Fotografuj ludzi jak mistrz

Adam Kwapiński podjął sie super zadania - uporządkować proces wydawania planszówek z dbałością o strukturę ale tez ciekawy język. Czyta sie te książkę doskonale. Zadanie udało sie wykonać znakomicie. Dla fanów planszowek - pozycja obowiązkowa. Adam inspiruje, chciałoby się kiedyś zrobić choć w części to co on.

Książka ciekawa ale jednak trochę nużąca. Wszystko pokazane jest z perspektywy ogólnikowej i takiej widzianej z lotu ptaka. Wiele wątków jest faktycznie ważnych i istotnych, ale jednak zawsze trochę mnie to bawi i nuży gdy badania skupiają się na tym że to i to było prawdą o facetach teraz się to zmienia więc są zagubieni. Trochę jakby faceci to nie byli wolni ludzie którzy mają wolną wolę i mogą podejmować wolne wybory. Nie pasujesz do konstruktu społecznego który działał przez ostatnie kilka set lat? Idealnie, masz szansę wypracować coś własnego i swojego. Ja naprawdę nie rozumiem dlaczego ludzie tak bardzo pozwalają sobie wchodzić do głowy tym co jest społecznie uznane a tym co nie jest. W skrócie: Dlaczego w ogóle miałoby mężczyznom zależeć na jakimkolwiek podtrzymaniu struktur kulturowych męskości? Czy przypodobaniu się społeczeństwu? W książce odpowiedzią jest to że chodzi o zachowanie struktury rodziny, zainteresowanie kobiet mężczyznami itd., ale szczerze jeśli ktoś definiuje to kim jest przez to co inni myślą (w tym kobiety) to naprawdę potrzebuje pomocy na wielu innych (dużo ważniejszych niż społecznych) poziomach.

Autor wprowadza czytelnika w sferę psychologii człowieka, jako głównego czynnika warunkującego powstanie satysfakcjonującego zdjęcia. Jest sporo elementów biograficznych. Oczekiwałam tutaj porad technicznych, praktycznych. Niestety to nie ta pozycja. Nie mniej jednak wielu czytelnikom może się spodobać, zwłaszcza w kwestii reportażu, czy chęci fotografowania przyrody.

Myślę, że „Cyfrowy minimalizm” to jedna z pozycji, którą w obecnych czasach powinien przeczytać każdy. Niemal wszyscy, niezależnie od wieku, mają Facebooka czy konto w innych mediach społecznościowych. Są one stworzone w taki sposób, aby – wykorzystując naszą ludzką naturę – maksymalnie skupić naszą uwagę na sobie. Cel jest jasny: platforma jest za darmo, więc to my jesteśmy nieświadomym produktem całej tej machiny. Skalę tego uzależnienia widać na każdym kroku: spacerujący ludzie, goście w kawiarniach czy kierowcy pojazdów są wpatrzeni w telefony, nie mogąc się od nich oderwać. Przerażające jest to, jak sami dajemy się w to wciągnąć i trwamy w tym bez zastanowienia się, jak bardzo nam to szkodzi. Książka ciekawie opisuje problem z uzależnieniem od nowych technologii. Podaje konkretne przykłady, jakie zmiany można poczynić, aby pomóc sobie i zaznać lepszego życia. Myślę, że w obecnych czasach nie jest to łatwe, ale warto pochylić się nad tematem i wprowadzić sobie pewne ograniczenia. Pozwolą nam one być bardziej obecnymi, skupić się na rzeczach istotnych, zyskać więcej wolnego czasu, a co najważniejsze – wolną od ciągłego szumu głowę. Stawka jest wysoka, więc spróbuj i Ty! Ja w trakcie czytania książki usunąłem FB oraz kilka innych aplikacji z telefonu, wyłączyłem sporo powiadomień i wyciągnąłem cenne wnioski.

Zbiór ciekawych anegdot dotyczących tworzenia komedii. Książka dobra zarówno dla twórców związanych z tym gatunkiem (reżyserów, scenarzystów, aktorów) jak i dla pasjonatów filmu i teatru. Historie w swojej większości, jak można się spodziewać po pozycji o komedii, są zabawne. Wiele cennych spostrzeżeń jak na przykład to, że śmiech i rżenie mają wiele ze sobą wspólnego oraz to, że sztuka komedii nie mówi wcale o sprawach przyjemnych a o wściekłości oraz, że każdy scenarzysta piszący komedie powinien sobie powtórzyć katolickich siedem grzechów głównych i uposażyć w nie swoje postaci. Książka lekka i przyjemna.

Wartość pozycji zaczęłam doceniać dopiero po faktycznym wykonaniu ćwiczeń, które się w niej znajdują. Na początku z delikatnym pobłażaniem podeszłam zarówno do wartości tego, co autorzy mają do przekazania, jak i do ćwiczeń, które proponują. Przedstawione historie wydawały mi się dość infantylne. Zachęcam jednak do przeczytania książki do końca. W pewnym momencie jedno z zadań wydało mi się ciekawe (projekt 3 planów odysei) - stwierdziłam, że wykonam też resztę zadań, które wcześniej zignorowałam. Wbrew pozorom doprowadziło mnie to do ciekawych wniosków i dało pole do przemyśleń. Na pewno nie jest to lekcja dla "zadaniowców", ale zmusza do refleksji nad tym, jak podchodzimy do szeroko pojętego "projektowania" życia i sposobu na nie.

Książka jest rewelacyjna, fenomenalna po prostu. Naprawdę dociera w takie głębsze obszary człowieka. Jest prawdziwa, a autor szczery w tym o czym opowiada. Czyta się świetnie. Zaciekawia od samego początku. Natomiast sama zawartość jest tak trafna, że ze wzruszenia wiele razy łzy mi kapały w trakcie lektury. Książka absolutnie potrzebna i wierzę, że może wnieść wiele dobrego dla świata i ludzi. Zdecydowane polecanko!! <3

"Kiedy jesteś dzieckiem, ludzie śmieją się z twoich wyjątkowych pasji. Ale kiedy już dorośniesz, twoje zainteresowania sprawiają, że stajesz się prawdziwym ekspertem w tym, co kochasz – wszyscy przychodzą do ciebie po radę. " John Elder Robison autor świetnej autobiografii Patrz mi w oczy, postanowił kilka lat temu napisać swego rodzaju poradnik dla osób w spektrum autyzmu, ich rodzin i teraputów. Każdy kto zna jego własną historię z autobiografii oraz kolejnej części poświęconej wychowaniu syna (Wychowując Misiaka) znajdzie tu dużo znanych już wcześniej wątków. Ale Jestem inny może faktycznie służyć jako poradnik dla osób, które z różnych powodów znalazły się w świecie spektrum autyzmu. Może nawet bardziej skorzystają na tej książce nie te osoby, które otrzymały taką diagnozę, ale właśnie wszyscy dookoła. Robison otrzymał diagnozę “zespół Aspergera” jako dojrzały, czterdziestoletni mężczyzna (dziś zgodnie z nową terminologią byłoby to zaburzenie ze spektrum autyzmu). Wcześniej był dziwakiem, ekscentrykiem czy świrem. Etykietki zależą od tego, kogo spotykał na swojej drodze i czy był dziwnym, dzieckiem interesującym się “nadmiernie” kabelkami i silnikami, czy też nieco ekscentrycznym właścicielem świetnie prosperującego warsztatu samochodowego, a wcześniej członkiem ekipy nagłośnieniowej znanych zespołów rockowych. [...] całość: https://www.speculatio.pl/jestem-inny/

Motywacyjny poradnik pisany przez amerykańskiego gościa, który z nikogo stał się międzynarodową sławą – brzmi jak książka, która nie nadaje się nawet do tego, żeby ładnie wyglądać na półce. Steven Pressfield już w byciu nikim ćwiczył mistrzostwo – spał na materacu w domku bez okien, posiłki gotował na ognisku, a lekcje niezłomności brał od miejscowego, starego kocura-twardziela. A jednak Pressfield nie daje się łatwo skategoryzować. Zadaje proste lecz miażdżące pytanie: przed czym uciekasz? Zastanów się dobrze zanim odpowiesz, bo jemu kitu nie wciśniesz.

Jaką wspaniałą podróżą była lektura tej książki. Czytam sporo, ale niezwykle rzadko literatura dotyka mnie tak mocno. Z pewnością można rzec modnie, że bardzo ze mną 'rezonuje'. Autor przestawia swoją subiektywną wizję świata, odnosząc się również do wielu źródeł literackich i badań naukowych. Myślę, że każdy powinien ją przeczytać, ale z pewnością nie każdy jest na nią gotowy. Myślę, że i ja czytając ją kilka lat temu pomyślałabym 'ale wymyśla', jednak przechodząc różne fazy życia, zagłębiajac się w siebie, pracując z emocjami, oczy otwierają się na inne spojrzenie, na sposób życia, na nowe... choć tak naprawdę 'stare', znane, będące głęboko w nas. Lektura była dla mnie swoistą medytacją i będę do niej wracać regularnie, choćby w ramach przypomnienia tak ważnych dla mnie tez. By żyć w połączeniu... z sobą samym, z naturą i istotami wokół nas. Obserwując pietrzące się problemy społeczne, czuję 'oderwanie' bardzo mocno. Cierpienie i próby go uciszenia przez ciągły bieg, uzależnienia, kompulsywne zachowania. Niechęć do stawienia czoła cieniowi, niechęć do pracy nad sobą i głębszej refleksji. Kahneman wyjaśniał, że jesteśmy z natury leniwi, że tak trudno nam myśleć wolno, z pogłębionym wyglądem, unikać uprzedzeń. A wystarczy włożyć trochę pracy by dostrzec sens, by zmienić swoje nawyki i wieść życie wystarczająco dobre, które osobiście jest dla mnie utożsamieniem pełni i szczęścia. I co jeszcze ujęło mnie w tej pozycji - wydanie i skład. Ogromną przyjemność sprawiło mi obcowanie z papierową wersją książki w takiej odsłonie. Chapeau bas, Panie Ryszardzie!

Genialna książka ,która pomaga zrozumieć czym jest introwertyzm oraz czy jest to wada a może jednak zaletą Dla mnie osoby wysoko introwertycznej była to kopalnia wiedzy dzięki której zrozumieć mogłem wiele rzeczy z ,którymi wcześniej miałem problem 😞Myślałem , że bycie introwertykiem to coś złego dziwnego raczej tak są postrzegani introwertycy jako dziwacy czy nieśmiali ludzie Po przeczytaniu zrozumiałem ,że bycie introwertykiem to nie wada tylko zaleta z perspektywy czasu jestem z tego dumny ,że należę do tak elitarnego grona osób którzy czują i przeżywają bardziej😋

Ksiazka "cukiereczek" dla kochających ruch- w szczególności chodzić. Niby nic, a jednak ten skromny (bo chudy, książka ma zaledwie 145 str) zbiór przemyśleń doskonale wpisuje się w idee stawiania kroków- w swoim tempie, w sumie powolnego (w por.z jazda na rowerze, autem, pociągiem czy samolotem),a przez to właśnie typowego dla miłośników chodzenia. Nie da się tego przeczytać jak powieść, trzeba się delektować spostrzeżeniami autora, które ja sobie dawkowałam przez kilka tygodni- tak dobre to było! Nie raz mówiłam na glos: "tak! Też tak myślę! Też tak to odbieram!". Ale ja też należy do "ekstremalnych chodziarzy", tzn zawsze wolę iść niż jechać i nie przeszkadza mi mniejszy zasieg który zrobię, więc może to nie jest ksiazka dla wszystkich. Docenia tylko ci,co faktycznie lubią chodzić.

Nie warto traktować tej książki jak poradnika, bardziej jako zwierzenia znajomego buddysty, który dokonuje świadomego pożegnania ze światem. Lektura uruchamia oczywiście pytania co ja bym myślał, czuł, działań w takiej sytuacji jak autor co dla mnie było najciekawszym aspektem tego spotkania. Kilka przemysleń, postanowień, praktyk chciałbym u siebie wdrożyć, inne przeczytałem z zaciekawieniem a z wzbudziły niezgodę... jak to w życiu.

Pozycja z klasą. Nie do przelecenia w jeden czy dwa wieczory, raczej do refleksji oraz rozwoju na wiele wieczorów. Autor: wyśmienity człowiek z charakterem, książkę kupiłem trochę w ramach podziękowań za wieloletnią pracę nad blogiem oraz kanałem YT. Nie zawiodłem się, Łukasz jak się za coś zabiera to można w ciemno zakładać że dany produkt/rzecz będzie trzymać poziom. Z klasą.

Książka ma ładne fragmenty, ale jako całość jest mocno przegadana. Według mnie zyskałaby, gdyby była bardziej zwięzła. Jest bardzo ładnie wydana, więc uprzyjemnia to lekturę. Fajna książka na prezent, ale raczej dla kogoś już otwartego na pojęcie duchowości.

„Praca głęboka” – Cal Newport Wracam od czasu do czasu do poradników i tym razem dokończyłem „Pracę głęboką”, którą kiedyś zacząłem i porzuciłem. I w sumie… mam dość mieszane odczucia. Z jednej strony książka porusza bardzo ważny temat — skupienia i tego, jak bardzo tracimy je przez codzienne rozpraszacze. Autor wprowadza podział na pracę płytką (shallow work) i głęboką (deep work),pokazując, że to właśnie ta druga daje największą wartość, satysfakcję i realne efekty. Duży nacisk jest położony na eliminowanie rozpraszaczy: 👉 media społecznościowe 👉 maile 👉 ciągłe przerywanie pracy Są też konkretne techniki, które mają pomóc wejść w tryb głębokiej pracy. Z drugiej strony — jeśli ktoś czytał już kilka poradników, to trudno tu znaleźć coś naprawdę odkrywczego. Wiele koncepcji się powtarza i nie ma efektu „wow”. Podsumowując: solidna książka, szczególnie dla osób zaczynających przygodę z produktywnością, ale dla bardziej obeznanych raczej powtórka z znanych schematów.

Razem z mężem uprawiamy swój mały ogródek na balkonie. Mamy przy tym ogrom frajdy! Kwiaty cieszą oko i cudownie pachną, a własne pomidory, zioła i truskawki smakują najlepiej na świecie! Już za chwilę, już za momencik zaczniemy prace, bo zbliża się upragniona wiosna… Kasia Basiewicz i Dominika Krzych wstrzeliły się idealnie z premierą swojej książki „Miejskie ogrodnictwo. Czyli jak uprawiać jedzenie w mieście”, która wg mnie może być idealnym przewodnikiem dla początkujących ogrodników, jak i świetnie uzupełni wiedzę już wprawionych ogródkowych graczy! Autorki pokazują, że wystarczy parapet, balkon lub ogródek sąsiedzki, by zacząć swoja przygodę z uprawą roślin. Krok po kroku wyjaśniają, co będzie potrzebne na początku, jakie rośliny wybrać, jak je pielęgnować itd. Uświadamiają też, ile czasu, energii i pieniędzy kosztuje uprawa ogródka. Podrzucają tipy, jak sobie ułatwić pracę. Przekonują, że warto. Po lekturze tej książki nie będziecie mogli się doczekać, aż wykiełkuje Wasza pierwsza roślina z nasionka. Wypatrywanie nowych listków, pąków, kwiatów czy owoców okaże się wielka frajdą. Będzie rozpierać Was radość i duma, że przyczyniliście się do powstania nowego życia i że możecie oglądać ten cudowny spektakl. Ja jestem naprawdę zachwycona tą książką, bo autorki potrafią zarażać entuzjazmem i rozsławiają ideę miejskiego ogrodnictwa, przygotowały wiele wskazówek i naprawdę praktycznych rozwiązań. Najlepsze jest to, że tak świetnie tematycznie podzieliły rozdziały, że w każdej chwili można bardzo łatwo wyszukać, to co nas interesuje. Dostajemy wskazówki, których na dany moment potrzebujemy. Jeśli mamy wątpliwości, czy na pewno dobrze dbamy o nasz ogródek, Kasia Basiewicz i Dominika Krzych służą radą. Pojawia się sporo ciekawostek. Mnie szczególnie zachwyciła idea warzyw z resztek, o której wcześniej nie słyszałam. Sama też zachęcam wszystkich do hodowania kiełków w słoiku lub kiełkownicy. Musicie też wiedzieć, że książka jest przepięknie wydana, zdjęcia w środku są zachwycające! Z tej książki płynie bardzo ważne przesłanie, że nawet kilka nasion lub jedna sadzonka, woreczek ziemi, jedna doniczka i poświęcenie kilku chwil każdego dnia na pielęgnowanie kiełkującej, a potem dorosłej roślinki może odmienić nasze życie na lepsze. PS Zapomniałam wspomnieć, że Kasia Basiewicz i Dominika Krzych są autorkami pierwszego w Polsce portalu o miejskim ogrodnictwie Inspekty.pl Dziękuję Wydawnictwu Znak za egzemplarz do recenzji!

Autor celnie zidentyfikował różne odcienie kryzysu wieku średniego, ale mam wrażenie, że odnalezienie remedium poszło mu już gorzej. Momentami filozoficzność przerastała moje możliwości intelektualne. Ciekawa książeczka, która jednak raczej nie zmieni twojego życia.

W prosty sposób jest przedstawiona filozofia stoicyzmu. Czasami miałem wrażenie że autor leje wodę i ciągle powtarza w innych zdaniach daną tezę ale myślę że robił to po to aby lepiej "wryło" się w umysł. Stoicyzm nie jest mi obcy, więc wiele rzeczy było mi oczywistych ale i tak uzupełniłem sobie informacje. A dla kogoś kto nigdy się nie spotkał z taką formą filozofii owa książka jest idealna.