Chodź na słówko

W serii Akademia Mądrego Dziecka. A to ciekawe! trafiają się książki bardzo dobre i dość słabe. Ta należy do tej pierwszej grupy. Ilustracje są naprawdę ciekawe, przyjemne dla oka, ale i pomysłowe. Wiersz Zbigniewa Dmitrocy jest w porządku, całkiem ciekawie napisany, wykorzystujący ciekawe słownictwo. Warto przeczytać - u nas czytam z roczniakiem i prawie pięciolatkiem, i obojgu się książka podoba.

Pięknie zilustrowana książka o pszczołach. Tekst napisany wierszem, ale prostym językiem, więc książka trafi będzie zrozumiała dla przedszkolaków. Dla mnie wiersz trochę mało zgrabny i niektóre fragmenty trochę mi "zgrzytają". Ale warto sięgnąć.

Urok ZOO nie jest zasługą wyłącznie mnogości okazów zoologicznych, które możemy zobaczyć w jednym miejscu, ale również sztabu ludzi, którzy troszczą się o ich zdrowie, żywienie a także czystość wybiegów. Zwłaszcza z tym ostatnim zadaniem zmagał się bohater książki, która szturmem wdarła się na listę hitów naszej domowej biblioteczki. "Kupa w ZOO" to krótka, rymowana historyjka napisana wierszem. Zajmujący się samodzielnie liczną gromadą zwierząt Stach, każdego dnia ciężko pracował zwłaszcza przy sprzątaniu nieczystości. Jego los odmieniło niespodziewane zdarzenie, ściśle związane z łakomą iguaną. Skąd w ZOO wzięła się świecącą kupa i jak wpłynęła na dalszą pracę Stacha, dowiecie się po przeczytaniu tej właśnie książki. Ta niebanalna publikacja urzekła nas przede wszystkim prawdziwością, gdyż nie upiększa codzienności życia. Pokazuje je właśnie od tej nieprzyjemnie pachnącej strony, która przecież jest jego nieodłączną częścią. A przy tym opowieść jest pełna humoru i dobrze się kończy. Historia Stacha jest ubrana w przepiękne ilustracje, które przykuwają uwagę równie mocno, jak treść.

Dla trzymiesięcznego dziecka ta obracanka jest tak samo ciekawa, jak jej prostsza wersja z kolorami. Myślę, że nasz maluch nie dostrzega jeszcze różnic, które są w niej pokazane, ale oglądanie obrotowych elementów o wyrazistych kształtach i kolorach wyraźnie sprawia mu radość.

Cudowne słowotwórstwo. Rymy wpadają dziecku w ucho tak, że samo recytuje treść. Jest dużo środka o niechęci dwóch gatunków, za to brakuje mi rozwinięcia wątku o pojednaniu. Myślę, że niewystarczająco to wybrzmiewa przez co morał może umknąć małemu czytelnikowi.

Świetna książka dla dziecka, które boryka się z własnymi emocjami. Zawiera dużo przykładów jak nazwać i zrozumieć swoje emocje, ale także jak sobie z nimi radzić. Forma przedstawionych sytuacji pozwala na interakcję z dzieckiem i rozmowę. Mój 4-latek po tej lekturze zaczął inaczej rozmawiać ze mną o swoich emocjach - już nie jest tylko zły czy wesoły, wie że ta paleta uczuć może być bardziej skomplikowana, a poza tym myśli nad przyczynami takiego samopoczucia jak np. rozmawiamy o dniu w przedszkolu. Bardzo przydatna pozycja.

Książka od razu przypadła do gustu synowi. W dniu wypożyczenia jej z biblioteki musiałam mu ją czytać w kółko chyba ze 20 razy (albo i więcej). W tej chwili czytamy ją razem - ja czytam rymowankę i zatrzymuję się, by młody mógł sam nazwać kolejne kolory, więc się u nas świetnie sprawdziła w nauce kolorów. Trochę zgrzyta mi wprowadzenie w przekładzie koloru liliowego zamiast fioletowego. Rozumiem, że ważny był rytm wiersza, ale może dałoby się lepiej wybrnąć z tego językowego kłopotu :). "Miś patrzy" zachęcił mnie do sięgnięcia po inne książki tego ilustratora, choć są różne gusta i nie każdemu może się podobać styl ilustracji Erica Carle'a.

Książkę "Hej, żabo!" jeszcze jakoś dało się czytać, tłumacz miał trudno, ale jakoś wybrnął. W tej części już nie było tak łatwo, więc polski tekst wyszedł niezręczny, czasami wręcz jakiś bezsensowny. Zgadzam się z inną opinią o tej książce, że książka w oryginale jest śmieszna, bo bazuje na prostych rymach. Polskie "Hej kocie" nie ma lekkości i nie ma tego humoru, bo ginie on w natłoku tekstu, który usilnie stara się być rymowany.

Pożyczona z biblioteki (i takich książeczek mamy duży "przerób"),ale ta jest naprawdę FAJNA! Opowieść prosta, ale trudno się spodziewać czegoś więcej dla małego dziecka. Ale jednocześnie śmieszna no i rysunki świetne ! Z tyłu ma napisane, że bestseller światowy - i przyznaję rację SUPER książeczka (nie dałem więcej bo ocena 9 aka Wybitna jakoś mi do takiej książeczki nie pasuje - jednocześnie jest jedną z lepszych jakie przeszły przez moje ręce)

Ciekawa książka, która od razu spodobała się mojemu dwulatkowi. Nie ma tu za dużo teksu, są za to proste ilustracje, zwierzęta i dużo otworków. Paleta kolorystyczna dość ujednolicona, może się spodobać małym czytelnikom. Mogę jedynie zarzucić to, że kartki sprawiają młodemu trochę problemu - nie jest to typowa kartonówka z sztywnymi, grubszymi kartkami, więc strony się czasem dziecku "skleją" i nie może sobie poradzić :)

Lato sprawia,że nawet na dobranoc mamy ochotę sięgnąć po bardziej kolorowe i egzotyczne książeczki.I tak w nasze łapki wpadła pozycja od @wydawnictwo_amber ”Gdzie jest kameleon?” .🦎 Ta pozycja dla dzieci nie tylko zachwyca swoimi,barwnymi ilustracjami,ale również skrywa w sobie ciepłą i zabawną opowieść pewnego,niezwykłego gada. .🌿 Gdzieś głęboko w tropikalnej dżungli był sobie pięknie wystrojony konar,a na nim mieszkał sobie barwny kameleon-Napoleon.Napoleon bardzo pragnął mieć przyjaciół,ale problem polegał na tym,że nikt go nie widział.Dlatego postanowił zrobić wszystko,aby zostać zauważonym.Kameleon wymyślał co i rusz to nowe sztuczki,ale niestety,niektóre zabierały mu mnóstwo czasu.Jak sobie z tym poradził? I czy mu się udało zwrócić uwagę mieszkańców dżungli ? .🦎 ”Gdzie jest kameleon?” to sympatyczna historia,która jest łatwa i prosta w odbiorze.Kolorowe obrazki przyciągają wzrok i uwagę małego czytelnika.Jest to urocza opowieść o przyjaźni,pełna humorzastych scen.Pokazuje również,że każdy z nas jest w czymś dobry, nawet jeśli jeszcze o tym nie wie.My również bawiliśmy się w odszukiwanie rożnych zwierzątek,które skrył się w tym tropikalnym gąszczu. Polecamy😁 . Książeczka zdobyła Nagrodę dla Najlepszej Książki Dziecięcej “Creative Child Magazin" w 2018roku 😁🙌 . Dziękuje @wydawnictwo_amber ❤️ https://www.instagram.com/rudy_lisek_czyta/

Książek o emocjach jest więcej niż samych emocji. I bardzo dobrze! bo wiadomo, że nie każdemu przypadnie do gustu jedna metoda. Autorka cyklu o Samie i Watsonie proponuje rozwiązania, które pasują mnie i moim dzieciom. Nie jakieś wymyślne i wymagające mnóstwa czasu. Ale przy tym biorące pod uwagę wrażliwość dziecka. Historia o gniewie jest bardzo życiowa. Sam jest wkurzony, bo mama na niego nakrzyczała. Watson to wyczuwa i postanawia coś na to zaradzić. Poza jasnym określeniem gniewu, dziecko może spróbować poradzić sobie z nim za pomocą wizualizacji. I dowiedzieć się, jak w trudnych emocjach przydaje się kot :) Mam nadzieję, że powstanie więcej książek w tym cyklu

Mała Hania sadzi drzewko. I to początek... opowieści. Drzewo rośnie, pojawia się boczna gałązka i pierwsi lokatorowie. Pod drzewem pojawia się norka a w niej rodzina zajączków. W książce dużo liczymy. Och, przepraszam najpierw liczy Hani - drzewo, gałęzie, ptaki, zajączki... Gdy mieszkańców robi się sporo, to liczenie spada już na nas. To świetna forma by zachęcić dzieci do rachunków (poprzez zabawę oczywiście). Autor w prosty sposób pokazuje, że trzeba dbać o środowisko i że mała zmiana pociąga za sobą kolejne i kolejne... aż powstaje coś wielkiego. Publikacja jest pięknie wydana - twarda oprawa, optymalny format. wyklejka - pierwsza klasa; mam do nich słabość. Gdy się pojawiają w takiej cudownej formie, mam wrażenie, że twórcy książki zadbali o wszystko i oddają w nasze ręce mały, dopracowany skarb. A te ilustracje - na pierwszy rzut oka proste, łatwe w odbiorze dla małego Czytelnika. Jednak przyjrzyjcie się bacznie, pełno tu szczegółów ukazujących piękno przyrody. Autorem i ilustratorem publikacji jest mieszkający w Barcelonie pochodzący z brazylijsko-włoskiej rodziny debiutant. Książka mnie oczarowała. Czekam na następną.

Edukacyjna książeczka dla dzieci, które uczą się liczyć do 10 / mogą i więcej/. Format duży. Dobry gatunek papieru. Duża wyrazista czcionka czarna, dla liczebników czerwona. Twarda oprawa. Przepiękna okładka zewnętrzna jak i wewnętrzna. Zilustrowała perfekcyjnie, ciekawie, zachęcająco i niebywale pięknie Justyna Hołubowska- Chrząszczak. Masa kolorów, żywych, soczysta zieleń, ale nic nie jest przejaskrawione. Kotki mają fantastyczne fizjonomie , a przy tym miny na pyszczkach, aż zwala z nóg. Historyjka wierszowana , zgrabnie ujęta, w sposób ciekawy. Zaczyna się od jednego kotka siedzącego na płocie, który odbywa wycieczkę po okolicy . Przyłączają się do niego kolejne kotki, tak ,że w rezultacie mamy ich 10 w kocim zbiorze. Każdy kotek jest inaczej umaszczony, różni się wielce od pozostałych, nawet też wiekowo. Postacie są barwne nie tylko na ilustracji. Następuje zwrot akcji i kotków co pewien czas ubywa po jednym. Pięknie to opisane w postaci rymów. Po drodze zmienia się też pora dnia na ilustracjach. Doskonale to jest zobrazowane. Od świtu do gwiaździstej nocy. I z tego też możemy skorzystać pokazując dziecku pory dnia. ,, A kolega kotka z płotka wpadł do szopy szukać młotka. Wpadł do szopy i, rzecz prosta, tylko JEDEN kotek został’’. Dzieci uczą się liczenia od jeden do dziesięciu i na odwrót od dziesięciu do zera. Uczą się odróżniać pory dnia. Książka edukacyjna na wskroś dla maluchów. Na podstawie tej książki można wczesnoszkolnym pociechom wytłumaczyć też naukę o zbiorach, w zależności od programu szkolnego. Polecam!

Piękna wzruszająca książka o odkrywaniu siebie, pokazująca, ze talent to nie wszystko, że potrzeba czasu, cierpliwości, odwagi by osiągnąć swój cel. To opowieść o spełnianiu marzeń, tęsknocie, poczuciu przynależności, prawdziwej przyjaźni, która przetrwa wszystko. My się w niej zakochałyśmy🥰 i do tego te piękne ilustracje, polecam❤️

Ależ to jest świetna historyjka dla dzieci, które mierzą się z fryzjerem po raz pierwszy. Czytasz i od razu masz ochotę zasiąść na fotelu fryzjerskim. Serio. Pepe ma już bardzo długie włosy. Przeszkadzają mu na tyle, że ledwo widzi świat. Grzywka wymaga pilnej interwencji fryzjera. Pepe sam nie może tego zrobić, nie chce też, by za cieniowanie włosów wzięła się mama, stąd też pomysł, by prosić o usługę najprawdziwszego profesjonalistę, a w zasadzie profesjonalistkę, bo Pepe trafia do niezwykłej fryzjerki. A tam szalony fotel opadający i unoszący się, klienci przed i po metamorfozie, a także ostre nożyce i silne podmuchy powietrza dobywające się z suszarki. Pepe ma gust, wybiera niezwykłe cięcie, a my razem z nim przechodzimy, na wesoło, przez cały ten proces. Dziecko patrzy na zabawne, urokliwe, kolorowe ilustracje, czytająca mu osoba przemyca poszczególne składowe wizyty, a dzielność, ciekawość i swoboda Pepe powodują, że nikt nie będzie się już bał fryzjerskiej wizyty. Świetna książeczka.