Gwiazdka z nieba

„Okruch” to poruszająca powieść o miłości, tajemnicach i mierzeniu się z własnymi lękami. Autorka przedstawia historię dwojga ludzi, których życie zmienia się nagle po jednym spotkaniu. Główna bohaterka, Sara, to osoba zamknięta w sobie, zmagająca się ze strachem przed bliskością i trudnymi doświadczeniami z przeszłości. Jej droga pokazuje, jak trudno jest zaufać drugiemu człowiekowi, ale też jak ważne jest zmierzenie się z własnymi emocjami. Bohater Maks, również przechodzi dużą przemianę. Wraz z rozwojem akcji odkrywa prawdę o sobie i swojej rodzinie, co nie jest dla niego łatwe. Relacja między Sarą a Maksem rozwija się stopniowo i pełna jest napięcia oraz silnych uczuć. W pewnym momencie można było spodziewać się zakończenia historii, jednak mimo to finał okazał się dla mnie zaskakujący. Książka pokazuje, jak ważna jest odpowiedzialna miłość i siła dobra w życiu człowieka. Styl Anny Ficner-Ogonowskiej jest ciepły, emocjonalny i przystępny, a jednocześnie skupiony na uczuciach bohaterów. „Okruch” pokazuje, jak ważne są wzajemne zaufanie, odpowiedzialna miłość i siła dobra w życiu człowieka. Po skończeniu książki czułam lekki niedosyt, a jednocześnie ciekawość, co będzie dalej z Sarą i Maksem. Mimo że w pewnym momencie można było przewidzieć zakończenie, finał okazał się zaskakujący i pozostawił silne wrażenie. Uważam, że historia bohaterów daje do myślenia o relacjach międzyludzkich i o tym, jak radzić sobie z własnymi emocjami. To powieść, która długo zostaje w pamięci i zdecydowanie warto po nią sięgnąć, nawet jeśli jest dość obszerna.

Początek nudny, nie dzieje się nic ciekawego, wiele według mnie niepotrzebnych, nudnych opisów. Nie polecam osobom, którzy jak ja lubią szybki rozwijającą się akcję. Musiałam przebrnąć dalej, żeby akcja wreszcie się rozwinęła. Sama historia opisana na mniejszej ilości stron lepiej by do mnie trafiła. Losy rodziny Kamelii są bardzo skomplikowane i pokręcone, tajemnice powoli się wyjaśniają.

Taka o, miła książka na świąteczny czas :) to początek serii, ale nie wiem czy będę czytała dalej. Chciałabym dowiedzieć się więcej o Witku, ale możliwe, że to dopiero na końcu. Nie wybija się na tle innych powieści, jest po prostu okej, dla zabicia czasu albo w przerwie między innymi gatunkami.

„Promyk słońca „ to historia życia spokojnej wioski. Tu znalazł swoje miejsce Nataniel, Emilka. Tu zamieszkała Marta, próbując odbudować relacje z córką oraz mężczyznami w niej zakochanymi. Zycie toczy się wśród przyjaciół, którzy wzajemnie sobie pomagają i troszczą się o siebie. Fałszywa miłość, nienawiść i żądza zemsty doprowadza do tragedii. Co się dalej wydarzy, jaki los ich czeka?

" Nie żyjesz przecież dla tych innych ludzi, którzy tak naprawdę nie mają dla ciebie większego znaczenia. Żyjesz dla tych, których kochasz. Gdyby to dzisiaj był wasz ostatni dzień z ukochaną osobą, a ty byś wiedział, że macie tylko ten dzień, to co byś zrobił ? Ciepła opowieść o miłości, szacunku, podziwie dla bliskich, trudnym dorastaniu i wielkiej odpowiedzialności za drugiego człowieka. Świetna książka. Piękna w swojej wymowie, spójna, dobrze napisana. Emocje i rozterki życia wielu z nas. Sporo ciekawych sentencji życiowych ( odsyłam do cytatów ) Może trochę " cukierkowe " zakończenie..... ale każdy z nas ma swoje zakończenia.

"Kropla nadziei" to mieszanka uczuć od miłości przez zemstę do nienawiści i w końcu wybaczenia. Świat Mateusza, Siergieja i Nataniela legł w gruzach, a w ich sercach zapanowała rozpacz i żal. Sprawcą tego były tragiczne wydarzenia, które dotknęły twardych mężczyzn. Senna, stała się świadkiem najtrudniejszych chwil w ich życiu. Z każdej ciemności, rozpaczy jest wyjście i dla nich także zaświeci słońce. Piękna trzymająca w napięciu historia i jeśli już wydaje się wszystko oczywiste, to zaraz autorka coś zamota i czymś zaskoczy.

„Tylko dobre wiadomości” Agnieszki Krawczyk to pełna ciepła i optymizmu powieść obyczajowa, która opowiada o sile przyjaźni, odwadze w podejmowaniu życiowych zmian oraz poszukiwaniu nowych dróg po zawodowych i osobistych zakrętach. Główne bohaterki to dwie przyjaciółki: Izabela Oster – charyzmatyczna dziennikarka telewizyjna, która traci pracę w wyniku zmian w stacji, oraz Kamila Rudnicka-Clement – spokojna tłumaczka, która niespodziewanie dziedziczy podupadające pismo dla kobiet. Kamila proponuje Izabeli współpracę przy reaktywacji magazynu, co wiąże się z przeprowadzką do Krakowa i rozpoczęciem nowego rozdziału w ich życiu. Wspólnie stawiają czoła wyzwaniom zawodowym, odkrywają uroki Krakowa i Wenecji oraz doświadczają niespodzianek, jakie niesie ze sobą życie. A. Krawczyk znana jest z lekkiego, pełnego humoru stylu pisania, który sprawia, że jej książki czyta się z przyjemnością. W „Tylko dobre wiadomości” autorka tworzy ciepłą atmosferę, w której nie brakuje malowniczych opisów Krakowa i Wenecji, sympatycznych postaci oraz wątków związanych z miłością do zwierząt. Książka porusza tematy przyjaźni, miłości, zawodowych wyzwań i życiowych zmian, pokazując, że warto być otwartym na nowe możliwości i nie bać się podejmować odważnych decyzji. „Tylko dobre wiadomości” to idealna lektura dla osób poszukujących pozytywnych, inspirujących historii o życiu, przyjaźni i miłości. Książka przypomina, że nawet po trudnych doświadczeniach można odnaleźć szczęście i spełnienie, jeśli tylko odważymy się otworzyć na nowe możliwości. To ciepła, relaksująca opowieść, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom literatury obyczajowej.

Wspaniała książka godna polecenia. Poukładane życie Alicji i mieszkańców starego domu zostaje zaburzone. Na światło dzienne wychodzą tajemnice z przeszłości rodziny. Wartka akcja i niebezpieczne sytuacje, wobec których staje Alicja sprawiają, że czyta się jednym tchem

Powieść toczy się dwutorowo. Dwie historie o wyniszczającej miłośći. Anna nie może wyzwolić się z milości do Macina, którego kochała od zawsze. Opuszcza Polskę by w Szkocji leczyć zranione serce i tęsknotę za ukochanym. Po pewnym czasie zostaje opiekunką lady Abigail i poznaje jej miłosne perypetie z młodości. Na podstawie opowiedzianej przez Abigail historii Anna pisze swoją pierwszą ksiązkę, którą udaje się jej wydać. Gabriela Gargaś opisuje też życie na emigracji, plusy i mnusy z tym związane. "W trzypokojowym mieszkaniu było ich razem dziwięć osób. Ktoś wychodził do pracy, ktoś inny wracał z nocnej zmiany i zajmował twój materac. Łazienka była wiecznie okupowana, podobnie jak kuchnia. Lodówka była wspólna i jeśli ktoś wyjadł jedzenie, nie powinno cię to dziwić." Historia mało realna, ale czyta się dobrze,

Książka przeczytana szybciutko bo zaledwie w dwa dni. To przepiękna opowieść o miłości, nadziei, przebaczeniu i zawiedzionych oczekiwaniach w sam raz na zbliżające się Święta Bożego Narodzenia. To opowieść nie tylko dla tych, którym Święta kojarzą się z radością, ciepłem spotkań rodzinnych i zapachem ciasta, ale także dla tych, którym choinka przypomina o cierpieniu, smutku i miłości utraconej. Nie dla wszystkich to będzie wyjątkowy czas, ale może się okazać, że jednak nie wszystko jeszcze jest stracone. Przecież magia Świąt może zdziałać prawdziwe cuda w naszym życiu, jeśli tylko pozostaniemy na nią otwarci. To pierwsza książka tej autorki z którą miałam styczność, a pod ręką czekają kolejne. Liczę, że będą równie cudowne.

Po przeczytaniu tej niesamowitej książki, jestem zaskoczona tym jak autorka genialnie przedstawiła emocje bohaterów. Czytając jesteśmy w stanie wczuć się w daną sytuację, jakbyśmy stawali się częścią opowieści. Możemy również poznawać malownicze zakątki polski. Sądzę, że tajemniczy bohaterowie, ciekawa i niejednoznaczna fabuła, sekrety, emocje, to mocne elementy tej historii. Autorka potrafi zainteresować czytelnika niebanalną opowieścią. Bardzo serdecznie polecam!

„Ławeczka pod bzem” to historia o przyjaźni, marzeniach i o tym, jak wielka wygrana może zmienić życie. Iga i Agata, przyjaciółki od lat, dla żartu obiecują sobie, że jeśli kiedyś wygrają w lotto, podzielą się pieniędzmi. Los sprawia, że to właśnie Idze trafia się 20 milionów. Nagle jej codzienność wywraca się do góry nogami. Pojawiają się pytania o lojalność, uczciwość i to, czy pieniądze naprawdę dają szczęście. Iga zaczyna spełniać swoje marzenia – kupuje dom i tworzy wymarzoną ławeczkę pod bzem, która staje się symbolem spokoju i refleksji. Relacja między Igą a Agatą zaczyna się komplikować. Tajemnice, niedopowiedzenia i zazdrość powoli wkradają się do ich przyjaźni. Dodatkowo wokół Igi pojawia się kilku mężczyzn i trudno nie zadać sobie pytania, czy interesują się nią, czy jej pieniędzmi. Jeden z nich wyraźnie podoba się także Agacie, co jeszcze bardziej komplikuje sytuację. W tle pojawia się też wątek małej dziewczynki, który wnosi do historii dużo ciepła i pokazuje, że pieniądze mogą stać się narzędziem do czynienia dobra. To dość gruba i momentami „ciężka” książka – jest w niej sporo opisów i refleksji, które u mnie zawsze czyta się trochę wolniej. Mimo to historia wciąga, bo zmusza do zastanowienia się, co sami zrobilibyśmy na miejscu Igi. Okładka jest delikatna i klimatyczna, dobrze oddaje spokojny, trochę nostalgiczny charakter powieści. To nie jest tylko opowieść o wygranej na loterii, ale przede wszystkim o relacjach, wartościach i wyborach, które mają swoje konsekwencje. Autorka pokazuje, że pieniądze mogą ułatwić życie, ale nie zastąpią zaufania, szczerości i bliskości. Książka skłania do refleksji nad tym, co tak naprawdę daje poczucie spełnienia i czy w pogoni za marzeniami nie gubimy tego, co najważniejsze. Chętnie sięgnę po kolejne tomy, żeby zobaczyć, jak dalej potoczą się losy bohaterów.

Czuję spory niedosyt, bo choć książkę czytało się świetnie, brak informacji o chronologii cyklu odebrał mi połowę przyjemności. "Ławeczka pod bzem", "Cała w fiołkach" i "Randka pod jemiołą" to nierozerwalna całość, a traktowanie ich jako osobne historie wprowadza czytelników w błąd, co widać po opiniach. Czytanie "od tyłu" sprawiło, że znałam finał losów bohaterów, zanim na dobre poznałam ich początek. Wielka szkoda, że nigdzie nie zaznaczono, iż jest to kontynuacja.

ᴛʏᴛᴜᴌ ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊɪ: 𝗪ł𝗮ś𝗰𝗶𝘄𝗮 𝗱𝗿𝗼𝗴𝗮 Są autorki, po których książki sięgam w ciemno. Są też takie powieści, które mimo upływu lat wcale się nie starzeją. Wciąż mają w sobie tę samą siłę, a z upływem lat potrafią nawet nabrać jej więcej, trochę jak dobre wino. Ó𝑠𝑚𝑦 𝑐𝑢𝑑 ś𝑤𝑖𝑎𝑡𝑎 to właśnie jedna z takich historii. Kiedyś jej nie przeczytałam i dziś myślę, że może właśnie tak miało być, bo musiałam „dorosnąć” do tej książki. Dlatego jestem wdzięczna Magdalenie Witkiewicz za to wznowienie, dzięki któremu książka trafiła w końcu w moje ręce. Po raz kolejny przekonałam się, że autorka potrafi pisać w sposób niezwykle bliski mojemu sercu. Powieści Magdaleny są prawdziwe, pełne emocji i bardzo aktualne. Ó𝑠𝑚𝑦 𝑐𝑢𝑑 ś𝑤𝑖𝑎𝑡𝑎 to opowieść o losach Anny, pokazana tak, jak mogłaby wyglądać codzienność wielu z nas. Bo w życiu często jeden przypadek potrafi zmienić wszystko i nigdy nie wiadomo, w którą stronę potoczą się nasze losy. Anna ma już swoje lata, bagaż doświadczeń, zarówno zawodowych, jak i uczuciowych, ale nadal jest singielką. Ta samotność zaczyna jej coraz bardziej doskwierać, zwłaszcza że jej mama, wdowa, ułożyła sobie na nowo życie i wyprowadziła się z ich wspólnego mieszkania. Anna spełniała się zawodowo, ale samotność w pustym mieszkaniu rodzi w jej głowie pomysł, by coś z tym zrobić. Może mogłaby zostać matką, bo na stały związek z mężczyzną straciła już nadzieję. Nawet podróże po świecie, które tak uwielbiała, przestały ją cieszyć. Gdy staje na rozdrożu i nie do końca wie, co zrobić ze swoim życiem, decyduje się na urlop i wymarzoną podróż do Wietnamu, która odmieni wszystko. Podczas pobytu w Azji, otoczona bogactwem smaków, zapachów i miejskiego zgiełku, Anna doświadcza romantycznych chwil, a jej ścieżki niespodziewanie krzyżują się z mężczyzną, którego poznała dawno temu, a teraz przypadkiem spotyka. A może to nie był przypadek? To spotkanie, wraz z historią, którą tam poznaje, skłania ją do refleksji i decyzji, które mogą odmienić nie tylko jej życie, ale też losy kilku innych osób. Tomasz próbuje zostawić za sobą to, co było, a Anna wciąż pragnie czegoś, czego nie potrafi dosięgnąć. Czy los sprawi, że ich drogi się połączą i pójdą w tym samym kierunku? Ó𝑠𝑚𝑦 𝑐𝑢𝑑 ś𝑤𝑖𝑎𝑡𝑎 to ciepła, sympatyczna historia pewnej miłości, na którą warto było czekać i dać jej szansę. Opowiada o tym, że nie da się nikogo pokochać wbrew sobie, jeśli nawet bardzo byśmy się starali, że gdzieś we wszechświecie czeka na nas druga połówka jabłka i tylko my możemy z nią stworzyć całość. Pokazuje, że człowiek nie jest stworzony do życia w pojedynkę, choćby na temat życia singla napisano setki pochwalnych esejów. Jesteśmy „zwierzętami” stadnymi i, by żyć normalnie, potrzebujemy drugiego człowieka. Opowieść, która mówi o tym, że miłość kiedyś znajdziemy, albo ona znajdzie nas, choćby na końcu świata. Magdalena Witkiewicz ma niebywały talent do tworzenia historii ze skrawków codziennego życia i przetwarzania ich w przepiękną narzutę, na którą można patrzeć bez końca lub się nią otulić. Albo zrobić jedno i drugie równocześnie. Historia, która wywołała uśmiech na mojej twarzy, podziałała jak plasterek miodu na bolące serce. Czego można chcieć więcej? Ó𝑠𝑚𝑦 𝑐𝑢𝑑 ś𝑤𝑖𝑎𝑡𝑎 to historia, która pokazuje, jak nieprzewidywalne potrafi być życie. Anna, prowadząca zwyczajną egzystencję, mierzy się z codziennością i stara się odnaleźć swoje miejsce w świecie. Po latach spędzonych w pojedynkę zapragnęła obecności drugiego człowieka. Choć wydaje się, że zakochany w niej szef Jacek jest odpowiednim kandydatem na partnera, Anna czuje, że związanie się z nim na stałe nie będzie dobrym pomysłem. Magdalena Witkiewicz prowadzi jej historię w bardzo naturalny sposób. Nie stworzyła sztucznego dramatyzmu ani przesadnych zwrotów akcji. Jest za to prawda o ludzkich emocjach, o wyborach, które czasem podejmujemy pod wpływem chwili, i o konsekwencjach, które przychodzą później. Bardzo spodobało mi się, że autorka pozwoliła mi powoli wejść w świat swoich bohaterów. Dzięki temu mogłam obserwować ich myśli, lęki i marzenia, łatwo się z nimi utożsamiać i przeżywać ich historie. Z ciekawością śledziłam losy Anny, chcąc dowiedzieć się, czy znajdzie właściwego mężczyznę, czy też los znów wystawi ją na próbę. Historia pokazuje, jak wiele w życiu zależy od przypadkowych zbiegów okoliczności. Czasem jedno spotkanie lub jedna decyzja potrafią całkowicie odmienić bieg wydarzeń. Autorka opowiada o tym w sposób spokojny i naturalny, dzięki czemu losy Anny wydają się prawdziwe i łatwo w nie uwierzyć. Ó𝑠𝑚𝑦 𝑐𝑢𝑑 ś𝑤𝑖𝑎𝑡𝑎 to historia o uczuciach, o nadziei i o tym, że życie potrafi nas czasem zaskoczyć. Niekiedy wystarczy jeden drobny zbieg okoliczności, żeby wszystko potoczyło się inaczej, niż planowaliśmy. Właśnie to najbardziej podobało mi się w tej książce. Magdalena Witkiewicz pokazuje życie takim, jakie naprawdę jest. Z jego niepewnością, trudnymi wyborami, ale też z małymi dobrymi chwilami, które pojawiają się gdzieś po drodze. Najbardziej jednak spodobało mi się w tej historii to, że dużo miejsca zajmują w niej emocje i relacje między ludźmi. Bohaterowie nie są idealni. Myślą, wątpią, czasem podejmują decyzje, które nie okazują się najlepsze. Dzięki temu wydają się bardzo prawdziwi i łatwo ich zrozumieć. Miałam wrażenie, jakbym podglądała kawałek czyjegoś życia. Takiego zwyczajnego, które równie dobrze mogłoby wydarzyć się gdzieś obok nas. Powieść Ó𝑠𝑚𝑦 𝑐𝑢𝑑 ś𝑤𝑖𝑎𝑡𝑎 łączy kilka różnych elementów. Z jednej strony jest to historia o uczuciach i codziennym życiu bohaterów, a z drugiej pojawia się w niej także wątek podróży i odkrywania innej kultury. Magdalena Witkiewicz zabrała mnie do Wietnamu, który opisuje w bardzo obrazowy sposób. Łatwo wyobrazić sobie tamte miejsca, ich kolory, zapachy i smaki. Ciekawym dodatkiem w tej powieści są również wietnamskie przysłowia umieszczone na początku każdego rozdziału. Są krótkie i proste, a jednocześnie skrywają w sobie dużo życiowej mądrości. Książkę czyta się lekko i przyjemnie. Zawiera zabawne momenty, pojawia się w niej subtelny wątek romantyczny, a przy tym skłania do refleksji nad życiem i tym, czego w nim naprawdę szukamy. Razem z Anną przeżywałam jej radości, ale też chwile smutku i wątpliwości. Magdalena Witkiewicz kolejny raz udowadnia, że potrafi pisać o zwykłych ludziach w niezwykły sposób. W powieściach autorki nie ma wielkich bohaterów ani spektakularnych wydarzeń, jest za to codzienność, która potrafi wzruszyć i skłonić do refleksji. Ó𝑠𝑚𝑦 𝑐𝑢𝑑 ś𝑤𝑖𝑎𝑡𝑎 nie jest ambitną literaturą i chyba nie o to autorce chodziło. Miał być zapewne przyjemnym w odbiorze romansem, komedią romantyczną i w tej roli powieść sprawdziła się doskonale. Każdy czasem lubi zanurzyć się w historii, w której wszystko kończy się dobrze. Wokół nas jest teraz wystarczająco dużo ciężkiej atmosfery i złych wiadomości, a ta książka pozwala oderwać się od codzienności, zapomnieć o problemach i uwierzyć, że świat nie jest całkiem zły, a marzenia mogą się spełniać. Wszyscy chyba znamy siedem cudów świata. A czym mógłby być ósmy? Może to coś wyjątkowego, wymarzonego i osobistego, coś, co dla każdego z nas oznacza coś innego i wyjątkowego w życiu?

Czytając "Magiczny wieczór", czułam się tak, jakbym przechadzała się po ośnieżonych uliczkach Zmysłowa – z sercem rozgrzanym ludzką życzliwością i wiarą, że szczęście potrafi przyjść w samą porę, nawet jeśli spóźnia się o kilka rozdziałów. To opowieść, w której migoczą światełka nadziei, a każdy bohater udowadnia, że nigdy nie jest za późno, by otworzyć drzwi swojego życia i wpuścić do środka odrobinę magii.

Bardzo ciekawa i intrygująca książka. Wzruszenia, emocje i historyczne wątki wylewają się strugami. Trzyma w napięciu i wzbudza zaciekawienie. Alicja bohaterka książki mierzy się z rozpadającym się życiem. Ratunek widzi w starym domu i miejscowości z jej dzieciństwa.

Ciekawy pomysł na książkę, szybko mi się czytało. Raisa zostaje wybrana najbardziej pechową osobą na świecie. Powieść "Pięć minut Raisy" to historia z morałem, momentami gorzkim, a czasami nie, gdyż ukazuje obraz ludzi, którzy bardzo różnie reagują na tą wiadomość. To dobra obyczajowa książka.

Piękna i wzruszająca opowieść. Od początku główna bohaterka prowadzi nas przez swoje rozterki. Jasne jest, że mierzy się ona z jakąś traumą, stratą, z czymś z czym nie może sobie poradzić. Żyje w swoim szczelnie zamkniętym świecie. Akcja zaczyna się w okresie świątecznym - Świąt Bożego Narodzenia i kończy w Wigilię kolejnych świąt. W ten magiczny czas dzieją się cuda i tego cudu też doświadczyła Julia. Zainspirowana nazwą ulicy na wizytówce, postanawia iść za intuicją. Aleja Siódmego Anioła to walka z uczuciami, z tym co było przed, a jest teraz. Bohaterka uważa, że nie zasłużyła na szczęście, ale czy na pewno? Dzięki Antoniemu Julia odnajduje drogę do domu, tego, który porzuciła w poczuciu winy. Pięknie napisana powieść. Bo każdy z nas ma swojego anioła, który czuwa nad nami. Nic nie dzieje się bez powodu..... Polecam!

To jedna z książek, których chyba nie powinno się oceniać. Podziwiam osoby, które przeczytały ją, że się tak wyrażę, na raz. Słuchałem audiobooka, a samego zakończenia kilka razy dzień po dniu. Cała ta historia jest w większości prawdziwa, stąd moja ocena jest wyższa. Ale może i bez tego byłaby taka. W kilku momentach może być Wam trudno złapać oddech. Będzie gorzej, jeżeli macie dzieci. Będzie jeszcze trudniej, gdy byliście z własną pociechą na jakiejkolwiek operacji. Zastanawiałem się w trakcie, co działo się z autorką, jak pisała i lektorką, jak czytała. Być może takie książki powinna czytać młodzież na etapie szkoły średniej, zamiast średnio udanych dzieł innych epok.