Kobieta ze szkła

W dniu ślubu Rosa, główna bohaterka powieści, dostaje od męża szklaną figurkę w kształcie kobiety, którą odtąd nosi zawieszoną na szyi. Od tego momentu dotykanie ozdoby, czucie twardości, chłodu i gładkiej struktury staje się źródłem pociechy i siły. Myślę, ze właśnie Rosa jest taką kobietą ze szkła, kruchą i mocną jednocześnie. Bardzo polubiłam tę bohaterkę za jej wrażliwość, empatię i z ciekawością czytałam o jej dojrzewaniu jako kobiety w bardzo trudnych i surowych warunkach XVII wiecznej Islandii. Oprócz głównej postaci kobiecej, autorka stworzyła też świetnych bohaterów męskich. Jon, mąż Rosy jest bardzo interesującą postacią, zamkniętą i zdystansowaną, ale momentami niezwykle ciepłą, pomocną, wrażliwą.
Bardzo interesująco czytało mi się też o realiach życia w tamtych czasach w Islandii, autorka dostarcza czytelnikowi wielu szczegółów związanych z religijnością, obyczajami, kuchnią, środkami transportu czy organizacją osad. Wspaniale są także opisy islandzkiej natury, jest ona w tej powieści spersonifikowana, jej poszczególne częsci jak skały, góry, morze przedstawione są z pomocą metafor jako kawałki jednego, usiłującego przetrwać organizmu. Skały to kości, ziemia to pokryte bruzdami ciało, chmury mają barwę siniaków, bardzo mi się podobało takie ujęcie przyrody jako odrębnego bytu, żyjącego według własnych zasad.
W powieści jest wszystko, co sprawia, że czyta się ją z wielką przyjemnością: intrygująca tajemnica, piękno i surowość krajobrazu, bohaterowie, którym chcemy kibicować juz od pierwszych stron książki, no i wątek miłosny. Nie jestem ich fanką, ale tutaj był całkiem ciekawie poprowadzony. Polecam, bo przeczytałam jednym tchem.

W dniu ślubu Rosa, główna bohaterka powieści, dostaje od męża szklaną figurkę w kształcie kobiety, którą odtąd nosi zawieszoną na szyi. Od tego momentu dotykanie ozdoby, czucie twardości, chłodu i gładkiej struktury staje się źródłem pociechy i siły. Myślę, ze właśnie Rosa jest taką kobietą ze szkła, kruchą i mocną jednocześnie. Bardzo polubiłam tę bohaterkę za jej...

Typowy średniak. Czytałam to z myślą, aby tylko przeczytać i skrócić mój stos hańby. Ani to wciągająca, ani nie wywołuje dużych emocji. Pomimo, że nie domyśliłam się prawdy o Jónie (i nadal nie mogę pojąć jakim cudem niby jest taki) to nie zrobiło to na mnie żadnego wrażenia. Trochę liczyłam, że wątek z jego była żoną to uratuje, ale on też nie był za ciekawy :( Jedyny plus, że szybko się czyta

Typowy średniak. Czytałam to z myślą, aby tylko przeczytać i skrócić mój stos hańby. Ani to wciągająca, ani nie wywołuje dużych emocji. Pomimo, że nie domyśliłam się prawdy o Jónie (i nadal nie mogę pojąć jakim cudem niby jest taki) to nie zrobiło to na mnie żadnego wrażenia. Trochę liczyłam, że wątek z jego była żoną to uratuje, ale on też nie był za ciekawy :( Jedyny...

Wspaniała opowieść, barwny język czyta się jednym tchem, akcja super, coś niesamowitego, piękne opisy przyrody. Książka na jeden wieczór. Polecam.

Wspaniała opowieść, barwny język czyta się jednym tchem, akcja super, coś niesamowitego, piękne opisy przyrody. Książka na jeden wieczór. Polecam.

" Prawda to woda lub strumień, prawda to lód i tak jak on każda opowieść z czasem zmienia kształt."

Zimowa XVII-wieczna Islandia, małżeństwo z rozsądku i tajemne runy vs wiara chrześcijańska. Czy to coś dla was? Powieść nieoczywista, zaskakująca i niedająca się zamknąć w sztywnych ramach. O kruchości ludzkiego życia i wściekłej determinacji, niezbędnej człowiekowi do przetrwania.
Książka pełna kontrastów. Wspaniałe opisy natury, poetycki język i dreszczyk emocji sprawiły, że przeczytałam ją w ciągu jednego dnia.

Polecam wszystkim.

" Prawda to woda lub strumień, prawda to lód i tak jak on każda opowieść z czasem zmienia kształt."

Zimowa XVII-wieczna Islandia, małżeństwo z rozsądku i tajemne runy vs wiara chrześcijańska. Czy to coś dla was? Powieść nieoczywista, zaskakująca i niedająca się zamknąć w sztywnych ramach. O kruchości ludzkiego życia i wściekłej determinacji, niezbędnej człowiekowi do...

W mrocznych otchłaniach XVIII-wiecznej Islandii, gdzie surowość krajobrazów współgra z namiętnymi ludzkimi emocjami, Caroline Lea zabiera nas w podróż, która jest zarówno fascynująca, jak i niezwykle wciągająca. "Kobieta ze szkła" to powieść, która nie tylko urzeka pięknym, barwnym językiem, ale także zaprasza do głębokiej refleksji nad tajemnicami, które tkwią w ludzkiej naturze.

Leżąca na skraju świata osada, w której żyje Rósa, staje się tłem dla dramatu o miłości, poświęceniu i mrocznych sekretach, które kładą się cieniem na ludzkie życie. Po nagłej śmierci jej ojca, biskupa, Rósa znajduje się w sytuacji, która zmusza ją do podjęcia trudnych decyzji. Kobieta decyduje się wyjść za mąż za zamożnego człowieka, by poprawić byt nie tylko swój oraz swojej matki, ale także całej wioski. Książka ukazuje nie tylko zawirowania losu bohaterki, ale także i jej wewnętrzną walkę o przetrwanie oraz godność w obliczu bezwzględnych warunków otaczającej rzeczywistości.

Kiedy tylko otwieramy karty tej powieści, jesteśmy bombardowani zmysłowymi opisami, które sprawiają, że możemy niemal poczuć chłód wiatru oraz zapach morskiej bryzy. Lea, ze swoją umiejętnością malowania słowem, wciąga nas w świat, w którym surowa natura staje się nie tylko tłem, ale także ważnym bohaterem. Jej styl pisania jest jak lodowy krajobraz – piękny i mroźny, a jednocześnie pełen ukrytej głębi. Praktycznie każde zdanie jest starannie skonstruowane, a przy tym pełne emocji, co sprawia, że czytelnik czuje się związany z dramatem Rósy i jej bliskich.

Lea doskonale ukazuje życie społeczności w Stykkishólmur, gdzie Rósa musi odnaleźć swoje miejsce. Pomału odkrywa tajemnice nie tylko swojego nowego męża, Jóna Eiríkssona, ale także mieszkańców osady. Ich życia przepełnione są lękami, wspomnieniami oraz ukrytymi pragnieniami, co sprawia, że fabuła staje się niezwykle bogata i złożona. Mieszkańcy tej surowej ziemi zdają się nosić w sobie ciężar traumy przeszłości, co w znakomity sposób ukazuje magię i jednoczesny tragizm życia w tamtych czasach. Niezwykły klimat książki przypominającej "Kobiety z Vardø" Kiran Millwood Hargrave sprawia, że można odnaleźć wiele paraleli między losami bohaterek tych dwóch powieści, które zestawione ze sobą tworzą fascynujący portret kobiecej determinacji i walki o przetrwanie w trudnych czasach.

Fabuła książki toczy się niespiesznie, co w tym przypadku jest ogromną zaletą. Każdy rozdział, każdy krok Rósy w nowe życie jest przemyślany i buduje napięcie, które tylko czeka na eksplozję. Detale są ważniejsze niż zwroty akcji, a napięcie narasta tak, że czytelnik nie może oderwać się od lektury. To powolne budowanie napięcia pozwala nam bardziej wczuć się w sytuację bohaterki, zrozumieć jej dylematy, marzenia oraz lęki. W miarę jak odkrywamy tajemnice przeszłości, Rósa staje się postacią niezwykle autentyczną, z którą można się utożsamić i która wzbudza sympatię.

W trakcie lektury nie sposób nie zauważyć, jak ważna jest tematyka traumy i wpływu przeszłości na teraźniejszość. Rósa nie jest jedynie młodą kobietą, która staje przed wyzwaniami nowego życia, ale także osobą, która nosi w sobie ciężar utraty, lęku oraz niewypowiedzianych pragnień. Jej historia przypomina nam, jak dobrze znane tragedie mogą rzutować na nasze decyzje oraz jak często wybieramy poświęcenie w imię miłości lub bezpieczeństwa. Ważną postacią jest również mąż głównej bohaterki i jej pomocnik, którzy w swoim życiu doświadczyli różnych trudnych chwil, które zdeterminowały ich charakter i poszczególne decyzje.

Dodatkowo w "Kobiecie ze szkła" znajdziemy nie tylko mroczne tajemnice związane z Jonem Eiríkssonem i jego pierwszą żoną, ale także z całym społeczeństwem, do którego Rósa musi się przystosować. Jak już wspomniałam każda postać ma swoją historię, tajemnice oraz traumy, które splatają się w skomplikowaną sieć ludzkich losów. Również sama osada zyskuje antropologiczne rysy - widzimy, jak przeplatają się ze sobą wątki społeczne, obyczajowe oraz tradycja.

Podsumowując, "Kobieta ze szkła" Caroline Lea to powieść, która zachwyca nie tylko kunsztem literackim, ale także głębią emocji oraz refleksji. To opowieść o kobiecej determinacji w obliczu przeciwności losu, o tajemnicach, które kształtują nasze życie, i o miłości, która prowadzi nas przez najciemniejsze zakamarki ludzkiej egzystencji. Książka ta to wspaniała podróż, która skłania do przemyśleń i pozostawia ślad w sercu na długi czas po odłożeniu ostatniej strony.

Kiedy zatem polecamy "Kobietę ze szkła", zachęcamy do zanurzenia się w jej mroczny, ale również piękny świat, w którym każdy krok Rósy, pełen strachu i nadziei, prowadzi nas ku zrozumieniu nie tylko jej samej oraz ludzi z otoczenia kobiety, ale także uniwersalnych prawd o ludzkiej naturze. To książka, która pozostaje z nami na lata, przypominając, że nawet w najbardziej mroźnych warunkach, światło miłości i prawdy jest w stanie przebić się przez najgrubsze warstwy lodu.

W mrocznych otchłaniach XVIII-wiecznej Islandii, gdzie surowość krajobrazów współgra z namiętnymi ludzkimi emocjami, Caroline Lea zabiera nas w podróż, która jest zarówno fascynująca, jak i niezwykle wciągająca. "Kobieta ze szkła" to powieść, która nie tylko urzeka pięknym, barwnym językiem, ale także zaprasza do głębokiej refleksji nad tajemnicami, które tkwią w ludzkiej...

Nic nie wiem o wierzeniach islandzkich, ta książka byłą takim wprowadzeniem, jak się tam żyło, co w tamtych czasach było najważniejsze dla mieszkańców w tak jałowych warunkach. Postacie interesujące, żadne z nich do końca nie było jednowymiarowe. Podobało mi się zmieniające spojrzenie na dzieje, raz Rosy raz Jona. Połowiczny happy end. to najważniejsze. Cieszę się, ze nie takie barachło jak Miniaturzystka, bo na okładce widziałam odniesienie do tej książki - uff.

Nic nie wiem o wierzeniach islandzkich, ta książka byłą takim wprowadzeniem, jak się tam żyło, co w tamtych czasach było najważniejsze dla mieszkańców w tak jałowych warunkach. Postacie interesujące, żadne z nich do końca nie było jednowymiarowe. Podobało mi się zmieniające spojrzenie na dzieje, raz Rosy raz Jona. Połowiczny happy end. to najważniejsze. Cieszę się, ze nie...

"Przez krótką chwilę myślała, że wystarczy powiedzieć prawdę, by wymazać przeszłość i na nowo nakreślić przyszłość."
Cóż to była za książka...

Książka oddaje ducha Islandii.
Jestem sobie w stanie wyobrazić wioskę, w której podobne wydarzenia mogły mieć miejsce...

To nie jest proza dla każdego. To literatura dla tych, którzy kochają książki, które rozkręcają się powoli, ale zapadają w pamięć. Mają w sobie to "coś ".
Dla mnie ważne było też to, że pozostaję pod urokiem tej pięknej, ale i niebezpiecznej wyspy - krainy lodu i ognia.

"Przez krótką chwilę myślała, że wystarczy powiedzieć prawdę, by wymazać przeszłość i na nowo nakreślić przyszłość."
Cóż to była za książka...

Książka oddaje ducha Islandii.
Jestem sobie w stanie wyobrazić wioskę, w której podobne wydarzenia mogły mieć miejsce...

To nie jest proza dla każdego. To literatura dla tych, którzy kochają książki, które rozkręcają się powoli,...

Nie pamiętam skąd zaczerpnęłam ten tytuł, ale jako, że ostatnio zrobiłam gruntowny przegląd półki "chcę przeczytać" postanowiłam zmierzyć się z tą lekturą.
To była dziwna książka. Napisana dość przystępnym językiem, w układzie odpowiednio dobranych długością rozdziałów, z perspektywy dwóch osób, będących głównymi postaciami historii. Jedna perspektywa to spojrzenie Rosy, dziewczyny, która żeby zapewnić byt i zdrowie swojej matce postanawia wyjść za mąż za Jona - dość tajemniczego, bogatego przywódcę islandzkiej osady, i to właśnie Jon jest tym drugim narratorem. Całość historii dzieje się w XVII wieku właśnie na Islandii, w otoczeniu surowego klimatu i w mistycznym tle lokalnych zabobonów i wierzeń.
Książka nie ma praktycznie jakiejś wielkiej akcji, nie dzieje się zbyt dużo, ale karty książek wypełnia duszna atmosfera tajemnicy, która kryje się w życiu Jona. Dotyczy ona jego pierwszej żony, która zginęła w dziwnych okolicznościach.
Na historię Rosy i Jona jest nałożona charakterystyczna skandynawska, hermetyczna społeczność osady, w której mieszkają. Czuć tu wszechogarniające przywiązanie do prawa, wiary w Boga, ale jednocześnie mocno zakorzenione jeszcze elementy starodawnych wierzeń, moc run, talizmanów i legend.
W moim odczuciu to książka o samotności, potrzebie miłości i poświeceniu dla innych. O tym co się powinno a czego nie i do czego prowadzą skrywane sekrety. To książka o szaleństwie, które przychodzi w momencie, kiedy człowiek nie może wytrzymać w swoich, jakby nie patrzeć racjonalnych wyborach. I tu to szaleństwo kończy się tragicznie, choć jednocześnie pokazuje, że prawdziwa miłość zawsze zwycięża.
Ciężko czytało mi się tę książkę, bo ta duszność i waga emocji głównych bohaterów przytłaczała. Ponadto pierwsza połowa była bardzo powolna i enigmatyczna mimo, że esencjonalna i w efekcie męczyła. W drugiej połowie było więcej akcji, więcej się działo i te emocje w bohaterach znajdowały tragiczne ujście, co powodowało wciągnięcie w czytanie. Trochę zabrakło mi w całej historii Islandii. Niby były opisy kapryśnej pogody, życia w torfowych domach, przyrody, ale jakby nie poczułam tego klimatu. Być może taki był zamysł autorki, nie wiem.
Ogólnie książka dobra, trochę inna od wszystkiego, z czym się do tej pory spotkałam. Warto po nią sięgnąć, ale chyba lepiej by smakowała późną jesienią, czytana długimi wieczorami.

Nie pamiętam skąd zaczerpnęłam ten tytuł, ale jako, że ostatnio zrobiłam gruntowny przegląd półki "chcę przeczytać" postanowiłam zmierzyć się z tą lekturą.
To była dziwna książka. Napisana dość przystępnym językiem, w układzie odpowiednio dobranych długością rozdziałów, z perspektywy dwóch osób, będących głównymi postaciami historii. Jedna perspektywa to spojrzenie Rosy,...

Klimat tajemnicy, głęboka psychologia postaci, piękne, obrazowe opisy. Doskonała literatura.

Klimat tajemnicy, głęboka psychologia postaci, piękne, obrazowe opisy. Doskonała literatura.

„Kobieta ze szkła” / "The glass woamn" autorstwa Caroline Lea zabiera czytelników w mroczną podróż do Islandii XVII wieku, gdzie surowy krajobraz odzwierciedla nieprzystępną naturę samego życia. Rósa, nasza główna bohaterka, znajduje się w gwałtownym małżeństwie z Jónem Eiríkssonem, mężczyzną otoczonym tajemnicą i podejrzeniem.

Podczas gdy poznaje tajemniczą wioskę Stykkishólmur, Róse prześladuje cień pierwszej żony Jóna, Anny, który zdaje się być w każdym kącie. Lea mistrzowsko snuje opowieść, która łączy w sobie elementy romansu, opowieści o duchach i thrilleru, trzymając czytelników na skraju swoich miejsc od początku do końca.

Atmosferyczny styl prowadzi cię w ponury i klaustrofobiczny świat Rósy, gdzie najmniejszy szept i krok wysyła ciarki po plecach. Postacie są bogato wykreowane, każda dodaje głębi i intrygi do narracji. Od enigmatycznego Jóna po tajemniczego Pétura, każda interakcja pozostawia cię z pytaniami o motywacje i lojalność.

Sama Rósa jest fascynującą bohaterką, rozdartą między tradycją a własnym poczuciem ciekawości i niezależności. W miarę jak historia się rozwija, Lea sprawnie wplata zwroty akcji, które trzymają cię w niepewności aż do samego końca. Właśnie wtedy, gdy myślisz, że już wszystko rozgryzłeś, autorka rzuca kolejną kłodę pod nogi, zostawiając cię bez tchu i pragnącego więcej.

„Kobieta ze szkła” to więcej niż tylko gotycka opowieść osadzona w odległym kraju; to mroczne zanurzenie się w miłość, zdradę i ciemność, która czai się w każdym z nas. Z hipnotyzującym stylem i przekonującymi postaciami, ta debiutancka powieść jest lekturą obowiązkową dla fanów literatury historycznej i thrillerów. Caroline Lea udowodniła swoje zdolności jako utalentowana pisarka, i z niecierpliwością czekam na jej kolejną literacką ofertę.

Tagi: literatura historyczna, thriller, gotyk, mystery, atmosferyczne, debiut, polowania na czarownice

„Kobieta ze szkła” / "The glass woamn" autorstwa Caroline Lea zabiera czytelników w mroczną podróż do Islandii XVII wieku, gdzie surowy krajobraz odzwierciedla nieprzystępną naturę samego życia. Rósa, nasza główna bohaterka, znajduje się w gwałtownym małżeństwie z Jónem Eiríkssonem, mężczyzną otoczonym tajemnicą i podejrzeniem.

Podczas gdy poznaje tajemniczą wioskę...