Zamki i klasztory w legendach i baśniach polskich

Ta książka idealnie smakuje czytana na rynku Sandomierza, pod ratuszem albo w parku Piszczele. Mimo, że jest napisana bardzo prostym, czasami wręcz bajkowym językiem, pozwala poznać lepiej historię i legendy związane z tym miastem. Wciągająca jest historia księżniczki Adelajdy Piastówny, legenda Haliny Krępianki, która uratowała miasto przed Tatarami, legenda rycerza Boboli czy pochodzenie lip w otoczeniu jedynego w swoim rodzaju kościoła świętego Jakuba. Niezmiennie Sandomierz pozostaje dla mnie fascynującym miejscem na mapie Polski i mimo, że przyjeżdżam tu od wielu lat to ciągle odkrywam coś nowego i interesującego. Setki lat historii drzemiące w zabytkach pozwalają przenieść się do innych czasów i spojrzeć na swoje życie z innej perspektywy. Polecam wycieczkę do Sandomierza i przeczytanie tej książki.

„Atlas legend. Tom 1. Śląsk, Wielkopolska i Ziemia Lubuska” to książka, która naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyła. Choć skierowana jest przede wszystkim do młodszych czytelników, stanowi także fascynującą lekturę dla dorosłych, oferując głębokie wglądy w historię, kulturę i tradycje pięciu polskich województw: wielkopolskiego, lubuskiego, dolnośląskiego, opolskiego i śląskiego. Autor z niezwykłą starannością przedstawił podania i legendy związane z różnorodnymi miejscowościami, zarówno tymi większymi, jak i mniejszymi, często zapomnianymi wioskami. Jednym z najważniejszych atutów tej książki jest jej wizualne wykonanie. Każda opowieść jest wzbogacona pięknymi ilustracjami, które wciągają czytelnika w magiczny świat legend. Szczególnie podobała mi się mapka przedstawiająca lokalizacje poszczególnych legend – jest to nie tylko narzędzie edukacyjne, ale i estetyczne, które pomaga lepiej zrozumieć kontekst geograficzny tych opowieści. Autor pomyślał również o zaznaczeniu topograficznych detali, co pozwala na umiejscowienie legend w konkretnych częściach miast czy wsi. Mapa całych województw, z zaznaczonymi miejscowościami i bohaterami opowieści, stanowi dodatkowy atut, który sprawia, że książka staje się interaktywną podróżą przez miejsca i czas. Najbardziej fascynujące są jednak same legendy i podania. Autor uświadamia nam, jak bogata jest tradycja ustna na terenie zaledwie pięciu województw. Każda opowieść przynosi nowe odkrycia, odsłaniając przed nami nieznane dotąd historie i wierzenia dawnych mieszkańców tych ziem. Co ważne, wszystkie legendy są przedstawione w sposób przystępny zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, co czyni „Atlas Legend” dziełem uniwersalnym. Nie tylko dzieci znajdą w tej książce coś dla siebie – dorośli także mogą odkryć wiele nowych, nieznanych wcześniej faktów i opowieści. Książka wywarła na mnie ogromnie pozytywne wrażenie, nie tylko ze względu na treść, ale także na sposób, w jaki została wydana. Jest to pozycja, która z pewnością zachęci młodych czytelników do zainteresowania się historią i kulturą Polski, jednocześnie dostarczając dorosłym inspirujących i pouczających treści. Warto także podkreślić, że autor bazuje na autentycznych wierzeniach i przekazach ludowych, co dodaje książce autentyczności i głębi. Po przeglądnięciu tej książki od razu miałem ochotę zagłębić się w jej lekturze, a po zakończeniu czekam z niecierpliwością na kolejne części, które obejmą inne regiony Polski. „Atlas legend. Tom 1. Śląsk, Wielkopolska i Ziemia Lubuska” to nie tylko świetna książka dla dzieci, ale także obowiązkowa pozycja dla każdego, kto interesuje się historią i folklorem naszego kraju. Gorąco polecam tę książkę wszystkim – jest to prawdziwa perełka na polskim rynku wydawniczym.

Legendy i baśnie istnieją chyba tak długo, jak długo istnieje ludzkiej język. W zamierzchłych czasach nie tylko dostarczały słuchającym rozrywki, ale także ostrzegały, umoralniały i tłumaczyły zjawiska rządzące światem. Wiele opowieści łaczylo się również z konkretnymi miejscami. Nie inaczej jest z historiami zawartymi w ksiązce "Legendy i baśnie krymskotatarskie". Ta doskonale opracowana publikacja zawiera kilkadziesiąt tekstów świadczacych o bogactwie kultury rdzennej ludności Krymu. Znajdziemy tu dzielnych wojowników, piękne księżniczki, mądre córki pastrlerzy i baśniowe stwory porywające ludzi i ziejące ogniem. Wiele legend odnosi się równiez do ówczesnej sytuacji społeczno-politycznej. Co ciekawe, ja odnalazłam wiele podobieństw z baśniami znanymi w Polsce np. "O rybaku i zlotej rybce" czy "Szewczyk dratewka". To tyle dowodzi, że w odległych czasach nasi przodkowie doskonale się komunikowali. Legendy szły z nimi z kraju do kraju, a krążac mędzy ludźmi zmieniały się, ewoluowały i dostosowywały do zastanych warunków. Warto więc się w nich zanurzyć, poczuć magię i wsłuchać w melodię płynacą z nich poprzez minione wieki.

Herbert Oleschko sięgnął po niezwykle ciekawy temat i opracował go z rozmachem godnym historyka i pasjonata tradycji. Każda z 19 polskich legend, w których pojawiają się postacie aniołów, została osadzona w konkretnym kontekście historycznym, z dokładnymi odniesieniami do postaci świętych, królów czy ważnych wydarzeń. Ten aspekt książki naprawdę robi wrażenie. Materiał historyczny i etnograficzny jest bogaty i rzetelnie przedstawiony. Jednak mimo tych zalet nie mogę ukryć, że spodziewałam się czegoś innego. Liczyłam na zbiór klasycznych, pełnych magii legend, które pobudzają wyobraźnię, niosą ze sobą tajemnicę i niesamowitość. Brakowało mi stylu, języka i narracji, które są charakterystyczne dla ludowych podań. Mimo to uważam, że warto sięgnąć po ten tytuł, szczególnie jeśli kogoś interesuje związek historii z duchowością i lokalną tradycją.

Porządny, bardzo zgrabny zbiorek dający wgląd w dawną mentalność, w swoistą "strukturę" świata, jaka niegdyś obowiązywała (dla uważnych czytelniczek i czytelników interesujące mogą okazać się tropy genderowe). Bardzo dobrze się czyta - chyba że ktoś nie lubi baśni, w dodatku specyficznie stylizowanych. Minus - brak sensownej bibliografii, chciałoby się wiedzieć, z jakiego regionu dokładnie pochodzi każda z zaprezentowanych opowieści i gdzie konkretnie została ona znaleziona (zakładam, że autorka jednak zdobyła utwory ze źródeł spisanych).

[...] Nikczemne to było zgromadzenie. Patrząc po pyskach, możnaby było umrzeć z przerażenia, kto jednak zdobył się na trochę odwagi, sądził rzecz inaczej. Djabły bowiem nie są takie straszne, jak je malują, a najobrzydliwsze monstra najmniej drzy noszą ludziom szkody, gorsze są te piękne, wabne i układne, ale takich nie wiele jest na polskiej ziemi. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 𝐎𝐏𝐎𝐖𝐈𝐄Ś𝐂𝐈 𝐙 𝐃𝐑𝐄𝐒𝐙𝐂𝐙𝐘𝐊𝐈𝐄𝐌 ! 👻📚😱 No może z tym dreszczykiem trochę przesadziłam, ale "diabelska tematyka" wpisuje się w tę stylistykę. W każdym razie jak ci odetną dostęp do internetów, to czasami sięgasz po takie unikaty. Mamy tu do czynienia ze zbiorem przypowieści tudzież ludowych legend, pisanych dość archaicznym, ale zrozumiałym językiem. Zdaje się, że ten zestaw opowiadań/przypowieści, miał w czytającym wzbudzić pewien respekt przed "złym", no a za pomocą anegdot związanych z diabłami, występującymi tu w roli głównej, niejako dostarczyć czytającym garść informacji z nimi związanych. Najbardziej podobał mi się rozdział zatytułowany "Pokaranie Mefista", traktujący o "djable" Mefistofelesie pochodzenia niemieckiego, jak to z Polski został przepędzony 😁👍 W celach bardziej rozrywkowych, choć można też edukacyjnych warto zapoznać się z rodzajami, pochodzeniem oraz przeznaczeniem "diabelskiego rodzaju". Może okazać się ciekawym doświadczeniem czytelniczym. Dlatego 𝗣 𝗢 𝗟 𝗘 𝗖 𝗔 𝗠 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Miałam okazję czytać wersję z 1930 roku "ŻYWOTY POLSKICH DJABŁÓW" NAKŁADEM TOW. WYDAWNICZEGO „PIONIER" (Spółka z ogran. poręką) Warszawa. SPIS ROZDZIAŁÓW: GDZIE JEST PIEKŁO I KTÓRĘDY DO NIEGO IŚĆ NALEŻY? strona 5 W JAKI SPOSÓB BORUTA ZOSTAŁ WOJEWODA 25 SZELMOSTWO BORUTY strona 45 WESELE KARCZMARKI JAGUNI storna 63 PAN PUŁKOWNIK ROGALIŃSKI . strona 77 DJABLA PARAFJA strona 97 POKARANIE MEFISTA. strona 115 ŻAŁOSNY ŻYWOT DJABŁA HEJDASZA strona 137 OPOWIEŚĆ Ο NΙΕPRZYJEMNYM DJABIE ROKICIE. strona 157 HISTORJA ŻARŁOCZNEGO DJABŁA FUGASA. strona 185 DJABEŁ OPĘTANY strona 211 DJABLI KALENDARZ strona 229

Istnieją ludy, które nawet dla wytrawnych historyków stanowią wielką zagadkę. Niewątpliwie jednym z nich są Sumerowie, których obyczaje i dokonania w ogromnej części giną w pomroce dziejów. Wystarczy wspomnieć, że o ich istnieniu dowiedziano się dopiero na początku XX wieku z prowadzonych wykopalisk. Informacje o tym starożytnym narodzie są niezwykle skąpe, a o samym pochodzeniu nie ma dosłownie żadnych. Bezsprzeczne jest tylko to, że w IV tysiącleciu p.n.e. stworzyli potężną, bogatą i prężną cywilizację na azjatyckich terenach południowej Mezopotamii, w dorzeczu wielkich rzek - Eufratu i Tygrysu. Na początku II tysiąclecia ulegli napływowym ludom, a następnie zostali wchłonięci przez nowo powstałe mocarstwo babilońskie. Na podstawie odkrytej „Listy Królów”, stanowiącej swoistą kronikę panujących, stwierdzić można, że kolebką Sumerów było miasto Eridu, pełniące zarazem rolę ośrodka religijnego. Jednak najważniejszą rolę spełniało Uruku, który było stolicą w okresie podjętej ekspansji. Sumerowie posiadali swój własny, specyficzny i bardzo kwiecisty język. Na początku posługiwali się pismem obrazkowym, by następnie przejść do klinowego. Dzięki niemu zdumionym oczom współczesnych ukazały się liczne pasjonujące mity i eposy. Do najbardziej znanych należy przypowieść o potopie zesłanym przez bogów na grzeszną ludzkość, co nieodparcie przywodzi na myśl księgi Starego Testamentu. Wyobraźnię badaczy i literaturoznawców rozgrzewały także przygody sumeryjskich herosów, z których najbardziej znanym jest Gilgamesz, półbóg i władca państwa-miasta Uruk, dokonujący wielu bohaterskich czynów. Zdumienie budzą do dziś umiejętności architektoniczne i irygacyjne Sumerów, którzy podległą im, początkowo pustynną i jałową ziemię zamienili w krainę żyzną i kwitnącą, ozdobioną ponadto wspaniałymi budowlami. Do najbardziej monumentalnych należą świątynie ofiarowane bogom oraz pałace zbudowane dla królów. Lud ten wykształcił także własną bogatą mitologię, pełną niezwykłych bóstw, potworów i demonów. Na jej przybliżenie zdecydował się Autor recenzowanej książki. Zowiesz się Enheduanna i jesteś córką potężnego oraz czcigodnego Sargona z Akkadu, słynnego władcy tej starożytnej sumeryjskiej krainy. Jednak Twoim życiem i przeznaczeniem nie jest oddawanie się przyjemnościom i zabawom, sprawowanie rządów czy odcyfrowywanie uczonych ksiąg, zapisanych klinowym pismem. Zostałaś bowiem poświęcona bogom i sprawujesz funkcję arcykapłanki świątyni boga Nanny w mieście Ur, położonym nad świętym i życiodajnym Eufratem. Wybrałaś tego opiekuna księżyca, syna nieśmiertelnych oraz przedwiecznych Enlila i Ninlil, gdyż najbardziej odpowiadał Twojej skrytej, kontemplacyjnej naturze. Otoczona innymi kapłankami i liczną rzeszą sług, pozostajesz tak naprawdę świadomie samotna - Twoim jedynym celem jest krzewienie wiary, opieka nad powierzonym Ci przybytkiem i zajmowanie się studiowaniem losów tych, od których zależy byt nie tylko każdego człowieka, ale nawet najmniejszego pyłku obracanego w powietrzu podmuchami porywistego wiatru. „Były wokół mnie me uczynne siostry. Było mnóstwo ludzi (…). A jednak w obliczu niebios, historii i tajemnicy przyszłości wszyscy jesteśmy jednako samotni. Oddech przyjaciela niczym jest wobec nurtu rzeki. Słowo siostry niczym jest wobec powiewu wiatru. Uśmiech brata niczym jest wobec słonecznego promienia. Spojrzenie ojca niczym jest wobec wieczności.” Bogowie – ileż w nich tajemnic niezgłębionych jeszcze przez zastępy mędrców, przewracających pieczołowicie latami zwoje świętych pergaminów. Odkrywasz je każdego dnia i każdego dnia rozmyślasz nad ich istotą. Używasz do tego nie tylko rozumu, ale przede wszystkim serca - zmysłów, które przecież sami powołali do życia, aby ludzie używali ich na chwałę swoich stwórców. „Tyle smagnięć wiatru poczułam na własnej twarzy, tyle szumu owadzich skrzydeł doświadczyłam (…). A z każdym z nich przybyła do mnie iskierka prawdy o niebiosach ponad nami. (…) Tak sobie myślę, że Nanna, ten jeden z wielu przedstawicieli boskiej gromady, powiedział mi wszystko, co mógł mi zdradzić.” Jak się to wszystko zaczęło? Jak powstał świat i człowieczy ród? Jeśli chcesz o tym posłuchać, szeroko otwórz uszy i umysł, albowiem jest to opowieść pełna dziwów, z którymi ten ostatni ledwo może sobie poradzić... Na początku była… nicość. Bezmierna masa czarnych pierwotnych wód, wypełniających sferyczną bańkę, zagubioną w otchłaniach wszechświata. Bez odrobiny światła, czy jakichkolwiek dźwięków. Panowała nieprzenikniona ciemność, bezgłos i bezbrzeżny spokój. Pozornie jedynie niebyt i martwa pustka, jednak w praoceanie tkwił mikroskopijny zalążek materii - pierwotny duch stworzenia-Nammu-matka-rodzicielka. Uwięziony, w końcu zbuntował się wobec bezruchu i wykrzesał całą, drzemiącą w swej głębi siłę twórczą. Tego dnia narodził się świat, który wziął swój początek z powstałej pierwotnej góry. Jej szczyt powołał do istnienia dwa pierwsze bóstwa – An oraz Ki. Owocem ich związku był wielki Enlil – bóg ziemi, powietrza i wiatru, jaki odseparował niebo i ziemię, tworząc z nich odrębne byty. Rozdzielił w ten sposób swych rodziców, którzy od tej pory nie mogli się już spotykać. „I tak żyła sobie błogo pierwotna boska gromadka. (…) Często zdarzało się wówczas, że An wymykał się dokądś i znikał w niebiosach. (…) Wkrótce (…) wyszła na jaw jego wstydliwa tajemnica. (…) pewnego razu An przyniósł (…) z niebios (…) dziecko pochodzące ze związku Ana i Namu.” Z kazirodczego stadła powstał Enki - bóg wiedzy, mądrości, rzemiosł i wód, a także przyszły twórca ludzkości. Kiedy dorastał, An - niebieski bóg ojciec oraz Ki - opiekunka ziemi, znaleźli sposób, by się na nowo schodzić. Skutkiem tego okazały się narodziny kolejnych bóstw, tworzących wkrótce sporą gromadę, zwaną Anunnaki. „Zrobiło się gwarno i tłoczno. Enlil postanowił więc stworzyć na ziemi miejsce, w którym Anunnaki mogliby zamieszkać i żyć w wygodzie.” Aby to ułatwić, bogowie wspólnie stworzyli ogniste słońce oraz srebrzysty księżyc, wiszące odtąd na nieboskłonie. Powołali też do życia pola, kanały oraz groble, rozdzielając je wstęgami potężnych rzek Eufratu oraz Tygrysu, których wody wypłynęły z oczu Ki. Wkrótce doszli także do wniosku, że będą im potrzebni słudzy, dbający o ich wygody oraz dostarczający pożywienia. W swej niezmierzonej mądrości, Enki wpadł na pomysł ulepienia z gliny istot, które byłyby w tym pomocne. Aby tchnąć w nich ducha, konieczne było dodanie odrobiny boskiej krwi. Kilka dni później odbyła się uroczysta ceremonia tworzenia istot ludzkich. Uczestniczyły w nich Nammu, Ninmah - bogini płodności oraz siedem bogiń narodzin. „I tak z gliny powstała dwunożna istota. (…) Nammu (…) popatrzyła stworzonej istocie w oczy. Stwór wówczas uśmiechnął się do niej krzywo i wykonał dłonią niezgrabny gest powitalny.” Dzieło jednak nie było jeszcze skończone. Nowe istoty trzeba będzie wyposażyć w mądrość, umiłowanie ciężkiej pracy, człowiecze imię oraz zapoznać z Tablicami przeznaczenia, zawierającymi przykazania. Ich pojawienie się zmieniło na zawsze świat, losy bogów i samej ziemi. Ale to już inna opowieść... „Mitologia sumeryjska. Stworzenie świata” Przemysława Kulczak to ciekawe kompendium najbardziej istotnych podań oraz mitów, stworzonych przez tajemniczy, azjatycki lud, który ucywilizował dorzecze Eufratu i Tygrysu. Jak każda ludzka społeczność, także Sumerowie nie mogli obyć się bez stworzenia własnej mitologii i całego zastępu bogów. Wszyscy oni ożywają pod piórem Autora, odznaczając się iście ludzkimi cechami, czyniącymi ich tak bliskimi człowieczemu sercu. Nie brak wśród nich zazdrości, gniewnych, gwałtownych uczynków, płaskich żądz, wzajemnych żali a nawet nienawiści. Enlil, który rozdzielił rodziców wbrew ich woli, nieustannie walczy o dominację nad światem ze swoim bratem Enkim, pochodzącym ze związku ojca z własną matką. Inanna - wojownicza bogini miłości i wojny czyha na najmniejszy błąd z ich strony, aby zagarnąć jak największą część władzy dla siebie. Nie brak także budzących strach potworów oraz demonów, usiłujących zepsuć wspaniałe boskie dzieła. Sumerom nie był obcy fatalizm, czego dowodem jest istnienie ogromnego, ziejącego ogniem orła o łbie lwa, którego pojawienie się zwiastowało nieuchronne nieszczęście. Co ciekawe, postać Lilit nie jest wytworem ży*dowskich mitów, gdyż istnieje już w sumeryjskich podaniach jako kobiecy, złośliwy demon. Niewątpliwie barwna jest także osoba półboga Gilgamesza, władcy Uruk, którego czyny nieodparcie przywodzą na myśl te, jakie były dziełem Heraklesa. Kulczak przedstawił cały ten fascynujący świat w porywający, żywy sposób, budząc niekłamane zainteresowanie czytelnika. Ciekawym zabiegiem jest nadanie narracji postaci opowieści snutych przez kapłankę Enheduannę oraz matkę Gilgamesza Ninsun, dzięki czemu przed oczami odbiorcy plastycznie rozpościera się bogate uniwersum sumeryjskich wierzeń, mocno działających na wyobraźnię. Bez wątpienia oryginalna propozycja literacka, wydana w klimatycznej, twardej oprawie - 7/10. instagram.com/thrillerly

Postać diabła interesuje mnie od zawsze, a przynajmniej od czasu, kiedy pierwszy raz przeczytałem Fausta. Polska też ma się czym pochwalić w swoich podaniach i legendach, czy szerzej w całej swojej demonologii ludowej, o czym świadczy tak książka. Znajdziemy tu teksty o Borucie, Mistrzu Twardowskim czy mniej znane, a dotyczące piekielnych wrót, które znajdowały się, a kto wie może i dalej są ulokowane w wielu miejscach naszego kraju. Widać, że autor swoją książkę potraktował poważnie, o czym świadczy jakość tekstu, liczne przypisy, nakreślone tło historyczne, ilustracje i fotografie, a także na końcu każdej legendy, obszerna bibliografia, dzięki której można dalej zgłębiać sprawy Rogatego i jego kompanów. To pozycja idealna dla znawców tematu, ale i początkujących w tych zainteresowaniach. Można się z niej dużo dowiedzieć i przyjemnie się to czyta, na co wpływ ma także cieszące oko, piękne wydanie. Diabły w legendach polskich zagoszczą na mojej półce z książkami, dumnie obok innych infernalnych pozycji,  bo są rzeczą nietuzinkową i bliską nam Polakom, bo my nie gęsi i swoje diabły też mamy. Polecam!!!

Bardzo fajnie przedstawione różne dziwy z legend, opowiadań i tradycji śląskich ale nie tylko, bo wiele tych stworów przeplata się po całej Polsce pod różnymi nazwami i z różnymi atrybutami. Książka pisana dla młodszych odbiorców, co słychać ale nie przeszkadza to kompletnie w odbiorze. Ciekawym zabiegiem jest napisanie jej po polsku i w gwarze śląskiej, chociaż dla mnie mogło być ino w ślunski godce bo coś tam osłuchałem i potrafię coś tam godać, jednak rozumiem że momentami ktoś kto nie zna śląskiego byłby kompletnie pogubiony o czym mowa. Niemniej polecam ;)

Jako miłośniczka podróżowania po Polsce, a także wszystkiego, co mroczne, musiałam obowiązkowo sięgnąć po tę pozycję. Kompletnie nie wiedziałam, czego się spodziewać (poprzedniej książki autorek nie czytałam),więc podeszłam do tej pozycji bez jakichś specjalnych oczekiwań. Przewodnik mi się podobał. Czyta się bardzo lekko. To dobra książka do podróży po Dolnym Śląsku. Ci jednak, którzy oczekują bardziej rozbudowanych analiz, mogą być nieco zawiedzeni. Co zaś do samego mroku... Z tych wszystkich historii wynika, że najmroczniejsze są dusze ludzkie, a "Ojczulek Denke" przy niektórych "zwykłych" ludziach mógłby uchodzić za pacyfistę. Okrucieństwo ludzkie nie zna granic i często występuje pod płaszczykiem religii i ideologii. Jednak mimo tych wątków, książka jest całkiem przyjemna, a także zachęca do refleksji przy odwiedzaniu różnych miejsc naszego kraju.

Zestaw strasznie fajnych opowieści diabelskich pochodzących z polskiego folkloru (wspominane tu czterokonne czarne karety pojawiają się takze w "Weslelu" Wyspiańskiego w śnie Panny Młodej). Szczególnie lubię te opowiadania, w których diabły postępują na swój sposób... etycznie. Tu kojarzy się świta diabelska z Bułhakowa. Wciągające i fajne do przeczytania dzieciom.

"W krainie bogów i syren" to zbiór legend z Łęgów odrzańskich, w którym na początku przedstawiona jest krotka historia i charakterystyka regionu, a dalej już właściwe historie wypełnione folklorem, magią i przygodami. Z racji rego, że daleko mam do tych terenów, to przedstawione tu legendy były dla mnie niemal zupełnie nowe i odkrywałam je z dużą przyjemnością. Czuć w nich naszą swojską słowiańskość i polskość, ale też wiele naleciałości germańskich i nieco nadbałtyckich. Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie, a dzięki dużej czcionce to również ekspresowo. W środku znajduje się też trochę zdjęć i ilustracji, które dodatkowo pozwoliły mi się zanurzyć w klimacie przedstawionych tu historii. Są tu zdjęcia różnych nadodrzańskich krajobrazów, ale też sporo rzeźb czy obrazów przedstawiających Odrinę czy Viadrusa - syrenkę oraz boga Odry. Same legendy były raz dłuższe, raz krótsze, raz bardziej ciekawe, a czasem mniej, ale muszę przyznać, że bardzo miło spędziłam czas z tą książką. Jestem szczęśliwa, że takie tytuły wciąż są wydawane, dzięki czemu nasze rodzime legendy i folklor nie idą w zapomnienie, za to dostają drugie życie 😍 Jeśli szukacie historii znad Odry lub po prostu lubujecie się w naszych rodzimych legendach to warto sprawdzić ten tytuł 😍

"Wśród polskich syren, rusałek, meluzyn, świtezianek i innych wodnych panien" Bartłomieja Grzegorza Sala od wydawnictwa Bosz to zbiór ponad 60 postaci z legend, podań ludowych i dzieł literackich. Rusałki, nimfy, syreny, świtezianki i inne wodne postacie występują w naszym folklorze i należą do kultury ludowej. W różnych zakątkach Polski, zwłaszcza w miejscowościach leżących "nad wodami", pojawiają się różne historie, legendy czy bajania z nimi związane. Autor podjął się zebrania ich w danej książce, co było nie lada wyzwaniem. Jednak poradził sobie z tym świetnie. Znajdziemy tu i te bardzo znane wodne boginki jak: Jura, Goplana, Maluzyny czy warszawska syrenka ale również te o których się nie słyszy poza danym rejonem, czyli Zielenica z Trzęsacza, syrenka fordońska lub Biruta. Każda wodna bohaterka dostała w książce swój osobny rozdział, w którym została ciekawie i szczegółowo przedstawiona. Dzięki legendą i podaniom ludowym dostajemy dokładnie nakreślony wizerunek postaci. Autor podkreśla nam, że po przez nakładanie się rozmaitych tradycji z biegiem czasu dochodzi do zbitki pojęciowej i rusałka z nimfą stały się wręcz synonimami. Oprócz wnikliwego opisu morskich panien dostajemy zarys historii miejsca w którym żyły. Jest to dużym plusem. Autor wpłata w tekst również fragmenty z utworów literackich oraz legendy napisane archaicznym językiem. Pomimo to całość napisana jest lekko i bardzo przystępnie. Tekst wzbogacony jest o piękne ale i intrygujące oraz niepokojące ilustracje @mikitarosolka Oddają one doskonale nutę tajemnicy bohaterek książki i ich zmysłowość.

Bardzo przyjemny audiobook czytany głębokim, aksamitnym głosem Wiktora Zborowskiego. Szczególnie interesujące było dla mnie wprowadzenie, obejmujące nieco szerszy kontekst powstania tego, co teraz znamy jako mity greckie. Dobre do słuchania przed snem :D

"Baśnie starosłowiańskie" to zbiór baaaardzo wielu różnych opowieści, baśni i bajek w takim klasycznym stylu, który znamy z baśni z dzieciństwa, ale tych w słowiańskich klimatach. Bajki osadzone są w kulturze wschodniosłowiańskiej, typowej dla Rosji, dawnej Rusi czy Ukrainy, bowiem oprócz niezwykle często pojawiającej się postaci Baby Jagi, mamy tu wielu carów, carewiczów i carówien. Wiele z tych historyjek zbudowanych jest na podobnym schemacie, w którym główny bohater pomaga napotykanym zwierzętom, które następnie odwdzięczają się mu pomocą podczas różnych misji czy zadań. Niektóre z tych schematów były mi dobrze znane, ale niektóre baśnie czytałam po raz pierwszy, a zawsze chętnie poznaję opowieści nacechowane słowiańskim folklorem 😁 Oprócz typowych motywów jak poszukiwanie żony/męża, pokonywanie sprytnego przeciwnika (tu często Żmija),mamy też przemiany w zwierzęta, magiczne artefakty jak siedmiomilowe buty lub peleryna niewidka. Spodobały mi się też określenia typowe dla tych baśni jak "za trzydziewiątym lasem, trzydziesiątym lądem" albo formułka o Babie Jadze podróżującej w kociołku i zacierającej za sobą miotłą ślady 😃 Zawarte tu historie są bardzo krotkie, niektóre na 1-2 strony, inne do 10, a najdłuższe na kilkanaście, czyta się je więc ekspresowo i przyjemnie. Lektura tych baśni zapewniła mi wiele frajdy podczas grudniowych wieczorów, idealnie nadały się na czas, gdy byłam zmęczona i potrzebowałam bajkowych klimatów😃 cieszę się z poznanych nowych historii oraz zgłębienia folkloru, nawet jeśli nie typowo z Polski. Wspaniale wyłapywało mi się przy czytaniu różne schematy i motywy oraz porównywało je z historiami, które znałam ze swojego dzieciństwa 😃

Paweł Zych nie jest mi obcym autorem, ponieważ wcześniejsze jego publikacje z zakresu tematyki słowiańskich bestii kupiły mnie totalnie i nie inaczej jest tym razem. Gdybym miała jednym słowem określić tę książkę, to padłoby na przymiotnik „bogata”, bogata zarówno w informacje jak i fantastyczne ilustracje, które często gdy wyobraźnia nie pomaga, okazują się zbawienne. Zycha niezmienne doceniam za podejście do tematu, ponieważ nigdy nie traktuje tematów powierzchownie, nie ogranicza się jedynie do opisów, ale stara się przedstawić szeroką symbolikę i znaczenie stworzeń w życiu codziennym Słowian. Zabieg ten jest o tyle ciekawy, że pokazuje nam szersze znaczenie w zakresie ówczesnego społeczeństwa. Ta publikacja jest absolutnie uniwersalna, bo trafi do kogoś już zaznajomionego z uniwersum słowiańskim jak i do czytelnika wchodzącego w ten świat, moim znaniem pozwoli nawet wprowadzić dziecko w ten świat, żeby poznało coś z naszych okolic, a niekoniecznie Grecji czy Rzymu… Co dla mnie jest równie ważne, że do tej książki można wracać co jakiś czas i zwyczajnie się nią delektować, bo takiego zakresu wiedzy przy pierwszym podejściu raczej nikt nie zapamięta Na osobny akapit zasługują ilustracje, które są na absolutnie najwyższym poziomie i nawet po przeczytaniu strony zawsze dłużej śledziłam ilustracje, wypatrując szczegółów i każdego drobnego niuansu, który ma znaczenie. Obrazy, a w zasadzie arcydzieła mają w sobie coś z ikonografii średniowiecznej i ten aspekt również dodaje niesamowitego klimatu całej książce. „Bestiariusz słowiański. Uniwersum” to dzieło, które pozwala zrozumieć i poznać bogactwo naszej kultury. Wielu będzie podchodzić do tek książki jak do jeża, jednak ja moim całym mrocznym sercem polecam. Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwem Bosz.

Nie spodziewałam się tylu pięknych legend. Oczywiście były też dziwne czy napawające niepokojem ale wszystkie były tak samo ciekawe. Także jeżeli lubicie poznawać różne legendy oraz liznąć trochę informacji o innych kulturach to ta książka jest zdecydowanie dla was!! Nie mogę również nie wspomnieć o pięknych ilustracjach 😍 są cudowne!