczajów, trzymania się tradycji. Jest to tylko część treści, która czeka na odkrycie przez czytelnika. Najważniejsze jest to, że Géraldine Bindi nie stawia się wyraźnie po żadnej ze stron. Wykreowana przez nią historia pokazuje, że dwa różne oblicza to tak naprawdę „jedność”. Obie grupy mogą się nienawidzić, ale cały czas przenikają się na wielu płaszczyznach i nie mogą bez siebie istnieć. Obok tej bardziej „złożonej” treści, scenarzystka stara się również zadbać o odpowiednią dynamikę albumu. Scen akcji co prawda nie ma tutaj zbyt wiele, ale jeśli się już pojawiają, to są umiejętnie wplecione w historię i potrafią przykuć uwagę odbiorcy. Zalety scenariusza to jedno, każde dzieło posiada jednak jakieś wady. W przypadku tego tytułu nie ma ich zbyt wiele, ale do kilku elementów można się przyczepić. Po pierwsze dialogi, które nie zawsze wnoszą wiele do historii i są moim zdaniem wypełniaczem miejsca. Na całe szczęście jest to problem dość marginalny. Tak samo jest w przypadku niektórych za bardzo chaotycznych scen, gdzie czytelnik może mieć problem z należytym zrozumieniem intencji autorki. Bardzo dobrej i ciekawiej fabule towarzyszy tutaj równie wyśmienita oprawa graficzna. Christian Rossi w rewelacyjny sposób nie tylko obrazuje wykreowany świat, ale również umieszczonych w nim bohaterów (nie tylko pierwszoplanowych). Jego rysunki w niektórych momentach charakteryzują się prostotą, kiedy indziej zaś zachwycają swoją szczegółowością. Bardzo duże znaczenie ma tutaj nagość, która rozlewa się na cały album. Nie jest ona jednak w żadnym momencie przesadzona. Artyście udaje się wyzbyć erotycznego charakteru prac, pokazując nagie ludzkie ciała w sposób bardzo naturalny. Pomimo tego jest to raczej tytuł kierowany do starszego czytelnika. Piękno rysunków podsycone jest również zastosowaną tutaj paletą barw w odcieniu sepii. Nadaje to planszom niezwykłego „mitologicznego” klimatu, jeszcze bardziej podbijając jakość dzieła. https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-serce-amazonek/

Kocham twórczość Petera. Jako wierna fanka musiałam siąść do tej pozycji. Poza tym - jestem zdrowo walnięta jeśli chodzi o komiksy scifi gdzie główną rolę odgrywają obcy. Komiks jest napisany niesamowicie, każdy rozdział wciąga, czujemy nienawiść lub sympatię do bohaterów opowiadania (nawet tych pobocznych). Bardzo mocno polecam, szczególnie jak lubisz detektywistyczne klimaty. Jedyny minus to okładka która nijak nie oddaje tego co w środku czytamy. Poprawić okładeczkę i 10/10 dla mnie!

Świetny komiks. Wartka akcja, intrygujące postacie i humor. Ale także komentarz na temat wolności i ceny życia poza systemem. Wciąga od pierwszej strony. Wizualnie komiks zachwyca. Głębokie kolory, wyraźna kreska, dynamika. Czuć wręcz zapach palonych opon.

Na liście zakupów komiksów cyberpunkowych Yiu nie znajdowała się u mnie zbyt wysoko, właściwie wcale się na niej nie znajdowała. Ot, jakiś tam tytuł wydany przez Studio Lain. Tak się jednak złożyło że okazyjnie zakupiłem tom pierwszy z alternatywną okładką, a jak wiadomo posiadanie tomu pierwszego, bez drugiego nie jest sytuacją zbyt komfortową. Przed przystąpieniem do lektury, zaopatrzyłem się więc w dwójkę. Po okładkowym blurbie spodziewałem się historyjki sterylnej, raczej nudnej i w najlepszym razie przeciętnej. Przeczytać tam można o epickim cyklu science fiction, dyskursie religijnym i kondycji ludzkości. Są także porównania z Incalem, Trylogią Nikopola i twórczością Juana Gimeneza. Kilka zdań poświęcono także autorom i na samym końcu fabule. Już po pierwszych kilkudziesięciu stronach padłem na twarz. Takiego mrocznego cyberpunku, podlanego cuchnącą religijną smołą się nie spodziewałem! Pierwsze karty stopniowo odkrywają przed czytelnikiem realia ponurego, zrujnowanego świata w którym osadzona jest akcja Yiu. Z dużych, podwójnych plansz dowiadujemy się więc o retrowirusie RHX -11, zwanym "Ponurym żniwiarzem" który w 2021 r. zdziesiątkował ludzkość, doprowadzając do zniszczenia ładu ekonomicznego, i rozpoczynając wielką recesję. W ciągu kolejnych stu czterdziestu pięciu lat Ziemię spustoszyły katastrofy klimatyczne, klęski żywiołowe i wojny atomowe. Na skutek niekontrolowanej ekspansji narkotyku N.E.D (Near Death Experience) i tak już zdruzgotane społeczeństwa przeszły kolejny regres. Katastrofa chińskiego reaktora termonuklearnego zmniejszyła o 30% promieniowanie słoneczne, rozpoczynając okres wielkiej zimy. W roku 2166 centrum pogrążonego w chaosie świata stanowi Nowe Jeruzalem. W tym gigantycznym megalopolis władzę absolutną żelazną ręką sprawują kościelni hierarchowie. Religie nie tylko przetrwały, ale także umocniły się w ziemskim piekle. Karty rozdają więc: kościół biczowania - bracia prawdziwej wiary chrześcijańskiej, zakon sióstr Syjonu, odwieczny minaret, taoiści i wielka synagoga. Obecni są także przedstawiciele setek pomniejszych kultów, sekt i grup wyznaniowych koegzystujący w tzw. sojuszu ekumenii. W takich realiach płatna morderczyni Yiu prowadzi swoją krucjatę. Cel uświęca środki, a jest nim zgromadzenie olbrzymich funduszy, mających pokryć koszt niezwykle skomplikowanej operacji chłopca imieniem Ji-a - młodszego brata Yiu. Dotkniętego rzadką wadą genetyczną, której usunięcie możliwe jest tylko na drodze pełnej rekonstrukcji organizmu pacjenta. Świat przedstawiony jest całkiem rzetelnie i wyczerpująco. Historia składa się z siedmiu ksiąg. Przed każdą z nich, w formie encyklopedycznych haseł zaprezentowano najważniejsze postacie, miejsca, wydarzenia i technologie. Dowiadujemy się zatem jakie frakcje sprawują w Jeruzalem władzę, poznajemy religie zrzeszające najwięcej wyznawców, a także pierwszo i drugoplanowych bohaterów. Ponure, zasnute toksycznymi oparami uniwersum Yiu, pełne jest cybernetycznie, neurochemicznie i biotechnologicznie zmodyfikowanych ludzi, inteligentnych maszyn i sztucznych istot zwanych andropomorfami. Twórcy zaserwowali cyberpunk, w klasycznym retrofuturystycznym wydaniu. Nie jest to może przesadnie oryginalne wyobrażenie przyszłości, nie można jednak odmówić uroku wizji wielkiego, przeludnionego miasta, zalewanego strugami kwaśnych deszczy, rozmywającymi jaskrawe światła neonów. Fenomenalne wrażenie robi gotycka cytadela ekumeniczna, wystrzeliwująca w niebo na ponad sto sześćdziesiąt kondygnacji. Wszystkie te fasady, krużganki, kolumny, witrażowe okna, płaskorzeźby, gargulce, statuy, wieże i wieżyczki wyglądają obłędnie. Wnętrza również cieszą oko staranną pracą ilustratorów. Przerzucając karty pełne mrocznych, rozświetlonych blaskiem świec komnat, majestatycznych figur i porzuconych ołtarzy nietrudno wyobrazić sobie, a nawet usłyszeć posępnie zawodzące chóry i wybijający się na pierwszy plan, żarliwy, fanatyczny głos z namaszczeniem recytujący słowa Apokalipsy św. Jana. Panowie Guenet i Reneaume świetnie odnajdują się w zarówno w futurystycznej stylistyce jak i średniowiecznych, sakralnych klimatach. Na osobne wyrazy uznania zasługuje prowadzona niejako dwutorowo narracja. Poszczególne sceny opatrzone są bowiem biblijnymi cytatami. Yiu to właściwie cyberpunkowy horror. Moim zdaniem to najlepsza rekomendacja cyberpunkowy horror. Cyberpunk dominuje nad grozą, horrorem aspirującym do miana teologicznego lub "religijnego". Punktem kulminacyjnym opowieści jest nadejście Antychrysta, Mrocznego Boga Apokalipsy. Bestia faktycznie się pojawia. Bestia nazywająca samą siebie Synem Człowieczym. Krwawa dominacja Syna Człowieczego będzie zaledwie preludium nadciągającego Armageddonu. Trzeba jednak dodać kilka łyżek dziegciu do tej beczki miodu. Największym zarzutem jaki stawiam Yiu, jest długość. Opowieść jest momentami zbyt rozwleczona. Pomimo teologicznej, profetycznej podbudowy, Yiu pozostaje komiksem akcji, akcji czystej i nieprzerwanej. Akcji pędzącej z prędkością światła. Przykładowo scena pościgu na autostradzie wydaje się zbędna, a nawet pozbawiona sensu - biorąc pod uwagę nadrzędny cel Śiwa-Tek, nie rozumiem po co tak przyczepiły się do głównej bohaterki. Być może twórcy pozazdrościli Matrixowi widowiskowego pościgu autostradowego i za wszelką cenę postanowili włączyć taki do swojego dzieła. Pierwotnie skłaniałem się ku ocenie 8/10. Ostatecznie jednak stawiam 9/10. Przede wszystkim za kunszt z jakim autorzy splatają futurystyczną wizję przyszłości i ascetyczne gotyckie obrazy, w jeden fascynujący ornament. Ilustracje to małe arcydzieła, w przypadku ujęć panoramicznych, wcale nie takie małe. Pierwsze skrzypce gra architektura, przez wielkie A. Album będę przeglądał jeszcze wiele razy, tylko dla katedry i tego wspaniałego, a zarazem przerażającego Jeruzalem. Konwencja proroctwa - religijnej zagłady, jak najbardziej mi odpowiada. Lubię mroczne historie ze złowróżbnym mamrotaniem w tle. Pomimo prostoty scenariusza, zakończenie jest całkiem zaskakujące i nieoczywiste. Autor ustąpił pola wyobraźni czytelnikowi, który sam może sobie dopowiedzieć ostateczne losy Yiu i Ji-a. Jeszcze słów kilka o samym wydaniu. Ostatnim tytułem Studia który czytałem była Duam. Spodziewałem się więc podobnych bubli i bełkotu. O dziwo, niczego takiego nie doświadczyłem. Błędy są, ale drobne, np. na stronie 23 pierwszego tomu - "Religia, ostania nadzieja". W kilku miejscach zapomniano o przekładzie i teksty w dymkach pozostały po angielsku. Są to jednak błahostki, które w najmniejszym nawet stopniu nie przeszkadzały mi cieszyć się lekturą. Z posiadanych wydań Studia Lain planowałem sięgnąć po Sarię, nieoczekiwanie zaliczyłem jednak Yiu. Saria dalej czeka na swoją kolej. Cóż, piekło manifestuje swą wolę, w jednej i drugiej historii.

Poprzednie części Snowpiercera to solidne postapo z ciekawym pomysłem. Dobrze napisana, klimatyczna opowieść. Ten tom zdecydowanie odstaje poziomem i nie chodzi tu bynajmniej o warstwę graficzną, w której pojawił się kolor. Czytałem już wiele antyutopii ale wizja zaserwowana w tym komiksie naprawdę mnie poruszyła. Nie będę rzucał spoilerami ale nie jest to tom dla wrażliwych osób. To cios w głowę na poziomie "Drogi" McCarthy'ego albo "Futu.re" Głuchowskiego, tylko tym razem dodatkowo narysowany (swoją drogą brzydota tej kreski też "robi robotę" - oczywiście zamierzona brzydota bo od strony graficznej nie ma się do czego w komiksie przyczepić). Jak w ogóle można było wymyślić coś takiego? Bardzo mocna rzecz.

DMZ: Strefa Zdemilitaryzowana Tom 4 to kolejna porcja gęstej, dusznej opowieści o władzy, kontroli i cenie, jaką płacą zwykli ludzie. Parco Delgado coraz mocniej odpływa w stronę tyranii, władza uderza mu do głowy, a sytuacja tylko sprzyja jego zapędom. Mając po swojej stronie Matty’ego, może działać praktycznie bez większych ograniczeń, a posiadanie broni jądrowej daje mu argument ostateczny. Manhattan staje się jego prywatnym królestwem, a mieszkańcy schodzą na dalszy plan. Matty, choć wyraźnie ma wątpliwości i nie do końca podoba mu się kierunek, w którym to wszystko zmierza, nadal wspiera Parco, co dodaje całej historii ciekawego napięcia moralnego. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy Delgado nagle znika, a rząd USA rozpoczyna gorączkowe poszukiwania atomówki. W powietrzu od razu czuć nadciągający konflikt i to taki, którego raczej nie da się już zatrzymać. Największą siłą tego tomu nadal pozostaje klimat i sposób prowadzenia głównej fabuły. Wciąga, angażuje i trzyma w napięciu. Niestety, nie wszystko działa równie dobrze: liczne historie poboczne wypadają dość blado na tle głównego wątku i momentami sprawiają wrażenie zapychaczy. Z drugiej strony, bez nich tom byłby zdecydowanie krótszy, więc coś za coś. Wizualnie bez zmian: surowy, szorstki styl idealnie współgra z militarnym klimatem i brudem tego świata. To nadal wygląda świetnie i robi robotę. Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że to tom przejściowy. Wyraźnie czuć, że historia zmierza do wielkiego finału, przez co całość kończy się dość szybko i zostawia pewien niedosyt. Mimo to seria wciąż trzyma bardzo wysoki poziom i zdecydowanie ją polecam. Ten i setki innych komiksów zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

Niewiele można o tym komiksie powiedzieć, bo wszystko w nim jest dość płytkie. Jest świat pełen podziałów na tych uciskanych i uciskających i potężna 'czarownica', która zarabia na pomaganiu im w ich niedoli. Można to traktować jako metaforę na wiele rzeczy z historii, jest to na tyle ogólnikowo zarysowany problem, bez zagłębiania się w historię i konteksty, że pasuje praktycznie do wszystkiego. Krótka przygpda prowadzi czarownicę i drugą bohaterkę do wstrząsającego (tak naprawdę to wcale nie) wniosku. Ale to nie światotwórstwo jest tu priorytetem. Traktuję tę fabułę jako nośnik dla dzieła artystycznego jakim jest calutka szata graficzna. Jest piękna, ma niepowtarzalny klimat, piękną reżyserię kadrów. Sceny z czarownicą pod koniec są potężne, jej moc bije czytelnika po oczach, oczarowuje swoim mistycyzmem. Niby nic, ale podoba mi się. Komiks nie żeruje na naszych emocjach ukazując cierpienie tego podzielonego świata w nazbyt brutalny sposób, bo nie musi - to uniwersalne przesłanie, wszyscy wiemy i rozumiemy na czym te problemy polegają. Jego celem nie jest powtarzanie dobrze znanej lekcji, jego celem jest (tak to odbieram) doznanie estetyczne. I naprawdę zapewnia mi to doznanie w magiczny sposób. Jeżeli komuś wystarczy taka forma, to polecam. Jeżeli szuka rozbudowanego świata, to nie ten adres.

Conan wydaje się być postacią raczej nieskomplikowaną. Bo kimże jest ten waleczny barbarzyńca? To mężczyzna, który nikomu się nie kłania, drogę do tego, czego chce, wyrąbuje sobie mieczem, swoje życie prowadzi zaś z honorem, jakiego brakuje niejednemu szlachetnie urodzonemu. Czy o człowieku o takiej charakterystyce można napisać oraz powiedzieć dużo i nie wyczerpać szybko tematu? Jak najbardziej! Świadczy o tym kilkadziesiąt książek z tzw. „czarnej serii” oraz kolejne komiksy. Co więcej teraz, gdy czarnowłosy bohater powrócił pod skrzydła Marvela, opowieści o nim zyskały na częstotliwości. Jednym z nowych tytułów jest pierwszy tom serii „Conan. Miecz barbarzyńcy”. Załoga statku niewolniczego wyławia z morza półprzytomnego mężczyznę. Rozbitkiem okazuje się być młody barbarzyńca, którego ostatnim pragnieniem jest dać się sprzedać na targu niewolników. Szybka rozprawa z handlarzami żywym towarem ma jednak konsekwencje. Conan, bo tak brzmi imię wojownika, wchodzi w posiadanie tajemniczej mapy, która może doprowadzić go do wielkiego skarbu. Problem w tym, że chce go zdobyć także okrutny mag, żelazną ręką władający okolicznym miastem. Konfrontacja zbliża się wielkimi krokami. Wszyscy wiemy, czego można się spodziewać po serii traktującej o barbarzyńcy, który nader skwapliwie częstuje swych wrogów żelazem. To akcja, walka i nieustanne zagrożenie czyhające na naszego protagonistę. To wszystko znajdziemy właśnie w pierwszej odsłonie „Miecza barbarzyńcy”. Czy ta (było nie było) przewidywalność może być jednak rozpatrywana jako wada? Absolutnie nie! Gerry Duggan naprawdę dobrze czuje ducha fantasy spod znaku miecza i magii. Nie stara się wprowadzić zbytecznych innowacji, tylko daje czytelnikowi dokładnie to, na co liczył, a jest to intensywna przygoda w starym, dobrym stylu. Możliwe co prawda, że trochę inaczej bym śpiewał, gdyby „Kult Kogi Thuna” nie okazał się być komiksem angażującym i bardzo miłym do czytania (zwłaszcza dla kogoś lubiącego klasyczną odmianę fantasy), jednak nie da się ukryć, że ten album zwyczajnie angażuje. Jasne, fabuła jest dość prosta i nie zaskakuje zbyt wieloma odgałęzieniami, ale też nie o to w niej chodzi. Na pierwszym planie stoi bowiem pełna przemocy rozrywka, której podstawową zaletą jest właśnie ta prostota (ale nie prostackość!) przekazu, dająca nam lekturę płynną, pozwalającą na zdrowy relaks, bez rozpatrywania skomplikowanych moralnych dylematów męczących bohaterów. Taka rozrywka też jest czasem potrzebna, bo nie samymi ambitnymi powieściami graficznymi żyje komiksiarz. Przyznaję, że nieco zabrakło mi w omawianym albumie motywów, nazwijmy je, romantycznych. Chodzi, rzecz jasna, o romantyzm w stylu Conana, polegający na emanowaniu pierwotną męską siłą, jakiej nie może oprzeć się żadna niewiasta, w której to relacji nie ma miejsca na wyrafinowanie, a na pierwszym planie stoi zwierzęca żądza. Ten swoisty seksizm (bo tak to jednak trzeba nazwać) to cecha charakterystyczna dla podejścia protagonisty do świata i głupotą jest obrażanie się na taki stan rzeczy – mam jedynie nadzieję, że rak politycznej poprawności nie zacznie toczyć „Conana” i w kolejnych tomach uświadczymy kilka ciekawych relacji damsko-męskich. Rysunki nie są w „Kulcie Kogi Thuna” szczególnie wyrafinowane. Jednak czy to jakiś problem, skoro doskonale pasują do konwencji heroic fantasy? Jasne, że nie! Grubo ciosane postacie, bardzo wyraźne kontury, czasami też niezbyt dokładne ilustracje – to wszystko jest zaskakująco miłe dla oka i różni się od sterylnych komputerowych kadrów, sprawiając, że na warstwę graficzną tego albumu po prostu dobrze się patrzy. Ron Garney nie jest nowatorski – swoje prace prezentuje zazwyczaj w obrębie różnej wielkości kwadratów i ten tradycjonalizm okazuje się naprawdę dobrym wyborem. Po powrocie do Marvela „Savage Sword of Conan” notuje naprawdę bardzo udany start. „Kult Kogi Thuna” nie jest co prawda komiksem wiekopomnym, o którym będziemy doskonale pamiętali za kilka lat, nie zmienia to jednak faktu, że na jego kartach dostajemy bardzo dużo przedniej, nieskomplikowanej rozrywki, która potrafi zaangażować. O to właśnie w tej serii, przynajmniej moim zdaniem, chodzi, dlatego też jestem ukontentowany lekturą i liczę, że kolejne tomy będą stały na podobnym poziomie. Brakowało w Polsce dobrej, nowej serii fantasy, ale chyba w końcu ją dostaliśmy. Potwierdzenia tego stanu rzeczy będę wypatrywał w kolejnych albumach. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2020/07/conan-miecz-barbarzyncy-tom-1-kult-kogi.html oraz na facebookowym profilu serwisu Szortal (wpis z 24. 06. 2020) - https://www.facebook.com/Szortal/posts/3401510436538326?__tn__=K-R

Czas na pożegnanie z Martwym, z Zee, Nowym Jorkiem , strefą Zdemilitaryzowaną i atmosferą amerykańskiej wojny domowej. To jedna z najdłuższych serii komiksowych, jakie do tej pory przeczytałem, raczej w moim top 10. Z jednej strony szkoda, że autor nie pociągnął tego dalej, ale z wywiadów z nim wynika, że czuł się już zmęczony. Całość historii kończy się śmiercią kilku osób, jedni idą do więzienia, inni wyjeżdżają z miasta, ale w końcu nastaje pokój. Naprawdę kawał dobrego komiksu. Nie tylko piąty tom, ale cała seria.

Ostatnio opisywałem pierwszy tom i w skrócie - srogie rozczarowanie. Jak jednak jest z kontynuacją? No muszę przyznać, że bardzo pozytywne zaskoczenie - w końcu mamy sensownego głównego bohatera (a właściwie dwójkę głównych bohaterów), którzy mają motywy, cel działania etc. No i prościej się z nimi utożsamić/ zrozumieć ich niż kolesia z jedynki. Mamy też jakiś nadrzędny cel i "tych złych" (a zakończenie daje po łbie, trzeba przyznać). Jasne, jest kilka niepotrzebnych momentów, ale naprawdę progres w porównaniu z pierwszym komiksem olbrzymi.

Trochę leciwa ramotka. Na pewno dla fanów Bondów z tamtych lat, które miały równie niedorzeczne fabuły. Najlepsza historyjka to była chyba ta pierwsza. Potem elementy dość absurdalnego s-f, część 2 i 4 w tym przodują. Zabawa ogólnie przednia jak się lubi te klimaty. Ja np. bardzo lubię Doktora No.

Całkiem przyjemna historia przygodowa. Jest tez sporo fantasy, ale opowieść jednak stawia bardziej na przygody niż S-f. Kreska ładna- bajkowa. Kolory i postacie bardzo ładne. Myśle że warto poczytać jak ktoś lubi takie klimaty. Historia dla młodego i starego.

Solidna baza do tworzenia uniwersum snowpiercera. Komiks ma przyjemną dla oka kreskę, opiera się na dialogach. Nie powiem, żeby historia była jakaś niesamowicie dynamiczna, aczkolwiek myślę, że dobrze oddaje klimat sytuacji pasażerów. Oczekiwałam za to lepszego zakończenia.

Ocena całej serii - jest ok, chętnie obejrzałbym animowaną ekranizację w formie filmu. Historia jest ciekawa, nawet jeśli tworzona od tomu do tomu, to zachowuje spójność. Nie jest to wszystko jakoś szczególnie oryginalne, ale chyba twórca zdaje sobie z tego sprawę i po prostu trzyma się reguł gatunku, całkiem sprawnie poruszając się w jego obrębie.

DMZ – Strefa Zdemilitaryzowana Tom 2. Drugi tom DMZ wyraźnie zmienia środek ciężkości opowieści. Dalsze losy Matty’ego Rotha schodzą nieco na drugi plan, a głównym bohaterem staje się samo DMZ — Manhattan zniszczony przez amerykańską wojnę domową. To miasto-ruina, pełne sprzeczności, strachu i chaosu, zaczyna grać pierwsze skrzypce. Znacznie mocniej wchodzi tu również polityka. Tego elementu brakowało w pierwszym tomie, a tutaj otrzymujemy go w dużych dawkach. Niestety balans między osobistą historią bohaterów a szerokim kontekstem społecznym i politycznym nie jest jeszcze idealnie wyważony. Mimo to opowieść pozostaje porywająca i niepokojąco aktualna — aż przechodzą ciarki, gdy czyta się ją przez pryzmat współczesnych wydarzeń. Na szczególne wyróżnienie zasługują rozdziały dotyczące brutalnej korporacji Trustwell, działającej na zlecenie rządu pod przykrywką odbudowy zniszczeń, oraz druga, równie mocna historia o tajemniczym morderstwie blisko dwustu protestujących przez oddział wojskowy. Jak do tego doszło? Te wątki są świetne, intensywne, poruszające i doskonale budujące napięcie. Niestety pozostałe, krótsze historie wypadają już wyraźnie słabiej. Wizualnie tom również zyskuje. Zacząłem bardziej doceniać ilustracje, idealnie pasują do brutalnego, surowego świata DMZ, choć momentami nadal brakuje mi większej ilości detali. Świetna seria i zdecydowanie mam ochotę sięgnąć po kolejne tomy jak najszybciej. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DTui0C5jChk/?igsh=MTVvcnQ2MGk2YjB4cA==