Wakacyjna miłość. Antologia

Historia pary młodych zakochanych ludzi, którzy wbrew sobie zostają rozdzieleni na kilka miesięcy. Jednak determinacja ludzi im życzliwych sprawia, ze po pewnym czasie zakochani wracają do siebie. A poza tym opowieść o czasowej utracie pamieci, muzyce, zazdrości i nienawiści, dużo zmian w ludziach i wszystko dobrze sie kończy.

Bohaterką "Ptaków" jest Maryla, zwana przez bliskich Rillą. Dziewczyna wiedzie szczęśliwe i stabilne życie. Ma rodzinę, chłopaka, z którym wiąże przyszłość oraz wymarzonego partnera do tańca. Jednak pewnego dnia, jej poukładane życie sypie się jak domek z kart. Jej bliscy giną w wypadku samochodym, w którym tylko jej samej udaje się przeżyć. Zrozpaczona Maryla, nie mogąc poradzić sobie ze stratą najbliższych oraz postępującym alkoholizmem matki, wyjeżdża do Rumunii, do rodzinnej wioski zmarłego ojca. Tam poznaje swoją babcię - Genovefę, którą zna tylko z rodzinnych opowieści. Co połączy te dwie, tak różne na pierwszy rzut oka, kobiety? Dlaczego rodzice nie utrzymywali z Genovefą kontaktu? Czego o swoich bliskich dowie się Rilla i kim/czym są tytułowe Ptaki? Trudno mi znaleźć słowa, które mogłyby opisać to, co czuję po jej lekturze. Towarzyszy mi bowiem cały wachlarz rozmaitych emocji, bo to właśnie emocjonalnie tak bardzo poruszyła mnie ta książka, dotykając najczulszych strun mojego serca ❤️. W pamięć zapadły: trudne relacje, niełatwe wybory, konfrontacja wyobrażeń o życiu z ich mamacalnym, realnym odbiciem w rzeczywistości. "Ptaki" to powieść o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, akceptacji tego, co trudne; umiejętności pogodzenia się z tym, że pewnych rzeczy po prostu nie da się zmienić, dlatego należy zaakceptować to, co nieuniknione. To też historia o życiowych "rozbitkach", którzy odnajdują się pomimo przeszkód, wbrew wszystkiemu i wszystkim. Ta przejmująco prawdziwa i życiowo mądra książka porusza problemy egzystencjalne, skłania do pogłębionej refleksji, nakazuje dobrze się zastanowić, zanim dokonamy oceny innych, bo nic nie jest czarno-białe i nawet z pozoru trudne do ogarnięcia rozumem sytuacje mogą mieć swoje drugie, skrzętnie skrywane przed światem dno... Powieść niesie nadzieję i wiarę w to, że w życiu wszystko jest możliwe. Autorka w cudowny sposób pokazała siłę miłości, magiczną potęgę wybaczenia oraz udowodniła, że warto marzyć, bo to właśnie marzenia nadają naszemu życiu sens.

„Melodia serc” autorstwa Eweliny Nawary i Justyny Leśniewicz to poruszająca, pełna emocji opowieść o miłości, która potrafi uleczyć nawet najgłębsze rany. Relacja Jo i Liama rozwija się w piękny, naturalny sposób – od magnetycznego przyciągania po głębokie zrozumienie i wsparcie. Autorki doskonale balansują między czułością a dramatem, tworząc historię, która angażuje czytelnika od pierwszej do ostatniej strony. Ogromnym atutem jest narracja z perspektywy obu bohaterów, która pozwala lepiej zrozumieć ich emocje i przeszłość. To książka, która zostaje w sercu na długo – pełna muzyki, uczuć i prawdy o ludziach. Zdecydowanie zasługuje na ocenę 9/10🩷

"Namiętność, niebezpieczeństwo, niewierność." Niedaleka przyszłość i młodzi ludzie, którym nie brak skomplikowanych emocji, ani ambicji by zmienić świat czy samych siebie. Henry marzy o zaludnieniu nowo odkrytej planety - Terry, ale sam jeden przecież tego nie dokona. Potrzebuje pomocy. I znajduje szóstkę równie ambitnych i inteligentych naukowców co on, gotowych wyruszyć na tą eksperymentalną i zaskująca podróż. Okładka zdecydowanie przyciąga wzrok. Piekne kolory. Całość podzielona jest na cztery części. Jest to niebanalna powieść, z wątkami, których nie spotkałam w żadnej innej książce. Plus za oryginalność. Mam tu sporo głównych postaci, co może być mylące i dużo wątków. Mimo trochę abstrakcyjnych przygód, całość nie jest oderwana od rzeczywistości, mamy też zwyczajne rozmowy, poczucie humoru, czy uczucia. Z pewnością jest to niebanalna książka, która może zaskoczyć.

Okładka przedstawia część kobiety, która coś maluje. Być może jest i to nasza główna bohaterka. Jakoś tak od razu wpadła mi w oko i kiedyś, jedna z dziewczyn na Instagramie, którą obserwuję i lubię pozbywała się z przyczyn osobistych wielu książek i odkupiłam ją z kilkoma innymi. Dotychczas podobały mi się powieści autorki, więc spodziewałam się, że i z tą może być podobnie. Posiada skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka zdań o samej autorce, a na drugim polecajki i patronów medialnych. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, odstępy między wersami i marginesy został zachowane. Podzielona została na rozdziały. Jest to moje czwarte spotkanie z autorką, po dość długiej przerwie. Byłam ciekawa, czy nadal styl, jakim posługuje się pisarka, będzie mi się podobał. Czyta się szybko i lekko, momentami jest niezwykle ciekawie, ale i... irytująco. Dlaczego? O tym za moment. Agnieszka Opolska ma na tyle wyczute już pióro, że wie jak napisać powieść, by zainteresować czytelnika. Pomysł na fabułę był w porządku, tym bardziej, że opiera się na sztuce, czyli czymś, z czym sama Opolska ma bliski kontakt. Całkiem niedawno czytałam inną książkę z motywem sztuki i nie chcę o niej pamiętać, była taka kiepska. Dialogi i opisy są na tyle wyważone, że przez książkę dosłownie się płynie. Nie ma nudy, zawsze coś się wydarzy. Jednak muszę ponarzekać, przez wzgląd na... Główną bohaterkę. Tytułowa Ari jest tak... egoistyczną postacią, że mnie mierziła strasznie. Ja rozumiem, młodość, beztroskie życie, brak zobowiązań, ale przez całą powieść to, jak postępowała, jak się zachowywała, drażniło mnie. Nie potrafiłam jej polubić i żal mi było momentami niektórych osób. Chociaż wiem, że lekko nie miała, ale tak szczerze, czy my mamy? W tych wszystkich minusach jest też pewien plus, bowiem tacy ludzie jak Ari żyją obok nas, więc jest to z pewnością osobowość, którą spotkać możemy w naszym życiu. Jest również Ian - który również nie zdobył mojej sympatii. Jego wyższość... jakoś działała mi na nerwy. Justyna i Pascal są mocno wyrazistymi bohaterami, żywymi, z którymi nie ma nudy, ale i oni mają takie podejście do życia, do siebie, że... jakoś niespecjalnie ich lubiłam. Jest jeszcze Kamil, który jest promykiem nadziei w tej książce. Zamknięty w sobie, tajemniczy, ale niezwykle dobry chłopak, jak się okazuje. I było mi często go żal i szkoda, bo nie raz Ari traktowała go niezbyt miło. Jak widzicie, jest cała paleta różnorakich postaci, których da się, lub też nie, polubić. W tej pozycji jestem zdecydowanie za Kamilem, jestem ciekawa, czy moje zdanie zmieni się w drugim tomie, który w momencie pisania recenzji, do mnie idzie. Takie osobowości spokojnie możecie spotkać w swoim życiu, są na tyle charakterne, że nie zlewają się w jedno. Autorce należą się brawa za plot twist, jaki tutaj ma miejsce. Ja nie mogłam się pozbierać. Bo jak to tak czytelnika zostawić? W oszołomieniu? No nie, tak nie można... Jednak już nie mogę się doczekać, aż zacznę czytać drugi tom! Akcja jest dosyć dynamiczna, więc nie uśniecie nad powieścią. Tajemnice z przeszłości również potrafią zaciekawić i sprawić, że z dużym zainteresowaniem będziecie śledzić poczynania postaci. Kolejny plus, o jakim warto wspomnieć, to sam fakt przeżywania żałoby oraz depresji. Widzimy jej oblicze i jedne z zachowań, jakie często mogą wystąpić z takimi a nie innymi wydarzeniami. Ważne jest to, by ktoś był przy tej osobie, wspierał, ale i tak najważniejsza jest po prostu obecność. Reasumując uważam, że jest to dobra historia, która zasługuje na Waszą uwagę. Może nie jest idealna, ma swoje minusy, w szczególności jeśli chodzi o bohaterów, którzy mnie irytowali, to jednak warto dać jej szansę i się zaczytać. Ja jestem zadowolona i nie mogę się doczekać drugiego tomu, by poznać nierozwiązane sprawy. I żeby zobaczyć, co będzie dalej, bo na ten moment, to mam złamane serce...

„Do szpiku kości” to powieść, która zostawia po sobie ślad, nie kończąc się wraz z ostatnią stroną. To książka o emocjach, które potrafią być jednocześnie delikatne i ciężkie, o bólu, który trudno wypowiedzieć, oraz o nadziei, która pojawia się niespodziewanie w najmniej oczekiwanych momentach. Najbardziej ujęło mnie to, jak autorka potrafi w subtelny sposób opisać wewnętrzne przemiany bohaterów – ich lęki, niepewność i późniejsze próby pogodzenia się z trudnymi doświadczeniami. Styl Wyskiel jest lekki, a zarazem pełen emocji – dzięki temu powieść czyta się płynnie, niemal jak rozmowę z bliską osobą, która dzieli się swoimi najskrytszymi myślami. To książka, która nie boi się mówić o tym, co boli i czego często próbujemy unikać. Bez banałów, bez uproszczeń – za to z czułością dla psychiki ludzkiej i z wyczuciem tematu powrotu do życia po tym, co trudne. Dla mnie to powieść, którą wspominam długo po przeczytaniu, ponieważ angażuje emocjonalnie i sprawia, że zatrzymujesz się na chwilę, by zastanowić się nad własnymi uczuciami. Jeśli szukasz lektury, która jest zarówno wrażliwa, jak i dojrzała, i w której znajdziesz coś więcej niż romantyczny wątek, ta książka może być właśnie dla Ciebie.

„Marcin” to książka z pewnością nie dla każdego. Może nie przypaść do gustu czytelnikom szukającym literatury lekkiej, przyjemnej, optymistycznej. Patrycja Żurek pokazała nam świat ludzi przegranych już od samego początku ich życia. W dorosłość wchodzili z poziomu -1, bez możliwości wjechania na wyższe piętra egzystencji, ani tym bardziej na ostatnie kondygnacje materialnego sukcesu, gdzie znajdują się luksusowe apartamenty życia. Główni bohaterowie utworu porażkę kolejno mijających dni mają zapisaną w genach. Przesiąknęli brudem nędznych dzielnic Mysłowic i nie mogą tych nieczystości, tłustych niczym sadza z komina, z siebie zmyć. Tytułowy Marcin to syn alkoholiczki i prostytutki. Wychowywał się w skrajnej biedzie i braku zaspokojenia jego podstawowych potrzeb. Po śmierci jego matki, w swoim dorosłym już życiu, nie potrafił prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie, nie pracował, jego mieszkanie można nazwać norą, a spotkawszy go na ulicy, z ust przechodniów w jego kierunku z pewnością padały słowa lump albo żul. W tej samej dzielnicy Mysłowic wychowały się również Anna i Marika. Młode kobiety przyjaźnią się od dziecięcych lat, ich marzeniem było wyrwać się do innego, lepszego świata. Marika, mimo, że próbowała pracą swoich rąk zarobić na swoje utrzymanie i godne życie, to wynagrodzenie jakie otrzymywała nie pozwalało na wyprowadzenie się z zawilgoconego, zaniedbanego mieszkania. Chcąc wyrwać się z zamkniętego kręgu niedostatku, została utrzymanką bogatego biznesmena, Wiktora. Zapewnił jej on nowe mieszkanie oraz spore pieniądze w zamian za całkowite podporządkowanie się mu. Jej sponsor był w stosunku do niej bardzo brutalny, tylko fizyczne znęcanie się nad nią doprowadzało go do seksualnej satysfakcji. Annie, wydawać by się mogło, udało się ułożyć osobiste życie. Chociaż była skrajnie otyła, spotkała na drodze swojego życia mężczyznę, który ją pokochał. Mimo osobistej stabilizacji, jej życie legło w gruzach z chwilą, kiedy dowiedziała się, że spodziewa się dziecka. Anna nigdy nie chciała zostać matką, zrozumieć jej wyboru nie potrafili jej mąż ani przyjaciółka Marika. Anna z każdym dniem zamykała się w sobie, popadała w głęboki letarg, prawdopodobnie cierpiała na silną depresję. Jej stan pogorszył się jeszcze z chwilą urodzenia córeczki, mimo to nikt z bliskich jej osób nie widział potrzeby, aby jej pomóc. Pewnego dnia Anna zniknęła, nie wróciła ze spaceru, ślad po niej zaginął... Co stało się z Anną? Jak potoczyły się losy Marcina? Czy Marice udało się uwolnić z toksycznej relacji z Wiktorem? Czy komuś z nich udało się wyrwać z dzielnicy, której nienawidzili? Jeżeli lubicie w powieściach klimat bezsilności, mroku, otoczenia lepiącego się od brudu, wyczuwalnego smrodu śmietników, fetoru moczu na klatkach schodowych, wilgotnych mieszkań, niemytych ciał, to jest to pozycja dla was. Szykujcie się na mocne doznania.

Aleksandra Rak w swojej powieści „Kiedy uciekam” zaprasza czytelnika do świata, w którym najtrudniejszą walkę toczy się nie z przeciwnościami losu, ale z własnymi demonami i przeszłością, od której nie da się po prostu odciąć. To historia o poszukiwaniu siebie, pełna trudnych emocji i życiowych zakrętów, która w polskiej literaturze obyczajowej zasługuje na solidne 7/10. Autorka po raz kolejny udowadnia, że ma niezwykły dar opisywania skomplikowanych relacji międzyludzkich bez zbędnego lukrowania rzeczywistości. Główna bohaterka znajduje się w punkcie zwrotnym, w którym jedynym wyjściem wydaje się zostawienie wszystkiego za sobą. Aleksandra Rak po mistrzowsku kreśli psychologiczny portret kobiety rozdartej między lękiem a nadzieją. Tytułowa ucieczka nie jest tu tylko fizyczną zmianą miejsca, ale przede wszystkim desperacką próbą odnalezienia wewnętrznego spokoju. Autorka świetnie oddaje stan zawieszenia, w którym znajduje się protagonistka – to uczucie, gdy stare życie już nie pasuje, a nowe jeszcze nie zdążyło się narodzić. Czytelnik niemal fizycznie odczuwa ciężar decyzji, które muszą zapaść, i lęk przed tym, co przyniesie jutro. Siłą książki jest jej autentyczność. Rak nie boi się trudnych tematów: traumy, braku zrozumienia w rodzinie czy toksycznych więzi. Styl autorki jest lekki, a jednocześnie nasycony emocjami, co sprawia, że przez kolejne rozdziały płynie się błyskawicznie. Jednakże, w pewnych momentach fabuła wpada w koleiny dość przewidywalnych rozwiązań, które są charakterystyczne dla literatury gatunkowej. Niektóre zbiegi okoliczności wydają się zbyt wygodne, co nieco osłabia siłę rażenia przedstawionego dramatu. Mimo to, postacie drugoplanowe są zarysowane na tyle ciekawie, że stanowią mocne wsparcie dla głównej osi wydarzeń. „Kiedy uciekam” to powieść o tym, że przed samym sobą nie da się uciec, a prawdziwe wyzwolenie zaczyna się w momencie konfrontacji z własnym bólem. To książka, która potrafi wzruszyć i zmusić do refleksji nad własnymi wyborami. Aleksandra Rak stworzyła opowieść, która mimo swojej bolesnej tematyki, niesie pewien rodzaj ukojenia. Siedem punktów to uznanie dla warsztatu autorki i jej odwagi w portretowaniu trudnej codzienności, przy jednoczesnym dostrzeżeniu drobnych fabularnych uproszczeń. To idealna lektura na wieczór dla osób, które cenią w literaturze psychologiczną głębię i historię, która mogłaby przydarzyć się każdemu z nas.

Zwykle nie czytam książek tego pokroju, tę kupiłam zachęcona rozmowami na jednej z grup na Facebooku. Przyznam szczerze, że zachwycona nie jestem. A przynajmniej nie do końca. Książkę czyta się szybko, co jest jej wielkim plusem. Brak w niej zbędnych opisów, choć to uplasowałabym gdzieś pomiędzy plusem a minusem, ponieważ chciałabym dostać więcej drugoplanowych informacji 🤔 Akcja rozwija się dość prężnie a pod koniec na tyle szybko, że faktycznie wciąga. Lubię mieć zarysowane tło wydarzeń a tutaj nieco mi tego zabrakło. Tajemnicza gildia jest niecodziennym pomysłem, ale jej opis w około dwóch zdaniach zupełnie mnie zawiódł. Rozszerzyłabym ten wątek, bo przy początku książki bardzo mnie zachęcił, a kartkując do samego końca, dowiedziałam się niewiele więcej. Mało muzyki, której wplecenie w opowieść niezmiernie przypadło mi do gustu 👌 Zakończenie niespodzianka, nie domyśliłabym się i w gruncie rzeczy całkiem zadowalające mnie, jako czytelniczkę 😊 P. S. Nie znam się na narracji, ale opowieść w osobie pierwszej z perspektywy Theo, a w osobie trzeciej z perspektywy Very to dla mnie dość niespotykany zabieg. Skoro rozdzielamy opowieść na dwie osoby, zwykle w obu przypadkach narracja toczy się w osobie pierwszej albo całość prowadzona jest w trzeciej 🤔 Choć może to po prostu ja lubię tak czytać. Nie umniejsza to jednak wartości książki.

"Bluszcz" to moje pierwsze spotkanie z twórczością p. Emilii Kubaszak. Jestem zaskoczona tym, jak ta historia rozwijała się z rozdziału na rozdział. Myślałam, że to będzie opowieść o kobiecie, która nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć swój cel. Okazało się, że to historia, w której wszyscy bohaterowie mają wiele do powiedzenia, a autorka potrafi nieźle zamieszać i zaskoczyć nie raz. Czytało mi się naprawdę dobrze. Muszę koniecznie sięgnąć po inne powieści autorki. Polecam!

„Dziewięć świątecznych piosenek” to lekka, przyjemna antologia, idealna do czytania w grudniowy wieczór z herbatą w ręku. Historie są bardzo różne – jedne bardziej chwytają za serce, inne po prostu umilają czas – ale łączy je ciepły, świąteczny klimat. Nie wszystko zostaje w głowie na długo, ale jako nastrojowa lektura „na chwilę” sprawdza się całkiem okej. To dobra propozycja dla tych, którzy lubią krótkie formy i świąteczną atmosferę bez nadęcia.

Krótka całkiem przyjemna opowiastka, o kobiecie, która po nieudanym małżeństwie postanawia skupić się na rozwijaniu własnej firmy i robieniu tego, co lubi najbardziej, czyli chodzeniu po górach. Czystym przypadkiem (jak to bywa w tego typu opowiastkach) podczas jednego z takich wypadów trafia na domek letniskowy usytuowany w ciekawym, oddalonym od szlaku zakątku. Jak się okazuje, domek jest własnością wpływowego i oczywiście przystojnego milionera. Reszty historii sami się chyba domyślacie. Być może tak lakoniczne określenie „Przypadku Lidki” jest z mojej strony niesprawiedliwe, jednak, co tu dużo mówić. Jest to krótka, nawet przyjemna, książeczka, która równie dobrze może być uznana za trochę dłuższe opowiadanie.  Polecam raczej osobom, które nie stronią od romansów, jednak jeśli ktoś akurat ma na nie ochotę, to ten tytuł powinien wystarczyć na jeden wieczór. 

Są takie książki, które czyta się nie tylko oczami, ale przede wszystkim sercem. Marzenia mają twoje imię to właśnie jedna z nich. Historia Cedricka i Letty pokazuje, jak bardzo życie potrafi zaskakiwać wtedy, gdy wydaje nam się, że wszystko już stracone. To opowieść o spotkaniu dwóch zagubionych dusz, o bólu, nadziei i o tym, że nawet po największym upadku można odnaleźć sens i miłość. Podczas czytania wielokrotnie łapałam się na tym, że zwalniam, żeby lepiej poczuć emocje bohaterów. Ta książka wzrusza, skłania do refleksji i przypomina, jak ważne jest, by nie rezygnować z marzeń — nawet wtedy, gdy los rzuca kłody pod nogi. Styl autorki jest prosty, ale bardzo emocjonalny, dzięki czemu historia trafia prosto do serca. To idealna lektura dla tych, którzy lubią historie o drugich szansach, przeznaczeniu i miłości, która przychodzi wtedy, gdy najmniej się jej spodziewamy. Dla mnie była to książka, która zostaje w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. ✨ Polecam każdemu, kto szuka czegoś wzruszającego i prawdziwego.

Kolejną przeczytana książką jest antologia od #wydawnictwoinanna U mnie w formie audiobooka. Znacie ? Czytaliście? Bo ja przyznam się bez bicia, że przegapiłam tą pozycję i dopiero niedawno się o niej dowiedziałam. Dziewczyny poradziły sobie doskonale. Jak już kiedyś Wam wspominałam to uwielbiam antologie, bo tu poznaje się pióra autorek. Czym więcej czytam, tym bardziej już znam ale zdarzało się, że autorka była mi obca, a po przeczytaniu krótkiego opowiadania, chętnie sięgałam po inne książki. Osiem autorek i osiem całkiem różnych opowiadań. Wszystkie były erotyczne. Oczywiście jedne mniej i nie więcej, ale miłość była w roli głównej. Słuchało się przyjemnie, tym bardziej, że audiobook na legimi jest świetnie przygotowany. Polecam 🤩🤩🤩

Książka napisana lekkim piórem. Opowiada o rozkojarzonej , roztrzepanej studentce, która lubi komplikować sobie życie. Trochę tak jak ja. Ja też lubię komplikować sobie życie. Dagę łączy romantyczna relacja z przystojnym kolegą z uczelni. Który po jakimś czasie okazuje się jej życiową porażką. Dziewczyna pewnego dnia poznaję ponurego chłopaka Rafała. Dziewczyna zastanawia się jak przełamać jego pesymizm. Zraniona przez Davida, którego przyłapuje w dwuznacznej sytuacji. Postanawia zaczyna naprawiać światy. Ale zmiany na lepsze zaczyna od siebie . Dziewczyna zaczyna wolontariat w jednym z ośrodków dla dzieci niepełnosprawnych, gdzie poznaje wspaniała dziewczynę Pole. Jej życie przez nie które wydarzenia nabiera barw i tempa. W wszelkich działaniach wspierają ja wspaniale współlokatorki. Jej pogląd na życie zmienia się gdy poznaje Rafała i jego mamę Asię. Jeśli chcesz poznać przygody i historię Dagi musisz sięgną po tą książkę. Bardzo przyjemna książka na wieczory

Gdy zaczynałam czytać tą książkę, nie spodziewałam się po niej czegoś wyśmienitego. A tutaj czekało na mnie zaskoczenie. Ten tytuł jest bardzo interesujący, historia porusza wiele wątków, które nie są oczywiste i nie da się przewidzieć jak zakończy się dana sytuacja. Podobało mi się to, że w książce było tyle tajemnic i zagadek. Zostało tu połączone kilka gatunków, takich jak romans, kryminał i oczywiście literatura obyczajowa. To, co dzieje się w życiu Weroniki nie jest łatwe, tym bardziej, gdy wychodzą na jaw nowe sprawy. Tym bardziej, gdy sama bohaterka wplątała się w nieciekawą sytuację, przynajmniej dla mnie taka ona była. Osobiście nie postąpiłabym tak jak dziewczyna, ze względu na to, że Weronika nie wiedziała kim jest Jusuf i czy na pewno chce jej pomóc. Podobało mi się, że w powieści zostały ukazane osoby z innego państwa, a mianowicie z Arabii Saudyjskiej, którzy mieszkali w Polsce. Opisane było jak ludzie z naszego kraju traktują cudzoziemców. Oczywiście nie popieram takiego zachowania. Uważam, że każdy jest taki sam i nie trzeba oceniać kogoś po kolorze skóry, kulturze, czy też innych rzeczach. Jeśli ktoś lubi czytać o obcokrajowcach w Polsce, to ten tytuł jest dla Was odpowiedni. Myślę, że ta książka zasługuje na przeczytanie i poznanie historii Weroniki, która została sama z tajemnicami.

Do przeczytania książki zachęciła mnie rekomendacja z okładki. Główna bohaterka jest dyrektorką przedszkola a ja w tym środowisku przebywałam przez całe życie zawodowe. Historia czterdziestoczteroletniej kobiety, świeżej wdowy, matki dorosłych dzieci, mieszkanki małego miasteczka. Tak, tak, to wszystko jest istotne, bo w obliczu spotkania nowej, potencjalnej miłości przed upływem tradycyjnej rocznej żałoby, rodzi się pytanie: Co ludzie powiedzą? Powieść lekka, łatwa i przyjemna, czyta się bardzo szybko. Troszkę przesłodzona, fajny wątek wenecki, gdzie czytelnik może przenieść się w fascynujące opisy architektury, smaków i zapachów Włoch.

Parę lat temu, miałam okazję przeczytać jeden z tomów tej magicznej serii... Ogromnie się cieszę, że obecnie, dane jest mi poznać kolejne części z tego cyklu. Dziś zapraszam Was na kilka o słów o "Śladach przeznaczenia". Historia ta opowiada o losach dwóch kobiet : Marzeny i Ewy. Obu życie nie oszczędzało. Sądziły, że po kolejnej porażce, już się nie podniosą. Jednak czas pokazywał, że bohaterki odradzały się niczym feniks z popiołu, a każda z porażek tylko je umacniała. Co ciekawe, nad obiema paniami, czuwał wyznaczony do zadań specjalnych Anioł... Otulał je swoimi skrzydłami, kiedy tego najbardziej potrzebowały, koił ich smutki i sprawiał, że patrzyły na to, co przyniesie przyszłość, z malutką iskierką nadziei. Co przygotował Anioł dla swoich podopiecznych? Czy za jego sprawą uda się doprowadzić do szczęśliwego zakończenia w obu przypadkach? Na jakie przeciwności losu, będą narażone Ewa i Marzena? Jaką rolę odegra Anioł w życiu obu kobiet? Na te pytania odpowiedzi znajdziecie w trakcie lektury. Powiem Wam, że bardzo mi się podobała ta opowieść. Oprócz głównych bohaterek, to również Anioł odgrywał tu kluczową rolę. Koił, naprowadzał, dawał znaki. I choć nie zawsze były one zrozumiałe dla odbiorców, to jednak prędzej czy później udawało się je dostrzec i zinterpretować w odpowiedni sposób. Obie kobiety na swój sposób różne, a jednak wbrew pozorom wiele je łączy. Obie po przejściach, obie samotnie wychowujące dzieci. Przede wszystkim jednak, brak nadziei na znalezienie tego jedynego na całe życie. I jak to w książkach bywa, wszystko jest możliwe.... Ale czy na pewno? Czy obie kobiety odnajdą szczęście? Czy będą potrafiły na nowo zaufać? Czy będą w stanie otworzyć się na coś nowego, czy jednak zostaną zamknięte w swojej skorupie? Musicie sami się przekonać... Uważam, że ta historia jest poruszająca i towarzyszy jej pełen wachlarz emocji. Dużo smutku, ale też radości. Dużo czarnych chmur, przeplatanych co rusz promieniami słoneczka... Myślę, że ta powieść doskonale nada się dla wrażliwych czytelników, gdyż z pewnością poruszy niejedno serce. Zwłaszcza Paniom przypadnie do gustu, gdyż potrafi zarówno ukoić jak i niejednokrotnie zaskoczyć. Jest ona idealna zwłaszcza na okres wakacyjny. Jeżeli będziecie nad morzem lub jeziorem, chcecie się wyciszyć, odprężyć i spędzić czas z dobrą lekturą, to weźcie tę publikację koniecznie ze sobą. Sądzę, że warto. Jestem przekonana, że przyjemnie spędzicie z nią czas i umili Wam ona niejedno popołudnie, wieczór czy poranek. Zachęcam Was gorąco do lektury. Pięknie dziękuję również Autorce za zaufanie, za możliwość objęcia tej pozycji patronatem medialnym oraz za to, że mogłam poznać tę niesamowitą historię. Polecam i przyznaję 9⭐/10 📖😃

Leonard jest fotografem, synem znanego fotoreportera. Rozpuszczony, nie liczy się z nikim i niczym. Płynie przez życie według własnych zasad. Pewnego dnia spotyka Michalinę. Dziewczyna o różowych włosach mocno wkracza w strefę komfortu Leo. Chłopak nie potrafi wyrzucić jej z głowy. Ale Misia dźwiga na swoich barkach wielki ciężar i nie za vardzo chce się otworzyć. Czy chłopak przebije mur, którym otoczyła się Michalina? A może to ona zedrze z jego twarzy maskę pozorów? Przekonajcie się sami... Historię poznajemy z perspektywy Leonarda i Michaliny. Dzięki temu możemy zajrzeć do ich głów i poznać traumy, z którymi się zmagają. A tych jest całkiem sporo. Autorka wspaniale opisuje rozterki, wahania, niepewność bohaterów. W tej książce nie ma dynamicznej akcji - jest za to mnóstwo uczuć, opisów przeżyć. Jeśli ktoś woli zamiast tego dużo dialogów - tu tego nie znajdzie. To bardzo poruszająca książka, opisującą uczucia młodych ludzi - ale są one zadziwiająco dojrzałe i głębokie. To nie jest słodki romans - ale historia niełatwej miłości. Bardzo mi się podobała