Wymarzona rola Sary. Gwiazda

„Piesek zwany Obłoczkiem” to ciepła i poruszająca opowieść autorstwa Helen Peters, skierowana głównie do młodszych czytelników. Książka przedstawia historię Jasmine, dziewczynki mieszkającej na farmie, która znajduje porzuconego, słabego szczeniaka. Nadaje mu imię Obłoczek i z pełnym oddaniem się nim opiekuje. Gdy piesek niespodziewanie znika, rozpoczyna się pełna emocji historia poszukiwań i nadziei. Autorka w prosty, przystępny sposób porusza ważne tematy takie jak empatia, odpowiedzialność za zwierzęta oraz siła przyjaźni. Opowieść jest napisana lekkim językiem, pełnym emocji i ciepła, co czyni ją idealną do wspólnego czytania z dziećmi lub jako samodzielna lektura dla młodszych odbiorców.

Książka opowiada o przygodach małej dziewczynki o imieniu Mildred. Jej największym marzeniem jest dostać się do szkoły magii. Udaje jej się spełnić to marzenie, jednak nie jest tak różowo jak sobie wyobrażała. Nawet chce zrezygnować i uciec ze szkoły. Na szczęście zawraca i ratuje szkołę przed przejęciem przez złe moce. Ta książka była napisana wiele lat przed Harrym Potterem, którego uwielbiam. Ale mają wiele wspólnego: - szkoła magii; - wielka sala; - ceremonia przydziału (w Hogwarcie do domów, tutaj przydział kota do czarownicy); - walka ze złem; - lekcje z latania, zaklęć i eliksirów. Książka bardzo mi się podobała i nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam następną część. Michał lat 10

Holly Webb - my hero! Holly Webb pisze taką ilość książek, że trudno nadążyć! Każda nowa otwiera serię i temat jest eksploatowany do maksimum. Przy późniejszych tomach często mam wrażenie, że zmieniają się imiona i detale, ale cały czas czytamy tę samą historię. Holly jest doskonale zorientowana jak pisać, żeby trafić w gusta dzieciaków, książki są przepełnione emocjami i sprytnie skonstruowane. Pomimo iż mam tę świadomość pierwszy tom Szkoły Gwiazd wyjątkowo mi się spodobał! Klimat szkoły artystycznej, zajęć baletowych, teatralnych, mnóstwo fajnych postaci drugoplanowych (nauczyciele, uczniowie),problemy dotyczące akceptacji w grupie, szkolnych presji itd zawsze były mi bliskie. Z ogromną przyjemnością sięgam po kolejny tom i mam nadzieję, że utrzymam zdanie, iż jest to chyba najfajniejsza seria autorki!

Książka tak mocno wciągnęła jedenastolatkę, że już kolejnego dnia musiałam zamawiać kolejne tomy. Jeśli też macie u siebie miłośniczkę koni to gorąco polecamy tę serię. Książeczki do 130 stron, krótkie rozdziały i duża czcionka zachęca do samodzielnego czytania młodszych czytelników. Przygody kucyków i młodych amazonek wciągają stajennymi problemami i miłością do zwierząt. Córa przeczytała pierwszy tom na raz i od razu chciała więcej. Zimna, deszczowa pogoda zachęca do sprawdzenia popołudnia pod kocykiem z ukochanymi bohaterami. 🥰🐎

W skład cyklu Kocia kawiarenka Katariny Charman wchodzą cztery książki: Poppy i inne koty Wielkie otwarcie Kocie walentynki Sekrety i tajemnice Mimo to można bez problemu czytać każdą z tych części osobno, bo czytelnik zostaje dobrze poinformowany w każdym tomie o poprzednich losach Isli Palmer, jej ludzkiej i kociej rodzinie. Znajdziemy tu historię nastolatki, Isli, która totalnie zakochana jest w kotach. Pomaga często swojej mamie leczyć zwierzęta w lecznicy, ale ciągle jej mało. Niestety ze względu na pracę mama nie pozwala trzymać w domu zwierząt. Do tego zaczyna brakować miejsc w przytulisku dla zwierząt, do którego dotąd trafiały podrzucane dość często pod lecznicę zwierzęta. Dziewczyna wpada więc na pomysł, że można by było zrobić coś nowego: dom tymczasowy dla kotów połączony z kawiarenką. Stroną internetową zajęłaby się jej siostra, pieczeniem słodkości babcia i młodszy brat, za to ona i koleżanki marketingiem i pomocą w kelnerowaniu. Niestety nie zawsze wszystko idzie po ich myśli. Ale co to dla zakochanej kociary! Więcej na https://konfabula.pl/psierociniec-kocia-kawiarenka-ksiazka/

Książka kupiona przez przypadek - w Biedronce, podczas codziennych zakupów, jako coś co może spodobać się synowi - 7 lat. Zaczęliśmy od trzeciego tomu, nieświadomi, że jest kilka tomów i ten nie jest pierwszy. I wsiąknęliśmy totalnie. Książka pochłonęła nas bez reszty. Po jej przeczytaniu od razu zakupiliśmy wszystkie pozostałe tomy, no i czytamy - od pierwszego. Ciężko jest oderwać się po przeczytaniu jednego rozdziału i powiedzieć dziecku, że czas spać. Ogromnie polecamy z Piotrkiem tą serię, jest petarda i pomimo, że opowiada historię przyjaciółek (dziewczyn! ;) ),to jak widać chłopcom też się bardzo podoba.

http://www.nieperfekcyjnie.pl/2019/12/ksiazka-dobrym-prezentem-na-swieta.html Jasmine i Tom są przyjaciółmi, którzy uwielbiają opiekować się zwierzętami i najchętniej każdemu dałyby schronienie. Kiedy odnajdują kociątko odrzucone przez matkę, bardzo chcą je zatrzymać, jednak rodzice nie wyrażają zgody na zbyt długi pobyt zwierzaka pod ich dachem. Dzieci bardzo pragną, aby Jagódka odnalazła dobry dom - nie tylko w okolicach świąt, ale już na całe życie... "Kotek zwany Jagodą" to czwarty tom serii 'Dębowa farma', ale bez problemu można czytać je niezależnie od siebie. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Helen Peters, ale na pewno nie ostatnie, bo dzieci lubią opowieści ze zwierzętami w roli głównej, zatem na pewno inne tytuły autorki wzbogacą naszą biblioteczkę. Wspaniałym aspektem sięgania po takie lektury jest poszerzenie wiedzy na temat zachowań, jakie powinniśmy wykazywać względem naszych braci mniejszych, ponieważ nie wszystkie nasze czyny mogą im pomóc, a wręcz przeciwnie - to, co wydaje się naturalne, może zaszkodzić zwierzętom. Ta książka jest idealną lekturą dla nieco starszych dzieci, ponieważ maluchy raczej nie skupią się zbyt długo na przekazywanej treści. Na pewno w oczach niejednego czytelnika pojawią się łzy smutku czy wzruszenia, ponieważ jest to historia, obok której nie można przejść obojętnie. Ponadto, powinna ona zostać przeczytana przez każde dziecko pragnące zwierzątka, aby pokazać, że opieka nad żywym stworzeniem nie opiera się jedynie na zabawie, ale to ogromna odpowiedzialność, jaką nie każdy uniesie. Przygody głównych bohaterów uświadamiają, że dawanie potrafi przynieść dużo więcej radości niż branie. Kiedy podarujemy komuś coś, na czym nam zależy, i w oczach tej osoby zobaczymy ogromne szczęście, to nie smućmy się, bo to świadczy o tym, iż jesteśmy wspaniałymi ludźmi, gdy nasze czyny wywołują uśmiech.

Z Zosią z ulicy Kociej tak się zżyłyśmy, że ciągle wypatrujemy kolejnych tomów. No, ale nasza bohaterka już wyrosła, stała się zabieganą nastolatką i już nie ma tak dużo czasu na pisanie pamiętników czy dzienników. Pałeczkę przekazała swojej młodszej siostrze, Mani. A ona – jak to ona- jest słowotwórczynią, więc świat z jej punktu widzenia pełen jest tych przekręconych kwiatków językowych. Za to już doroślejsza, samodzielniejsza chociaż nadal dziecinna i wpadająca na naprawdę zaskakujące pomysły. Kiedy patrzymy na nasze dzieci zastanawiamy się, kiedy one nam tak szybko urosły. Podobnie bywa z książkowymi bohaterami, którzy rosną razem z młodymi czytelnikami. W naszym domu jedną z takich serii opowieści o bohaterkach, których losy towarzyszą nam od kilku lat jest „Zosia z ulicy Kociej”. Przeżyliśmy z nią pójście do szkoły, przerobiliśmy ospę w czasie wakacji, odkryliśmy uroki zimy i wiosny, pochłonęły nas pierwsze zauroczenia, wielkie remonty, udaliśmy się na majówkę, przerobiliśmy święta i narodziny dziecka. W rodzinie Wierzbowskich zawsze dzieje się dużo. Czasami nie jest to łatwe do zaakceptowania. Zwłaszcza, kiedy wchodzi się w tak zwany trudny wiek oraz martwi się o rozpoczęcie roku szkolnego, w którym będzie się w innej klasie. Zosia zawsze była dzieckiem bardzo mocno przeżywającym wszystko i to widać w całej serii. Manie jest jej przeciwieństwem: idzie na żywioł. Mało tego: innym też radzi takie podejście. Lubi wywoływać terapię szokową i czasami jest niezłą manipulatorką, a wszystko przez to, że nie chce martwić dorosłych i jednoczenie nie może powstrzymać swojej ciekawości. „Mania z ulicy OKciej” to piękna kontynuacja tomów „Zosi z ulicy Kociej”. Mamy tu dalszy ciąg wydarzeń z „Na wygnaniu” i „Dolce vita” . Na Kociej trwa remont, więc po powrocie do szkoły dziewczynki mieszkają z babcią, a mama została na wsi z najmłodszą latoroślą. Można powiedzieć, że rodzinka w rozsypce. Oczywiście widują się w weekendy. Zwłaszcza, że nadal jest ciepło i można wręcz stwierdzić, że trwa piękne lato. Akcję otwiera wyjazd Zosi na zieloną szkołę. Mania zostaje sama i może przeżywać własne przygody ze swoimi koleżankami i pluszakami, więc nie będzie czasu na nudy. Za to w otoczeniu sporo będzie się działo i weekend będzie nieco dłuższy, ponieważ w szkole wydarzą się różne rzeczy, które sprawią, że lepiej będzie ten czas spędzić w domu. Wyjazd na wieś podsunie wiele ciekawych, ekologicznych tematów, zmusi do zastanowienia, w jaki sposób można uszczęśliwić zwierzęta, zapewnić im dobre warunki i uratować. Do tego w tle pojawi się dziwna znajoma z irytującym rówieśnikiem mieszkającym w sąsiedztwie. Mania okaże się dobrą detektywką, która potrafi naprawdę nieźle zakręcić dorosłymi. Od pierwszej części serii książek „Zosia z ulicy Kociej” w życiu bohaterów zaszło wiele zmian. Jedno, co się nie zmieniło to wielka dawka humoru, pozytywne spojrzenie na świat, ciągłe zdobywanie kolejnych doświadczeń i specyficzna rodzina, w której tata-psycholog uczy dzieci jak bezkonfliktowo rozwiązywać problemy, a mama bywa dziwna, zaskakująca, a czasami za bardzo przewrażliwiona, a później zmienia się nie do poznania, czym ciągle szokuje własne dzieci. W całej serii Agnieszka Tyszka pokazuje nam świat z perspektywy nastoletniej Zosi, która powoli zaczyna dojrzewać i przez to miewa problemy z hormonami, wybuchami złości (o czym sama pisze, ale takich sytuacji nie opowiada),ale przyjazne środowisko sprawia, że praktycznie nie mamy do czynienia z buntem. Za to mamy sporą dawkę rodzinne miłości, akceptacji i zrozumienia. Najnowszy tom to świat z perspektywy Mani, którą znamy ze specyficznego podejścia do życia i słowotwórstwa, dlatego cała fabuła będzie tu bogata w kwiatki z nowych słów. Nowy tom doskonale wpisuje się we wcześniejsze przygody rodziny, ale mamy tu mniej napięte akcji, troszeczkę bardziej dziecinne spojrzenie (zwłaszcza w zderzeniu z ostatnimi tomami Zosi). Książka napisana bardzo przystępnie. Spore dawki humoru, dobrego nastawienia do życia, dziecięcego spojrzenia na świat, naiwnego relacjonowania wydarzeń sprawiają, że kolejne przygody mają też spory urok dla dorosłych i świetnie zastąpią lekka prozę dla dorosłych, a do tego pozwolą zmienić nastawienie do świata, rozbudzą empatię, poprawią nastrój. W książce poznamy różne typy osobowości i nie tylko dorośli bywają tu specyficzni. Także dzieci mają swoje zainteresowania, sposób zdobywania i dzielenia się wiedzą, poczucie humoru oraz sympatie i antypatie. Obok rozrywkowych, nudzących się, poszukujących inspiracji, przekręcających wyrazy, łatwo poddających się manipulacjom dorosłych znajdą się i małe mole książkowe, które nie wyobrażają sobie wakacji bez zabrania na nie grubego tomu do czytania. Każdy tom przygód Zosi z ulicy Kociej niesie też subtelne przesłanie. W tomie o Mani jest to kontynuowane. Do tego lektura pozwala oswoić się dzieciom i młodzieży z zachodzącymi wokół nich i w nich zmianami. Całość wzbogacona licznymi interesującymi i estetycznymi ilustracjami Agaty Raczyńskiej sprawia, że po lekturę mogą sięgną i młodsze dzieci z rodzicami. Możliwość skupienia wzroku na obrazku przypominającym szkic z zeszytu-pamiętnika sprawia, że zapiski stają się bardziej realne dla małych czytelników. „Mania z ulicy OKciej” to nie tylko świetna lektura na lato dla dziewczynek, ale dla każdego, kto potrzebuje poprawić sobie nastrój, radośniej spojrzeć na świat. Opisane sytuacje będą świetnym materiałem do dyskusji na lekcjach etyki lub w czasie rodzinnych dyskusji z pociechami. Bogactwo tematów, interesujące opowieści sprawiają, że cała seria „Zosi z ulicy Kociej” ciągle nawiedza nasz dom. Kolejne przygody dziewczynki, jej specyficzny sposób patrzenia na świat dorosłych oraz spora dawka humoru zapewniają nam świetną rozrywkę. Niezwykła umiejętność uchwycenia wymyślonej chwili sprawia wrażenie prawdziwości historii z ulicy Kociej. Mania stała się tu doskonałą kontynuatorką zabierania nas w swój świat przygód.

Książka krótka, ale treściwa w sam raz na pierwsze spotkanie z mitami greckimi. Joanna Zaręba w prosty, ciekawy i współczesny sposób pokazała nam mitologie grecką. W książce pokazane zostało to co najważniejsze, czyli jak powstała ziemia, jak Zeus objął rządy na Olimpie, który bóg jest odpowiedzialny za morze (Posejdon) którego zwierzęciem jest sowa (Atena),który bóg jest bogiem wina (Dionizos). W książce nie tylko przedstawieni zostali bogowie, ale także i najsłynniejsi herosi np. Odyseusz, Tezeusz, Herkules. Wszystkie te mity, których uczymy się na języku polskim znajdują się i tu, ale jest mała różnica. Mity wgl Parandowskiego są mitami suchymi nie jest to literatura współczesna i ciężko jest młodym czytelnikom czytać te mity. W tej książce autorka płynnie, przejrzyście i współcześnie co najważniejsze przedstawia nam te mity. „Bogowie i herosi” są napisane prostym językiem i czyta się ja szybko co najważniejsze dla młodego czytelnika. Łatwiej młody czytelnik zrozumie je i przyswoi. Szybciej będzie mu je zapamiętać i związane z nimi związki frazeologiczne. Ta książka powinna być dawana w szkole podstawowej do przeczytania a nie Parandowski (takie moje skromne zdanie na ten temat) Ja w niektórych momentach się nawet ubawiłam. Młody czytelnik, kiedy widzi, że mitologia jest też w znanych mu książkach jak np. Harrym Potterze, który został zobrazowany do przykładu przy Centaurze może chętniej wgryzie się w nią i łatwiej mu przyjdzie siedzieć w szkole i słuchać o mitach. Oczywiście trzeba pamiętać też o tym, że tak książka ma mniej niż 200 stron wiec nie ma tam zobrazowanych wszystkich przygód dokładnie a tylko nakreślone. Przykładem tego jest „Odyseja” Homera, czy 12 prac Heraklesa. Ale ja jako 26 latania kobieta mogę powiedzieć, że nie miałam pojęcia jaki doszło do największej bitwy między Troją a Grecja, mowa tu o „Iliadzie” Nie dowiedziałam się z tej książki niczego nowego, jeśli chodzi o bogach, ale podobało mi się, że autorka pokazała nam różne wersje danego mitu. Ja jako mama mogę śmiało stwierdzić, że ta książka to pozycja, która znajdzie się na mojej półce (czytałam ją jako ebook) i gdy przyjdzie w szkole czytanie mitologii to na pewno dam ja mojemu dziecko, bo łatwiej zrozumie i je przyswoi. Dla mnie jako wielkiej fanki mitologii była to ciekawe przypomnienie i odskocznie na jeden wieczór.

Czy wierzysz w magię? Maja i jej przyjaciółki wierzą! Pewnego dnia na ich drodze stają gwiezdne zwierzęta. Otwiera się przed nimi świat magicznych przygód. Każda z nich ma jakiś magiczny dar, który ma pomóc w walce ze złem. Tuż za rogiem czyha na nie widmo, które podstępnie pozbawia pozytywnych uczuć starszą siostrę Mai. Czy dziewczęta przepędzą widmo? Czy będą wiedziały jak to zrobić? Jeżeli lubicie magię, to ta seria będzie dla Was. Razem z dzieckiem stworzycie magiczną więź podczas czytania. Ta książeczka to opowieść nie tylko o magii, to również opowieść o przyjaźni małych dziewczynek oraz o poszukiwaniu samej siebie. Kazda z bohaterek jest inna, odkrywa w sobie różne moce, a razem mogą stworzyć coś potężnego, co pomoże zwalczyć czarną magię na świecie. Mamy do tego magiczne zwierzątka, które żyją w Gwiezdnym Świecie. Do naszego świata zostają zesłane, by pomóc przepędzić czarną magię, chcąc pomoc śmiertelnikom żyć w zgodzie i miłości. Z potencjalnym Gwiezdnym Przyjacielem porozumiewają się w myślach. Zwykli ludzie ich nie widzą. Książeczka podzielona jest na krótkie rozdziały. Jest ich dwanaście. Czcionka jest duża, w sam raz dla dzieci, które rozpoczynają samodzielne czytanie. Jest dość dużo dialogów. Co jakiś czas pojawiają się ilustracje, które wkomponują się w czytaną treść. Treść nie jest trudna do zrozumienia. Dziecko ogarnie co się tam dzieje. Opisy jakie się znajdują pobudzą wyobraźnię do działania. Opowieść jest na tyle ciekawa, że Weronika domagała się czytania albo sama brała książkę w rękę i czytała. My polecamy zapoznać się z pierwszym tomem. Niebawem zabieramy się za kolejna część. Cykl dedykowany jest dzieciom od 6 roku życia. Seria póki co liczy 8 tomów.

W skład cyklu Kocia kawiarenka Katariny Charman wchodzą cztery książki: Poppy i inne koty Wielkie otwarcie Kocie walentynki Sekrety i tajemnice Mimo to można bez problemu czytać każdą z tych części osobno, bo czytelnik zostaje dobrze poinformowany w każdym tomie o poprzednich losach Isli Palmer, jej ludzkiej i kociej rodzinie. Znajdziemy tu historię nastolatki, Isli, która totalnie zakochana jest w kotach. Pomaga często swojej mamie leczyć zwierzęta w lecznicy, ale ciągle jej mało. Niestety ze względu na pracę mama nie pozwala trzymać w domu zwierząt. Do tego zaczyna brakować miejsc w przytulisku dla zwierząt, do którego dotąd trafiały podrzucane dość często pod lecznicę zwierzęta. Dziewczyna wpada więc na pomysł, że można by było zrobić coś nowego: dom tymczasowy dla kotów połączony z kawiarenką. Stroną internetową zajęłaby się jej siostra, pieczeniem słodkości babcia i młodszy brat, za to ona i koleżanki marketingiem i pomocą w kelnerowaniu. Niestety nie zawsze wszystko idzie po ich myśli. Ale co to dla zakochanej kociary! Więcej na https://konfabula.pl/psierociniec-kocia-kawiarenka-ksiazka/

Magia do góry nogami podobała mi się niesamowicie i nawet fakt, że minął już rok od momentu czytania, nie sprawiło to, że zapomniałam o wydarzeniach z książki. Dlatego z radością zabrałam się za czytanie drugiego tomu – Papier, nożyczki, kamień. Czy kontynuacja sprostała moim oczekiwaniom? http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2021/10/24/papier-nozyczki-kamien-emily-jenkins-sarah-mlynowski-lauren-myracle/

Mopsik to mały piesek, który ma jedno wielkie marzenie - chciałby zostać jednorożcem! Mimo że wszyscy wiedzą, że jest to niemożliwe, piesek postanawia zrobić wszystko, by jego marzenie się spełniło. Chce, by miał piękny róg i skrzydła, tak jak prawdziwy jednorożec. Z pomocą przyjaciół podejmuje różne próby, by stać się jak jednorożec, jednak każda próba kończy się niepowodzeniem. W trakcie tej wesołej i pełnej przygód historii piesek odkrywa, że może być wyjątkowy i wspaniały właśnie taki, jaki jest, a prawdziwa magia tkwi w akceptacji samego siebie.

Tina Nolan to autorka mało znana, choć jej książeczki na pewno zasługują na uwagę tych, którym nie jest obojętny los zwierząt ze schroniska. Pewien mężczyzna miał cztery szczeniaki. Trzy z nich postanowił wydać, miały w przyszłości pracować. Czwartego postanowił jednak sprzedać, gdyż trafiła mu się dobra oferta, a potrzebował pieniędzy. Ewa jednak od początku martwiła się, że to może nie być dobry pomysł. Czy miała rację? Czasem zdarza się, że bierzemy zwierzę dla dziecka, krewnego, a po pewnym czasie nie ma się kto nim zajmować. Wówczas oddaje się takie stworzenie do schroniska w najlepszym wypadku. W najgorszym wyrzuca się żywe zwierzęta, przywiązuje gdzieś do drzew, topi. Straszne. Nie mam pojęcia, jak można tak postępować. Warto przemyśleć dobrze swoją decyzję, zanim zdecydujemy się na zwierzę w domu. Książeczka została bardzo ładnie wydana. Przeznaczona jest dla młodzieży, ma dużą czcionkę oraz ilustracje wykonane ołówkiem. Te ostatnie na pewno są nietuzinkowe, nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką kreską, bardzo mi się to podoba. Na końcu książeczki znajdują się dwie karty z danym zwierzątkiem, które można wymienić na bransoletki. ,,Pestka - porzucony szczeniak" to dziewiąty tom serii ,,Na pomoc zwierzakom" autorstwa Tiny Nolan, z którym warto się zapoznać. Każdą część można czytać oddzielnie, jednak ja lubię zapoznawać się z nimi po kolei. Są to idealne publikacje dla miłośników zwierząt. Moja ocena: 5,5/6

Wiktoriański Londyn. Rodzice Emily zaginęli w Północnej Godzinie ? w tajemniczym świecie magii i potworów wymyślonym przez dzieci i zatrzymanym w czasie. Emily uzbrojona jedynie w drugie śniadanie i skłonność do gadulstwa wyrusza do Północnej Godziny w towarzystwie jeża Hoggina. Tropiona przez krwiożercze bestie, szuka swoich bliskich w mieście Nocnego Ludu. Ale żeby ich uratować, musi najpierw odkryć zaskakującą prawdę. Jaki rodzinny sekret wiąże ją z Północną Godziną i czy Emily zdoła uratować oba światy, zanim skończą się jej kanapki? Lubicie, gdy książka dobra i wciąga już od pierwszych rozdziałów . Nie daje czasu na rozmyślanie, na sen, na nic prócz podążania za bohaterami. Przedewszystkim dobrze napisana i zabawna .

JEDNA Z MOICH 1 LEKTUR W NOWYM 21 ROKU. W EMPIK GO CUDOWNIE CZYTAŁO MNIE SIĘ O PRZYGODACH, WSPANIAŁEJ, ODWAŻNEJ, POMOCNEJ I UTALENTOWANEJ M. IN. W DZIEDZINIE MAGII ELIZY...🧙🏻‍♀️🧹 Z NIECIERPLIWOŚCIĄ CZEKAM NA DALSZE NIEZWYKŁE LOSY MŁODEJ BOHATERKI ELIZY... 🧙🏻‍♀️🤗 POLECAM DLA RELAKSU I NA POPRAWĘ HUMORU...🤗👏🏻👏🏻😂😂💚📖