Różaniec

Wspaniała. Skromny kardynał o wielkim sercu . W dodatku z jego relacji dowiadujemy sie o wielu faktach z codziennego życia papieża Franciszka . Obaj niesamowici. Dla mnie taki powinien byc kosciół, powinnismy wiecej robic , działać niz tylko gadać. Jestem dumna , że polski kapłan był jałmuznikiem papieża i zrobil tyle dobrego dla innych ludzi.

Ojciec nie w formie! Czym jest spowiedź? Skąd się wzięła? Co nam daje? Dlaczego jest potrzebna? Nie prościej po prostu powiedzieć na spowiedzi powszechnej, co się dzieje złego w naszym życiu? Po co opowiadać obcemu księdzu? A co będzie, jeśli on to potem wykorzysta, aby nas szantażować? Dlaczego potem na kazaniu słyszę swoje grzechy? Po co mi to? Nie lepiej odpuścić i spowiadać się raz w roku, skoro tak jest w Katechizmie Kościoła Katolickiego? Nie wezmą mnie za dewotkę, jeśli robię to co tydzień? Co to są pierwsze piątki i skąd się wzięły? Nie interesuje Was to? Ta książka jest nieco gorsza od poprzednich części. Może przesyt, a może temat trudny, ale zdecydowanie gorzej się czyta. Istnieją święci, którzy oddali życie za tajemnice spowiedzi. Jak jednak to pogodzić z kapłanami, którzy są niegodni do posługi? Ojciec próbuje na to odpowiedzieć, ale jego tok rozumowania nie porywa. Mam wrażenie, że trochę zamiata pod dywan, a to jednak zupełnie nie pasuje mi do jego osobowości... To my sami decydujemy, jaki ludźmi chcemy być, a w tym wszystkim po środku znajdują się słowa. Wypowiedziane grzechy kreują rzeczywistość. To w umyśle rozstrzyga się w jakim kierunku zmierzamy. Są falą, która porywa wszystko. To wszystko dzieje się w naszej głowie. Skoro tak, to jak można nie grzeszyć? Przecież to naturalna kolej rzeczy... Od czego zacząć taką pracę nad sobą? Jak wygrać walkę we własnym umyśle? To tutaj wygrywamy lub przegrywamy walkę o nasze życie. Z czego składa się spowiedź? Dlaczego warto wypełniać wszystkie pięć warunków? Dlaczego spowiedź w trakcie Mszy Świętej to niekoniecznie dobry pomysł? Co z osobami, które nie wypełnią pokuty? Czy wszystkie grzechy może odpuścić jeden ksiądz? A może istnieją takie, które powinien odpuścić papież lub biskup? Jakie to grzechy? Co z łaską Bożą? Czy są grzechy, których nie da się wybaczyć? Recenzja w formie pytań, gdyż książka bazuje właśnie na tych pytaniach. Taka przemiana dzięki tej książce jest możliwa. Może kogoś zachęci do spowiedzi, ale takiej prawdziwej...

Jak samego Ojca Szustaka uwielbiam, a jego wstawaki oglądam codziennie od kilku lat, tak forma pisana jakoś nie przypadła mi do gustu. Oczywiście w książce zawarte są bardzo wartościowe treści, tylko ja ewidentnie kaznia wolę słuchać, aniżeli czytać😄 6/10.

W tej ksiażce przygladamy się postaci jaka była Maryja, Matka Jezusa. Autor fenomenalnie, krok po kroku analizuje dziewięć kluczowych momentów jej życia opierajac się na Ewangelii. Nie często wystawiam aż tyle gwiazdek w opinii ale ta ksiażka na nie po prostu zasługuje. Przyczyniła się do pogłębienia mojej wiary a także zachęciła do chwili refleksji. Jedna z tych ksiażek, do których wraca się z uśmiechem na twarzy.

Bardzo wnikliwy i łatwy w odbiorze zbiór medytacji autorstwa ks. Grzegorza Rysia ukazujący tekstowo obraz "Ecce Homo". Ten obraz "oto Człowiek" namalował św. Brat Albert. Biskup Ryś umie zaciekawić czytelnika swoimi głębokimi przemyśleniami na temat tego dzieła z punktu widzenia Biblii, teologii, symboliki i sztuki chrześcijańskiej. Ma dar wyjaśniania zawiłych spraw w sposób prosty i konkretny. W swoim życiu jak na razie raz widziałem ten obraz w Sanktuarium Ecce Homo Świętego Brata Alberta w Krakowie. Książka ta pomogła mi lepiej poznać nie tylko wizerunek malarski ale co ważniejsze osobę Jezusa Chrystusa w świetle tekstów biblijnych i życiowych wyborów św. Brata Alberta. Zapraszam na mojego bloga. https://christophorusartifex.blogspot.com/2015/04/ecce-homo.html

Mało znana ale mistrzowska książka napisana przez kard. Roberta Saraha, współpracownika Benedykta XVI, gorącego orędownika prawdy Ewangelii. Przygląda się dzisiejszym czasom widzi jak bardzo zaczyna się oddalać od chrześcijańskich reguł moralności i tym jak nadawało ton jego ewolucji. W swoich tezach jest czasem ostry i bezkompromisowy. Nie chce aby człowiek był zredukowany do konsumenta i zadowalał się byle jakim życiem, którego treść wypełnia posiadanie i używanie rzeczy. Chce byśmy przeznaczali czas na refleksję, przekraczali samych siebie, i odnajdywali sensy, które świat zdążył już przykurzyć. Wiara ma być zaraźliwa, jeśli więc moje osobiste świadectwo nie zaraża innych, to znaczy że wiara straciła swój smak i jestem co najwyżej informatorem o boskości, a nie jej nośnikiem. Mamy być mocno osiadli w świeci do innych podchodząc i patrząc oczyma Boga. Muszę też pochwalić współautor książki – Nicolasa Diata, którego krótkie i celne pytania wywołują bardzo długie odpowiedzi, które nie są nigdy przerywane. Niewiele trzeba by stworzyć naprawdę dobry wywiad.

Niestety połowa objętości książki (cześć IV) to przedruk innej książki autorów, łącznie z przekopiowanym wstępem o. Kloczowskiego. Niezauwazylem jakichkolwiek adnotacji informujących o tym fakcie. https://lubimyczytac.pl/ksiazka/57683/uwierzcie-w-koniec-swiata-wspolczesne-proroctwo-o-powtornym-przyjsciu-chrystusa Bardzo mnie to rozczarowalo, ponieważ nazywając rzecz po imieniu czytelnik ma do czynienia z autoplagiatem... Treść poza skopiowana w calosci treścią książki sprzed 10 lat oceniam na mocne 9/10.

Piękna, wrażliwa i mądra rozmowa z ojcem Markiem. Wiele słów w tej książkę możnaby wziąć sobie do serca. Opowiada o wspólnocie, o ludziach, którzy jadą tam bo być może są zagubieni, szukają dobra i chcą się nim dzielić z innymi. Myślę, że warto przeczytać, a jeszcze bardziej warto byłoby przeżyć takie spotkanie w Taize na żywo.

To były prawdziwe rekolekcje, choć nie przeżywane w czasie Wielkiego Postu kiedy były wygłaszane, a później spisane. Kardynał Ryś opowiada o trzech fundamentach na jakich powinno być oparte życie chrześcijanina: modlitwa, post i jałmużna. Wszystko zaczyna się od modlitwy, która jest drogą, na której nie wiadomo co może się wydarzyć; uczy nas, że zaczynam się modlić,  kiedy tracę czas dla Boga, a niekiedy najlepszą modlitwą będzie ta niewysłuchana.  Miarą postu nie będzie to ile schudłem, ale jak bardzo postąpiłem w pokorze, a chrześcijaństwo nie jest wiarą herosów, ale ludzi, którzy odkryli swoją słabość i zanieśli ją do Boga, bo On mógł ją przemienić. Kardynał Ryś ma niesamowitą zdolność obserwacji i szukania w Słowie Bożym sensu dla naszego życia. Wie, że jeśli Bóg nam nie wystarczy, to już nic nas nie zaspokoi. Ma świadomość, że lekarstwem na chciwość człowieka jest danie drugiemu człowiekowi, z radością i pokorą; a udawana jałmużna polega na tym, że daję ją samemu sobie, co znaczy, że dając chcę by inni to widzieli i mnie za to chwalili. Wszystko to po to byśmy odkrywali sens naszego życia, niezależnie jakie wyznajemy wartości, a gubiąc się szybko odnajdywali, bo najgorszą rzeczą jest się zgubić i nawet nie wiedzieć, że się zgubiło. 

Cieszę się, że odkryłam abp. F. Sheena. Książka podnosi na duchu, koi zszargane nerwy i daje do myślenia. Zapisuję kilka cytatów, które chciałabym sobie po prostu zachować. "Boimy się śmierci przede wszystkim dlatego, że nie jesteśmy do niej przygotowani. Większość z nas umiera tylko raz, a powinniśmy umierać tysiąc razy - owszem: powinniśmy umierać co dnia. Śmierć jest straszna dla tych, którzy umierają, dopiero kiedy umierają, piękna natomiast dla tych, którzy umierają, zanim umrą." "Nie ma bowiem innego sposobu, by osiągnąć formę wyższą, jak tylko śmierć dla formy niższej; nie można się radować istnieniem w Chrystusie, jeśli się nie zostanie wyzwolonym z dawnego Adama. Do tych, którzy prowadzą życie umartwień w Panu, śmierć nigy nie przychodzi jak złodziej w nocy, lecz oni ją zaskakują. Umieramy co dnia, by ćwiczyć się w umieraniu, a później dobrze umrzeć." "Dlaczego dusza idzie do piekła? Przyczyna jest ostatecznie jedna: dusza nie chce kochać. Nie trafia się do piekła po prostu za łamanie przykazań, bo dlaczego złamanie przykazania miałoby zasługiwać na piekło? Bóg zabrania kłamstw, zabójstw, nieuczciwości, cudzołóstwa nie dla własnej rozrywki, ale dlatego, że takie postępowanie nam szkodzi. To nie są arbitralne zakazy. Ich pogwałcenie jest sygnałem naszego sprzeciwu wobec miłości. Boże przykazania są jak instrukcje załączone do urządzenia - jeśli się do nich nie stosujemy, urządzenie nie przyniesie pożytku. A skoro jesteśmy nieszczęśliwi, nie stosując się do instrukcji danych nam przez Kogoś, kto nas kocha, dlaczego zarzucamy Bogu okrucieństwo? Piekło nie jest jakąś usterką Bożej miłości. Jest stanem tych, którzy nie chcą tej miłości Boga - przyjąć". "Niebo jest wspólnotą, piekło - samotnością". "Potępieni chcą piekła nie dlatego, że męka sprawia im przyjemność, ale dlatego, że nie chcą Boga. Potrzebują Go, ale Go nie chcą." "Piekło jest wiekuistym samobójstwem z nienawiści do miłości. Jest nienawiścią do Boga, którego się kocha". "Kiedy profesor atakuje moralność i kpi z religii wobec uczniów, można być niemal pewnym, że ów człowiek prowadzi niemoralne życie. Dobroć jest dla takich ludzi niewygodna: woleliby,żeby wszyscy byli podobni do nich, bo wtedy nikt nie mógłby niepokoić ich sumienia. Bunt przeciwko dobroci i prawdzie to podstawowa przyczyna prześladowania i wyszydzania wiary" "Kiedy ludzie tracą wiarę w Boga, stają się samolubni, niemoralni i okrutni. A w ogólnoświatowej skali: kiedy słabnie religijność, wzmaga się tyrania; kiedy przestajemy wierzyc w Stwórcę, tracimy wiarę w ludzkość. Tam, skąd wypędza się Boga, poniża się człowieka." "Nie powinniśmy myśleć, że Bóg jest dla nas dobry, bo mamy sporo na koncie. Opatrzność to nie bank kredytowy. Świętość polega na uznaniu, że wszystko, co nas spotyka, jest wolą Boga, a nawet na dziękowaniu Mu za wszystko. " "Zniechęcenie jest formą pychy; smutek często wynika z naszego egoizmu. Kiedy pragniemy tego, czego pragnie Bóg - cokolwiek to jest - nasze życzenia zawsze się spełniają. Kiedy natomiast pragniemy czegoś innego, nie jesteśmy szczęśliwi, dopóki tego nie otrzymamy, a kiedy otrzymujemy, przestajemy się tym cieszyć. To właśnie jest przyczyną naszych huśtawek nastrojów". "Skoncentrujemy się na czymś innym niż my sami. Pragnijmy tego, czego pragnie Bóg, a naszej radości nikt nam nie odbierze". "Tych, którzy nas lubią, możemy jedynie lubić, ale tych którzy nas nie lubią , możemy kochać. Zdołamy przejść przez życie, odwzajemniając przyjazne uczucia bez miłości do Boga, ale bez tej miłości nie zdołąmy kochać tych, którzy nas nienawidzą." "Nieraz uważamy coś za nowoczesne, ponieważ nie umiemy rozpoznać tego, co dawne. Mnóstwo tzw. nowatorskich idei to w rzeczywistości stare błędy, którym nadano nowe nazwy. Przeszłości zawdzięczamy dużo więcej, niż na ogół przypuszczamy."

Wywiad - rzeka przeprowadzony z współczesnym doktorem teologii ks. Grzegorzem Strzelczykiem tak wciąga w swój nurt, że nie sposób przerwać czytania. Autor jak zwykle nie zawodzi i językiem w pełni zrozumiałym wyjaśnia trudne zagadnienia teologiczne. Moim zdaniem jedna z publikacji "must have" każdego, kto pragnie zgłębić sens swej wiary i nie pozostawać na poziomie powtarzanych czasem bezrefleksyjnych praktyk religijnych. Wzrastając w otoczeniu chrześcijańskim wielu traktowało je z taką oczywistością jak powietrze, którym się oddycha, bez zastanawiania się nad nim. Ks. Strzelczyk świetnie sprawdza się w roli przewodnika po tychże niezgłębionych labityntach.

Fascynujące jest to, jak z matematyczna precyzją można odczytywać teksty Pisma Świętego - i jak wszystkie elementy układają się w logiczną całość. Autorka dostrzega poziomy interpretacji tekstów, które nigdy nie przyszłyby mi do głowy. Podziwiam Jej wnikliwość i umiejętność opisania żywym językiem tak trudnych tematów. Jednak to opracowanie nie wyczerpuje interpretacji, do czego zresztą Autorka nigdy nie aspirowała, i dla mnie postać Jezusa, jaką poznałam u Amesa ("Oczami Jezusa") jest "bardziej prawdziwa", a nie do końca pokrywa się z tym, jak opisuje Go autorka. To nie jest zarzut. Wielkie dzięki za odkrywanie nowych, głębszych poziomów rozumienia Słowa Bożego.

Wstań! Albo będziesz święty, albo będziesz nikim Jaka jest najlepsza definicja małżeństwa: wspólnota dwojga ludzi co chwilę sobie przebaczających. Mądra myśl od księdza Pawlukiewicza, takich w tej książce jest zdecydowanie więcej. Wszystkie mają jedną wspólną cechę: są naprawdę proste w zrozumieniu i nie zawsze łatwe w zastosowaniu. Może więc dlatego wiele osób wykłada się na chrześcijaństwie. Może chcieliby kochać Jezusa i żyć Bogiem, ale nie dając wiele od siebie. Bo przecież spotykając Boga, który jest Miłością nie można być już takim samym jakim się jest. Decyzja, potrzebujemy decyzji. Bo jesteśmy nie tym co czujemy ale co tak na dobrą sprawę wybieramy. Książka niezwykle prosta, miejscami banalna, ale przy całym skomplikowaniu życia chodzi by ciągle te proste prawdy sobie przypominać.

Wiele mądrości o wierze i podstawach wiary jest w tej książce. Są też wątki autobiograficzne kardynała Sarah. Wiele cytatów dotyczących modlitwy gdzieś mnie poruszyło, bo również dostrzegam jej istotę i wagę w życiu religijnym. Ogólnie książki kardynała Roberta Sarah są odkryciem dla mnie w tym roku. Mam jeszcze dwie jego inne książki do przeczytania. Może uda się w tym roku jeszcze przeczytać.

Publikacja łączy w sobie elementy wiary i psychologii. Jak przestać być egocentrykiem, gdzie jest właściwe miejsce dla naszego ego, jak budować i rozwijać relację z Bogiem, czym jest biała i czarna łaska, dlaczego ludzie to jedyne istoty, które są w stanie "przekroczyć siebie", jak uświęcać każdą chwilę naszego życia i o co chodzi w poemacie "Chart gończy niebios". Znakomita książka. Jak zawsze w przypadku arcybiskupa Fultona Sheena.

Arcybiskupa Rysia bardzo szanuje za organizację Światowych Dni Młodzieży oraz za to że przyszedł swoim autorytetem wesprzec Łódź. Można powiedzieć że zamienił się miejscem ze strasznie radykalnym kapłanem z korzyścią dla Łodzi to pewne. Co do książki to przynosi ona wiele informacji na temat różnych wspólnot w łonie kościoła,. Oprócz doświadczeń Grzegorza Rysia jako kapłana krakowskiego zawiera także bardzo ciekawe świadectwa dwóch małżeństw działających we wspólnotach katolickich.

Przepiękna książka o relacjach między kobietami. Podejście dwóch sióstr, (które są nie tylko siostrami ze zgromadzenia, ale też rodzonymi) pozwala spojrzeć na opowieść o Rut z dwóch perspektyw. Dostajemy zarys historyczny i informacje, które pozwalają zrozumieć panujące ówcześnie zasady oraz interpretację duchową i nauczanie na podstawie relacji Rut i Noemi. Doskonała lektura dla kobiet, które zmagają się z problemami w relacjach z innymi kobietami w swoim życiu.

Jak bardzo potrzebne są takie książki, która w zupełnym spokoju pokarzą co naprawdę w naszym życiu jest ważne i jak go prowadzić by dało ono owoc (a nie tylko minimalizowało straty w nas i innych ludziach). Rozmawia o. Adam Szustak i Robert „Litza” Friedrich o prawdzie, zazdrości, depresji, życiowych szansach, nawróceniu, woli Bożej, o prośbach niewysłuchanych i kryzysach wiary. Rozmawiając słuchając się nawzajem a nie tylko będąc skupionymi na własnych przemyśleniach i przekonaniach. Dzielą się swoim doświadczeniem, przeżyciami. Opowiadają o tym co w ich życiu wartościowe, ale także o tym gdzie nie dają rady i zawalają. Są niezwykle szczerzy, a przez to wiarygodni. Starają się budować swoje życie na prawdzie o sobie, a nie tworzyć tylko piękne obrazy siebie, które inni mają podziwiać i adorować, bo mają świadomość, że żądna relacja nie wyjdzie. Polecam lekturę.

Komentarz do Pisma Świętego jest tym, bez czego nie wyobrażam sobie mojej półki z książkami. I wcale nie jest tak, że brakowało na niej takiego tytułu. Owszem, zanim zacząłem zakupy serii, do której należy ta konkretna książka, miałem w swojej biblioteczce inne komentarze. Ale miały już swoje lata. Z biblistyką jest jak z każdą inną dziedziną. Rozwija się. Nie można więc zatrzymywać się na pewnym etapie, bo prowadzi to do systematycznego pozostawania w tyle za resztą. Tak było trochę z moimi komentarzami. Są dobre, ale mają swoje lata. Stało się więc tak, że zauważyłem gdzieś reklamę tej serii i postanowiłem sobie, że będę sukcesywnie kupować kolejne tomy, żeby zaktualizować swoją biblioteczkę. Z komentarzami jest tak, że zazwyczaj sięga się po nie wtedy, kiedy przygotowuje się kazanie (mówię o sobie). Rzadko kiedy czyta się je w całości. Zresztą rzadko kiedy (oceniam na postawie moich doświadczeń) są przygotowane z takim założeniem, że ktoś przeczyta dany komentarz "od deski do deski". Poza tym, wcale nierzadko pojawia się w nich bardzo hermetyczny język, który zniechęca do czytania dłuższych fragmentów. Z tym komentarzem jest inaczej. Jest napisany bardzo przystępnym językiem, który sprawia, że ten konkretny komentarz jest "przyjazny dla użytkownika". Nie wydaje się być pisany z myślą o specyficznej grupie ludzi jaką są księża czy teologowie. Jest napisany "dla każdego". I to moim zdaniem jest jego największa wartość. Dlaczego w ogóle postanowiłem przeczytać ten komentarz? W końcu - jak napisałem wcześniej - większość z nich nie nadaje się do tego za bardzo. Z uczciwości wobec tych, którzy słuchają moich homilii. Chciałem przestrzec się przed zbytnim pokładaniem zaufania w swoją wiedzę i w swoje własne interpretacje. To ostanie było dla mnie szczególnie ważne, bo mam wrażenie, że to szczególna plaga dzisiejszych czasów. Każdy interpretuje Pismo Święte tak, jak mu się podoba. Nierzadko w ogóle nie przejmując się zasadami, nauką Kościoła i całym bagażem dokonań nauk biblijnych w tym zakresie. Nierzadko więc dziś dochodzi do tego, że przychodzi mi stanąć wobec "proroka", który ignorując to wszystko stwierdza coś w rodzaju: "Nikt przede mną nie rozumiał tego dobrze, dopiero ja wam powiem jak to ma być." I co z takim począć? Ten komentarz polecam nie tylko księżom. Polecam go każdemu, kto chce lepiej rozumieć Słowo Boże. Członkom Kręgów Biblijnych, lektorom, liderom grup modlitewnych... I na koniec jeszcze jedno. Coś co mnie zachwyciło. Na samym końcu znajduje się jedna strona, która może być bezcenna, a która zawiera propozycje lektur. Złoto!!!

Wybaczenie drugiej osobie, szczególnie w przypadku znacznej krzywdy, bywa heroicznym czynem. Ludzie często nie chcą wybaczyć, bo to tak, jakby nagrodzić winowajcę za zło, jakiego się wobec nas dopuścił. Jest to jednak błędne myślenie, ponieważ tak naprawdę wybaczenie jest nagrodą dla nas samych. Uwalniamy się od nienawiści, żalu i cierpienia, które swym ciężarem wgniatają nas w ziemię, a odzyskujemy na nowo radość, spokój w sercu i czyste sumienie. Trzeba wiedzieć, że przebaczenie komuś jest podjętą decyzją, aktem woli, nie zaś tym co czujemy. Mogę przez długi czas nosić w sercu (chociaż tego nie chcę) gniew, żal, cierpienie, poczucie krzywdy – potrzeba tu czasu na uzdrowienie – ale decyduję się darować komuś przewinienie, wyrzec się urazy, zemsty, nienawiści. Warto też powstrzymać się od osądu i potępiania, gdyż często osoba, która nas skrzywdziła, wcześniej została mocniej skrzywdzona przez kogoś innego. Książka porusza szeroko nie tylko temat przebaczenia, ale mówi również o tym jak Pan Bóg różnymi drogami prowadzi ludzi. I choćby ścieżka ta była wyjątkowo trudna, On zawsze jest obok, zawsze się troszczy i ma wszystko pod kontrolą. W dodatku z największej tragedii jaka nas w życiu spotkała czy też z największego zła jakiego sami się dopuściliśmy, potrafi wyprowadzić największe dobro. Zobaczyć to wszystko możemy na przykładzie Józefa i Dawida, znanych ze Starego Testamentu. Nie brakuje też jednak współczesnych historii, które warto przeczytać. Oprócz tego znajdziemy w książce liczne porady, wskazówki i piękne modlitwy dotyczące przebaczenia, które wytłumaczą i pomogą każdemu. Całość kończą „świadectwa osób uzdrowionych na Mszach Świętych z modlitwą o uzdrowienie”, których jak dla mnie mogłoby nie być w tej książce.