Operacja Dzień Wskrzeszenia

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Świetna powieść, co tu dużo mówić. Autor świetnie wykorzystał motyw podróży w czasie. Fabuła ciekawa, zajmująca. Nie codzienna książka którą będę bardzo miło wspominał!

Świetna powieść, co tu dużo mówić. Autor świetnie wykorzystał motyw podróży w czasie. Fabuła ciekawa, zajmująca. Nie codzienna książka którą będę bardzo miło wspominał!

Bardzo podobny styl i tematyka jak Oko Jelenia tylko miej rozbudowany.

Bardzo podobny styl i tematyka jak Oko Jelenia tylko miej rozbudowany.

Wahałam się między 6 a 7, ale w końcu dałam 7. Książka mi się podobała chociaż momentami zdawało mi się, że pojawia się trochę nielogiczności. Fabuła jest bardzo ciekawa. Jedyny problem miałam z bohaterami, którzy zostali przedstawieni dość enigmatycznie i pospiesznie, przez co nie miałam szansy ich polubić w takim stopniu na jaki myślę, że zasługiwali.

Ogólnie książkę oceniam pozytywnie :)

Wahałam się między 6 a 7, ale w końcu dałam 7. Książka mi się podobała chociaż momentami zdawało mi się, że pojawia się trochę nielogiczności. Fabuła jest bardzo ciekawa. Jedyny problem miałam z bohaterami, którzy zostali przedstawieni dość enigmatycznie i pospiesznie, przez co nie miałam szansy ich polubić w takim stopniu na jaki myślę, że zasługiwali.

Ogólnie książkę...

Całkiem ok. Andrzej Pilipiuk zdecydowanie bardziej sprawdza się w krótkiej formie typu opowiadania niż w powieściach. Książka raczej dla młodzieży.

Całkiem ok. Andrzej Pilipiuk zdecydowanie bardziej sprawdza się w krótkiej formie typu opowiadania niż w powieściach. Książka raczej dla młodzieży.

Wybitne dzieło! Bardzo ciekawa historia, zaczyna się z przytupem. Mamy wojnę atomową, mamy podróże w czasie. Bohaterowie przypadli mi do gustu, realia historyczne są bardzo dobrze odwzorowane, dzięki czemu jeszcze lepiej wciąga nas to w świat książki. No i o dziwo zakończenie trzyma poziom! Zdecydowanie polecam!

Wybitne dzieło! Bardzo ciekawa historia, zaczyna się z przytupem. Mamy wojnę atomową, mamy podróże w czasie. Bohaterowie przypadli mi do gustu, realia historyczne są bardzo dobrze odwzorowane, dzięki czemu jeszcze lepiej wciąga nas to w świat książki. No i o dziwo zakończenie trzyma poziom! Zdecydowanie polecam!

A. Pilipiuk znalazł przepis, jak sprawić, by czytelnik książki nie usnął, a przeczytał książkę w 1 noc! Zaskakująca, momentami zapiera dech w piersiach. A wszystko toczy się wokół misji mających na celu przywrócenie rzeczywistości sprzed zagłady ludzkości. Nie każdemu się spodoba - główni bohaterowie to młodzi ludzie, a świat opisany jest z ich punktu widzenia. Czy naiwna? Może. Ale jedno jest niezaprzeczalne - pozycja obowiązkowa dla fanów Polskiej Fantastyki.

A. Pilipiuk znalazł przepis, jak sprawić, by czytelnik książki nie usnął, a przeczytał książkę w 1 noc! Zaskakująca, momentami zapiera dech w piersiach. A wszystko toczy się wokół misji mających na celu przywrócenie rzeczywistości sprzed zagłady ludzkości. Nie każdemu się spodoba - główni bohaterowie to młodzi ludzie, a świat opisany jest z ich punktu widzenia. Czy naiwna?...

Mało jest literackich geniuszy, którzy ze swadą opowiadają zajmujące historie od dnia, w którym ledwie nauczą się maczać pióro w inkauście. Dlatego na debiuty zawsze warto spojrzeć przychylniej, z życzliwym uśmiechem i mniejszą dozą krytyki.

No, ale Andrzej Pilipiuk, choć nie należy do szacownego grona noblistów literackich, w chwili pisania „Operacji Dzień Wskrzeszenia” debiutantem także zdecydowanie nie był. Dlaczego więc stworzył dzieło tak naiwne? Mam intuicyjne przekonanie, że słabością autora są formy dłuższe niż jedna trzecia... no, może pół książki, bo opowiadania niemal zawsze oceniam wyżej niż powieści, w których zawsze czegoś mi brakuje.

Z braku laku „Operację...” zaliczyłbym do fantastycznonaukowej literatury młodzieżowej, właśnie ze względu na jej naiwność. Mimo obecności scen kaźni i seksu, są one jednak potraktowane dosyć lajtowo, miejscami wręcz niezbyt wiarygodnie (szczególnie tam, gdzie jedno łączy się z drugim!). A może współczesny nastolatek napisałby je ostrzej? Postaci są nieco papierowe, teoretycznie mają indywidualne rysy, w praktyce jednak zdarzało mi się zerkać kilka linijek wstecz, żeby przypomnieć sobie, kto w danej scenie jest bohaterem, tak podobne są w swoich reakcjach.

Niby mamy tu do czynienia z klasyką SF, która w dodatku w hitchcockowskim duchu rozpoczyna się wojną atomową, a potem napięcie jedynie rośnie, kiedy staranie wybrani przez ocalałą garstkę naukowców bohaterowie za pomocą machiny czasu próbują zapobiec kataklizmowi, który w 2014 roku zmiótł większość ludzkości z powierzchni ziemi. Wydaje się to literackim samograjem, nawet jeśli ogranym, lecz wątki, opisy i sceny zgrzytają i stąd niższa ocena.

By zacząć od plusów, na pewno należy docenić warstwę językową, bo Pilipiuka bardzo przyjemnie się czyta, ale (zawsze jest jakieś ale!) jest to język całkowicie współczesny. Różnice pomiędzy staropolszczyzną z różnych epok a mową A.D. 2014 zaznaczone są stosunkowo delikatnie; u Pilipiuka nasi pradziadowie sprzed wieków nie mają w sobie nic z kwiecistości Kmicica, ale ich wymowa nie przypomina też chropawej prostoty niepiśmiennego chłopa pańszczyźnianego. Oczywiście, nie byłoby większego sensu pisać książki realistycznej, w której bohaterowie nie byliby w stanie się porozumieć z temporalnymi tubylcami, a i czytelnik by przez nią nie przebrnął, razi jednak nieco, gdy pierwszy lepszy chłopek-roztropek wypowiada się tak, jakby skończył co najmniej osiem klas peerelowskiej podstawówki.

Epoki, po których poruszają się bohaterowie, odmalowane są barwnie, szczegółowo i ze smaczkami z codziennego życia, „o których nauczyciele wam nie powiedzą”, w czym odzywa się historyczna wiedza i zacięcie autora. Tu nie ma się do czego przyczepić. Sęk w tym, że podróże w czasie obwarowane są kilkoma ograniczeniami, o których naukowcy wprowadzający bohaterów w całą awanturę kilkukrotnie i z detalami opowiadają. Dziwi zatem niefrasobliwość, z jaką temporalni podróżnicy radośnie buszują w przeszłości, gdy dosłownie chwilę wcześniej przestrzegano ich, by z nikim nie rozmawiać i niczego nie dotykać. W dodatku wysyła się ich objuczonych sprzętem, przygotowanych do spędzenia długiego czasu u celu podróży w oczekiwaniu na sposobność do wypełnienia swojej misji. Nie wiemy również, po co w rzeczach ściśle niezbędnych znajdują się elementy czysto rozrywkowe, które spokojnie mogłyby zostać usunięte z fabuły; zgaduję, że miały wzbogacić tekst o krztynę humoru, lecz jeśli tak, to zadanie to pozostało niewykonane.

Wszystkie te zarzuty nie ujmują „Operacji...” czytalności, książkę pochłonąłem dość szybko i z zainteresowaniem. W dodatku pewne fabularne twisty odrobinę wynagradzają braki. Spodziewałem się jednak prozy nieco dojrzalszej; takiej, do jakiej przywykłem przy opowieściach ze „Światów Pilipiuka”.

Mało jest literackich geniuszy, którzy ze swadą opowiadają zajmujące historie od dnia, w którym ledwie nauczą się maczać pióro w inkauście. Dlatego na debiuty zawsze warto spojrzeć przychylniej, z życzliwym uśmiechem i mniejszą dozą krytyki.

No, ale Andrzej Pilipiuk, choć nie należy do szacownego grona noblistów literackich, w chwili pisania „Operacji Dzień Wskrzeszenia”...

Wybitnie dobra. Lubię tematykę podróży w czasie. Ciekawe zakończenie.

Wybitnie dobra. Lubię tematykę podróży w czasie. Ciekawe zakończenie.

Potencjał okrutnie zmarnowany

Potencjał okrutnie zmarnowany