Przestań mówić, zacznij rozmawiać. Trzy kroki do skutecznej komunikacji z dzieckiem.

Jest takie staropolskie przysłowie, że darowanej książce nie patrzy się między litery, ;) jednak chcę być obiektywna. Ja w tych literach ugrzęzłam.

Czytając ten poradnik, czułam się jakbym czytała instrukcję obsługi tostera lub pralki.
Wszystkiego za dużo, zbyt rozwlekle, a przykłady skutecznej komunikacji zupełnie mnie nie przekonują.
Przykładowo: co zrobić gdy dziecko nie chce odejść od komputera?
Rodzic ma wyrazić swoje zrozumienie, coś w stylu; "widzę jesteś bardzo zajęty tą grą i ciężko Ci przerwać".
Potem ma zakomunikować zasady: "w naszym domu nie wolno grać dłużej niż godzinę".
Na koniec - jeśli to wszystko nie zadziała - dziecko ma się dowiedzieć, że decyzja zapadła i jeśli ono nie wyłączy komputera; to zrobi to rodzic.

A co jeśli dziecko będzie wrzeszczeć i przyjedzie policja?
I gdzie w tym wszystkim zrozumienie, bliskość, relacja, więź?
Dla mnie to zawoalowana forma przemocy.

Na początku Autorki opisują sytuację współczesnych rodziców: słusznie zakazano im surowej dyscypliny, ale nie zaoferowano im niczego w zamian. Często więc wpadają oni w pułapkę "wychowania bezstresowego".
Zdaniem Autorek rozwiązaniem jest połączenie tych obydwu metod wychowawczych...

Nie, nie zgadzam się. Wychowanie nie powinno być surowe, bo wtedy staje się tresurą.
Nie powinno być stresowe, bo oducza empatii, wywołuje traumy, niszczy więzi.
To, co jest nazywane "bezstresowym wychowaniem" to w rzeczywistości brak wychowania. Jego skutki są równie opłakane.

Wiele osób wyraża w Internecie tęsknotę za czasami, gdy rozwiązaniem na ADHD, dysleksję i nieposłuszeństwo był pas na... (tu pojawia się cenzura: "d..."). Tak się ludzie wstydzą tego słowa "dupa".
Często też można się dowiedzieć, jak to dawniej wychowywani poprzez bicie ludzie wyrastali na mądrych, dobrych i szlachetnych obywateli.
Ciekawe, czy autorzy tych słów mają na mysi Hitlera, czy może któregoś ze współczesnych przywódców?

Jeśli dzięki przemocy było tak cudownie, to skąd się brały te wszystkie wojny, gwałty, morderstwa, wyprawy krzyżowe, palenie na stosach, tortury, chciwość, znieczulica, zawiść, zemsta i inne nieistniejące pośród zwierząt okrucieństwa?

Moim zdaniem wychowanie to troska, zaangażowanie, nauka, więź, życzliwość, bliskość. Nie jest to wcale łatwe, ale nikt nie obiecywał, że będzie łatwe.

Na koniec chciałabym dodać, ze stylem i treścią ten poradnik bardzo mi przypomina całą serię " Jak mówić, żeby dzieci na słuchały". Książki te również mnie nie przekonały, w wielu miejscach zawarte w nich rady były dla mnie wręcz komiczne.
(-"Widzę, że coś tam coś tam",
-"tak czuję coś tam coś tam"
- pyk czary mary - i dziecko odmienione widzi nagle sytuację dojrzale i biegnie do siostry oddać jej swoje cukierki).

Jeśli jednak książki "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały", "Rodzeństwo bez rywalizacji", itp - podobały się Wam - to poradnik "Przestań mówić, zacznij rozmawiać" zapewne również przypadnie Wam do gustu.

Jest takie staropolskie przysłowie, że darowanej książce nie patrzy się między litery, ;) jednak chcę być obiektywna. Ja w tych literach ugrzęzłam.

Czytając ten poradnik, czułam się jakbym czytała instrukcję obsługi tostera lub pralki.
Wszystkiego za dużo, zbyt rozwlekle, a przykłady skutecznej komunikacji zupełnie mnie nie przekonują.
Przykładowo: co zrobić gdy dziecko...