Krzysia i ptasie kłopoty

Niedługa powiastka, nawiązująca do tradycji i kultury żydowskiej. Duża czcionka, ułatwiająca czytanie, ciekawe, kolorowe ilustracje i historia o tym, że stare przedmioty mogą nam opowiadać ciekawe historie. Interesujące wprowadzenie np. do zajęć o pamiątkach rodzinnych.

Książka, mimo, że kierowana jest do dzieci, może być również świetną lekturą dla ich rodziców. Zaznajamiany się w niej również z wojenną rzeczywistością w Syrii, utratą bliskich, rodzinnego domu, ale też pięknymi opisami krajobrazów, czy potraw, ale też i imion, gdzie każde z nich niesie jakieś znaczenie. A wszystko to pokazane jest oczami małej dziewczynki, w zrozumiały i przyjazny sposób dla czytelników. Nie mamy tutaj drastycznych scen przyprawiających o koszmary, bez obaw. Świetnym dodatkiem na końcu książki są pytania związane z jej treścią, jak również z tematyką uchodźczą. Jako poczatkująca edukatorka, uważam, że powieść ta może być świetnym wstępem do zajęć antydyskryminacyjnych zwiazanych z wielokulturowością. Jednym słowem, polecam, rodzicom, nauczyciel_k_om, edukator_k_om, i wszystkim, którym na sercu leży los naszych bliźnich. Pełną treść recenzji znajdziecie tutaj: http://nietoperzczytaioglada.blogspot.com/2018/03/zaina-wanda-szymanowska.html?m=1

Urocza książka, idealna na wolny wieczór, który chcemy spędzić w miłym towarzystwie przy rozpalonym kominku. Rozczuliła mnie historia Ambarasa oraz jego przyjaciół, których zdobywa dzięki swoim analitycznym zdolnościom dedukcji oraz brakiem najważniejszego zmysłu dla Wilka: węchu. Brakowało mi nieco rozwinięcia relacji wilk-człowiek, która została niedoprowadzona do końca… Z książki płynie przesłanie, że swoje największe słabości nie zawsze okazują się tak ogromne, jak nam się wydaje oraz że porównywanie do innych nie jest zawsze właściwe.

Zabawny cykl opowiadań o pewnej służącej, która bierze zbyt dosłownie co się do niej powie. Bardzo ciekawie zastosowany humor językowy, który unaocznia jak nasz jężyk jest wieloznaczny i zależny od kontekstu w jakim się go użyje. Duży plus za ilustracje, jak również dla tłumacza za to, że potrafił ten językowy humor przełożyć na polski.

Podróż w czasie do średniowiecza, czyli "Krzysia" i jej przygody Kto nie zna "Krzysi" i jej przygód, niech czym prędzej nadrabia czytelnicze zaległości, bo trudno przejść obojętnie obok niezwykle mądrej, rezolutnej i przede wszystkim bardzo dzielnej dziewczynki, która mieszka w zamku i jej największym marzeniem jest zostać Strażniczką Mieczy. Póki co jest kuchenną, ale to zajęcie nie należy do jej ulubionych, bo Krzysia ma zupełnie inne zainteresowania i uwielbia przyglądać się rycerzom podczas ćwiczeń. Dziewczynka podziwia ich zręczność, siłę i waleczność, chciałaby być taka, jak oni. Czy los się do niej uśmiechnie i spełnią się marzenia Krzysi? Czy wbrew panującym regułom dziewczynka dostąpi zaszczytu objęcia tak ważnego stanowiska? Nie pisnę, ani słowa! Uwielbiam tak wyraziste postaci w świecie literatury dziecięcej, jak Krzysia, a jeśli dodać do tego odległą epokę, w której toczy się akcja, to sukces murowany, a przy okazji świetna lekcja historii dla dzieci. Zamek, rycerze, lśniące zbroje, dworskie intrygi i szczypta fantasy to nie tylko ciekawy pomysł na fabułę, ale przede wszystkim doskonała propozycja czytelnicza dla dzieci, które mają okazję na podróż w czasie do średniowiecza. Lektura "Krzysi i tajemnicy mieczy" sprawiła mi dużą przyjemność, poza tym Wydawnictwo Literówka zadbało o zaostrzenie mojego czytelniczego apetytu na kolejne odsłony przygód Krzysi, ponieważ na końcu każdej części pojawia się kilka stron następnej książki w serii. "Krzysia" i jej przygody to idealne książki do nauki czytania, odpowiedni format, duża czcionka, krótkie rozdziały i przede wszystkim ciekawa treść z pewnością zyskają aprobatę. Czytelnicy wśród dzieci są na wagę złota, dlatego warto proponować im książki, które są nie tylko atrakcyjne wizualnie, ale również interesujące. Czytanie powinno być przyjemnością, a nie przymusowym zajęciem, więc należy robić wszystko, by dziecko pokochało książki i proponować mu wartościowe lektury. Autorem ilustracji jest Gregory Rogers, czarno-białe obrazki doskonale podkreślają charakter tych książek, są dynamiczne i zabawne, na pewno spodobają się dzieciom, które, co wiem z własnego doświadczenia, zwracają szczególną uwagę na fakt, czy w książce są ilustracje. Jeżeli szukacie ciekawej, ładnie wydanej i przede wszystkim wartościowej lektury dla dzieci, to "Krzysia" na pewno spełni Wasze oczekiwania, zwłaszcza że interesująca fabuła, zabawne dialogi, szczypta magii oraz uniwersalne wartości takie, jak przyjaźń, lojalność, odwaga, sprawiedliwość i dobro to sprawdzony przepis na lekturę dla dzieci. Seria o Krzysi spodoba się zarówno dziewczynkom, jak i chłopcom, co do tego nie mam żadnych wątpliwości. Zainteresowanym podaję tytuły, które ukazały się w serii: "Krzysia i tajemnica mieczy", "Krzysia i intryga z trucizną", "Krzysia i oblężenie zamku", "Krzysia i turniejowe turbulencje", "Krzysia i potworny psotnik" - najnowsza, wydana w 2016 r. Do miłego zaczytania! Dominika Ławicka http://matkapolkaczytajaca.blox.pl/

Jak ja uwielbiam koniberki! ♥️ Jest w nich coś co zachwyca mnie za każdym razem. Ten spokój mimo ich licznych przygód - to czysta magia na kartkach. ✨ Bardzo lubię to, że te fantastyczne stworzonka mają takie zwyczajne ludzkie problemy i przygody. Do tego wielki plus, że zawsze jest jakiś morał. Polecam wszystkim dzieciom, które uwielbiają zwierzątka i magię. ✨

Fatalnie przetłumaczony tytuł. ,,Trąbka łabędzia'' brzmi o wiele lepiej, a ponadto jest bardziej zachęcająca dla dzieci. ,,Łabędzie nutki'' to takie banalne i infantylne. Samo tłumaczenie także pozostawia wiele do życzenia. A szkoda, bo książka jest wybitna.

Historia nie związana z przygodami z filmu co jest bardzo na plus. Krótkie rozdziały ułatwiają czytanie szczególnie młodszym dzieciom. Tytuł zapowiada że będzie to historia drogi i niestety momentami daje się to zbytnio odczuć. Morał bardzo dzisiejszy ale i ponadczasowy.

Pewnie niewielu z nas zastanawiało się kiedyś, jak zachowałoby się w sytuacji, gdyby młodszy brat naukowiec o imieniu Mariusz, w skrócie Mario, przypadkowo przeniósł nas w czasie o jakieś kilkaset lat do tyłu, gdzie nasz okrzyk „Nienawidzę cię, Mario!” zostałby odebrany zupełnie inaczej, niż zakładały intencje. Jeśli do tego akurat kilka dni wcześniej zafarbowaliśmy włosy na czerwono, to mamy pełny obraz czarownicy, a wszyscy wiemy, w jaki sposób dokonywały one dawniej żywota. Wika, czternastolatka, siostra brata o naukowych zapędach też nigdy się nad tym nie zastanawiała, dopóki… to naprawdę nie stało się jej udziałem! Wiedźma, heretyczka, używająca w dodatku jakichś niezrozumiałych, ale z pewnością bluźnierczych słów typu iPhone, leginsy, T-shirt. Jakby tego wszystkiego było mało, pogrąża się, rozgłaszając, że… ziemia wcale nie jest płaska, obraca się wokół własnej osi, a do tego jest tylko jedną z planet, które krążą wokół słońca! Czy taki ktoś ma prawo przetrwać w niełatwych czasach, kiedy władza była w rękach srogich inkwizytorów? Tymczasem po drugiej stronie tej podróży w czasie Mario wraz z rodzicami stara się wymyślić sposób, aby skontaktować się z siostrą i umożliwić jej powrót do współczesności. Tylko jak to zrobić, jeśli nie wie się nawet, w jakich czasach Wika wylądowała? Jeśli dodamy do tego, że akcja utworu toczy się w Toruniu, to macie już przedsmak tego, jak pobyt nastolatki w zamierzchłych czasach wpłynie na bieg historii i rozwój nauki. Sergiusz Pinkwart po raz kolejny wlewa w młode umysły porządną dawkę wiedzy, okraszając swoją opowieść fikcyjnymi, acz bezsprzecznie dobrze przemyślanymi i ciekawymi wydarzeniami. Młody Czytelnik zobaczy, jak żyło się w średniowieczu, poszerzy słownictwo o różne skomplikowane wyrazy, a także dowie się czegoś o gwiazdach i o tym, który jako pierwszy wysnuł tezę o obrotach ciał niebieskich. Książka uczy i bawi, a to bardzo dobre połączenie w przypadku publikacji dla dzieci. Brakuje mi jednak kolorowych ilustracji, którym zawsze hołduję w literaturze skierowanej do młodej grupy wiekowej. Mimo wszystko książkę przyjemnie się czyta i dzieci starsze powinny być lekturą szczerze zaciekawione. zaczytana.com.pl

Akcja książki rozgrywa się na Dzikim Zachodzie. Właśnie tam pośród piachu, kaktusów i kamieni Jon Klassen osadza dwa żółwie i jeden kapelusz wzbudzający pożądanie obu kompanów. Przyglądają mu się, przymierzają, stwierdzają, że obu jest w nim do twarzy. W końcu przyjaciele zgodnie przyznają, że skoro kapelusz jest jeden, a ich jest dwóch, to powinni zostawić kapelusz za sobą i iść dalej. Czy ten prosty plan się powiedzie? Historia żółwi i kapelusza podzielona została na trzy części: Kapelusz, Zachód słońca, Noc. Na narrację jest tutaj więcej miejsca niż w przypadku poprzednich dwóch części trylogii z uwagi na wydłużenie książki z 32 do 48 stron. Klassen oprawił swą opowieść niezwykle zgraną paletą barw, która idealnie oddaje upływające snującym się żółwiom godziny. Kolory subtelnie przechodzą od przydymionego pudrowego różu przez ciemniejące pomarańcze i brązy zachodzącego słońca do czerni nieba rozświetlonego migocącymi gwiazdami. Podobnie jak w przypadku wcześniej wydanych książek Jona Klassena w „O! Kapelusz” kluczową rolę odgrywa lekko nieobecny wyraz twarzy bohaterów i zdające się mówić wszystko oczy. Spojrzenia żółwi budują napięcie niemal jak w filmach Tarantino. Brakuje tylko muzyki z westernu „Dobry, zły i brzydki”, ale tę pewnie niejeden czytelnik podświadomie nuci w trakcie lektury. Książki łączy także duży i wyraźny krój pisma, co czyni je atrakcyjnymi dla dzieci rozpoczynających przygodę z samodzielnym czytaniem... To tylko część recenzji, którą przygotował Dżin. Więcej znajdziecie na stronie: http://dzinztomikiem.pl/ksiazka-z-glowy-o-kapelusz-jon-klassen/

Dom Babci to bajka z pięknymi ilustracjami, które przyciągają wzrok. Naszym głównym bohaterem jest chłopiec, który ma dobre relacje ze swoją babcią. Jego babcia w przeszłości była architektem. Właśnie ona zajmowała się w młodości szkicowaniem budynków: wysokich, budzących zainteresowanie. Babcia obiecała swojemu wnukowi, że w niedługiej przyszłości również jemu wybuduje cudowny, interesujący oraz wysoki budynek. Niestety ze względu na swoje zdrowie babci, nie mogła spełnić pragnienia i marzenia wnuka. Ponieważ była w podeszłym wieku, nie mogła wstawać samodzielnie z łóżka. Chłopiec powstawiał sobie za cel stworzenie tzw. "babci", która będzie mogła z nim podróżować. Pracował obficie i staranie, aż dopiął swojego. Spełnił marzenie! Ze swoją "babcią" dużo wędrował. Wspólnie podróżowali i pokonywali morze, miasta, aż w końcu dotarli do miejsca w którym znajdował się dom wybudowany przez babcię dla swojego wnuka. Wnuczek zrobił wszystko, żeby przepięknie wykończyć swoją chatkę. Dom Babci to bajka o trudnej tematyce dla młodego i starszego czytelnika. Jednakże, warto przeczytać książkę.

Bardzo poruszająca historia widziana głownie oczami sympatycznego psiaka, który nie zawsze miał w życiu łatwo. To historia o krzywdzie i smutku, ale też o wielkiej miłości i przywiązaniu jakie mogą zrodzić się między człowiekiem a zwierzakiem. Wzruszająca i pouczająca historia dla dla małych i dużych.

Moja siostra słuchała jak urzeczona. Nieznane historie, których jeszcze nie znała tylko dodały tej książce uroku. Jedynym minusem była niezbyt poprawna kolejność np. w jednym rozdziale trójka kucyków ma już znaczki, a rozdział później dopiero je dostaje. Ale to mały minusik. Reszta książki jest naprawdę fajna. To książka skierowana do wszystkich fanów kucyków pony i nie tylko (idealna np. na prezent).

Wielkie poruszenie w lesie... Śliczna czytanka! W pewnym lesie Bury Miś zabronił ptakom spać, lecz dzielni skrzydlaci przyjaciele nie dali się spacyfikować i połączyli siły... :) Córa była autentycznie zachwycona :) Książeczka jest pięknie napisana, bardzo ładnie ilustrowana, a dzięki dużemu drukowi może się świetnie nadać do nauki czytania na nieco dalszym etapie rozwoju dziecka. Super :) Trochę przypomniała mi ta książeczka moje własne stare czytanki z dzieciństwa. Mała łezka w oku się zakręciła ;) ... Świetnie, że takie książeczki są obecnie wydawane; im ich więcej - tym lepiej! Gorąco polecam! Dziękuję Egmont Polska za egzemplarz recenzencki. Recenzja znajduje się także na moim blogu: http://cosnapolce.blogspot.com/2017/06/poczytaj-ze-mna-epos-piesn-o-sowie.html

Z okazji narodzin Beniamin dostaje od babci nietypowy prezent: różową walizkę. Walizka dla niemowlaka? Różowa dla chłopca? Niektórym (mamie Beniamina),trudno nie tylko zrozumieć ten prezent, ale nawet zaakceptować. Cóż, pomiędzy mamą a babcią nigdy nie było zgody, ale przecież obie tak bardzo kochały Benia! I jakby na przekór, ta walizka stała się dla Beniamina rekwizytem życia. Beniamin rósł, a walizka przybierała kolejne role, była m.in. łóżeczkiem, stolikiem, tam-tamem, tornistrem i… walizką. Babcia była szczęśliwa. Mama była zdruzgotana. A co na to młoda żona Beniamina? I kiedy warto trzymać się swoich przekonań, a kiedy pójść na kompromis, jeśli w grę wchodzi miłość? Miłość to szacunek. Miłość to tolerancja. Miłość to akceptacja. Może miłość to również kompromis. wiek 4+ https://montessori360.pl/blog/21-3-ksiazki-dla-dzieci-o-milosci

Przecudna minimalistyczna opowieść o niesamowitym potencjale, jaki może nieść za sobą książka. Głównym bohaterem jest wieloosobowy zespół - czteroosobowa rodzina. W skład ,której wchodzi mama, tata, synek Antek i córeczka Lusia. Jest też kolejny członek tej rodzinnej załogi pręgowany kotek oraz kurka i kogucik ,który pełni rolę budzika domowego. Rodzina jest biedna, nie posiada nawet zwykłego mieszkania ,że nie wspomnę o telewizorze czy samochodzie. Mieszkają w przyczepie samochodowej z kilkoma uszkodzonymi meblami, a jedynym środkiem lokomocji jest dla nich rower z przyczepką ,własnej roboty. Jedyną rzeczą ,którą mają na własność ,są hurtowe wprost ilości książek. Piętrzą się one, aż niemalże pod sam sufit miejsca zamieszkania. Służą już nie tylko do czytania ale np. do podtrzymania stolika w pionie, gdy ten ostatni ma jedną ułamaną nogę. Rodzina uwielbia czytanie i wolny czas spędza siedząc na stosie książek ,zatapiając się w lekturze. Przychodzi dzień, że książki wypełniają już całą przyczepę po sufit i trzeba samemu się ewakuować ,albo pozbyć się książek. Książki opuszczają dom rodzinny Antka i Lusi ,odwiezione na małej przyczepce rowerowej, pewnie kilkukrotnym kursem, do punktu skupu. Co się dzieje po opustoszeniu ich ,,mieszkania''? Czy wszystko jest jak zwykle? Opróżniona przestrzeń nie robi nic dobrego dla tej kochającej się rodziny. Powoli wszyscy zaczynają się od siebie oddalać. Co się zdarzy ,jak Lusia przyniesie pierwszą książkę z biblioteki do pustego domu? Czy rodzina wróci do siebie sprzed czasów ,,książkowego kataklizmu''? Czy jeszcze można wszystko naprawić? Przeczytajcie kochani tą cudowną opowiastkę ,korzystając z niemniej prześlicznych ilustracji. Książeczka stanowi bowiem także picture book. Piękne opowiadanie jest rozkoszą dla duszy , niosącym przesłanie ,że nie trzeba dużo posiadać ,aby rodzina mogła się kochać wzajemnie i rozumieć oraz to ,że książki scalają rodzinę. Myślę, że autorowi chodziło jeszcze o to ,że nie tylko same książki czytane przez wszystkich oddzielnie, ale wielkie wspólne czytanie robi wiele dobrego. I takiej rodziny nie jest w stanie nic rozdzielić, żadne przeciwności. Tak krótka, ale poruszająca książka pozostanie w pamięci na długo, długo...

Nie ukrywam, że interesuje mnie tematyka II wojny światowej oraz losy ludzkie w tym okresie. Takie też często wybieram książki. A czasami wpadają mi same w ręce. I tak było w tym przypadku. Zachwyciła mnie okładka. Tytuł wydał się intrygujący. Zerknęłam na tył okładki i wszystko stało się jasne - Dom cioci Lusi to książka o Zagładzie Żydów. Publikacja skierowana jest do młodszych czytelników. Jest krótka, prosta, narratorem jest mała dziewczynka Wandzia - Zosia - Basia. Scenariusz historii jest podobny jak m.in. w serii Wojny Dorosłych, Historie Dzieci, którą nota bene uwielbiam. Mamy szczęśliwą rodzinę, gdy pewnego dnia coś się zmienia - zostają przeniesieni do getta. Dziewczynkę udaje się "przerzucić" na aryjską stronę, gdzie trafia do tytułowego domu. Bezpieczne otoczenie, nie zaciera tęsknoty za rodzicami. Wandzia przechodzi przeszkolenie i zyskuje nową tożsamość: Miałam teraz nowe imię i nazwisko. Nauczyłam się na pamięć nowej historii mojej rodziny. Przed kolacją odmawialiśmy modlitwę, której wcześniej nikt z nas nie znał. Dzieci przebywające w domu "bawią się w chowanego" z prześladowcami, znów muszą zmieniać dom i imię... Piękna historia o Ocalonym dziecku, na tyle łatwa w przekazie i bez brutalności, że może być prezentowana nawet przedszkolakom. To ważne, aby mówić dzieciom o konsekwencjach nietolerancji i uczyć ich empatii. Książka kończy się słowami Mam na imię Wanda, Zofia, Barbara. Jestem Polką. Jestem Żydówką. Nie chciałabym, żeby moja historia kiedykolwiek się powtórzyła. I to wystarczyło by za podsumowanie.

Książeczek o księżniczkach można na polskim rynku spotkać całe mnóstwo. Seria wydawnictwa Adamada o czerech młodych damach nie tylko bawi, ale także uczy. Księżniczka Lena bala się ciemności, nocy, bo właśnie wtedy w pałacu słuchać było wiele niepokojących dźwięków - skrzypienie podłogi itp. Tylko jeden chłopiec rozumiał Lenę i chciał jej pomóc. Podarował jej chomika, aby mniej się bała. Czy to miało pomóc w rozwiązaniu problemu? Książeczka jest wydana w miękkiej oprawie, za to ma duży niemal kwadratowy format. Zdecydowaną większość stron zajmują ilustracje. Tekstu jest tutaj niewiele, dlatego, że to seria przeznaczona dla najmłodszych czytelników. Na stronach możemy zauważyć różną wielkość liter, co jeszcze bardziej urozmaica i wzbogaca lekturę. Warto wspomnieć o tym, że bajka nie dość, że bawi to jeszcze uczy. Na przykładzie księżniczki Leny możemy przekonać się, że nadmiar wcale nie musi być dobry. Na końcu znajduje się także krótka lista, dotycząca umiarkowania oraz poradnik, jak dbać o chomika. Cieszę się, że bohaterem jest to mało popularne w bajkach zwierzę, gdyż w życiu codziennym na pewno ma wielu zwolenników. Poradnik opieki nad chomikiem na pewno im się przyda. ,,Księżniczka Lena i jej chomik" to krótka, mądra, ciekawa opowieść o pokonywaniu swoich lęków, przyjaźni, czasem nadmiarze z pięknymi, kolorowymi, przykuwającymi wzrok ilustracjami. Serdecznie polecam najmłodszym czytelnikom, choć nieco starsi także powinni być zadowoleni z lektury. Moja ocena: 5/6

Krótka, ale treściwa i świetnie napisana książeczka z serii prezentującej najmłodszym poszczególne gatunki literackie. Biografia małego wampirka, który jest niezwykły w swoim otoczeniu, uczy nie tylko, czym jest ta forma literacka, ale także akceptacji siebie oraz determinacji w szukaniu własnego miejsca na ziemi.