Autorka powieści opisujących życie angielskiej klasy wyższej z początku XIX wieku. Mimo że sama wiodła stosunkowo odosobnione życie na prowincji w hrabstwie Hampshire, nie pozbawiło jej to zmysłu obserwacji i nie zubożyło dramaturgii jej utworów. Ich fabuła najczęściej dotyczy zamążpójścia i związanych z tym problemów społecznych (sama Austen nigdy nie wyszła za mąż). Reputację dobrej pisarki zyskała już za życia – jej powieści chwalił m.in. Walter Scott.
Jane Austen urodziła się w 1775 roku w parafii Steventon. Jej ojcem był George Austen (1731-1805),duchowny kościoła anglikańskiego, zaś matką Cassandra Austen z domu Leigh (1739-1827).
Dochód Austenów nie był wysoki, wynosił niewiele ponad 600 funtów rocznie, dlatego też Jane Austen nie miała zbyt wysokiego posagu, co zmniejszało jej szanse na dobre zamążpójście.
Miała sześciu braci i jedną siostrę. Najstarszy z jej braci, James (1765-1819) studiował na Oksfordzie i w 1787 roku otrzymał święcenia kapłańskie, zaś po przejściu ojca na emeryturę przejął po nim obowiązki w parafii Steventon. Drugi brat, George (1766-1838),od urodzenia był upośledzony (prawdopodobnie głuchoniemy) i nie mieszkał z rodziną w Steventon.
Trzeci brat, Edward (1767-1852),został adoptowany przez bogatych krewnych, Knightów, których nazwisko przejął, gdy na początku XIX wieku odziedziczył ich majątek, Godmersham w hrabstwie Kent. Jane Austen żyła w bliskiej przyjaźni z jego najstarszą córką, Fanny Knight (1793-1882),której matka, Elizabeth (z domu Bridges; 1773-1808),zmarła, gdy Fanny miała 15 lat.
Henry (1771-1850),czwarty brat Jane Austen, był jej ulubieńcem. Był przystojny i optymistycznie nastawiony do życia, podobnie jak najstarszy brat, studiował w Oksfordzie. W 1797 roku ożenił się z Elizą de Feuillide (1761-1813),kuzynką Austenów. Po bankructwie w 1815 roku został pastorem.
Dwaj najmłodsi bracia, Frank (1774-1865) i Charles (1779-1852),w wieku 12 lat wstąpili do marynarki. Podczas wojen napoleońskich walczyli w brytyjskiej flocie i ostatecznie obaj zostali admirałami.
Przed Frankiem urodziła się Cassandra Elizabeth (1773-1845),jedyna siostra pisarki, z którą łączyła ją niezwykle bliska więź. Była zaręczona z Thomasem Fowlem, który popłynął jako kapelan na Karaiby i zmarł w 1797 roku na żółtą febrę. Cassandra często wyjeżdżała w odwiedziny do swoich braci, dzięki czemu narodziła się korespondencja między nią a siostrą. Duża część listów przetrwała do dziś, stanowiąc bogate źródło informacji o życiu pisarki.
Nauki Jane pobierała głównie w domu, nie licząc pobytu z siostrą w Southampton w 1783 roku oraz w prywatnej szkole w Reading w latach 1785–1786. W domu uczyły się przede wszystkim rysowania, gry na pianoforte i innych umiejętności potrzebnych młodej damie, jednak namawiano je również do czytania literatury, zarówno klasycznej, jak i popularnych powieści. Jane Austen bardzo lubiła powieść Sir Charles Grandison Samuela Richardsona, ceniła utwory Fanny Burney takie jak Camilla czy Cecilia. Czytywała również powieści gotyckie autorstwa Ann Radcliffe.
Jane namawiano również do pisania, czego wynikiem są powstałe w latach 1787–1793 juwenilia, w tym humorystyczne opowiadania oraz historia Anglii, zilustrowana przez Cassandrę. W latach 1795–1799 powstały pierwsze szkice powieści – Elinor i Marianne, Pierwsze wrażenia i Susan, które ostatecznie wiele lat później zostały wydane jako Rozważna i romantyczna, Duma i uprzedzenie i Opactwo Northanger.
W 1800 roku wielebny Austen postanowił przejść na emeryturę i wraz z żoną i córkami przeniósł się do Bath, modnej miejscowości, gdzie w sezonie zjeżdżało się najlepsze towarzystwo. W miesiącach letnich, gdy życie w mieście było nie do wytrzymania, Jane i Cassandra jeździły nad morze, do takich miejscowości jak Lyme Regis, Dawlish, Sidmouth czy Teignmouth.
W styczniu 1805 roku zmarł ojciec Jane, zostawiając żonie i córce 450 funtów rocznego dochodu. Pomagali siostrze i matce męscy potomkowie zmarłego, więc kobiety mogły żyć w miarę wygodnie. Pod koniec 1805 roku zamieszkała z nimi Martha Lloyd, siostra żony Jamesa, pozostająca z Jane w przyjaźni.
W 1806 roku rodzina wyprowadziła się z Bath do Clifton, by ostatecznie osiąść w Southampton, gdzie zamieszkała w domu z żoną Franka, który był na morzu i nie chciał, by żona, spodziewająca się dziecka, była sama.
Jane Austen nigdy nie wyszła za mąż, jednak miała kilka flirtów i sympatii, które sprowadzają się głównie do trzech osób.
Na przełomie 1795 i 1796 roku Jane poznała Irlandczyka Thomasa Lefroya, z którym flirtowała na trzech balach, po czym oficjalnie znajomość zakończyła się. Jednak ostatnio pojawiły się informacje, że związek mógł trwać dłużej, zaś Jane mogła być znacznie bardziej zaangażowana, niż wynikałoby to z tonu nielicznych zachowanych listów.
Druga miłość jest jeszcze bardziej tajemnicza. Podczas jednej z jej corocznych podróży nad morze, którą odbyła, gdy rodzina Austenów mieszkała w Bath, Jane poznała miłego, młodego człowieka, który, według słów Cassandry, zakochał się w Jane i ewentualne oświadczyny z jego strony z pewnością byłyby przyjęte. Okoliczności jednak sprawiły, że młodzieniec musiał wyjechać, zaś jedyne informacje o nim, jakie później dotarły do sióstr, donosiły o jego śmierci.
W grudniu 1802 roku Jane i Cassandra odwiedziły znajomych w Hampshire, państwa Bigg z Manydown, i wtedy to Harris Bigg-Wither, młodszy o 6 lat od Jane, oświadczył się jej. Jane przyjęła oświadczyny, jednak następnego dnia zmieniła zdanie i z Cassandrą w pośpiechu powróciła do Bath. Jane miała wtedy 27 lat i była uważana za starą pannę, więc nic dziwnego, że przyjęła oświadczyny zamożnego człowieka, który mógłby zapewnić jej dobrobyt, jednakże Harris Bigg-Wither nie odznaczał się ani urodą, ani intelektem, więc nie dziwi też fakt, że ostatecznie zmieniła zdanie.
Edward zaproponował matce, by zamieszkała w należącej do niego Chawton Cottage, leżącej niedaleko posiadłości Chawton House, którą również odziedziczył i w 1809 roku panie Austen, Cassandra, Jane i Martha Lloyd przeniosły się do Hampshire. Powrót w rodzinne strony dobrze wpłynął na Jane – wprowadziła poprawki do Rozważnej i romantycznej, która w 1811 została zaakceptowana do druku i wydana jako dzieło „pewnej damy”. Dobre recenzje oraz zarobek wysokości 140 funtów skłonił Jane do wysłania wydawcy Dumy i uprzedzenia. Powieść została wydana w 1813 roku, gdy pisarka pracowała już nad kolejną powieścią – Mansfield Park, który ukazał się drukiem w maju 1814 roku. Obie powieści odniosły sukces, zaś Jane zaczęła pisać Emmę (wydaną w grudniu 1815 roku),zaś w sierpniu 1816 roku rozpoczęła pracę nad Perswazjami, które skończyła pisać rok później.
Jane nie afiszowała się z tym, że pisze i ukrywała swoje notatki, gdy ktoś się zbliżał. Podobno przed nadchodzącymi ludźmi ostrzegały ją skrzypiące drzwi pokoju.
Jane często jeździła w odwiedziny do braci oraz przyjaciół. Bardzo lubiła swoje bratanice i bratanków, szczególnie córkę Jamesa z pierwszego małżeństwa, Anne, oraz Fanny Knight, córkę Edwarda.
Na początku 1816 roku, gdy Jane zaczęła pracę nad powieścią Sanditon, poczuła się źle. W maju za radą lekarza przeniosła się z siostrą do Winchesteru, jednak choroby nie udało się pokonać i Jane Austen zmarła 18 lipca 1817 roku w wieku 41 lat. Przyczyna śmierci nie jest znana. Najczęściej mówi się o chorobie Addisona. Jane została pochowana w katedrze w Winchester 24 lipca. Po śmierci siostry Henry oddał do druku Perswazje i Opactwo Northanger. Były to pierwsze powieści wydane pod nazwiskiem Jane Austen.
Zobacz stronę autora 
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Rozważna i romantyczna
Chyba pierwszy raz dałam Jane Austen ocenę 7, niestety z własnej winy. Otóż równo z sięgnieciem po książkę, obejrzałam film. I niestety ale tak mi aktorzy do ról nie pasowali, że mialam potem problem z czytaniem.
Podejrzewam, że gdybym najpierw przeczytała ksiazke a potem obejrzała film, dałabym wyższą ocenę, bo Austen jak zawsze w formie! Fabuła, przedstawienie angielskiej arystokracji i ich zachowań świetne! Stawiam poniżej "dumy i uprzedzenie" I "perswazji", ale na rowni z "mansfield park" :)
Chyba pierwszy raz dałam Jane Austen ocenę 7, niestety z własnej winy. Otóż równo z sięgnieciem po książkę, obejrzałam film. I niestety ale tak mi aktorzy do ról nie pasowali, że mialam potem problem z czytaniem.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPodejrzewam, że gdybym najpierw przeczytała ksiazke a potem obejrzała film, dałabym wyższą ocenę, bo Austen jak zawsze w formie! Fabuła, przedstawienie...
Świetnie napisana, cudowna historia romantyczna. Dla fanów, czytałam ją w wieku 20 paru lat, nie wiem czy obecnie bym się odważyła ale posiadam bardzo miłe i pozytywne wspomnienia z tej lektury i niech tak zostanie.
Świetnie napisana, cudowna historia romantyczna. Dla fanów, czytałam ją w wieku 20 paru lat, nie wiem czy obecnie bym się odważyła ale posiadam bardzo miłe i pozytywne wspomnienia z tej lektury i niech tak zostanie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMam mieszane odczucia. Pamiętam, ze gdy czytałam powieść, gdy bylam nastolatką, podobała mi się. Niestety, przeczytlam po raz drugi i czar prysł. Na pewno w tamtej epoce byla wybitna, natomiast teraz wydaje sie byc zbyt infantylne, tamte czasy byly niezwykle nudne dla kobiet. Daje 7, bo to dobra literatura dla nastolatek, ja nie jestem grupa docelowa ale Austen doceniam i szanuje
Mam mieszane odczucia. Pamiętam, ze gdy czytałam powieść, gdy bylam nastolatką, podobała mi się. Niestety, przeczytlam po raz drugi i czar prysł. Na pewno w tamtej epoce byla wybitna, natomiast teraz wydaje sie byc zbyt infantylne, tamte czasy byly niezwykle nudne dla kobiet. Daje 7, bo to dobra literatura dla nastolatek, ja nie jestem grupa docelowa ale Austen doceniam...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSense and sensibility to przyjemna powieść, która jednak nie sprawiła, że stałam się fanką Jane Austen. Ciężko mi się utożsamić z bohaterami, a epoka, w której dzieją się opisane wydarzenia, nie należy do moich ulubionych. Z drugiej strony to ciekawy obraz angielskiego społeczeństwa z wyższej klasy. Wobec tego nie porzucam twórczości tej pisarki i zamierzam przeczytać również inne jej utwory.
Sense and sensibility to przyjemna powieść, która jednak nie sprawiła, że stałam się fanką Jane Austen. Ciężko mi się utożsamić z bohaterami, a epoka, w której dzieją się opisane wydarzenia, nie należy do moich ulubionych. Z drugiej strony to ciekawy obraz angielskiego społeczeństwa z wyższej klasy. Wobec tego nie porzucam twórczości tej pisarki i zamierzam przeczytać...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo trzecia książka od Jane Austen, którą udało mi się przeczytać i oczywiście jestem zachwycona. Plasuje się minimalnie poniżej Dumy i uprzedzenia i muszę przyznać, że sporo wyżej od Perswazji.
Co do sióstr Dashwood, to Eleonorę pokochałam całym serduszkiem, a Marianna denerwowała mnie prawie do ostatniej strony, ale i tak ją polubiłam.
To trzecia książka od Jane Austen, którą udało mi się przeczytać i oczywiście jestem zachwycona. Plasuje się minimalnie poniżej Dumy i uprzedzenia i muszę przyznać, że sporo wyżej od Perswazji.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCo do sióstr Dashwood, to Eleonorę pokochałam całym serduszkiem, a Marianna denerwowała mnie prawie do ostatniej strony, ale i tak ją polubiłam.
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRozważna i romantyczna to powieść o ludziach dobrych, choć niedoskonałych. Jane Austen z niezwykłą subtelnością pokazuje świat rozmów, wizyt i balów, w którym dramat nie rozgrywa się w spektakularnych scenach, lecz w listach, spojrzeniach i przemilczeniach. Największą siłą książki jest jej równowaga — to nie opowieść o konflikcie rozsądku z uczuciem, lecz o dojrzewaniu do połączenia obu tych postaw.
Marianne porusza swoją intensywnością i bezbronnością młodości, a jej cierpienie budzi prawdziwe współczucie. Elinor natomiast imponuje godnością i umiejętnością zachowania formy nawet wtedy, gdy sama przeżywa głęboki ból. W miarę lektury widać, że obie siostry przechodzą przemianę: romantyczność uczy się rozwagi, a rozwaga dopuszcza uczucie. To właśnie ta subtelna przemiana nadaje powieści dojrzałość.
Choć świat przedstawiony bywa oderwany od brutalnych realiów epoki i skupia się na problemach klasy uprzywilejowanej, Austen nadaje tym troskom prawdziwy ciężar emocjonalny. Jej największym talentem jest jednak domykanie historii — trzymanie czytelnika w napięciu aż do ostatnich stron i pozostawienie go z poczuciem ładu oraz spokoju.
To powieść stateczna, ale nie chłodna; romantyczna, ale nie egzaltowana. I właśnie w tej harmonii tkwi jej siła.
Rozważna i romantyczna to powieść o ludziach dobrych, choć niedoskonałych. Jane Austen z niezwykłą subtelnością pokazuje świat rozmów, wizyt i balów, w którym dramat nie rozgrywa się w spektakularnych scenach, lecz w listach, spojrzeniach i przemilczeniach. Największą siłą książki jest jej równowaga — to nie opowieść o konflikcie rozsądku z uczuciem, lecz o dojrzewaniu do...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toFenomenalna i ponadczasowa. Dowcipna i aktualna dziś niemal tak samo, jak 200 lat temu, gdy powstawała. Wydaje mi się, że nie muszę dodawać nic więcej. Polecam wszystkim: zarówno miłośnikom klasyki, jak i czytelnikom lubiącym historie o miłości, zdradzie, rozczarowaniu i ludziach: zabawnych, wadliwych i budzących skrajne sympatie czy antypatie.
Fenomenalna i ponadczasowa. Dowcipna i aktualna dziś niemal tak samo, jak 200 lat temu, gdy powstawała. Wydaje mi się, że nie muszę dodawać nic więcej. Polecam wszystkim: zarówno miłośnikom klasyki, jak i czytelnikom lubiącym historie o miłości, zdradzie, rozczarowaniu i ludziach: zabawnych, wadliwych i budzących skrajne sympatie czy antypatie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Rozważna i romantyczna” to ostatnia powieść Jane Austen, którą miałam jeszcze do nadrobienia, więc bardzo chciałam ją poznać, jednak przy pierwszej próbie jej czytania zrobiłam DNF, ponieważ nie potrafiłam się w nią wciągnąć i dopiero przy drugiej próbie udało mi się ją dokończyć.
Zdecydowanie nie będzie w ścisłej czołówce moich ulubionych powieści autorki, chociaż bardzo podobało mi się wykreowanie sióstr Dashwood jako tak różnych od siebie i pokazanie, jak odmiennie zachowywały się w podobnych sytuacjach. Doceniam też to, że autorka zawiera w swoich książkach wiele trafnych spostrzeżeń na temat ówczesnego społeczeństwa, które w zabawny sposób punktują jego wady - i w tym tytule również było to widoczne.
Nie usatysfakcjonowała mnie jednak (delikatnie mówiąc) sama fabuła oraz relacje romantyczne, które ostatecznie się ukształtowały w finale, co znacznie obniżyło moją ocenę tej pozycji.
https://www.instagram.com/p/DVOj9IGjF7f/?igsh=eTZnczg2czlhYnVq
„Rozważna i romantyczna” to ostatnia powieść Jane Austen, którą miałam jeszcze do nadrobienia, więc bardzo chciałam ją poznać, jednak przy pierwszej próbie jej czytania zrobiłam DNF, ponieważ nie potrafiłam się w nią wciągnąć i dopiero przy drugiej próbie udało mi się ją dokończyć.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZdecydowanie nie będzie w ścisłej czołówce moich ulubionych powieści autorki, chociaż bardzo...
Po śmierci pana Dashwooda, jego żona wraz z córkami muszą opuścić rodzinny dom i przenieść się do posiadłości w Barton. Dwie z córek, Eleonora i Marianna, choć różnią się od siebie jak woda i ogień, równie mocno pragną zaznać miłości i szczęścia.
Eleonora, najstarsza z panien Dashwood, określana przed bliskich głosem rozsądku, jest gotowa oddać serce wyłącznie mężczyźnie łagodnemu i odpowiedzialnemu. Marianna zaś, niepoprawna romantyka, marzy o mężczyźnie wrażliwym i szarmanckim. Takim, który czytałby te same lektury, co ona. Najmłodsza z sióstr, czternastoletnia Małgorzata, jest jeszcze zbyt młoda na miłosne uniesienia, lecz zdążyła już przejąć od Marianny jej romantyczne poglądy.
Niestety, światem rządzą nie prawdziwe uczucia, lecz majątek i pozycja społeczna, o czym młode panny Dashwood już wkrótce gorzko się przekonają...
Dopiero odkrywam twórczość Jane Austen. Z jej dorobku miałam przyjemność zapoznać się jak dotąd tylko z "Dumą i uprzedzeniem" i tylko do tego tytułu mogę się w tej recenzji odnieść. Jego lektura, z tego co pamiętam, wydała mi się dużo lżejsza, radośniejsza. Przy lekturze "Rozważnej i romantycznej" towarzyszyło mi przygnębienie, którego (na szczęście) nie doświadczyłam w "Dumie i uprzedzeniu". Tutaj dużo bardziej przejmowałam się losami głównych bohaterek – dwóch sióstr Dashwood – a te niejednokrotnie toczyły się nie po mojej myśli, budziły mój wewnętrzny sprzeciw.
Może sama sobie zaszkodziłam, spodziewając się kolejnej, lekkiej opowieści? Nie powiem jednak, by mi się ona nie podobała. Z pewnością miała w sobie więcej intryg i czarnych charakterów. Tak więc owszem, ogólny nastrój opisanej w "Rozważnej i romantycznej" historii jest nieco inny, niż tego oczekiwałam, ale pozostaje niezmiennie wierny stylowi Austen – bogaty w trafne spostrzeżenia, uniwersalnie życiowy, momentami ironiczny, z portretami bohaterów nakreślonymi zarówno w opisach, jak i w dialogach.
Moim największym problemem z tą historią jest chyba jej zakończenie. Mówiąc krótko, no cóż, nie usatysfakcjonowało mnie ono tak, jak bym sobie tego życzyła. O ile jestem całkiem zadowolona z finału losów Eleonory, o tyle Marianna skończyła z kimś, kto... Och, dość już tych eufemizmów, nie będę owijać w bawełnę. Według mnie Marianna skończyła z kimś, kogo w pewien sposób zmuszona była pokochać. Może z litości, może z braku innych opcji. Nie żebym miała cokolwiek przeciwko temu komuś jako postaci (sprawiał ogólne wrażenie dobrego człowieka),niemniej trudno mi uwierzyć w prawdziwość i wzajemność takich związków. Trzecia z sióstr, Małgorzata (choć można się było tego spodziewać po tytule, w którym wystarczyło miejsca tylko dla dwóch przymiotników),pojawia się tylko epizodycznie. A szkoda, bo brakowało mi pogłębienia jej relacji z Marianną i Eleonorą. Małgorzata sprawiała przy nich wrażenie jakby odseparowanej, niedopuszczalnej do sfery miłosnych rozterek starszych sióstr.
"Rozważna i romantyczna" może i nie będzie moją ulubioną książką, ale na pewno nie będzie też moją ostatnią od Jane Austen. Zostało wiele innych, jeszcze nieodkrytych. Ciekawe, co mi zaoferują.
Po śmierci pana Dashwooda, jego żona wraz z córkami muszą opuścić rodzinny dom i przenieść się do posiadłości w Barton. Dwie z córek, Eleonora i Marianna, choć różnią się od siebie jak woda i ogień, równie mocno pragną zaznać miłości i szczęścia.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toEleonora, najstarsza z panien Dashwood, określana przed bliskich głosem rozsądku, jest gotowa oddać serce wyłącznie mężczyźnie...