Kryptonim „Frankenstein”

Książka o prawdziwych ludziach, o prawdziwym człowieku który żył, mordował, gwałcił i latami uciekał wtedy milicji. Czytałam ją z zapartym tchem, być może dlatego że jestem z Gdańska i znam opisane miejsca.. Sam Skorpion okazał się być obrzydliwy, prosty chłop, bez cienia fantazji. Nie żal mi, że zakończyło się to karą śmierci. Książkę czyta się jednym tchem. Napisana bardzo dobrze.

"elegancki morderca", to nikt inny jak władysław mazurkiewicz, seryjny morderca, który działał w latach 40/50 XX wieku na terenie Krakowa. słynął przede wszystkim z zuchwałości swoich czynów, szeroko pojętej mitomanii oraz braku empatii w stosunku do ofiar. został oskarżony o zabójstwo sześciu osób i skazany na karę śmierci przez powieszenie. wyrok wykonano w więzieniu przy ulicy Montelupich w Krakowie. książkę można podzielić na dwie części: fascynującą - portret mordercy, sylwetki ofiar przygotowania do zbrodni, opis czynów etc. oraz nudną - proces sądowy. autor odwalił kawał dobrej roboty i poczynił solidny research przy pisaniu. informacje są solidne i interesujące, np. sylwetka kata: "... i kat w regulaminowym ubiorze (dwurzędowy czary garnitur, czarne buty, czarne skarpetki, czarny krawat, biała koszula, białe rękawiczki)." polecam wszystkim zainteresowanym tematyką seryjnych morderców.

"Zbrodnie prawie doskonałe. Policyjne Archiwum X" Izy Michalewicz, to zbiór reportaży, który dotyczy starych spraw, między innymi zabójstwa premiera Jaroszewicza. Spotkałam tutaj potworne zbrodnie, ofiary i ich zabójców, którym na pozór udało się uniknąć sprawiedliwości. Autorka w rzetelny sposób podeszła do tych spraw. Dotarła do tajnych akt sądowych, rozmawiała z policjantami, świadkami okrutnych zbrodni i rodzinami ofiar. To są bardzo trudne i emocjonujące wyznania. Czy istnieją zbrodnie doskonałe? Czy zawsze da się dojść do prawdy? Jak widać na przykładzie tej książki, nie istnieją zbrodnie doskonałe, ale dojście do prawdy czasami trwa latami. Życie, to nie jest film, w którym idealny zbrodniarz zostaje odnaleziony w ciągu kilku dni. Dlatego powstał specjalny wydział o nazwie Archiwum X, który zajmuje się morderstwami, w których nie wykryto sprawców. Dzięki policjantom z tego wydziału i ich ciężkiej pracy żaden potwór nie może spać spokojnie. I chwał im za to. Te reportaże poznałam dzięki audiobookowi, czytał Paweł Małaszyński. Warto wysłuchać jego interpretacji.

Nie ma tutaj dociekania prawdy jak w przypadku Wampira z Zagłębia. Z kronikarską dokładnością autor przedstawia wydarzenia, które wstrząsneły onegdaj Krakowem. Czyta się tą historię dobrze, pomimo iż nie ma tutaj happy endu a opisy są drastyczne. Tym bardziej, że to nie fikcja.

Wciągający reportaż kryminalny, który pokazuje, jak dramatyczne wydarzenia mogą zmienić życie małej społeczności. Autorka szczegółowo opisuje przebieg zbrodni, śledztwo oraz reakcje mieszkańców, którzy nagle muszą zmierzyć się z poczuciem strachu i braku bezpieczeństwa. Książka wyróżnia się przystępnym stylem i bardzo dokładnym przedstawieniem faktów, dzięki czemu czyta się ją jak dobrze napisany thriller, mimo że opiera się na prawdziwych wydarzeniach. Dużo miejsca poświęcono także ludziom – ich emocjom, plotkom i wpływowi tragedii na codzienne życie miasteczka. Bardzo dobrze napisany reportaż!

Wprowadzając do tematyki książki nadmienie iż to była kolejna pozycja o zbrodniczych czynach Edmunda K.i jego rzadkim i nietypowym zaburzeniu czym była nekrofilia .Zważywszy na porównanie dzieła literackiego Autorstwa Michał Larek i Max Czornyj ich odmienność w kategorii stylu pisania i przedstawiania historii wyodrębnienie początków jego dzieciństwa i życia i od czego wszystko się zaczęło znajdziemy w literaturze Max Czornyj natomiast jeśli preferujemy konkretne fakty bez zbędnych opisów i zgłębiania korzeni rodzinnych .Ta będzie idealna .

Moje dzieciństwo przypadło na lata PRL-u i doskonale pamiętam jak dorośli straszyli mnie czarną wołgą, która była synonimem niebezpieczeństwa i czyhającego za rogiem zła. Miała ona porywać dzieci i... tutaj scenariuszy było już mnóstwo. Mówiono, że na narządy, lub by wywieść je za granicę w celu nielegalnej adopcji, bądź też wykorzystać seksualnie. Ta miejska legenda przetrwała wiele lat i ciekawa byłam jaka była jej geneza dlatego z ciekawością sięgnęłam po książkę Przemysław Semczuka "Czarna wołga. Kryminalna historia PRL". Liczyłam na sentymentalną, choć mroczną podróż do tamtych czasów i choć niewątpliwie autor wykonał ogromną pracę archiwalną to lektura ta pozostawiła mnie z mieszanymi uczuciami. Moim zdaniem największym problemem tej pozycji jest przeładowanie materiałem. Miałam wrażenie jakby pisarz chciał zmieścić w jednym tomie niemal całą kronikę kryminalną kilku dekad. To sprawia, że czytelnik momentami czuje się zasypany datami, nazwiskami i sygnaturami akt. Zamiast płynnej opowieści miejscami otrzymujemy coś na kształt milicyjnego raportu, a niektóre historie zamykają się w kilku akapitach. w książce obok spraw głośnych i powszechnie znanych jak chociażby proces Zdzisława Marchwickiego zwanego "wampirem z Zagłębia" czy porwaniem 15-letniego Bohdana Piaseckiego, syna lidera Stowarzyszenia „Pax” Bolesława Piaseckiego Przemysław Semczuk przytacza historie niemal zapomniane. To właśnie one są najciekawszymi elementami publikacji, choć potraktowano je skrótowo. I to właśnie te ówczesna władza chciała wyciszyć, by nie psuć wizerunku bezpiecznego państwa. "Czarna wołga. Kryminalna historia PRL" to kawał dobrej roboty dokumentalnej, ale autor nie potrafił dokonać selekcji zebranego materiału. Gdyby odchudzić tę książkę o kilkadziesiąt stron i skupić się na wygranych opowieściach ale bardziej dogłębnie, czytałoby się ją znacznie lepiej. Dla osób pamiętających tamte czasy to ciekawa podróż w przeszłość pokazująca, że prawdziwe zło ukrywało się nie za szybami tajemniczego samochodu ale w nieudolności systemu i brutalności zwykłych ludzi. Audiobook (czytał Leszek Filipowicz)

Przeczytałem to z polecenia… jeśli chodzi o treść to niby człowiek wie Ale jednak dowiaduje się jeszcze więcej co przed nami „zwykłymi ludźmi” jest schowane „za murami Watykanu” - Państwo w państwie… podejrzewam że jeszcze nie jedno takie coś wyjdzie na jaw. Fajny reportaż. Osobiście wychodzę z założenia że stanowisko powinno być traktowane jak zawód. Im więcej takich niekoniecznie przyjemnych problemów jest upubliczniane tak ludzie odchodzą od kościoła, co przekuwa się na wiarę. Kościół jako budynek nie jest równoznaczny z Wiarą.

Jest to książka z pogranicza literatury faktu i kryminału, w której autorzy — policjanci z krakowskiego Archiwum X oraz dziennikarz — opisują prawdziwe, niewyjaśnione przez lata sprawy kryminalne i kulisy ich rozwiązania. Książka pokazuje metody pracy śledczych, takich jak profilowanie, badania DNA czy analiza dowodów, a także trudne, często makabryczne historie, które doprowadziły do ujęcia sprawców. Ton jest realistyczny i mroczny, ale przystępny — czyta się ją jak dobry reportaż, choć niektóre opisy potrafią wstrząsnąć. Ogólnie to ciekawa i wciągająca lektura dla osób zainteresowanych prawdziwymi kryminalnymi zagadkami i pracą policji.

już od dawna chciałem dowiedzieć się czegoś więcej nt. seryjnego mordercy Mariusza Trynkiewicza. postać ta fascynuje mnie od późnych lat 80, kiedy to w komunistycznym dzienniku telewizyjnym usłyszałem o zabójstwie trzech nastolatków. Trynkiewicz był nauczycielem, osobą godną zaufania, a ja byłem rówieśnikiem tych chłopców i te zdarzenia odcisnęły na mnie piętno za małolata. "łowca sprawa trynkiewicza" to książka, którą czyta się bardzo szybko i sprawnie. Ewa Żarska przedstawia w niej fakty z życia bestii w sposób bezpośredni i jasny. wysnuwa również hipotezę jakoby Trynkiewiczowi podczas zbrodni pomagali inni sprawcy oraz że on sam należał do satanistów.

Klasyka reportażu sądowego, który niestety na moich oczach umarł śmiercią - chciałem napisać - naturalną, ale raczej nie przypadkiem gazety same zrezygnowały z tego gatunku. To także te czasy, kiedy głośne w danym środowisku czy też powszechnie, procesy przyciągały dziesiątki czy nawet widzów wysiadujących na rozprawach. Tego też już nie ma - telenowele ciekawsze… Tym samym ta książka jawi mi się jako dokument historii. Dziś już nie ma dziennikarstwa sądowego w takim mistrzowskim wydaniu. Jeśli nawet coś bywa w mediach, to zazwyczaj nieosadzone w żadnym kontekście szybkie relacje, krótkie wypowiedzi oskarżonego, ciach, adwokata, ciach, prokuratora, a najlepiej pokrzywdzonych - koniecznie jak najbardziej emocjonalne. I sam wyrok, jak najbardziej skrótowo. Koniec. A przecież przez lata, co sam świetnie pamiętam, obszerne relacje z ważnych procesów wypełniały całe łamy najważniejszych gazet i czasopism. Dziennikarze sądowi reprezentowali niebotyczny poziom wobec dzisiejszych "media workerów". A jedną z najlepszych była, a przecież jest, 96-letnia Barbara Seidler. Odpowiada mi jej styl narracji. Z reguły jest ona relacyjna, zewnętrzna wobec opisywanych zdarzeń. Czasem Autorka pozwala sobie na własne komentarze, czy nawet odczucia. Ale nawet wtedy jest obiektywna. W tym zbiorku zwraca uwagę nie tylko wybitny profesjonalizm Autorki. Inną jej cechą jest niebywała empatia - jakkolwiek to by brzmiało - nie tylko wobec ofiar, jak np. w przypadku zakatowanego chłopczyka - ale także, a może i głównie: dla podsądnych, którzy w pewnym sensie też są “ofiarami”, choćby samych siebie, a często: najbliższych, otoczenia społecznego, własnych nałogów i charakterów. Dobrym przykładem jest właśnie sprawa z lat 80. śmierci 6-letniego pasierba z rąk kobiety, która, jak kilkanaście lat temu ujawnił Mariusz Szczygieł, po odbyciu 10 lat więzienia (wyrok opiewał na 15),była ekspertką MEN. Ta sprawa poraża ładunkiem zła, jakie może władać człowiekiem - bynajmniej nie z marginesu. Cytaty tylko te łagodniejsze: “– Czy tym pasem oskarżona biła Daniela? – Różne pasy wpadały mi w rękę. – A ranę zabliźnioną na głowie od czego miał? – Rozbiłam mu talerz na głowie, bo źle go umył. Tylko podstawił pod kran i chciał odstawić”. “Danielowi krzyczeć i płakać nie było wolno, bo wówczas razy liczono od nowa, za najmniejszy krzyk bicie zaczynało się od początku”. “– Czasem bił Daniela Janek, mały wolał być bity przez ojca, bo Janek trzymał się regulaminu. Ja biłam najpierw lżej, potem coraz mocniej, traciłam panowanie. Czasem biliśmy razem. Tak, czasem robiliśmy to razem”. “– Renata biła tylko Daniela; psa, którego mieliśmy na Żoliborzu, nie biła. Ona go mocno biła, zawsze kazała mu się rozebrać, położyć. Bo, Wysoki Sądzie, przecież nie można bić inaczej. Trzeba, aby się dziecko rozebrało i położyło”. A mimo wszystko, Autorka nie podkręca naszych emocji, bo wie, że opisane fakty, bez komentarza, same w sobie wystarczą. To znaczy: wystarczały, wtedy… Dziś media mają raczej odwrotną “misję”.... Ale od tamtej sprawy jest - kto wie, czy nawet nie mocniejsza - i inna: skazania na karę śmierci w tzw. aferze mięsnej w latach 60. (przez osławionego stalinowskiego sędziego Romana Kryże, który ma swój cmentarzyk z lat 50. ludzi potem “zrehabilitowanych”). Empatia bowiem milion razy trudniejsza wobec skazanych w aferze mięsnej, bo rzeczywiście przywłaszczali sobie ówczesne (!) miliony. I pisze Autorka: “W zdrętwiałą ciszę sali padają słowa prokuratorskiego wnioskowania: – dla Wawrzeckiego, Witowskiego i Fabisiaka żąda kary śmierci, dla Gradowskiego, i Skowrońskiego – dożywotniego więzienia, dla Woźnicy, Balczarka i Zawadzkiego - 15 lat, dla Walendziuka -14 lat, dla Stokłosińskiego – 13 lat. Potem starałam się nie widzieć i nie słyszeć już nic”. “– Panowie sędziowie, jeśli po wszystkim co zostało tu powiedziane, z ust waszych padło by słowo +śmierć+– tu [adwokat] wyciągnął przed siebie rękę, rozcapierzył palce i trwając w tym geście obrony i sprzeciwu, schrypniętym głosem wykrzyczał: – to pamiętajcie, że byłem przeciw! przeciw! przeciw!”. “Na ławie oskarżonych siedzieli dziś, z głowami wciśniętymi w ramiona, Wawrzecki i Witowski, siedział kredowobiały, z pustymi oczami, kamienny Fabisiak. Ludzkie strzępy i kamień z oszalałym, tłukącym sercem. Wewnątrz tych strzępów, wewnątrz tego kamienia – coś o niewymiernej, nieprzeliczalnej wartości: życie ludzkie. Złamani, skończeni ludzie. W obliczu grożących im kar – najsurowszych – nie mogli zebrać myśli, nie potrafili się opanować. Strzępy”. “Jestem gorącą przeciwniczką kary śmierci. Szczególnie drastyczne wydaje mi się kojarzenie tej kary z przestępstwem złodziejstwa”. “Nie wydaje mi się, aby potrzeba nam było szubienic jako gwarancji ładu i przestrzegania norm prawnych”. “Jakie mamy wreszcie prawo skazywać na śmierć jednych, aby nastraszyć lub poprawić drugich? I czy szalę ludzkiego życia mogą przechylić najcięższe nawet miliony”. “Potępienie społeczne przestępców w rodzaju mięsnych aferzystów jest ogromne.(...) Tylko czy to potępienie nie wykracza poza bariery humanizmu?”. “Spróbujmy zadać sobie pytanie: czy wyrok śmierci powstrzyma innych, następnych? Bo jeśli tak, to afera mięsna powinna być ostatnią aferą gospodarczą, która trafia na salę sądową”. “Z rozmów z innymi ludźmi: – To potworne. To chyba niemożliwe, żeby ich powiesili. – Dobrze im tak, najpierw kradli, a teraz płaczą. – Trzeba wieszać, bo jak sobie dać radę z tym złodziejstwem? – Za pieniądze - kara śmierci? – Dokąd będziemy pozwalać się okradać? – Pani, to kozły ofiarne. Ileż to ludzi kradnie... – W cywilizowanym państwie za przestępstwa przeciw własności?”. I jeszcze coś, co wydaje się wręcz niewiarygodne: adwokat zwraca się do dziennikarki z czymś takim! “Mecenas Bieńkowski pytał, jak mu radzę, czy ma iść na egzekucję swojego klienta, bo właśnie dostał zawiadomienie, że Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski i +to+ odbędzie się jutro. Nie umiem sobie przypomnieć, co mu odpowiedziałam”. “Przyszedł klawisz i powiedział +Wawrzecki, zbieraj się+. Wawrzecki wstał z pryczy, to było wielkie, silne chłopisko, wyciągnął do mnie rękę i wychrypiał "Daj się sztachnąć+. On nie palił. Ale wiedziałem że jest w potrzebie. Odwróciłem się na chwilę, żeby znaleźć paczkę, a gdy znów spojrzałem na Wawrzeckiego, miał siwe włosy. (...) W sekundę osiwiał”. Albo sprawa zabicia młodego chłopaka w dawnym “E. Wedel, ZPC im. 22 lipca” przez starszego mistrza, który w nim się zadurzył. “Gdy wyprowadzano go z sali rozpraw, tłum rzucił się na niego. Szarpali go i lżyli, ciągnęli za włosy i nawet dwóch milicjantów nie mogło dać sobie rady z rozwydrzonym tłumem, który nie chciał spokojnie poczekać na wyrok. Homoseksualizm jest dla niego większą zbrodnią niż zamordowanie człowieka”. “W fabryce Wedla, w Karczewie i w Halinowie te rzeczy uważa się widać za większe zło niż chwytanie za młotek i zadawanie ciosów bez opamiętania. (...) Bo sędzia, tak jak i ja, wie doskonale, że żądali jego śmierci nie dlatego, że zamordował człowieka, a dlatego, że był inny, że faworyzował młodych chłopców, nie zachowywał się tak jak oni wszyscy”. “Publiczność, która tu przyszła - z Pragi, Skarszewa i z Halinowa – już wydała wyrok. Ale do tej sali nie przeniknie żadna opinia. Tu sąd sprawiedliwie, w majestacie prawa dochodzić będzie prawdy materialnej (..). Tu się nie zakłada nawet tego, że jest winny, i dlatego później, w czasie pytań świadków, sędzia upomni młodego człowieka: – Dlaczego świadek mówi, że oskarżony zamordował, czy świadek to widział?” Kolejny wybitny tekst to "Mrok" - o tzw. "sprawie Orzechowskiej". Chodzi o słynne zabójstwo matki z lat 70. w Warszawie przez nastolatkę. Po wszystkim ją pokroiła w kawałki, które umieściła w torbach przechowalni bagażu na Dworcu Centralnym - sam pamiętam, jak mówiła o tym "cala Warszawa", jak i ogłoszenie w prasie z fotografiami tych walizek. Matka, niestety była potworem, która od dawna psychicznie "zabijała" córkę. Dlatego otrzymała ona najniższy możliwy wyrok - 8 lat... Albo “piekielne” mieszkanie, gdzie żyją trzy rodziny ze wspólną ubikacją i zlewem oraz przechodnim, zamieszkanym pokojem. “Wspólna gehenna” dodaje Autorka. “Zaciekłość, zacietrzewienie, wszystkie złe ludzkie instynkty i moce bielmem położyły się tym ludziom na oczy”. Wytaczają oni sobie wzajemnie sprawy sądowe o wszystko. Właśnie trwa 27. proces między pięcioma osobami….. Niesamowita historia próby ucieczki z szpitala więzienia na Rakowieckiej grupy kryminalistów, którzy wielokrotnie dokonywali samookaleczeń. “Przeciął sobie wyostrzonym żelaznym guzikiem powłoki brzuszne, poplątał kiszki i tylko dlatego że współpacjent prosił: +Nie wieszaj flaków na klamce, bo mi się robi niedobrze+, udało się Miroszewskiego uratować po operacji trwającej ponad 10 godzin”. Inny przypadek samookaleczenia– wbicia gwoździa w serce. “Gwóźdź przewędrował przez tętnicę aż do tętnicy piszczelowej, gdzie spowodował zatkanie tętnicy, niedokrwienie goleni lewej, zakażenie tkanek. Otwierają w tym miejscu ognisko ropne, napotkano gwóźdź i usunięto go. Nie udało się jednak opanować zakażenia ogólnego, posocznicy i ropowicy i mimo intensywnego leczenia pacjent zmarł”. Inne cytaty: “Przyjaźnił się z utalentowanym młodym prozaikiem. Tamten też pił. Nie znalazł dla siebie miejsca w dalekim świecie. Był na wskroś Polski. Tylko tu, nad Wisłą, mógł przeżywać ósme dni tygodnia. Znaleziono go w brudnym hotelu hotelowym pokoju, w dalekim, obcym mieście”. “Nie miał woli. Toczył się. Przez życie, przez czas obojętny, który mijał obok niego. Dlaczego? Dlaczego się poddawał?”. “Tylko jeden podsądny sprawia wrażenie absolutnie obojętnego, nie reaguje na to, o czym mówi się na tej sali, a zapytany przez sędziego, co mu jest, odpowiada: – Bo to jest przykre. – Co jest przykre? – No ten proces”. “Doktor Kaczanowski musi tłumaczyć wysokiemu sądowi, że dokonywane przez psychopatów akty samoagresji świadczą, że jest to jedyna forma protestu w stosunku do sytuacji, z którą nie mogą się uporać. Zdają sobie sprawę, że igrają ze swoim zdrowiem i życiem, a jednak uszkadzają się w sposób okrutny. Mogą łykać metalowe pręty i zgięte pałąki od wiader, bo zniesiony mają odruch bólu.(...) Już dzisiaj nie mogę dłużej siedzieć na tej sali. Muszę wyjść na ulicę, wmieszać się w tłum”. “Przyznaję, że polubiłam już tych podsądnych psychopatów. Nie kłamią przed sądem, nie wykręcają się głupio, odpowiadają chętnie na pytania, Potem wszystko potwierdza się w zadaniach świadków(a na sąsiedniej sali, do której raz po raz muszę wracać, młot młody człowiek, student, któremu akt oskarżenia zarzuca czy ohydny, nie przyznaje się do winy. Zwyczajnie kłamie. Zimny i obojętny na wszystko, co nie dotyczy jego przyszłej życiowej kariery. Powinnam zachować maksimum obiektywizmu. To jest mój obowiązek. Obowiązek reportera sali sądowej. Ale przecież nie mogę. Wiem że nie potrafię. Z jakąż ulgą wracam do tych recydywistów, samouszkodzeniowców!” “Samouszkodzeniowcy, którzy połykają pałąki od kubłów, gdy im +szok+, nie są w stanie połknąć cieniutkiej rurki do sondowania żołądka”. PS I coś jeszcze, co się zmieniło, akurat na korzyść prawa i sprawiedliwości. Dziś podawanie nazwisk podsądnych bez ich zgody skończyłoby się wyrokami w procesach cywilnych. A już za ujawnienie szczegółów z opinii sądowo-lekarskiej o tym, kto z nich na jaką chorobę ciała i duszy cierpi - jak i u Seidler - zasądzano by niemałe pieniądze…

Wciągający zbiór opowieści o prawdziwych polskich zbrodniach, które przez lata pozostawały nierozwiązane. Książka pokazuje pracę śledczych i profilowanie kryminalne w praktyce, ujawniając kulisy trudnych dochodzeń. Autor nie unika trudnych i czasem makabrycznych szczegółów, dzięki czemu czytelnik czuje realny ciężar sprawy. To pozycja zarówno dla miłośników kryminałów, jak i osób ciekawych działania polskiej policji i procesu śledczego.

Przyjemne czytadło. Całkiem sporo ciekawych informacji z policyjnej kuchni. Choć przy prowadzonych wywiadach brakuje mniej wygodnych pytan. Autor zbutnio starał się pozytywnie ukazać swoich bohaterów. Widać troskę o to, by nie narazić się Policji. Zresztą sam autor na początku książki zaznacza, że układ z Policją zakładał ukazanie jej w dobrym świetle.

Pierwsza historia była ciekawa i ujmująca swym tragizmem. Niestety podejście autora było dla mnie również tragiczne ponieważ, panował ogromny chaos. Niestety, ale ciężko mi było w pewnym momencie złapać wątek. Powinien być większy rozdział postaci, żeby to było czytelniejsze, ale tak to podobało mi się. Wyroki względem bandytów powinny być jednak solidniejsze. Druga historia była napisana w nieciekawy sposób. O ile 1 czytało się szybko, tak druga już mnie trochę umęczyła. Za dużo szczegółów, niepotrzebnych wtrąceń. To mi się nie podobało, było nudne. Ani słowa o wymierzonej karze. Trzecia historia okazuje się być jeszcze większym bałaganem niż poprzednia. Tutaj to dopiero panuje chaos wątków. Ciężko jest mi się skupić i nadążyć. Nie no to już jest porażka, to jest za dużo! Za dużo prywaty od chmielarza, a za mało historii. Co mnie obchodzi co się dzieje u niego w domu i co jego żona robi? Jak nie to jest najważniejsze. Tytuł książki brzmi 'opowiem ci o zbrodni", a on opowiada o sobie, o sobie, o swojej żonie. Mnie to nie obchodzi jestem poirytowana. Jeżeli już coś dotyczy sprawy, to jest jedno i to samo, w kółko. Autor ewidentnie nie umie pisać, albo mu się nie chce. A przede mną już 4 historia. Jest ciekawiej, lepiej się czyta. Wszystko jest lepiej widoczne, ale irytuje mnie non stop powtarzanie, że mężczyzna starszy o 13 lat i dziewczyna z kasztanami w kieszeni. Czytało się szybko, sprawnie i chociaż zdjęcia nawiązywały do akcji. Historia numer 5- prawie jak rzeźnia nr 5. Historia, która jest dla mnie wstrząsająca, emocjonująca i naprawdę jestem w szoku, że rodzinny konflikt może zajść aż tak daleko. Aż, że ktoś może się posunąć do takiej zbrodni. Dobrze rzeczowo i konstruktywnie napisany rodział. Przynajmniej ta część Bardzo mi się podoba. Przedstawioną historię idealnie opisuje cytat" granica wsi wyznacza granicę świata". Ostatnia historia była równie ciekawa co w pozostałe. Była też napisana zwięźle i na temat. Co jak najbardziej mi się podobało.

Sama książka bardzo dobra, historie podparte źródłami. Tylko dobór bohaterek mało zróżnicowany - chyba że faktycznie wszystkie (udokumentowane) kobiety w historii zabijały w ten sam, mało kreatywny sposób, co właściwie jest nawet dosyć prawdopodobne i nie dziwi wtedy brak rozgłosu w porównaniu do mężczyzn.

Niewyjaśnione zbrodnie sprzed lat rozpalają wyobraźnię współczesnych. W Anglii nadal robią wszystko aby poznać tożsamość seryjnego mordercy prostytutek zwanego Kubą Rozpruwaczem, nad Wisłą zastanawiamy się czy bohaterka jednego z najgłośniejszych procesów międzywojennej Polski zbiła córkę swojego pracodawcy, natomiast w Stanach Zjednoczonych nie milkną echa sprawy sprzed ponad stu lat, kiedy to Lizzie Borden została oskarżona o morderstwo swojego ojca i macochy. Dodajmy, że była to zbrodnia bardzo brutalna i krwawa, ofiary bowiem zmarły na wskutek licznych ran zadanych siekierą. Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał choć do zdarzenia doszło w biały dzień. Śledczy z początku nie brali pod uwagę tego, iż sprawczynią może być młoda, delikatna kobieta. Jednak powoli odkrywane fakty, rzucające światło na stosunki jakie panowały w tej rodzinie, przemawiały za tym aby przyjrzeć się wnikliwie Lizzie Borden. Sarah Schmidt pokusiła się o własną interpretację wydarzeń sprzed lat. W książce "Zobacz, co zrobiłam" kreśli portrety członków rodziny: despotycznego ojca, uległej macochy i dwóch sióstr Emmy i Lizzy, które łączyło niezdrowe przywiązanie, podszyte wzajemnym żalami i pretensjami. Niezwykle ciekawie w tej opowieści jawi się szczególnie wątek relacji między siostrami, którą można nazwać chłodną miłością. Zresztą w ogóle dom Bordenów był miejscem emanującym emocjonalnym chłodem, gdzie nie okazywało się uczuć. W takim miejscu nietrudno poczuć się samotnym i odrzuconym. Pisarka świetnie uchwyciła tę atmosferę i krok po kroku prześledziła sprawę, która zaprowadziła Lizzy Borden na ławę oskarżonych. Jednak sam styl tej powieści, niezwykle chaotyczny i niespójny sprawił, iż była to bardzo wymagająca lektura. Gubiłam się w wątkach, traciłam koncentrację, nie wiedziałam z czyjej perspektywy opowiadana jest historia, bowiem narratorów było kilku. Niemniej autorce udało się mnie zaintrygować sprawą morderstwa sprzed lat i poszukać wiadomości na ten temat w innych źródłach. Pytanie kto zabił małżeństwo Bordenów oficjalnie nadal pozostaje bez odpowiedzi gdyż są uniewinnił kobietę od stawianych jej zarzutów a to tylko podsyca zainteresowanie tą sprawą. Jeśli lubicie takie zagadki, sięgnijcie po tę książkę. Audiobook (czytali Marta Wągrocka i Andrzej Hausner)

Trudna i ciężka lektura. Nie dla każdego. Historie, prawdziwe, rodem z piekła, od który włos jeży się na głowie...czytając to, zaczynasz się zastanawiać, skąd tacy ludzie się biorą, skąd tyle zła (oczywiście-mamy tutaj komentarz psychologów i innych specjalistów, mamy również wnikliwy i celny komentarz samej autorki przy każdej historii),ale jest to wszystko tak nierealne i drastyczne, że trudno to pojąć... Istne stadium degeneracji i patologii ...Chyba bardziej sie nie da...

Choć tytuł może sugerować, że wszystkie teksty dotyczą wyłącznie kobiecej krzywdy, w rzeczywistości reportaże podejmują różne tematy ludzkiej bezsilności i przemocy – od molestowania kobiet w polskiej armii, przez opowieści o ofiarach przemocy seksualnej (m.in. przypadek dziewczynki molestowanej przez księdza),aż po historie morderstw, konflikty z wymiarem sprawiedliwości czy zagadnienia związane z wykluczeniem i nietolerancją. Kopieńska przedstawia te sprawy poprzez śledztwa, rozmowy z bohaterami i dokumenty, często odsłaniając mechanizmy, które sprawiają, że ofiary pozostają bez wsparcia, a sprawcy unikają odpowiedzialności. Z nienawiści do kobiet to zbiór mocnych, ważnych i poruszających reportaży. Książka pokazuje, jak systemy społeczno‑prawne zawiodły wiele osób, często ludzi najbardziej narażonych na krzywdę. To lektura, która nie pozostawia obojętnym, prowokuje do refleksji nad ludzką krzywdą i mechanizmami władzy. Dla czytelników, którzy cenią reportaże śledcze i chcą zrozumieć, jak działają społeczne i prawne układy w tle tragedii ludzkich, ta książka będzie wartościowa. Jednak trzeba ją czytać z pełną świadomością, że nie jest to lekkie czy przyjemne czytanie, a często bolesne zderzenie z rzeczywistością.

Siedem historii o zbrodniach, które wstrząsnęły opinią publiczną swoich czasów - wszystkie z jednym wspólnym mianownikiem: miłością (szczęśliwą lub nie) w tle. Rozstrzał historyczny jest tu znaczny, mamy tu bowiem historie zarówno z okresu zaborów (XIX W.),aż po czasy współczesne (śmierć Andrzeja Zauchy w latach 90. XX w.). Sławomir Koper pisze lekko i wciągająco, czyta się więc tę książkę szybko i przyjemnie (jakkolwiek by to nie brzmiało przy tej tematyce). Nic zresztą dziwnego, bowiem autor ten dobrze czuje się w klimatach historycznych ,,sensacji", niczym Bogusław Wołoszański. ,,Zbrodnie z namiętności" mogę z pewnością polecić każdemu fanowi ,,true crime z epoki".

To był krótki reportaż, ale bardzo ciężki. Przeczytałam go na raz, choć momentami miałam ochotę odłożyć książkę i wziąć głęboki oddech. To historia małego chłopca, którego nikt nie chciał, nikt nie szukał i którego zawiedli wszyscy – nie tylko biologiczni rodzice. Autorka pisze spokojnie, bez ocen i krzyku. I właśnie to boli najbardziej. Bo ta historia wydarzyła się naprawdę. Czyta się ją szybko, momentami aż za łatwo, co wywołuje we mnie duży dyskomfort. To nie kryminał. To czyjeś życie i śmierć. Brakowało mi pogłębienia psychologicznego sprawców i kilku detali, które mogłyby dać pełniejszy obraz. Mimo to jest to książka, która zostaje w głowie i sercu. Zmusza do myślenia o rodzinie, obojętności i o tym, jak łatwo przymykamy oczy na cudzą krzywdę. Polecam, ale to nie jest lektura „dla przyjemności”. To reportaż ku przestrodze. Z szacunku dla tego dziecka – warto czytać uważnie i z emocjami na wodzy. 🖤📖