rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Imperium Łez I: Wojna opiumowa

Okładka książki Imperium Łez I: Wojna opiumowa autora José Frèches, 9788373599208
Okładka książki Imperium Łez I: Wojna opiumowa
José Frèches
6,3 / 10
Wydawnictwo: Albatros Cykl: Imperium Łez (tom 1) literatura piękna
320 str. 5 godz. 20 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Cykl:
Imperium Łez (tom 1)
Tytuł oryginału:
La Guerre de l’Opium
Data wydania:
2010-02-05
Data 1. wyd. pol.:
2010-02-05
Liczba stron:
320
Czas czytania
5 godz. 20 min.
Język:
polski
ISBN:
9788373599208
Tłumacz:
Wiktoria Melech
Średnia ocen
6,3 6,3 / 10
15 opinii 89 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Imperium Łez I: Wojna opiumowa w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Imperium Łez I: Wojna opiumowa

czytamcałyczas
czytamcałyczas
książek na półce przeczytane 5604 napisanych opinii 5358

Oceny książki Imperium Łez I: Wojna opiumowa

Średnia ocen
6,3 / 10
89 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
2 ocen
9
3 ocen
8
7 ocen
7
33 ocen
6
26 ocen
5
9 ocen
4
3 ocen
3
4 ocen
2
2 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Imperium Łez I: Wojna opiumowa

avatar
182
16
hiena101
18.10.2025
4 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Próbowałam dotrwać do końca, ale nie dałam rady.

Próbowałam dotrwać do końca, ale nie dałam rady.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
213
25
QMili
23.10.2022
3 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Nie dałam rady zmęczyć, dla mnie to grafomania, a po 100 stronach w ogóle nie jestem ciekawa co spotka bohaterów…

Nie dałam rady zmęczyć, dla mnie to grafomania, a po 100 stronach w ogóle nie jestem ciekawa co spotka bohaterów…

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
5571
5357
czytamcałyczas
18.01.2019
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Okładka
a dziś w Chinach komuna
skąd
ptezent,od znajomej z LC
moja opinia
Nie jestem,jakimś wielkim fanem Chin./Owszem,poczytać można .Ale,żeby od razu się zachwycać to nie.
Mimo,to ta książka ma dla nie kilka cech pozytwnych to :
+opis wykonywania kary Tysiąca Noży
+tekst o tym,jak kościół nie pasuję,to czasów.A był to XIX wiek.Momo,że było wówczas.Wielu wspaniałych księży/
+akcja w Londynie ,Rosji,Kairze
+o kulturze i wierzeniach Chin
co mi się nie posobało ?
-nudne,teksty o miłości
-głupie efemizmy o seksie
-mało opisów przyrody.
Ogólnie dobra powieść.

Okładka
a dziś w Chinach komuna
skąd
ptezent,od znajomej z LC
moja opinia
Nie jestem,jakimś wielkim fanem Chin./Owszem,poczytać można .Ale,żeby od razu się zachwycać to nie.
Mimo,to ta książka ma dla nie kilka cech pozytwnych to :
+opis wykonywania kary Tysiąca Noży
+tekst o tym,jak kościół nie pasuję,to czasów.A był to XIX wiek.Momo,że było wówczas.Wielu wspaniałych...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

326 użytkowników ma tytuł Imperium Łez I: Wojna opiumowa na półkach głównych
  • 167
  • 155
  • 4
91 użytkowników ma tytuł Imperium Łez I: Wojna opiumowa na półkach dodatkowych
  • 57
  • 15
  • 7
  • 3
  • 3
  • 3
  • 3

Tagi i tematy do książki Imperium Łez I: Wojna opiumowa

powieść francuska

Inne książki autora

Więcej
więcej
José Frèches
José Frèches
José Frèches – urodził się 25 czerwca 1950 r. Studiował historię sztuki w Aix-en-Provence, ukończył też prestiżową Wyższą Szkolę Administracji (ENA). Pracował jako konserwator w muzeum Guimet, w Luwrze i muzeum w Grenoble. Był doradcą do spraw mediów w gabinecie Jacques’a Chiraca, gdy ten objął tekę premiera. Przez dwa lata pełnił funkcję prezesa telewizji Canal+, pracował też na stanowisku dyrektora generalnego grupy prasowej Midi libre. Od roku 2000 poświęca się pisaniu. Jest autorem bestsellerowej Jedwabnej cesarzowej (Albatros, 2007) , Talizmanu z Nefrytu (Albatros, 2005) i Ja, Budda (Albatros, 2007). Jego książki przełożono na wiele języków i sprzedano w ilości ponad miliona egzemplarzy.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Ostatnia cesarzowa Anchee Min
Ostatnia cesarzowa
Anchee Min
Druga część „Cesarzowej Orchidei”. Bohaterka jest jeszcze bardziej fascynująca. Nadal regentka i potężna cesarzowa. Ostatni monarcha Chin w pełnym tego słowa znaczeniu. Przed nią drży cały naród, ale kocha ją i podziwia. Jak utrzymuje się u władzy? Ona - kobieta, w konserwatywnych Chinach, gdzie status kobiet jest ustalony. Nie cofa się przed niczym: zbrodniami, kupczeniem urzędami, osadzaniem na tronie kolejnych młodocianych następców (którzy bądź rozstawali się z życiem w niewyjaśnionych okolicznościach, bądź kończyli w domowym areszcie),przewrotem pałacowym, czy internowaniem cesarza. I trwa. W tym czasie w Chinach nie jest spokojnie.Trwa wojna japońsko - chińska, narastają napięcia społeczne, wybucha powstanie bokserów, zachodnie mocarstwa wyciągają ręce po niemałe obszary Chin, rozszerzają strefy wpływów, występują o wysokie kontrybucje. Chiny pragną zaś izolacji, są niechętne jakimkolwiek kontaktom, czy nowinkom z Zachodu, a w skarbcu pusto. Cixi rządzi, podejmuje decyzje. Jej polityka spowodowała klęskę Chin w wojnach z obcymi mocarstwami i utratę niezależności Chin. Za jej rządów na przykład w 1898 roku Chiny zostały zmuszone do wydzierżawienia Wielkiej Brytanii Hongkongu na 99 lat. Z takimi problemami musiała mierzyć się cesarzowa, kobieta mądra i przebiegła, ale niewykształcona i bez dyplomatycznego i wojskowego doświadczenia. Polegała na doradcach, którzy niejednokrotnie dobrze jej nie życzyli. Rozpisuję się o historii, wojnach i faktach, bo drugi tom głównie na tym jest skoncentrowany. Odrobinę ciężej się czyta i książka nie ma już takiej lekkości i uroku. Wracając do cesarzowej. Była bardzo konserwatywna, zapatrzona w Chiny jako w supermocarstwo, dążąca do izolacjonizmu i samowystarczalności, co uniemożliwiało jakiekolwiek reformy i przez lata spowodowało zacofanie państwa. Otworzyła się na Zachód w ostatnich latach życia i reformy ruszyły pełną parą: kolej żelazna, zniesienie krępowania stóp i kary 100 nacięć, reforma szkolnictwa, górnictwa, marynarki wojennej i sytemu walutowego, elektryfikacja kraju. A przede wszystkim otwarcie Chin, dopuszczenie do gospodarki cudzoziemców i cudzoziemskich wynalazków. Mówiła o sobie tak: „ Myślę często, że na świecie nie ma chyba kobiety mądrzejszej ode mnie. Choć słyszałam wiele o królowej Wiktorii, wciąż nie sądzę, by jej życie było w połowie tak ciekawe i urozmaicone jak moje. Spójrz na mnie, ode mnie zależy los 400 milionów ludzi.” Umarła już w XX wieku, ostatnia cesarzowa. Po niej przez 3 lata na tronie zasiadał ostatni cesarz i w 1911 roku skończyła się era cesarstwa. W powieści Cixi pokazana jest dosyć łagodnie, jako kochająca matka, wyrozumiała władczyni, wierna przyjaciółka, osoba tolerancyjna i gardząca niedoskonałościami tego świata, kobieca wrażliwa i urocza. Inne źródła pokazują ją diametralnie inaczej. Kto mówi prawdę? Nie będę dociekać. I tak była to WIELKA KOBIETA.
Ewa Kowalska - awatar Ewa Kowalska
oceniła na75 lat temu
Cesarzowa Orchidea Anchee Min
Cesarzowa Orchidea
Anchee Min
Niektóre książki doceniam dopiero po przeczytaniu do końca. Tak właśnie było z dziełem Anchee Min pt. Cesarzowa Orchidea. Autorka opowiada w niej historię prawdziwej postaci – XIX wiecznej cesarzowej chińskiej – Xiaoqin Xian Cixi. Cixi zapisała się w dziejach raczej jako osoba bezlitosna, żądna władzy, przekonana o własnej wyższości i nieomylności (źródło: Wiki). Anchee Min postanowiła wykorzystać formę powieści, żeby spróbować pokazać tę postać od nieco innej strony – ludzkiej. Opisuje więc młodą dziewczynę, która nieco przypadkiem, wydobywa się z nędzy finansowej zostając nałożnicą cesarza. Niestety z tą pozycją wiązała się konieczność ponoszenia wielu wyrzeczeń i unikania zagrożeń, na co właśnie próbuje zwrócić uwagę Min. ⛩️ Próba samotności Nałożnica, w książce opisana jako jedna z siedmiu żon cesarza, do tego ta mniej ważna, spędza dni samotnie, w oczekiwaniu na władcę. Jednak on rzadko albo nigdy jej nie odwiedza. Młoda kobieta cierpi więc w odosobnieniu, zamknięta w złotej klatce pośród dwulicowej służby. Oprócz samotności zmagać się musi także z zazdrością do innych nałożnic, z pałacowymi intrygami, swoją młodością oraz niezaspokojoną potrzebą miłości i dotyku. Po pewnym czasie Orchidei udaje się jednak wejść w łaski cesarza, zwyczajnie przekupując głównego eunucha. Rodzi władcy dziecko – upragnionego syna, który daje jej przepustkę do stania się nie tylko nałożnicą, ale także jego prawą ręką. Żądzę władzy Cixi Anchee Min tłumaczy instynktami: przetrwania oraz desperacką matczyną próbą ochrony małego syna przed pałacowymi grami o tron. Przegrana oznaczałaby śmierć. Nic dziwnego więc, że Orchidea musiała być twarda. W czasach gdy kobiety były tylko pięknymi dodatkami i nie znaczyły nic, ta, która chciała z władzy uczynić ochronę przed skrytobójstwem, musiała być o wiele bardziej bezwzględna niż mężczyźni. ⛩️ Portret kobiety rządzącej Nie wiem na ile to subiektywne przeczucie, a na ile fakty, ale mam wrażenie, że kobietom, które zapisały się w historii często przypina się łatkę osób zimnych, bezwzględnych, żądnych władzy, dla samej władzy (np. Thatcher). Albo ich zasługi dyskredytuje się podkreślając np. życie prywatne (caryca Katarzyna II). Facetom tak się nie dostaje, nawet jeśli nie prowadzają się prosto. Doceniam więc, że książka Cesarzowa Orchidea próbuje pokazać nam nieco inną twarz kobiety na szczycie. Motywacje bohaterki są prawdopodobne, nawet jeśli nie wszystkie elementy historii Anchee Min są zgodne z faktografią. Pisarka podkreśla głównie emocje i decyzje młodej matki, ambitnej dziewczyny chcącej żyć i cieszyć się życiem. Cieszę się, że ta książka próbowała zastanowić się nad tym, co Orchideą powodowało, nawet jeśli czyny były równie bezwzględne, co mężczyzn. ⛩️ Odrobinę nużąca Mimo to opowieść Min zaczęłam doceniać dopiero pod koniec, bo choć sama historia fascynuje, to w tej formie jest zaskakująco jednostajna. Losy Cesarzowej Chin mnie ciekawiły, ale mało emocjonowały. Wszystkie silniejsze emocje były wyblakłe, jak słońce przebijające się przez papierową ścianę. Faktycznie, jak mówi opis na okładce, styl opowieści może przypominać ten Goldena z Wyznań gejszy, czyli historii snutej przez główną bohaterkę, ale jakby z boku. Po latach opisywane wydarzenia są lekko już przykurzone, przetrawione i pozbawione ekscytacji. Nie zmienia to jednak faktu, że całościowo książka jest niezła i warta przeczytania. Zarówno forma powieści oraz pomysł na wytłumaczenie motywacji tej kobiety są ciekawym sposobem na poznanie fragmentu historii Chin i cesarzowej Cixi.
PrzeCzytana - awatar PrzeCzytana
oceniła na72 lata temu
Chiński kopciuszek Adeline Yen Mah
Chiński kopciuszek
Adeline Yen Mah
To jedna z tych książek, do których chętnie się wraca. Czytałam ją już kiedyś, ale postanowiłam ją sobie przypomnieć ,żeby siegnąć po „Spadające liście” o dalszych losach bohaterki. Tym bardziej, że w międzyczasie udało mi się odwiedzić większość z opisywanych miejsc, w których dzieje się akcja. Barwne Chiny przed rewolucją, wciąż międzynarodowy Szanghaj lat 40ych ,kuszący Hongkong - to tło tej książki , jednak jej bohaterce nie dane było korzystać z tego co oferują. Dziewczynka wychowujaca się w zamożnej rodzinie stopniowo staje się tytułowym kopciuszkiem. Odtrącona przez najbliższą rodzinę i narażona na szykany macochy doświadczyła w dzieciństwie wiele złego . Pozbawiana jedzenia, zaszczuta , odseparowywana od towarzystwa, oddana do przytułku , zostawiona na łaskę losu w czasie wojny . Po czymś takim nie da się wejść w dorosłe życie bez traumy. Okrucieństwo , z jakim ją traktowano, spotyka się chyba głównie wśród Azjatów i Arabów. Część poświęcona chińskim znakom była bardzo ciekawa , o ile ktoś jest zainteresowany chińską kulturą. Tak samo jak opis życia babci autorki, która pamiętała czasy krępowania stóp. Poza tym dobrze pokazano od strony psychologicznej jak nowa żona potrafi manipulować mężczyzną tak,że zaniedbuje on dzieci z pierwszego małżeństwa , jak rodzeństwo bezwzględnie walczy o względy ojca i macochy oraz to jak służba potrafi sprytnie ocenić , kto w danym momencie najbardziej liczy się w rodzinie , a więc czy należy się mu podporządkować , czy też można lekceważyć. Sytuacja trochę podobna jak w „Imperium słońca”, gdzie służba podlizująca się nieco psotnemu paniczowi zaczęła okradać dom jego rodziców gdy tylko ci zaginęli w wyniku zawieruchy wojennej. Szkoda,że ta powieść jest mało znana w Polsce. Mogłaby stać się czymś w rodzaju „Małej księżniczki”.
MarieAntoinette - awatar MarieAntoinette
ocenił na104 lata temu
Żona Piłata Antoinette May
Żona Piłata
Antoinette May
Dałam jedną gwiazkę więcej za ciekawą powieść historyczną, ale obniżyłam o conajmniej dwie za historię Marii Magdaleny i Jezusa wyciętą żywcem z książki Dana Browna Kod Da Vinci. Opowieść z punktu widzenia Klaudii, późniejszej żony Piłata, bo opowiada ona o swoim życiu od wczesnego dzieciństwa. Ogrom przeróżnych religii i ich pomieszanie uważam tylko za lekko niepotrzebny dodatek, miałam wrażenie, że autorka skupiła się głównie na tym, zamiast na tym z czego najbardziej zasłynął jej mąż, co jest dopiero w końcówce książki.
liv87 - awatar liv87
ocenił na67 lat temu
Niepokorna córka Xuan Phuong
Niepokorna córka
Xuan Phuong Daniele Mazingarbe
Xuan Phuong dokonała wyboru. Jego konsekwencją było rozdzielenie się z rodziną na czterdzieści cztery lata. Ale zanim do tego doszło, cieszyła się dzieciństwem, jak i nastoletnim życiem, które przypadały na lata 1929-1945 i którymi dzieli się w swej książce. W dalszej kolejności przedstawia głównie swoją pracę w ruchu oporu, a na koniec sytuację po dziewięciu latach spędzonych w dżungli. Był to już czas pokoju. Jednak życie w Wietnamie nie było wcale takie spokojne i sielankowe. Książka ciekawa pod względem kulturowym, jak i historycznym, politycznym. Można dowiedzieć się więcej o konflikcie między komunistycznym Wietnamem, który walczył o niepodległość, a Francją, dążącą do władzy kolonialnej.
pasjonatka - awatar pasjonatka
oceniła na71 miesiąc temu
Oko jadeitu Diane Wei Liang
Oko jadeitu
Diane Wei Liang
Współczesne Chiny Zaciekawiła mnie powieść współczesnej chińskiej pisarki mieszkającej w Anglii. Urodziła się w Pekinie, razem z rodzicami przebywała w obozie pracy przymusowej. Jednak gdy polityka państwa się zmieniła, mogła ukończyć studia wyższe w Pekinie i uczestniczyła w demonstracjach studenckich na Placu Tian’anmen. Po roku od tych wydarzeń wyemigrowała do USA. Można przyjąć, że bardzo dobrze zna historię Chin i nie ogranicza ją chińska cenzura. Napisała powieść, dziejąc się we współczesnych Chinach, ukazując wszechobecną korupcję i nepotyzm, z jednej strony strach przed partią, ale z drugiej kult pieniądza. Mai Wang pracowała w Centralnej Jednostce Policji, ale gdy nie chciała zostać kochanką jednego z szefów, musiała odejść. Postanowiła założyć prywatne biuro detektywistyczne, ale ponieważ nie wolno prowadzić kobietom takich firm, nazwała ją biurem konsultacyjnym. Wieloletni przyjaciel Matki zleca jej odnalezieni jadeitowej pieczęci z czasów dynastii Han. Jednak jej uwagę zaprząta choroba Matki. Okazuje się, że poziom opieki w szpitalach uzależniony jest od pozycji w partii, inaczej trzeba płacić ogromne pieniądze. Jej matka była redaktorka w małym czasopiśmie, a jest leczona w najlepszej klinice w Pekinie, na koszt państwa. Mai rozpoczyna odkrywanie historii własnej rodziny, a wątek poszukiwań jadeitowej pieczęci schodzi na drugi plan. Właściwie ten wątek bardziej skupia się na pokazaniu czarnego rynku dzieł sztuki niż na odnalezieniu jadeitu. ”Oko jadeitu” nie jest typowym kryminałem i rozczaruje się czytelnik, który oczekuje powieści kryminalnej. „Oko jadeitu” jest powieścią obyczajową z wątkiem detektywistycznym. Wątek detektywistyczny skupia się bardziej nad konsekwencjami chińskiej rewolucji kulturalnej i czarnym rynkiem dzieł sztuki niż na samym poszukiwaniu pieczęci. Autorka pragnie nam pokazać życie współczesnej inteligencji chińskiej i ich ograniczenia, ale także zwyczaje chińskie. Autorka przy okazji odkrywania historii rodziny Mai, ukazuje mroczną historię Chin pod rządami Mao i ich wpływ na współczesność. Bardzo dobrze wykreowani są bohaterowie tej powieści, wyraziste. Ciekawe jest podejście do życia głównej bohaterki i jej siostry, a także trudności jednoznacznej oceny pokolenia ich rodziców. Interesujący obraz współczesnych Chin.
jatymyoni - awatar jatymyoni
ocenił na64 miesiące temu
Dziewczęta z Szanghaju Lisa See
Dziewczęta z Szanghaju
Lisa See
Z twórczością Lisy See mam relację dość nierówną. Potrafi pisać świetnie, tworzyć historie, które poruszają i zostają w głowie na długo. Ale zdarzają jej się też książki nużące, przeciągnięte, momentami wręcz męczące w odbiorze. Dlatego sięgając po „Dziewczynę z Szanghaju”, nie miałam stuprocentowej pewności, czego się spodziewać. Na szczęście ta powieść zdecydowanie należy do jej najlepszych. Od pierwszych stron wciąga w swój świat — pełen emocji, trudnych decyzji, rodzinnych tajemnic i dramatów wpisanych w historię Chin. Autorka świetnie pokazuje tło kulturowe, realia epoki i to, jak wielkie wydarzenia wpływają na zwykłych ludzi. Dzięki temu książka nie jest tylko romansem czy sagą rodzinną, ale też ważną opowieścią o tożsamości, poświęceniu i walce o własne miejsce w świecie. Największą siłą tej historii są bohaterowie. Są prawdziwi, nieidealny, momentami irytujący, ale właśnie przez to bardzo wiarygodni. Ich wybory często bolą, czasem złoszczą, czasem wzruszają — i to jest największy dowód na to, że autorka zrobiła swoją robotę dobrze. Tempo powieści jest bardzo dobre. Nie ma dłużyzn, nie ma niepotrzebnych zapychaczy. Strony same się przewracają, a czytelnik cały czas chce wiedzieć, co wydarzy się dalej. To jedna z tych książek, które łatwo „połknąć” w kilka wieczorów, a nawet w jeden dzień. „Dziewczyna z Szanghaju” to powieść pełna emocji, dramatów, miłości, strat i nadziei. Zostawia po sobie ślad i skłania do refleksji. Pokazuje, że życie rzadko jest czarno-białe, a każdy wybór niesie ze sobą konsekwencje. Dla mnie to zdecydowanie jedna z lepszych książek Lisy See. Jeśli ktoś waha się, od czego zacząć przygodę z tą autorką — ta pozycja będzie bardzo dobrym wyborem.
ania020283 - awatar ania020283
ocenił na72 miesiące temu
Marzenia Joy Lisa See
Marzenia Joy
Lisa See
Druga część cyklu, równie bolesna, wzruszająca. Piękna, pomimo, że porusza duszę i gra na wszystkich strunach smutku i żalu jaki wzbudza los kobiet. Szkoda, że tak mało jest podobnej literatury, wartościowej i połykającej czytelnika w całości ;) Audiobook, czyta Pani Paulina Holtz, mistrzyni w interpretacjach głosowych. Jeśli ktoś jest zainteresowany to wersja audio jest już niedostępna, ja zdążyłam wysłuchać w Audiotece marzenia Joy, dziś już nie istnieje, natomiast pierwszą część znalazłam na jakimś innym mało popularnym, portalu, ale było ciężko a nazwy niestety, nie pamiętam. Książki papierowe nie są już wznawiane a ebooków także brak... wielka szkoda....
Tami Duro - awatar Tami Duro
ocenił na102 lata temu
Ostatnia konkubina Lesley Downer
Ostatnia konkubina
Lesley Downer
Okładka dumnie głosi "japońska wersja Przeminęło z wiatrem". Z początku raczej nie potrafiłem się w "Ostatniej Konkubinie" doszukać podobieństw do legendarnego już amerykańskiego dzieła. Główne postacie - Sachi i Scarlett pozornie nic nie łączy, cicha, nieśmiała, stonowana Japonka oraz żywiołowa i temperamentna Amerykanka. Po dłuższym czasie dostrzegłem jednak, że głębiej łączy je nić podobieństwa w postaci buntu przeciwko wiążących ich łańcuchów społeczeństwa, tradycji i ich wymagań. Wydźwięk wątku romantycznego jest jednak zgoła inny, podczas gdy Scarlett wybrała "nowy świat" w postaci Butlera, Sachi wybrała tradycję i przedstawiciela "starego świata". Sam świat przedstawiony też jest całkiem inny - wszakże nic nie łączy konserwatywną Japonię epoki schyłku bakufu z USA epoki wojny secesyjnej. Mimo to, znów, po pewnym czasie można dostrzec nić podobieństwa - restrukturyzacja Meiji to swoista wojna tradycji i przywiązania do średniowiecznych zwyczajów siogunatu z nowoczesnością i epoką przemysłową przynoszoną przez południowe klany wraz z wsparciem Europejczyków. Czyż nie podobnie była przedstawiona wojna secesyjna - zawiłe i uwikłane w zwyczajach i tradycjach Południe kontra nowoczesna Północ? Autorka bardzo umiejętnie opisała świat, można utonąć w opisach zwyczajów odległego kraju, widzimy małe wioski, mniejsze miasta czy wreszcie wielkie Edo wraz z owianym tajemnicą Pałacem Kobiet. Na własne oczy widzimy sztywne zasady, każda osoba w tej książce skrępowana jest "tym co należy robić", "obowiązkami i powinnościami". Jednak świat jest dynamiczny, a epoka Meiji jak żadna inna nie odzwierciedla "wiatru zmian", zagubienie w nowym świecie oraz wiry wojny, która do niego prowadzi, nadpisanie starych wartości nowymi - to także autorce zgrabnie wyszło. Dla pasjonatów Japonii będzie to książka wartościowa i przejmująca. Zawiera wiele wiedzy, która jest przekazywana zręcznie w fabularyzowany sposób. Oczywiście, względem poziomu językowego oraz dokładnego opisu charakteru dzieło Margaret Mitchell jest bardzo daleko od "Ostatniej Konkubiny", nie można jednak rzec, że okładka całkowicie przeinacza rzeczywistość.
eMajTi - awatar eMajTi
ocenił na77 lat temu
Matka Pearl S. Buck
Matka
Pearl S. Buck
Pierwsze lata życia w małżeństwie, wydają się dla Matki spełnieniem marzeń, mimo że wraz z mężem wcale nie ma wiele. Gdy ten jednak odchodzi, kobieta musi poradzić sobie z samotnym wychowaniem trójki dzieci, a to nie jest wcale łatwe na chińskiej wsi na początku XX wieku. „Matka” jest już dziesiątą powieścią Pearl S. Buck, która trafiła w moje ręce i właściwie nie mogła mi się trafić lepsza książka podsumowująca tropy najczęściej wykorzystywane przez tę noblistkę. To autorka, która nie tylko lubuje się w przedstawieniu chińskiego i szerzej, azjatyckiego społeczeństwa zachodniemu czytelnikowi, ale też twórczyni, której bliskie jest życie kobiety w przełomowych czasach zmian oraz egzystencja ludzi prostych, którzy jeśli do czegoś w życiu docierają to tylko przez naprawdę ciężką pracę. W tym przypadku autorka pochyla się nad matką. Bohaterka nie ma nadanego imienia, bo to właściwie nie jest tu potrzebne: to uniwersalna historia, która w tamtych czasach mogła przytrafić się wielu kobietom, z mniejszymi lub większymi zmianami. Główna bohaterka to osoba prosta, lecz pracowita i kochająca swoje dzieci ponad wszystko. Na swój sposób bystra, ale niewykształcona, co czyni ją w wielu aspektach naiwną, lub nawet ignorantką. Jednak trudno ją za to winić, skoro w gruncie rzeczy nie ma żadnego innego wzorca. Buck w swojej powieści wchodzi w życie tej kobiety, przedstawiając czytelnikowi jej codzienne zmagania z niesprzyjającym światem. W subtelny i wyrazisty zarazem sposób przedstawia jej problemy, sposób myślenia, jej zmartwienia o dzieci czy męża. Nie ma tu jakiejś bardzo skonkretyzowanej linii fabularnej. Typowe dla powieści Buck jest właśnie to wrażenie, jakby historia została wyrwana z czyjegoś życia. Poznajemy je od jakiegoś punktu do pewnego punktu, który niby ma jakąś kulminację, ale tak naprawdę jako czytelnik wie się i czuje, że to przecież wcale nie koniec. Że coś było wcześniej i że coś będzie później, tylko tego już nie będzie nam dane poznać. Lubię to, jak ta autorka snuje swoją narrację. Pisze w sposób prosty, ale bardzo empatyczny i jednocześnie wnikliwy. Wymusza na zachodnim czytelniku wejście w obcy świat, ale przedstawiony tak, że jego zrozumienie jest po prostu możliwe. Jednocześnie muszę przyznać, że motywy, które wybiera w swoich książkach, są jednak trochę wtórne. To nie pierwsza jej książka o chińskiej wsi, którą poznałam. To nie pierwsze spotkanie z rodzicem, który w ten, a nie inny sposób traktuje swoje dzieci. Wątek komunistyczny również pojawiał się w jej powieściach, które czytałam wcześniej. Jednocześnie w jej przypadku mi ta wtórność nie przeszkadza, zwłaszcza że nie czytam powieści Buck na co dzień. Nie wiem, czy to najlepsza z powieści Buck. W moim odczuciu te stoją na podobnym poziomie. A że, jak już wspominałam, tematycznie są do siebie zbliżone, to właściwie wszystkim zainteresowanym mogę polecić zarówno tę, jak i właściwie każdą inną jej historie. Po prostu wybierzcie cokolwiek z jej bibliografii i sprawdźcie, bo taką pisarkę po prostu warto chociaż trochę poznać.
Katrina - awatar Katrina
oceniła na83 lata temu
Niebiańskie konie José Frèches
Niebiańskie konie
José Frèches
"Wystarczy tylko poczuć się bardzo małym i lekkim, wtopionym w naturę. Człowiek stawał się o tyle silniejszy, im więcej miał pokoju w duszy." Przeczytałam całą trylogię. Jest ona oparta na dziejach starożytnych Chin III wieku p.n.e., gdy formowało się potężne imperium. Historia ta opowiada o pierwszym cesarzu Chin, reformatorze i tyranie, o powstaniu Wielkiego Muru, a ponad to saga przesycona jest poezją i erotyzmem. W malowniczy sposób czytelnik zostaje wprowadzony w świat chińskich obyczajów, mitologii i astrologii. Świetna książka opowiedziana przepięknie, oparta wiernie o historyczne dzieje. Zresztą czego innego można było się spodziewać spod pióra historyka sztuki i jednego z największych znawców kultury chińskiej? "Dusza ma siedzibę wysoko, w dole mieszczą się źródła przejść. Na lewo yang, na prawo yin. Z tyłu znajdują się sekretni drzwi, z przodu narodziny. Słońce się pojawia, księżyc znika." Gorąco polecam wszystkie trzy części.
Anna Olszewska - awatar Anna Olszewska
oceniła na86 lat temu
Cesarzowa Sa Shan
Cesarzowa
Sa Shan
Jestem trochę zaskoczony w sumie dosyć niską oceną tej książki. Gdybym w jednym zdaniu miał napisać o czym jest, to powiedziałbym że o władzy i polityce. Jak dla mnie znakomite studium walki o władzę, jej utrzymania oraz jej schyłku wplecione w dawne, VII wieczne Chiny. Tytułowa bohaterka, "Światłość" dzięki życiowej mądrości, szczęśliwym zbiegom okoliczności, dyplomacji ale również bezwzględności, zostaje Cesarzową. Osiąga swój cel, doprowadza kraj do rozkwitu, jednak stosunki panujące w jej świecie każą jej być bezwzględną i pozbawioną uczuć. To co doskonale jest w tej książce opisane to złożoność zależności i konfliktów interesów szerokiego kręgu grup znajdujących się w bliższym i dalszym otoczeniu tronu. Znakomite studium ludzkiej psychiki. Natomiast to co mnie osobiście się nie podobało to zbytnie przesycenie książki erotyzmem. Mimo to 8/10.
Pawel - awatar Pawel
ocenił na84 lata temu
Pawilon Kwiatu Brzoskwini Mingmei Yip
Pawilon Kwiatu Brzoskwini
Mingmei Yip
"Pawilon Kwiatu Brzoskwini" to książka, która na mojej półce czekała około 10 lat, aż w końcu ją przeczytam. Sięgnęłam po nią tylko i wyłącznie dlatego, że wybraliście mi ją w głosowaniu, które zorganizowałam na Instagramie. Gdyby nie, pewnie czekałaby kolejne dziesięć lat na swoją kolej. To historia strasznie smutna, miejscami wręcz dołująca. Opowiada o losach dziewczynki, która trafiła do domu uciech i była prostytutką przez większość swojego życia. Autorka maluje nam obraz Chin, który jest ciężki (a może nawet wręcz niemożliwy) do zaakceptowania. Dziecięca prostytucja, znęcanie się nie tylko nad dziewczynkami, ale także nad zwierzętami domowymi. Ciężko było czytać tę książkę w grudniu, gdzie czytelnik marzy o czymś lekkim i przyjemnym. Pierwsza część historii Xiang Xiang niesamowicie mnie wciągnęła. Druga już niekoniecznie. Mam wrażenie, że autorka miejscami zbyt odchodziła od głównego tematu a wątek poszukiwanej matki wychodził mi już bokami. Ileż można wciąż wałkować to samo? "Pawilon Kwiatu Brzoskwini" to wymagająca skupienia cegła licząca ponad 500 stron. Uważam, że mimo wszystko warto było ją w końcu przeczytać. Dostarczyła mi mnóstwa emocji, zaznaczyłam w niej sporo cytatów od których dostawałam gęsiej skórki. Historia była straszna, nie ma co tu dużo mówić. Nie jest to zatem pozycja dla każdego. Ci bardziej wrażliwi mogą mieć problem z jej czytaniem. Opisy są często bardzo obrazowe i szczegółowe przez co wzbudzają złość, rozżalenie, ale też strach przed tym, co wydarzy się na dalszych kartach książki. Czytacie na własną odpowiedzialność.
Kinga - awatar Kinga
oceniła na64 lata temu
Ulica tysiąca kwiatów Gail Tsukiyama
Ulica tysiąca kwiatów
Gail Tsukiyama
Powtórnie przeczytałam "Ulicę tysiąca kwiatów" i tym razem odebrałam ją inaczej, głębiej. Książka opisuje dzieje rodziny mieszkającej w Tokio w latach 1939-1966. Dwóch chłopców Hiroshi i Kenji, jest wychowywanych przez dziadków. Starszy marzy, by zostać mistrzem sumo, a młodszy fascynuje się tworzeniem masek do teatru Noh. Rodzina przeżywa wojnę i czas odradzającej się nowej Japonii. Wojna, to nie heroizm, a głód, strach o najbliższych i poczucie odczłowieczenia i strasznie brzmią słowa, że pojadę do Hiroszimy, aby tam w spokoju czekać na koniec wojny. Autorka opisuje fakty mało znane mieszkańcom Europy. Pięknie opisane są tradycje, stroje i szczegóły dnia codziennego. Czytelnik poznaje życie zawodników sumo i historie związane z tradycyjnym teatrem japońskim. Książka jest "bardzo japońska". Ja lubię takie klimaty. Polecam
Emma - awatar Emma
oceniła na101 miesiąc temu
Złota Ryba José Frèches
Złota Ryba
José Frèches
"Żeby mieć pełną świadomość , trzeba najpierw być zdolnym do myślenia, a to oznacza, że trzeba być najedzonym do syta i wypoczętym, a potem mieć czas na zastanowienie się, na wyrobienie sobie własnego poglądu, na obserwację tego, co się wokół dzieje, i choć na chwilę oderwać się od zwykłych problemów. Strach połączony z głodem wystarczy, żeby zmusić do posłuszeństwa tych ludzi, znękanych szukaniem środków do przeżycia. Było ich jednakże znacznie więcej niż tych, którzy ich uciskali. Gdyby tylko potrafili się zorganizować, samą swą masą dokonali by reszty. Lud nie był świadomy swej siły, a państwo drwiło sobie z niego, każąc mu wierzyć, że go chroni! Może właśnie w tym tkwi sekret okrutnej tyrani?" Strona 114.
Anezka - awatar Anezka
oceniła na610 lat temu
Dysonans Ewa Stachniak
Dysonans
Ewa Stachniak
Miłość romantyczna, nieudany zryw narodowy, Wielka Emigracja, Mickiewicz, Słowacki, Krasiński, Chopin, to tylko niektóre hasła związane z epoką literacką — romantyzmem. Dla nielicznych jest to epoka wspaniała, dla wielu zaś niezrozumiała. Myślę tu przede wszystkim o uczniach, którzy muszą zmierzyć się z "Panem Tadeuszem", "Dziadami", "Konradem Wallenrodem", "Kordianem", "Nie-boską komedią" i wieloma innymi dziełami polskich romantyków. Do napisania "Dysonansu" zainspirowały Ewę Stachniak wydane w 1975 roku "Listy do Delfiny Potockiej". I o ile pomysł był rewelacyjny, o tyle z wykonaniem trochę gorzej. Byłam pod urokiem "Ogrodu Afrodyty" tejże autorki, jednak "Dysonans" nie do końca spełnił moje oczekiwania i tak naprawdę ciężko jest mi określić, dlaczego? Niewątpliwie powieść jest świetnie napisana i dobrze oddaje ducha epoki. Jej bohaterami są ludzie zagubieni, nie tylko ze względu na historię Polski, ale również zagubieni w swoich uczuciach. Autorka nakreśliła bardzo wyraziste portrety psychologiczne postaci pierwszoplanowych oraz epizodycznych. Obok Zygmunta Krasińskiego, Delfiny Potockiej i Elizy Branickiej poznajemy, chociażby tylko z rozmów toczących się pomiędzy bohaterami, szereg kluczowych postaci tamtych czasów, między innymi Chopina, Mickiewicza, Towiańskiego, Słowackiego, Delaroche. Bardzo dobrze odzwierciedlone zostało tło społeczno-obyczajowe i polityczne. Plastyczne opisy sprawiają, że ma się wrażenie uczestniczenia w przedstawianych zdarzeniach. A ze względu na specyfikę epoki lektura nie należy do najłatwiejszych. Tytułowy dysonans, to rozdźwięk pomiędzy miłością romantyczną a miłością rzeczywistą. Dla poety przesiąkniętego ideałami epoki, wyobrażenie miłości jest najważniejsze; Delfina jest jego muzą, natchnieniem, idealizuje ją; Eliza należy do codzienności, do świata, który nie jest ważny dla romantyka. Zygmunt, to taki "czarny charakter" powieści. To on, pomimo tego, że ma rodzinę: żonę, syna, kolejne dziecko w drodze, wpada na "genialny" pomysł swoistego trójkąta. Proponuje, żeby we trójkę zamieszkali w Nicei w dwóch sąsiadujących willach. Dodatkowo uważa, że jeżeli żona będzie mówiła o Delfinie, jako o swojej przyjaciółce będzie mógł bezkarnie spotykać się z kochanką. Kobiety Krasińskiego też nie należą do świętych. Była pani Potocka, mimo początkowemu zerwaniu znajomości z Zygmuntem, zgadza się na zaproponowany przez niego układ; nie widzi w nim nic niestosownego. Branicka również zgadza się na fanaberie męża, ponadto o drugiej ciąży powiadamia go dwa miesiące przed planowanym rozwiązaniem. Jak już wspominałam, "Dysonans" nie przypadł mi do gustu, ale jestem pod wrażeniem "Ogrodu Afrodyty", dlatego nie jest to moje ostatnie spotkanie z twórczością Ewy Stachniak.
Monika - awatar Monika
oceniła na610 lat temu
Peonia Pearl S. Buck
Peonia
Pearl S. Buck
Autorka, córka amerykańskich misjonarzy, wychowała się w Chinach, laureatka Nagrody Nobla w 1938 r. Fabuła książki jest opisana przez redakcję LC. Rodzina żydowska w XIX wiecznych ... Chinach !!! Czy może się to dobrze skończyć ??? Jak przeczytasz to się dowiesz. POLECAM !!!
ando - awatar ando
ocenił na88 dni temu
Motyl na wietrze Rei Kimura
Motyl na wietrze
Rei Kimura
Na stronę Lubimyczytac weszłam jeszcze w trakcie czytania książki zauroczona historią Okichi i jakież było moje zdumienie, kiedy zobaczyłam tak niską ocenę tej pozycji. Lubię ten powolny, delikatny, eteryczny świat kultury azjatyckiej. To książki wymagające skupienia, cierpliwości, dużo w nich przemyśleń, porównań oraz duchowości. To nie są książki dla każdego, może stąd ta rozbieżność ocen. Mnie ta pozycja poruszyła i wciągnęła. Czułam niesprawiedliwość życia w Japonii jako dziewczynka, która nie może decydować o własnym losie. Która robi co każe jej ojciec, a i tak jest za to odrzucona przez wszystkich. Byłam poruszona wiernością ukochanego Okichi. Opisy sprawiały, że czułam się jakbym była tam z główną bohaterką. Czułam piach pod palcami stóp i tajfun nad głową, słyszałam dźwięki fal oraz lekko szarpanych strun...
Magda - awatar Magda
oceniła na78 miesięcy temu
Miłość w pięciu smakach Ann Mah
Miłość w pięciu smakach
Ann Mah
Amerykanka chińskiego pochodzenia, bardziej z przypadku niż z wyboru, wyjeżdża do Chin, gdzie kilka lat wcześniej przeprowadziła się jej siostra. Zaczyna pracę w niszowym czasopiśmie, w którym prowadzi rubrykę kulinarną, a konkretnie pisze recenzje dań podawanych w różnych lokalach gastronomicznych. Wspólnie spędzony czas z siostrą staje się pretekstem do wyjaśnienia niedomówień i tajemnic z dzieciństwa i lat młodzieńczych. Powieść czyta się bardzo szybko. Nie jest ona wybitna, ale nie powoduje też odruchu pt:."Wyrzucę i nie wrócę".
Monika - awatar Monika
oceniła na67 lat temu
Amerykańska gejsza Lea Jacobson
Amerykańska gejsza
Lea Jacobson
Tytuł może mylić, „Amerykańska gejsza” Lei Jacobson to nie opowieść o delikatnej sztuce japońskich gejsz, lecz o czymś znacznie bardziej surowym i cielesnym. Autorka i jednocześnie bohaterka, pracuje jako hostessa w tokijskich klubach, gdzie głównym zadaniem jest uwodzenie klientów w grze bez dotyku, lecz pełnej napięcia. Chodzi o sprzedaż iluzji bliskości. Choć profesja i realia są nietypowe, nie w tym tkwi siła tej książki. Lea to dziewczyna zagubiona, wewnętrznie rozdarta, nieidealna, a przez to bardzo prawdziwa. Jej historia to raczej opowieść o kobiecej samotności, pragnieniu miłości, upadkach i próbach odnalezienia siebie w obcym świecie. Jacobson kreśli także socjologiczny portret Japonii, ukazując jej rytuały, chłód i milczące kody zachowań widziane oczami kobiety wychowanej w amerykańskiej kulturze otwartości. Dla europejskiego czytelnika ta konfrontacja może być równie fascynująca co dla niej samej. Pomimo nieadekwatnego tytułu, książka wciąga swoją autentycznością. Jest mroczna, szczera, bez upiększeń, ale i bez moralizowania. Opowiada nie o gejszy, lecz o kobiecie i to wystarcza.
Gdybym-wiedziała - awatar Gdybym-wiedziała
oceniła na78 miesięcy temu

Cytaty z książki Imperium Łez I: Wojna opiumowa

Więcej
José Frèches Imperium Łez I: Wojna opiumowa Zobacz więcej
José Frèches Imperium Łez I: Wojna opiumowa Zobacz więcej
José Frèches Imperium Łez I: Wojna opiumowa Zobacz więcej
Więcej