Cabin Porn. Podróż przez marzenia - lasy i chaty na krańcach świata

Książka napisana jest w formie osobistych rozważań autora. Porusza on temat ciszy w różnych kontekstach – cisza, która odnajduje nas sama, i taka, którą tworzymy samodzielnie, cisza w sztuce, muzyce, nawet miłości. Są też przemyślenia o nudzie, pędzącym coraz szybciej świecie i – co za tym idzie – naszej coraz gorszej jakości koncentracji. Refleksje pisarza skłaniają do zatrzymania się i zastanowienia się nad ich przekazem.

Niesamowita lektura dla każdego kto chcialby się upewnić,że jako naród jesteśmy dumni,że mamy w sobie upór i wytrwałość.Że nasz kraj pod każdym względem jest szczególnie piękny i niesamowity,że mamy ogromna wiarę w życie,w rodzinę i tradycje. To była dla mnie mentalna podróż w przeróżne zakątki.Warto wiedzieć,że pochodzimy z kraju naprawdę niezwykłego,gdzie zapoczątkowano wiele ideologii które po dzis dzien cieszą się swą użytkowością. Nostalgia przeplywała przeze mnie niemal cały czas.Cos się wspomniało,czegoś nauczylo...

Szczerze polecam tę pozycję. Jest bardzo radykalna, co tylko zachęca i motywuje mnie do rozstania z moimi rzeczami. Moi rodzice to chomiki - mają pełne pokoje śmieci, dalej kupują ubrania, narzędzia, elektronikę, i to wszystko aż wysypuje się ze strychu i garażu. Coś okropnego. Nie chcę iść w ich ślady. Mój partner śmieje się ze mnie, że prawie nic nie posiadam, że większość rzeczy w domu jest jego; ale tak mi lepiej, lżej, radośniej. I tak, po przeczytaniu tej książki, mam już następne dwa worki do oddania na cele charytatywne. To jest życie. Polecam! :)

Książka jest taka niejednoznaczna. Autorka w poszczególnych rozdziałach przedstawia różne rodzaje jedzenia oraz ludzi, którzy się tym konkretnym jedzeniem zawodowo zajmują. Mamy więc rozdział o serach i ludzi zajmujących się produkcją serów, rozdział o mięsie i ludzi pracujących przy mięsie, rozdział o owocach i warzywach itd. Autorka przedstawia bardzo ciekawe rozmowy z osobami zajmującymi się zawodowo konkretnym rodzajem jedzenia, np robią ser, hodują ryby, prowadzą młyn. Książka jest wielką pochwałą dobrego, wartościowego, zdrowego jedzenia. Brakowało mi w niej jednak chociaż odrobiny podejrzliwości , takiej zwyczajnej reporterskiej, w stosunku do wypowiedzi bohaterów książki. Absolutnie nie chciałabym nikomu z bohaterów zarzucać nieprawdy, ale jednak taka rola reportera - zadać dodatkowe podchwytliwe pytanie, a nie tylko słuchać z podziwem i z otwartymi ustami. A czytając książkę, naprawdę ciekawą, miałam momentami dziwne wrażenie, ze czytam bardzo dobrze przygotowaną, współczesną reklamę kolejnych firm przedstawianych przez autorkę. I to mi tak trochę zgrzytało przy czytaniu. No bo w sumie nie wiem czy to jest jeszcze reportaż, czy jednak jest to już po prostu bardzo dobra reklama konkretnych, wymienianych każdorazowo z nazwy, przedsiębiorców.

Pożyczona od koleżanki i staram się zrozumieć ten spokój 😅 Urocza i lekka książka, czytanie jej idzie sprawnie i szybko. Krótkie lecz treściwe opisy. Trochę rad, przepisów i można prawie zrozumieć czym jest lagom. Chociaż chyba powinnam pojechać do Szwecji aby w całości w to wejść. A przynajmniej dołożyć do swojego życia 😅 Warto po nią sięgnąć 👍

Poznajmy się bliżej na mojej stronie http://kwyrloczka.pl/2026/01/01/o-tym-jak-zyje-ptak-noah-strycker-rzecz-o-ptakach/ PEWNEGO PTASIEGO DNIA Cała starsza część czytelnicza rodziny przeczytała tę pozycję. Ja więc nie mogłam być gorsza i sama też zabrałam się za lekturę. Przyznaję jednak, że to spotkanie przyszło mi bez specjalnego entuzjazmu i specjalnej ochoty. Może to właśnie zaważyło na odbiorze? A może było jeszcze drugie dno? RZECZ O PTAKACH Nie jest atlasem, lecz zbiorem opowieści o pewnych, nawet ciekawych, zagadnieniach z ptasiego życia. Autor opisuje swoje doświadczenia i snuje w połowie naukową, a w połowie przygodową historię ptasich żywotów. Opowiada o gołębiach, kurach, sępach i albatrosach, z czego te ostatnie wzbudziły we mnie największą sympatię. Gdybym miała mieć jakiegoś patronusa, chociaż niestety nigdy nie otrzymałam listu z Hogwartu, to zdecydowanie wybór padłby na albatrosa. Wiernego, kochającego rodzinę samotnika o wolnej duszy. Wszystko to brzmi niesamowicie sympatycznie, nieprawdaż? A jednak czytało mi się źle i ciągle miałam chęć na odrzucenie książki gdzieś w kąt. Ale to przecież nie ja. Ja czytam… Do końca… Zawsze! CO WIĘC PRZESZKADZAŁO? Wydaje mi się, że problem stanowiły statystyki, liczby, cyfry i procenty. Nie jestem umysłem matematycznie sprawnym i procentaże opisujące udział samców lub statystycznych samic w dziesięciotysięcznej populacji nie niosą dla mnie żadnej informacji. Nie umiem sobie tych liczb zobrazować, nie chciało mi się ich przeliczać, sprawdzać, szukać, sięgać po telefon, przerywać czytania. Mój mózg nie wizualizuje populacji, przez co zarzucanie go nieprzetwarzalnymi informacjami jest irytujące i zasmucające. To w końcu jakaś forma upośledzenia. Przynajmniej ja to w sobie tak odbieram i chyba dlatego tak ciężko było mi przebrnąć przez tę ptasią przygodę. NIE ZRAŻAJCIE SIĘ Jest też spore prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, że był to jedynie mój problem, bo — tak jak pisałam na początku — Rzecz o ptakach czytałam jako ostatnia i nikt z domowników wcześniej nie zgłaszał tego typu uwag. Proszę więc nie zrażać się zbytnio i jeśli gdzieś w sercu czujecie więź z ptasią hałastrą lub waszym nieodkrytym patronusem jest kaczka, orzeł przedni lub dziwny rodzaj sępa, czytajcie i zachwycajcie się niesamowitością tego Bożego stworzenia.

W tej książce nie znajdziemy żadnych nowych myśli, metod, podpowiedzi związanych z tematem. Raczej kilka oczywistości w kółko powtarzanych. Nie jest to absolutnie nic złego, ale też nic fascynującego dla osoby, która już traktuje swoją przestrzeń z odpowiednim szacunkiem. Krótko - tak, żyjemy w czasach nadmiernego konsumpcjonizmu i warto (trzeba) sobie zdać z tego sprawę. Nie należy magazynować przedmiotów i się do nich nadmiernie przywiązywać. Warto sprzątać i świadomie dbać o swoje najbliższe otoczenie. Mimo dużej powtarzalności (i braku specjalnej treści...) czyta się całkiem lekko i szybko. Poza tym ta niepozorna książka ma ostatecznie wielką zaletę - porządnie motywuje do przyjrzenia się swojemu otoczeniu i zabrania za porządki. Myślę, że na pewno powinien ją przeczytać każdy nałogowy zbieracz, graciarz, bałaganiarz i każda osoba, która trzyma jakiekolwiek rzeczy "na wszelki wypadek".

Należy zacząć od tego, że polski tytuł tej książki jest bardzo mylący - oryginalny tytuł brzmi "The Danish Way of Parenting" co ewidentnie sugeruje że chodzi tutaj o książkę dla osób zainteresowanych tematyką wychowywania dzieci - a nie duńskim sposobem na życie. I właściwie cała książka jest o tym - o wychowywaniu dzieci - co na pewno jest dość istotne dla dużej części czytelników. Pozycja podzielona na kilka dość przejrzystych rozdziałów, napisana przystępnym i zwięzłym językiem. Powinna przypaść do gustu zarówno rodzicom nastolatków jak i dzieci nieco młodszych. Część porad z polskiego punktu widzenia wydaje się oczywista jednak uważam, że warto przeczytać

Książka rewelacyjna, mnóstwo ciekawostek z tak bardzo różnego krańca świata niż nasz. Napisana przyjemnym językiem, z taką lekkością, jakby ktoś był urodzonym gawędziarzem, do tego wtrącenia z języka islandzkiego, jakby to był taki sobie tam łatwy język... Ogrom wiadomości o współczesnych czasach, o społeczeństwie, dziwactwach, zamiłowaniach, gustach kulinarnych. Do tego wiele informacji z czasów dawnych. Czasem mnie tylko zanudzały opisy obrzędów, obyczajów, które dla nas wydają się nierealne a tutaj były dość szczegółowo, wyczerpująco opisane. Czytając , cały czas gdzieś z tyłu głowy miałam podziw dla autorki i jej wiedzy o Islandii i ogromie pracy, która musiała w to włożyć....aż do tej chwili, kiedy wstawiając tu swoją opinię dowiedziałam się o plagiacie! No cóż, nadal uważam, że książka rewelacyjna i jeszcze bardziej pobudziła moją chęć na odwiedzenie tego kraju. No a autorzy... już wiem, że to nie ich ogrom pracy, tylko przywłaszczony, ale nie mnie ich sądzić... M:o)

Polecam każdemu, kto chce znaleźć się na bezdrożach, pustkowiach surowych krajobrazów Islandii.. Pięknie opowiedziana historia, uwarunkowania tego kraju oraz codzinne życie mieszkańców, również z perspektywy polskich emigrantów. Audiobook został dodatkowo wzbogacony o ścieżkę dzwiękową - idealnie dobraną.

Arcydzieło otwierające oczy. Perła trafiona w koszu wyprzedażowym za jedyne 9,99zł. Idealna lektura do zabrania na wakacje, by zacząć zbierać "wrażenia nie rzeczy". Ogólnie watra przeczytania w każdej chwili, bo jeszcze nie jest za późno. Uwielbiam wskazane w książce "zabawy minimalistów", kultywujące usuwanie nadmiaru rzeczy z otoczenia. Niektóre opowieści szokują, ale są czasami kubłem zimnej wody, wylewanym na głowę w akcie chrztu by ocknąć się i ujrzeć absurdy konsumpcjonizmu, cywilizacji nadmiaru i zakupoholizmu. Przeczytawszy "Rzeczozmęczenie" możesz przejść przemianę. Przyswoiłam jeszcze "Masz wszystko czego potrzebujesz", tam autorka szczególnie zwraca uwagę również na "świadome postarzanie" rzeczy które kupujemy, by nie można było ich naprawić lub używać przez lata. Pamiętam nylonowe rajstopy, które znalazłam zachomikowane przez babcię. Inne niż współczesne, niezniszczalne. Nie dziwię się że w czasie wojen cały nylon szedł na produkcję spadochronów. Drugim przykładem, żeby nie zanudzać, są sprzęty psujące się po upływie okresu gwarancji z powodu nie działania małego "dyngsa" którego nie da się wymienić, Trzeci, banalne, coraz mniej bawełny w ubraniach, a coraz więcej mechacącego się plastikowego włókna, no i moda na przemijanie wszystkiego.

Nieznane więzi natury autorstwa Petera Wohllebena uświadamia nam, że natura tworzy zaawansowane i skomplikowane mechanizmy, a każdy z elementów jest niezbędny i wielkie naruszenie któregokolwiek z nich w przyrodzie powoduje jego zaburzenie i zmianę wpływającą na inne obszary. Po przeczytaniu tej książki możemy się bardzo dużo faktów i ciekawostek dowiedzieć z życia roślin, grzybów, owadów, ssaków leśnych czy innych organizmów tworzących ekosystem. Możemy też się z niej dowiedzieć dlaczego tak istotne jest aby w lasach żyły wilki a w rzekach łososie i jakie skutki będą jeśli ich zabraknie. Jak ważna jest woda w przyrodzie i w jak niespodziewany sposób może być wykorzystywana przez drzewa. Jakie konsekwencje ma używanie ciężkiego, mechanicznego sprzętu przez człowieka oraz wpływ zanieczyszczenia środowiska światłem. I to tylko kilka z zagadnień, które prezentuje ta książka. Autor przekazuje nam, też że Natura sama potrafi o siebie zadbać o ile tylko zostawimy ją w spokoju. Dzięki tej książce możemy z jeszcze większym szacunkiem podziwiać mikrokosmos na ziemi. Dodam, że książka jest napisana w sposób przystępny i zrozumiały, a do tego jest bardzo ciekawa i pouczająca, warto ją przeczytać.

Pobiegłam po książkę po powrocie z wycieczki w Kopenhadze, która wtedy bardziej mnie zawiodła niż oczarowała, i potrzebowałam czegoś więcej. Miałam wrażenie, że będąc tam – coś mnie ominęło (warto wspomnieć, że całą duńską stolicę wyobrażałam sobie jako jeden wielki sklep Tiger). Weekend spędzony z książką duńskiego badacza szczęścia przyniósł mi dużo spokoju i refleksji, i co ciekawe, bardziej na mnie wpłynął niż wspomniana wycieczka, a może pogłębiło? Bo chyba to duńskie szczęście jest szerzej rozumiane społecznie, a jednostkowo bardzo introwertycznie? Hygge to norweskie słówko oznaczające „dobrostan” i o tym, jak tego dobrostanu doświadczyć autor stara się przekazać na duński sposób. Moje luźne notatki: ŚWIATŁO: świeczki - naturalne, wszędzie Uważne wybieranie lamp + strategiczne miejsca + łagodne światło (1800 KW, niewidoczna żarówka) POROZMAWIAJMY O HYGGE: słówka, słóweczka Manifest Hygge 1. Atmosfera: wyłącz światło 2. Tu i teraz: bądź tu i teraz, wyłącz komórkę 3. Przyjemności: kawa, czekolada, ciasteczka, cukierki! 4. Równość: nie ja, tylko my 5. Wdzięczność: bądź otwarty, może tak jest najlepiej 6. Harmonia: rywalizacja i przechwalanie jest niepotrzebne 7. Komfort: poczuj się dobrze, zrób sobie przerwę, odpręż się 8. Spokój: żadnych dramatów 9. Bycie razem: nawiązuj relacje i snuj opowieści: pamięta, jak… 10. Schronienie: twoje plemię, twoje bezpiecznie miejsce BYCIE RAZEM: równowaga między pracą a życiem osobistym Dla introwertyków - niewycieńczający sposób na bycie towarzyskim POTRAWY I NAPOJE: wypieki, słodkości i ciepłe napoje UBRANIA: szale, warstwy, luz, swoboda DOM: główna siedziba hygge kącik - kominek - świece - drewniane rzeczy - natura - książki - ceramika - myślenie dotykiem - vintage - koce i poduszki Zestaw ratunkowy: świece, czekolada, herbata, książka, film/serial, dżem, wełniane skarpety, listy, sweter, notes, koc, ołówek, muzyka, album HYGGE POZA DOMEM: dobre towarzystwo – luz, swoboda – natura – tu i teraz Praca również może być hyggeligt. HYGGE PRZEZ OKRĄGŁY ROK: jak cieszyć się każdym miesiącem HYGGE ZA MAŁE PIENIĄDZE: najlepsze rzeczy w życiu są za darmo gry planszowe – spiżarnia party – wieczór telewizyjny – książka – aktywności na świeżym powietrzu – ognisko HYGGE W KOPENHADZE: co porobić w duchu Hygge w stolicy BOŻE NARODZENIE: kulminacja nastroju hygge HYGGE LATEM: cydr – grill – ogród – piknik – rower (!!!) PIĘĆ WYMIARÓW HYGGE: smak: znajomy, słodki, przyjemny dźwięki: trzask ogniska, krople deszczu, szum wiatru, skrzypienie podłogi zapach: kojarzy się z poczuciem bezpieczeństwa, przenosi do wspomnień dotyk: drewno, ceramika, wełna, skóra // rzemieślnicze wzrok: naturalne kolory, powolny ruch (opadający śnieg),światło szósty zmysł: hygge HYGGE I SZCZĘŚCIE: szczęśliwy Duńczycy jako społeczeństwo i na co dzień Książeczka, bo tak fajnych rozmiarów, dodatkowo jest bardzo ładnie wydana (obrazki, tabelki, grafiki, zdjęcia) i oprawiona.

Ciekawie jest zajrzeć do gabinetów, studia czy do kątu artysty,pisarza,reżysera,malarza,poety w ich własnym zaciszu domu. Czytając książkę dowiesz się jak oni pracują. O planowaniu dnia, zwyczajach, miejscach, gdzie twórcy tworzą swoje dzieła, które później czytamy, słuchamy,oglądamy. Lektura dla przyjemności.

Jak to w takich publikacjach bywa trochę tu informacji oczywistych, garść zupełnie niepotrzebnych, ale też sporo interesujących wskazówek, które można z powodzeniem wykorzystać w praktyce. Książka uszyta jest pod Brytyjczyków, na co trzeba wziąć istotną poprawkę. Zwłaszcza Brytyjczyków, dla których północ to nic innego jak „góra mapy". Subiektywnie trzeba więc wybierać z potoku informacji przydatną dla siebie wiedzę. Pomaga w tym podsumowanie umieszczone pod koniec tekstu. I jeszcze mała dygresja: O ile wędrówkę bez mapy łatwo sobie dziś wyobrazić, o tyle już bez smartfonu lub wszystko mającego zegarka dużo trudniej. Takie czasy, że analogowy podróżnik to obecnie anachronizm. Może warto więc czasem przełamać schematy.

Lekki do czytania reportaż, który pomógł mi przybliżyć moje myśli ku Islandii. Nie ma tam ekstremalnych przygód. To rodzinna wyprawa, jak wiele innych, ale pełna ekscytacji. https://mowaprosta.wixsite.com/mowaprosta https://www.instagram.com/mowaprosta/ https://www.facebook.com/profile.php?id=100042493992931

Książka dowodzi, że jest życia poza internetem, poza technologią, poza układami, poza gonitwą za najlepszym nagrobkiem na cmentarzu... Poza opowieścią o pasterskim życiu jest to też znakomity przykład opowieści o wewnętrznej przemianie. Choć może nie tyle o przemianie, co akceptacji samych siebie. Jest to jedno z najtrudniejszych zadań z jakimi przychodzi nam się zmierzyć. Autor świetnie pokazał, jakie to ważne i jak układa się los, kiedy akceptacja w nas się dokona. Piękne. Godne polecenia i realizacji.

Naprawdę mało wiemy o morzach i oceanach. Więcej ludzi zbadało powierzchnię księżyca, niż morskie głębiny. Być może to właśnie dlatego poznanie – choć w niewielkim stopniu – tego, co w nich żyje, wydaje się być dla mnie fascynujące. Książka, po którą sięgnęłam tym razem, należy do gatunku non-fiction. Zauważyłam, że choć w ostatnim czasie przeczytałam trochę więcej (z racji zrobionego w zeszły weekend maratonu),to literatura faktu nadal jest jedną z tych, z którymi obcuję najrzadziej, mimo że wolę by było zupełnie na odwrót. Dlatego tym razem trafiło na „Księgę morza, czyli jak złowić rekina giganta z małego pontonu na wielkim oceanie o każdej porze roku” autorstwa Mortena A. Strøksnesa w przekładzie Marii Gołębiewskiej-Bijak. „Statek, Hugo i ja jesteśmy trzeźwi jak noworodki. To morze jest pijane. Ileż to razy wychylałem się za burtę, wpatrzony w otchłań?” Tę niespełna 340 stronicową książkę połknęłam jednego dnia. I choć z początku nie przekonała mnie do siebie językiem, to zdecydowanie trafiła do mnie treścią. Zresztą, pozycje wydawane przez Wydawnictwo Literackie w większości przemawiają do mnie od razu, jak było na przykład z autobiografią Knausgårda. Przeczytanie omawianej dzisiaj historii odkładałam jednak w czasie. Czekała ona sobie na półce, aż po nią sięgnę i tak minęły chyba ze dwa lata, zanim do tego doszło. Tu postawię sobie pytanie, dlaczego właśnie teraz? Odpowiedź będzie krótka, ponieważ morze, oceany oraz morskie stworzenia fascynują mnie i choć sama nie zajmuję się ich badaniem, to lubię dużo czytać na ten temat, oglądać i wyobrażać sobie, do czego natura jest jeszcze zdolna, a czego my nie jesteśmy jeszcze świadomi. „Specjalny gatunek niebieskozielonych glonów jest tak produktywny i liczny, że naukowcy przyjmują, iż wytwarza dwadzieścia procent ziemskiego tlenu. A do lat dziewięćdziesiątych nauka nawet nie wiedziała o jego istnieniu.” Książka ta nie jest tylko opowieścią o poszukiwaniu i łowieniu rekina polarnego żyjącego w wodach morza norweskiego. Autor wraz ze swoim przyjacielem – ekscentrycznym malarzem i rybakiem Hugonem znajduje się na Lofotach, archipelagu będącym jednym z najpiękniejszych miejsc w całej Norwegii. Tam właśnie towarzyszy w wyprawach na głębiny, opisując przy tym każdą z przeprowadzonych wypraw i połowów, a zarazem raczy nas ciekawostkami związanymi z nieznaną nam otchłanią. „Łagodny szept morza, suche ciepło słońca, idealna przejrzystość powietrza – wokół pełny spokój. Takie dni się kolekcjonuje i zachowuje w pamięci przez lata.” Czym jest Moskstraumen lub Velella Velella? Kim był Johan Hjort? Dlaczego swego czasu mieszkańcy Nordlandu gardzili zwykłą makrelą? Na te i inne pytania z pewnością odpowie nam książka. Momentami czytałam ją, myśląc, że przed sobą trzymam encyklopedię. I jest to zarówno pozytyw, jak i pewnego rodzaju zarzut. O ile mi, osobie, która interesuje się tematem, nie przeszkadzało nagromadzenie ciekawych, jak i tych mniej interesujących informacji, to czytelnikowi, który szykuje się na opowieść o walce z żywiołem oraz rekinem polarnym… No cóż… Taki ktoś po prostu się zawiedzie. To nie jest beletrystyka nastawiona na rozwój akcji ani zawrotne tempo. Powiedziałabym raczej, że narracja jest leniwa, płynie sobie powoli. Przed lekturą nie nastawiałam się praktycznie na nic, dlatego się nie rozczarowałam. Co więcej, brakuje mi na polskim rynku książek o podobnej tematyce, zwłaszcza o morskich stworzeniach. Dla mnie to była naprawdę ciekawa podróż i dobrze zgłębiony temat. Na końcu znajdziemy również długą listę przypisów, więc będzie po co sięgać na przyszłość.

Książka do kontemplacji. Narracja jest tu tak spokojna, że początkowo bardzo ciężko mi było wejść w ten powolny rytm, zwłaszcza, że wcześniej czytałam zwariowaną Miszczuk. Uparcie jednak brnęłam, próbując dostosować pracę umysłu do tej książki i chyba w pewnym momencie mi się to udało. Jestem ogólnie fanką książek przyrodniczych, chociaż ta nie była jakoś bardzo mocno naszpikowana fachową wiedzą, jest raczej lekka pod tym względem. Owszem, można się z niej tego i owego dowiedzieć, ale głównie to jest taka impresjonistyczna opowieść o życiu angielskiej łąki i jej mieszkańcach. Autor jest właścicielem pewnego terenu łąkowego, o który dba i w dwunastu rozdziałach przedstawia nam, co się tam dzieje w ciągu całego roku kalendarzowego. Jest też hodowcą bydła i owiec, które tam wypasa, kosi łąki, aby zgromadzić siano na zimę i takie tam. Możemy tu poczuć zachwyt nad pięknem przyrody, aczkolwiek może nieco dysonansu wprowadza fakt, iż autor przyznaje się również do polowania na niektóre zwierzęta, np. króliki, i w niektórych miejscach opisuje także momenty, kiedy to robi - trochę to budzi mieszane uczucia, choć przynajmniej nie jest to polowanie dla samego "sportu" - z tego co zrozumiałam, facet po to zabija zwierzę, aby je sobie potem zjeść. Nie jestem fanką myślistwa, ale i nie rzucam kamieniem, sama nie jestem wege. W niektórych fragmentach z kolei autor opisuje, jak odnajduje szczątki zwierząt dopadniętych przez inne drapieżniki, są to momentami dość turpistyczne opisy - no dobra, jest to prawda o naturze, ale niekoniecznie przyjemna do czytania. Tak poza tym jednak w przeważającej mierze mamy zachwyt nad pięknem. Od razu skojarzyła mi się inna książka, którą czytałam kilka lat temu, o podobnej strukturze i tematyce, a mianowicie "Ukryte życie lasu. Rok podglądania natury" Davida G. Haskella. Obie książki łączy spokojny, medytacyjny rytm, obie też opisują okrągły rok przyglądania się jednemu, konkretnemu wycinkowi przestrzeni natury. Z porównania w mojej opinii zwycięsko jednak wychodzi "Ukryte życie lasu" - było tam po pierwsze więcej pogłębionej, fachowej wiedzy, a po drugie nie było tam żadnych takich nieprzyjemnych elementów, wspomnianych wcześniej. "Prywatne życie łąki" jest okej, warto sięgnąć, jeśli się lubi tego rodzaju literaturę, ale niekoniecznie nazwałabym to lekturą obowiązkową. Natomiast na pewno jest to tego typu książka, która pomaga wprowadzić się w stan uspokojenia, jeśli ktoś akurat ma taką potrzebę.

Audiobook " Warto być przyzwoitym." - Władysław Bartoszewski Wspomnienia o zwyczajnym niezwyczajnym człowieku. 123 historyjki, humoreski, dykteryjki- czasem smutne, czasem żartobliwe, ale zawsze z konkluzją i morałem. Świetne na przypomnienie sobie jakim człowiekiem był Pan Władysław Bartoszewski.