Siła złego na jednego

Z początku nie byłam przekonana czy przeczytam tą książkę, główna bohaterka nieco mnie irytowała, a książka jest nieskomplikowana, i początkowo nie była porywająca, chociaż z czasem naprawdę mnie zaintrygowała. I już nie mogłam się oderwać! Kontynuując czytanie, nie wiedziałam kiedy coraz bardziej i bardziej się wyciągałam i coraz mocniej przejmowałam losami załogi. Mimo mojej irytacji na Cal, wiedziałam, że książkę skończę i będę wspominać. A przy końcówce zaczęłam sprawdzać czy jest druga część XD. Naprawdę nie jestem gotowa na zawsze żegnać się z tymi bohaterami! Można powiedzieć, że Morski Ogień im dłużej się czyta tym bardziej wciąga. Z minusów - myślę, że to książka niewymagająca i niedopracowana, a szkoda. Historia ma niesamowity potencjał i zdradza nam jedynie rąbek tajemnicy przedstawionego świata, a ja bym chciała poznać go więcej! Po skończeniu czytania mam wiele pytań, na przykład; jak doszło do tego, że znanym bohaterom światem rządzi tyran? Z jakich jeszcze korzystają technologii w swoim świecie? Chciałabym się więcej dowiedzieć o kulturze Rzecznego Ludu. Chociaż jestem fanką romansów, a gdy wyczuję miłość w powietrzu moje serce tańczy, to tutaj uważam, że wątek romantyczny był niepotrzebny. Miałam wrażenie, że ta historia spłycała postać głównej bohaterki, której charakter był dla mnie nieco przerysowany, a równocześnie niepełny. Poza tym wydaje mi się, że jak początkowe wydarzenia w książce wyjaśniały niechęć głównej bohaterki do mężczyzn, tak jej późniejsze zmiany nastawienia i dokonane przez nią wybory, były nie do końca dla mnie realne i spójne z charakterem bohaterki. Wydaje mi się, że można było to po prostu przedstawić lepiej. I to rozwiązanie fabularne mogłoby się bronić, ale zabrakło kilku stron tekstu, który przekonałby czytelnika, że zachowanie bohaterki nie bierze się nagle z trójkąta bermudzkiego, a wynika z jej natury, przeżyć i potrzeb. W związku z lekką niechęcią do głównej bohaterki - moje serce skradli w dużo większym stopniu drugoplanowi bohaterowie, którzy są fenomenalni. Najbardziej uwielbiam Koronkę, chociaż Czerwona też jest cudowna ❤️ Podsumowując - mimo mojego narzekania książka mi się naprawdę spodobała! Akcja była bardzo ciekawa, rozwiązania fabularne momentami zaskakujące, a druga połowa książki naprawdę wciągająca! Bardzo wam polecam jeśli brakuje wam morskich klimatów, i chcecie czytając poczuć się jak prawdziwi piraci! A szukacie czegoś niewymagającego.

Z początku miałem wrażenie, że czytam znowu pierwszą książkę, potem bywały momenty, gdzie rozważałem ocenienie tego tomu o punkt wyżej niż poprzedni, jednak ostatecznie zdecydowałem się na szóstkę, patrząc na całokształt. No trochę było to, z braku lepszego polskiego odpowiednika słowa 'messy', niechlujne, że się tak wyrażę. Zwłaszcza momenty, w których pojawiał się Cam i narracja o nim była jednym wielkim pomieszaniem z poplątaniem. :/ Gdyby to był wątek postaci genderfluid, to by było fajne, jednak Cam ewidentnie, przynajmniej dla mnie, w drugim tomie określił się jako chłopak. Dlaczego więc narracja notorycznie określa go dziewczyną i używa dla niego damskich odmian nawet wtedy, gdy postać, w narracji której jesteśmy, dosłownie uważa go za chłopaka i zawsze tak o nim uważała (mówię tu o Vivii)? Nie rozumiem. W kończowych rozdziałach, kiedy postacie często używały 'drzwi' to już w ogóle się pogubiłem w pewnym momencie, bo opisy otoczenia były dość zagmatwane, ciężko było sobie to wszystko zwizualizować. Mam nadzieję, że w kolejnym tomie będzie coś więcej o tych drzwiach, bo jak na razie jest to ponownie bardzo wygodnicki element w fabule i jeśli nie będzie miał dobrego wytłumaczenia, to dla mnie trochę słabo. :/ Najbrdziej podobał mi się wątek z Merikiem i Esme, do tego mogę się bez bicia przyznać. 😹 No nic, to tyle - czekam teraz aż przyjdzie do mnie kolejny tom. Nie mam zamiaru czekać, aż wydadzą to po polsku hahah. Chcę czym prędzej zakończyć tę serię.

Jeśli szukacie wartkiej akcji i serii wyjątkowej, dziwnej i zagmatwanej to ta pozycja będzie idealna. Świetny klimat i bohaterowie , którzy sami są zagubieni i niepewni tego co się wydarzy. Książki przeczytałam w 2019 roku a i tak lubię wracać do moich ulubionych fragmentów, a to już dużo mówi.

Koniec więczy dzieło tak bo to dzieło fantasty mroczne z dużo ilością walk historia walk sojuszy magii mieczy się kończy zabawne miejscami miejscami mroczne ale nie straszne warto pamiętać że ta książka uczy uczy czym jest sojusz przyjaźń szacunek ale też uwaga na miecz który gdy w reku jest bronią

Książka z serii DC icons. Swego rodzaju fanfik o kobiecie kot, choć nie wiem na ile nawiązuje do oryginalnego komiksu. Selina Kyle zrobi wszystko, aby jej chora na mukowiscydozę siostra została z nią jak najdłużej. Niestety warunki, w jakich żyją, nie pozwalają na wiele. Selina dołącza do gangu Panter i stacza nielegalne walki, aby zarobić pieniądze potrzebne na leczenie Maggie. Niestety sytuacja pogarsza się coraz bardziej. Dziewczyna zostaje zmuszona do odbycia morderczego szkolenia w Lidze Zabójców i powraca do Gotham City, aby.. No właśnie. Batwing próbuje złapać Catwoman, ale jest w tym żałośnie nieudolny, szczególnie kiedy ona związuje się z Harley Quinn i Poison Ivy. Weteran wojenny nie dorasta jej do pięt, przez co w moim odczuciu nie wypada przekonująco. Książka przypomina mi pierwszą część Szklanego Tronu. Mamy tu młodą Sardothien i honorowego Chaola oraz zakończenie, w którym okazuje się, że bohaterka od początku miała przemyślany każdy krok. Jeśli jednak nie przepadacie za uniwersum DC, ta książka może wam się nie spodobać. Mnie czytało się przyjemnie, choć nie zostałam powalona na kolana.

Pełna recenzja na Ig: czytam_zapasowo Po śmierci rodziców Alicja trafia pod opiekę ciotki Tatiany, musi przenieść się z Warszawy do wsi o pięknej nazwie Czarcisław. Szybko odkrywa, że ta wieś jest inna niż by przypuszczała. W ekstrymalnym tempie zostaje wciągnięta w świat magii, który w Czarcisławiu nie jest czymś nietypowy. Księżyc jest pierwszym umarłym autorstwa Kariny Bonowicz to historia, która sprawiła, że osoba nielubiąca fantastyki nagle przepadła w świecie, z którego naprawdę trudno się wyrwać. 🌙🖤 Wszystko jest idealne wyważone. Lektura będzie świetna również dla młodzieży 16+ i dla fanów Zmierzchu i Pamiętników wampirów.

Mam bardzo mieszane uczucia odnośnie tej książki. Z jednej strony zaskoczyła mnie tym jak lekko i młodzieżowo jest napisana, z drugiej strony większość książki ma bardzo baśniowy i legendarny vibe. Postaci są opisane bardzo dobrze, z drugiej strony mam wrażenie, że wiele wątków które chciałabym żeby zostały rozwinięte były mocno skrócone i pozostawiły niedosyt.

Postać Wonder Woman, czyli Diany z tajemniczej greckiej wyspy, jest dobrze znana w popkulturze i za wiele nie ma co wyjaśniać kim ona jest i skąd się wzięła. Parę drobiazgów dla porządku jednak będzie tutaj dodać. Zwłaszcza te są ciekawe, które jednak są nowe i oryginalne. Wróćmy do motywu wyspy, która funkcjonuje sobie w najlepsze jako mikroświat fantasy. Tyle, że dookoła mamy całkiem zwyczajny normalny świat, który pędzi jak szalony do przodu, a ten świat z wyspy, jakby z bajki stoi sobie w najlepsze, i po prostu sobie funkcjonuje, przynajmniej w pozornej stagnacji. No bo dowiadujemy się, że jednak interakcji między światami jest i to całkiem sporo. Bo po pierwsze ktoś tam zabłądzi i to na chwilę zmienia bieg losu małej, tajemniczej wyspy, a z drugiej jednak piękne Amazonki są skądś rekrutowane, potem sobie żyją na tyle długo, że wydawać się może, że są nieśmiertelne. To też ciekawy temat, czy panie nie żałują tej decyzji, że przygotowują się do ratowania świata, kiedy ten pobłądzi i potrzebuje tych dziwnych kobiet, żeby spuściły łomot komu trzeba. Padł temat tańca, że dance śmiertelniczek jest bardziej żywiołowy, a taneczne wyczyny osób żyjących długo, długo, jest dużo spokojniejszy, podobno związane to jest z przemijaniem, że osoby, które krótko żyją mają taką perspektywę, a nie inną. Szkoda, że nikt nie zweryfikuje jaki sens mają tego typu spekulacje. Absolutnym wyjątkiem jest znana wszystkim Diana, którą ciekawość gna do naszego świata, do tego szereg zbiegów okoliczności oczywiście. Ona jako jedyna z Amazonek, z racji, że pochodzi z królewskiego rodu urodziła się na wyspie, i dar nieśmiertelności z tym związany ma wrodzony, z tego co wiemy z dwóch filmów da radę przeżyć całe stulecie i nic się nie zmienić, ma oczywiście olbrzymie moce magiczne, nadludzkie, na tyle mocne, że w starciu z Supermanem czy Batmanem nie jest bez szans. Tu mamy bliżej nieokreśloną współczesność, na wyspę trafią Alia, która jest zwiastunką wojny. Jak wiemy w uniwersum Wiedźmina legendy, że Zwiastunki wojny istnieją ma się dobrze, ponoć była nią czarodziejka Yennefer, choć po prawdzie to szybciej Ciri można tak określić. Bo przecież wiemy, że gnała niczym wicher przez książki, najpierw z hulajpartią, określenie tego typu towarzystwo nazywano też hanzą, a potem sobie peregrynując po światach sprowadziła Katrionę, jedną z odmian dżumy. Już nie mówiąc o tym ile rwetesu o nią było. Więcej zamieszania w literaturze to sama Helena Trojańska narobiła. A propos Ciri jeszcze przepowiednie były interesujące, że ona jako druga Falka Krwawa podpali świat, albo go ocali, a że temperament ta młoda dama akurat ma, to nikt wątpliwości nie ma, że dałaby radę. No ale był Geralt, Yennefer, Triss, papa Wesemir i jeszcze parę osób, które były jej bliskie i jednak imperatyw kategoryczny tu był, że Ciri ma pójść tą drogą co trzeba i basta! No ale tu w realiach uniwersum książki zwiastunki wojny istniały i powodowały niezłe rozróby, pewnie kilka, albo kilkanaście było ich w wieku XX. Alię posądzano, że się czai i będą z tego kolejne rozróby, w efekcie wszyscy chcieli ją zabić. Jej przyjaciółka Diana postanowiła ją ratować, a że ona jest dobra, więc widziała w tym sens, ratowanie świata niekoniecznie kosztem życia tych wojennych zwiastunek. Jak nie trudno przewidzieć akcja pędzi jak szalona, no Diana jednak ma malutkie kłopoty, bo mimo że świat zna z książek, to jednak doświadczenia realistycznie to nie to samo co kartki papieru. To musiało być, szok był zarówno dla niej, jak i dla ludzi, których spotyka, że jakaś piękna kobieta paraduje w stroju jakby była na konwencie fantasy, po ulicach, sklepach, itp. Na pewno męska połowa populacji była zachwycona tymi nieprzeciętnymi widokami. No ale dalej było tylko lepiej, zwłaszcza drugi film też to pokazuje, że ona doskonale daje sobie radę z przystosowaniem się do realiów. Książka jest ciekawa pod tym kątem, że Leigh Bardugo podjęła tą interesującą próbę przedstawienia tej postaci, która mimo wszystko lepiej sobie radzi w nowoczesnym przekazie obrazkowym niż w typowej książce. Temat na tyle fascynujący, że książka nie miała prawa się nużyć, ani dłużyć, a to jednak to się zdarzało, chyba ta koncepcja zwiastunki wojny do końca nie wypaliła, i potem ciężko było pokombinować z wątkami. No ale to też kwestia gustu. Mimo pewnych niedociągnięć książkę polecić warto, bo jest ciekawa. Warto przeczytać.

Akcja „Magii cierni” przenosi nas do świata, w którym magiczne księgi są równie niebezpieczne, co potężne. Główna bohaterka, Elisabeth, od dziecka wychowywana była w jednej z Wielkich Bibliotek i doskonale wie, że czarownicy są źli, przynajmniej tak ją nauczono. Jej życie zmienia się w momencie, gdy zostaje wplątana w sprawę związaną z jednym z najgroźniejszych grimuarów. Niespodziewanie trafia pod opiekę Nathanaiela, młodego czarownika, którego powinna unikać, a jednak szybko okazuje się, że świat nie jest tak prosty, jak dotąd sądziła. To historia o magii, uprzedzeniach i odkrywaniu prawdy. Największym plusem książki jest klimat, mroczne biblioteki, żywe księgi i lekko gotycki nastrój tworzą bardzo przyjemne tło dla wydarzeń. Świat przedstawiony jest spójny i ciekawie pomyślany, a sam motyw niebezpiecznych grimuarów wyróżnia tę historię na tle innych fantastycznych tytułów. Fabuła prowadzona jest w dość dynamiczny sposób, choć opiera się na znanych schematach. Relacje między bohaterami są naturalne, a dialogi lekkie i czytelne. „Magia cierni” to po prostu dobra, przyjemna książka. Czytało mi się ją szybko i bez poczucia znużenia, a sam klimat sprawił, że łatwo było wciągnąć się w historię. Nie jest to tytuł, który zrewolucjonizował moje czytelnicze doświadczenia, ale zdecydowanie spełnił swoją rolę jako lekka, fantastyczna lektura. To książka „ok” w najlepszym znaczeniu tego słowa, solidna, wciągająca i dobrze napisana.

Po czym poznać dobrą książkę? Po tym, że reread po pięciu latach od pierwszej lektury zachwyca równie mocno jak za pierwszym razem. „Moc srebra” ma niesamowity, baśniowo-zimowy klimat oraz ciekawą historię pełną magii. Do tego dostajemy zamkniętą, wielowątkową opowieść, która splata losy różnych bohaterów bez zbędnego rozwlekania i przegadania, a jednocześnie dostarcza pełnego obrazu sytuacji. Co ważne – bohaterowie się uczą, wyciągają wnioski i starają się nie popełniać w kółko tych samych idiotycznych błędów. Dostajemy narrację z punktu widzenia kilku różnych postaci i naprawdę da się poczuć, że są to odrębni bohaterowie – z innymi doświadczeniami, różnym wykształceniem i wychowaniem. Odkąd zaczęłam regularnie czytać książki w oryginale, po angielsku, dużo bardziej zwracam uwagę na jakość tłumaczeń, a Zbigniew Królicki wykonał w „Mocy srebra” kawał solidnej roboty. Wróciłam do tej książki po latach z czystą przyjemnością i jestem trochę zszokowana, jak wiele rzeczy zdążyłam przez ten czas zapomnieć. Wiem jednak, że to na pewno nie był mój ostatni powrót do historii Mirjem. Jestem zachwycona baśnią, jaką stworzyła tutaj Novik, i myślę, że w sezonie zimowym jeszcze nie raz po nią sięgnę. A jeśli jeszcze nie znacie „Mocy srebra” — gorąco polecam! Moja ocena: 10/10

Książkę wypożyczył mi kolega (za co bardzo dziękuję) bo w mojej okolicy biblioteki nie miały tego tomu. I co myślę po przeczytaniu? Tom 2 jest w moim odczuciu gorszy niż tom pierwszy ale nadal jest to dobra książka. Język jest prosty, fabuła raczej z tych typowych, bohaterowie spoko (ale nic specjalnego). Czy sięgnęłabym po inne książki autora – tak. Jeśli Nicholas Eames jeszcze coś napisze i zostanie to wydane w Polsce, chętnie taką pozycję przeczytam bo myślę, że autor ma potencjał.

"Fałszywy Pieśniarz" to trzeci tom cyklu "Szamanka od umarlaków". Świat jest już w tej części mocno rozbudowany, bohaterowie mają za sobą sporo przeżyć, a stawka rośnie. Fabularnie jest to mieszanka urban fantasy i kryminału. Jest śledztwo, makabryczne sam0bójstwa, powrót demonów z przeszłości i świat, w którym granica między życiem a śmie.rcią jest bardzo cienka. To historia o konsekwencjach pragnień i o tym, że pewnych rzeczy lepiej nie ruszać. Historia zaczyna się od śledztwa, które z pozoru wygląda na kolejny trudny przypadek dla Wydziału Opętań i Nawiedzeń. Szybko jednak okazuje się, że sprawa jest znacznie bardziej skomplikowana, a jej skutki zaczynają dotykać nie tylko bohaterów, ale też całe otoczenie. Motyw niebezpiecznych życzeń i powracających grzechów jest osią tej części. Świat przedstawiony jest mroczny i duszny. Magia jest wymagająca, ciężka, brudna i ma swoją cenę. Bohaterowie serii nadal wypadają bardzo dobrze. Ida przechodzi wyraźną przemianę. Widać, że coraz lepiej rozumie swój dar, ale jednocześnie rośnie w niej świadomość ceny, jaką za niego płaci. W tej części dobrze widać jej samotność, brak zaufania do ludzi i trudne doświadczenia z przeszłości. Ida jest czasem zagubiona, zmęczona i popełnia błędy. Zdecydowanie nie jest to idealna bohaterka. Relacja Idy i Kruchego jest powolna, ostrożna i pełna ciężaru doświadczeń. Oboje są poranieni, zmęczeni, często zagubieni i próbują poukładać swoje życie na nowo. Drugoplanowe postacie również mają znaczenie, nie są w książce tłem. Każda wnosi coś do historii, a relacje między nimi są ważną częścią fabuły. W książce między wierszami poruszone zostały różne tematy. Jest mowa o winie, odpowiedzialności, tożsamości i o konsekwencjach decyzji. Dużo miejsca zajmuje motyw manipulacji, utraty kontroli nad własnym życiem i próby odzyskania wpływu na własną historię. To książka o ludziach, którzy próbują poradzić sobie z przeszłością i nie zawsze wiedzą jak. Pojawia się też pytanie, czy można uciec przed skutkami własnych wyborów i czy da się zacząć od nowa. Język jest obrazowy, ale nie przesadzony. Opisy są szczegółowe, dialogi naturalne, a humor pojawia się w momentach, w których naprawdę jest potrzebny. Tempo jest nierówne. Akcja przeplata się z bardziej refleksyjnymi fragmentami. Ale to nie jest wada, bo spokojniejsze momenty pozwalają lepiej zrozumieć bohaterów i przygotowują na kolejne wydarzenia. Mocne strony powieści to z pewnością wiarygodni, niedoskonali bohaterowie, mroczny, konsekwentnie budowany świat, zwroty akcji, napięcie i relacje między postaciami. Dodam na koniec, że nie jest wskazane rozpoczynanie przygody z tą serią od tego tomu. Bez znajomości wcześniejszych części wiele wątków traci kontekst. To solidna, mroczna część serii, która pokazuje, że ta historia idzie w coraz poważniejszym i bardziej bolesnym kierunku. Jeśli znacie poprzednie tomy, będzie to dla Was satysfakcjonująca lektura. Polecam 💜

Myślę, że jest to ciekawa pozycja dla młodszych czytelników - taka w sam raz na początek z fantastyką dla młodzieży. Jednak mnie osobiście aż tak bardzo nie zainteresowała. Byłam do niej pozytywnie nastawiona, jednak trochę mnie zawiodła. Świat był bardzo ciekawy, ale miałam trochę wrażenie, że wiemy o nim bardzo mało. Może w kolejnych tomach poznajemy go głębiej, ale po tym wychodzę z bardzo podstawową wiedzą na jego temat, a szkoda bo pomysł był naprawdę świetny. Mamy tu niewielu bohaterów - takich właściwie cokolwiek znaczących to troje. I nie żebym ich nie polubiła - główna bohaterka przypadła mi do gustu - wydawała się po prostu taka normalna, podobnie jak jej mistrz, do którego zapałałam sympatią od początku. Ale wydaje mi się, że można by tą książkę urozmaicić, gdyby po prostu był tu ktoś więcej. Ogólnie były momenty, w których rzeczywiście czytałam z ciekawością, ale przez większość czasu raczej nie wzbudzała mojego zainteresowania. Momentami była po prostu trochę nudna. Zakończenie natomiast było bardzo słodkie :) Ogółem była całkiem przyjemną lekturą, ale niczym co pozostanie w mojej pamięci. W najbliższym czasie raczej nie będę sięgać po kolejne tomy. Kategoria wiekowa to według mnie takie 10/11+.

Ciekawa książka, która łączy w sobie zarówno fantasy jak i kryminał. Zawiera w sobie kilka opowiadań kryminalnych, gdzie główni bohaterowie (niziołek i krasnolud) mierzą się z morderstwami, dziwnymi stworami ale też rozgrywkami politycznymi. Stworzony świat jak i postaci są interesujące. Z chęcią sięgnęłabym po następny tom i przeczytała o kolejnych sprawach do rozwiązania.

Polubiłam głównego bohatera Evaha od pierwszych stron, fajny nastolatek, dobrze wychowany, ale i niedający sobie w kaszę dmuchać, podbite oko to nic strasznego ;) Niestety pomimo tragedii jaka go spotkała i przysiędze zemsty na bestii z biegiem lektury stał się ideałem, uczynny, życzliwy, dający sobie radę w każdej sytuacji, mocno przerysowany. Na szczęście pojawiający się kolejni bohaterowie są różni i razem tworzą niezłą mieszankę. Książka krótka, dość szybko się czyta, młodszej młodzieży powinna się spodobać ale i starsza jak i dorośli znajdą w niej coś dla siebie. Polecam sięgając po trzeci tom tom.

O czym jest „Obsidio”? „Obsidio” to trzeci i ostatni tom trylogii. Tym razem akcja przenosi się głównie na planetę Kerenza, co jest bardzo fajnym zabiegiem - daje nam zupełnie nowe spojrzenie na świat i bohaterów. ⭐ Moja recenzja Książkę czyta się błyskawicznie z napięcie utrzymuje się od pierwszych stron aż do samego końca. Tak jak w poprzednich częściach i tutaj ta historia zbiera ofiary 😔Zakończenie… sama nie wiem, co o nim myśleć. Dobre, ale czegoś mi brakowało. Nie wiem też co sądzić o tym, że w każdej części jest "para przewodnia", tym razem Asha oraz Rhys. Cieszę się, że wyjaśnili skąd wzięły się niektóre teksty w książce. Historia wciąż zaskakująca, ciekawa i wciągająca. Przez całą serię lubiłam Aidena, i nikt nie może mi wmówić czegoś innego. Choć jego wybory były trudne i momentami moralnie skomplikowane, jego postać wciąż pozostawała moją ulubioną. Podsumowując: „Obsidio” to świetne zakończenie trylogii - emocjonujące, dynamiczne i pełne pomysłów, które utrzymują spójność całego cyklu. Choć miałam drobne zastrzeżenia co do zakończenia i niektórych decyzji bohaterów, całość oceniam bardzo wysoko. Ocena: 9/10 🚀✨

Ta książka to Rewelka Military SF- polecam Dla fanów fantastyki oraz książek militarnych - widać kunszt ex żołnierza. Książka to coś jakby książką wojenna z wymyśloną historią w dalekiej przyszłości- historia ciekawe, akcja i dużo smaczków dla fanów książek militarnych i SF- taki ciekawy mix. Małe zastrzeżenie do tłumaczenia ale czyta się bardzo dobrze.

Och zatonęłam w tej opowieści. Wszystko się zgadzało. Główni bohaterowie genialni: Roa i Dex. Przeczytałam jednym tchem. Było napięcie, niepewność, akcja i intrygująca relacja między Roą i Królem.Pewnie kiedyś wrócę do tej historii. Choć pierwszą część „ostatni Namsara” bardzo mi się podobała, to ta mnie urzekła:) uwielbiam Kristen Ciccarelli, tworzy wspaniałe postaci kobiece, silne, uczuciowe i z charakterem.

I to jest fantastyka, jaką lubię! Pani Lisińska ma niesamowity talent do opisywania krasnoludzkich przygód. I to nie byle jakich krasnoludów, bo bohaterami tej książki są przedstawiciele najznamienitszego rodu da Gra Yudherthardere. Opowiadania ułożone są chronologicznie, więc najpierw poznajemy Benerię - nestorkę rodu, następnie jej synów oraz wnuka Sodiego, znanego z innych tomów autorki. Wszystkim bez wyjątku nie można odmówić rozumu, zdrowego rozsądku i zamiłowania do płci przeciwnej a co najważniejsze - sporego talentu do pakowania się w przygody. Autorka ciekawie wykorzystała motywy z popularnych baśni takich jak historię o Kopciuszku, czy Śpiącej Królewnie i wplotła je sprytnie w ich unowocześnione wersję. Szczególnie ciekawe były przygody Benerii, czyli babki Sodiego - nie obraziłabym się, gdyby autorka poświęciła jej jeszcze kilka opowiadań.

Wstrząsa mną ta książka.To dzieci które musiały dorosnąć wbrew sobie. Urodziły sie z darami przez ,które są prześladowane i zabijane, uważam, że ich wiek jest niestosowny do wydarzeń, te gangi młodzieży, które mają władzę nad innymi dziećmi jest chore. Ja mając 20 lat nie wyobrażam sobie żyć w taki sposób jak oni, w strachu o jutro, walczyć o swoje miejsce w gangu i używać przemocy w praktycznie każdej sytuacji. Harte i Nibs mając po 11 lat musieli sami się wychowywać bo Zakon pozabijał im rodzinę. Dorośli ludzie, którzy tu są nie robią nic aby pomóc młodszym od siebie jak matka Hartera, która szlajała się po domach publicznych i była tylko balastem dla syna. Nie chce i nie będę usprawiedliwiać zachowania Nibsa bo w ich świecie każdy był biedny i nic nie znaczący ale zrobił tyle krzywdy tylko po to aby dostać Książkę, bo za jej pomocą chciał zostać Bogiem i wreście mieć większą moc i znaczenie w świecie ale jego chciwość go zgubi na 100% w tomie drugim. On dostał opsesji na punkcję władzy, przez traumy z dzieciństwa, jego mantra życiowa powinna brzmieć ,,po trupach do celu"🫠 Pozbawiał ludzi życia ale i też wykorzystał biedną istotkę, która traktowała go jak ojca...